มาแล้วกับอีกเรื่องของ Sunday จะตั้งใจเขียนให้ดูที่สุดเลย ^^ ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านนะ จุ้บๆ >3< ไปสนุกกับเรย์และโซลกันได้เล้ยยยยยยย!!!!!

ตอนที่ 14 : กลับแล้วนะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 : กลับแล้วนะ

คำค้น : โซล เรย์ นิยายy คำตอบของผมคือคุณ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 567

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2561 19:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 : กลับแล้วนะ
แบบอักษร

                ผมกับโซลกลับมาที่บ้านของแม่ผมแล้ว พอน้องผมนั่งเห็นผมเดินแปลกๆก็ทักขึ้นทันทีเลย

                “โดนแล้วอะดิ” มึงนี่รู้ดีนะ เหมือนหมาเลย!!!

                “แม่อยู่ไหนอะ”

                “ทำเปลี่ยนเรื่อง แม่ไปซื้อของกับป้าจี เย็นๆกลับ เออแล้วเจ็บมากปะ”

                “มึงหยุดเลยนะ!!!” กูเดินได้ก็ดีแค่ไหนแล้วมึงยังจะมาถามตอกย้ำแผลกูอีก ส่วนโซลมันเอาของไปเก็บไว้ในห้องโน้น พรุ่งนี้ผมกับโซลก็จะกลับกรุงเทพแล้ว วันนี้จะอยู่บ้านเฉยๆนี่แหละ ที่จริงโซลมันอยากไปเที่ยวอยู่หรอกแต่ผมเดินไม่ไหวนั้นแหละ มันเลยงอนผมเอาของไปเก็บยังไม่ออกมาซักทีเนี้ยแหละ

                “พี่โซลไปนอนหรอพี่เรย์ นานจัง”

                “เออ นอนตายไปแล้วมั้ง!”

                “โฮ้ จัดกันจนหมดแรงเลยว่างั้น”

                “มึงเงียบปากไปเลย ไอ้โรม” มึงนี่นะขี้งอนจริงๆ คนงอนอะเป็นกูคนเดียวก็พอแล้ว จะงอนก็เลือกวันด้วยเอาวันที่กูเดินได้สะดวกได้มั้ย ผมพยุงตัวเองแล้วเดินไปหาโซลที่ห้อง พอผมเปิดเข้าไปมันก็นั่งหันหลังเล่นมือถืออยู่บนเตียง

                “นี่ มึงอะ ปล่อยกูรออยู่ข้างนอกคนเดียวอะ ไม่ออกไปซักทีวะ” ผมเดินไปนั่งข้างๆมัน แต่มันก็หันหลังให้ผมอีก มึงนี่นะ

                “ไม่เอาดิ หายงอนนะๆๆๆๆๆ” ผมพยายามง้อมัน มันก็ไม่สนใจ เล่นแต่เกมส์นั้นแหละ กูเหลืออดละนะ

                “จะหายงอนมั้ย???” หึ ไม่ตอบ กูไม่ง้อแล้ว!!! ผมเดินออกห้องไปตอนจะถึงประตูผมก็หันไปมองมัน นี่มึงไม่คิดจะรั้งกูไว้ซักหน่อยรึไง กูจะงอนมึงแล้วนะ

                “นี่มึงไม่คิดจะตอบกูเลยใช่มั้ยเนี้ย” ทำไมสุดท้ายกูต้องง้อมันอยู่ดีวะ

                “ก็มึงอยากอยู่บ้านไม่ใช่หรอ กูก็อยู่บ้านให้นี่แล้วไง” ประชดประชนนะมึงอะ

                “มึงก็อยู่แบบไม่ประชดกูดิ ก็กูเจ็บจริงๆนะ” สุดท้ายผมก็เดินกลับไปหามันที่เตียง แล้วก็กอดแขนอ้อนมัน ไม่รักกูไม่ลงทุนทำเรื่องหน้าอายแบบนี้หรอกนะ มึงนะมึง

                “เออๆ ก็ได้ ปล่อยกูก่อน กูจะเล่นเกมส์”

                “กู อุตสาห์อ้อนมึงเลยนะ เห็นเกมส์สำคัญกว่ากูช่ะ ได้!!!” ผมกำลังจะเดินออกห้องไปมันก็ดึงผมลงไปนอน

                “ก็เกมส์มันหยุดไม่ได้นิ มาๆ นอนบนอกกูนี่” มันให้ซบมันแล้วมันก็เล่นเกมส์ไป สัส โคตรโรแมนติก แต่เอาจริงๆก็เขินเหมือนกันนะ -///- ผมก็เลยนอนซบอกมันจนมันเล่นเสร็จเนี้ยแหละ

                “มึงนอนมองหน้ากูหรอ”

                “-///- สัส ป่าวเลย” ก็มึงให้กูนอนซบมึง มือถือกูก็เอาไว้ข้างนอกแล้วให้กูทำไรล่ะ

                “มองกูบ่อยๆนะ กูจะได้ปล้ำมึง หึหึ”

                “พอเลย! กูเข้าห้องน้ำเมื่อเช้า กูตื่นเต้นแทบตาย นึกว่าจะเจ็บเยอะ”

                “งั้นก็แปลว่าไม่ค่อยเจ็บแล้วช่ะ เอาเลยมั้ยล่ะ ก่อนกลับ”

                “เอาห่าไรล่ะ รอกูหายดีก่อน”

                “มึงพูดแล้วนะ ถ้ามึงชินเมื่อไหร่นะ กูจะเอา 3 เวลาหลังอาหารเลย 5555”

                “สัส ไม่ใช่แดกยา!” แต่เอาจริงผมก็อยากไปเที่ยวกันมันนะ มันก็ไม่ถึงกับเจ็บมากขนาดเท่าวันแรกหรอกนะ เอาวะเที่ยวก็เที่ยว

                “โซล ไปเที่ยวมั้ย กูไหวนะ”

                “ไม่เป็นไรหรอก กูรู้ว่ามึงเจ็บ เมื่อกี้กูงี้เง้าเองแหละ”

                “แต่กูไหวจริงๆนะ กูเข้าห้องน้ำเมื่อเช้าก็ไม่เจ็บเท่าไหร่ด้วย”

                “กูขอบใจนะที่มึงเอาใจกูอะ แต่ก็กลัวมึงเจ็บอีก อยู่บ้านนี่แหละ”

                “ไม่เอากูจะเที่ยว!!!”

                “เอ้า? ซะงั้น อะไรของมึงเนี้ย หึหึ เออๆไปก็ไป” ไหงมากลายเป็นผมอยากเที่ยวซะงั้นล่ะเนี้ย

                “อ้าวพี่เรย์ พี่โซล จะออกไปหนกันอะ”

                “เที่ยว มึงอยู่เฝ้าบ้านไปนะ”

                “จะเดินไหวหรอพี่เรย์ อิอิ”

                “มึงหุบปากไปเลย เดี๋ยวกูไม่ซื้ออะไรกลับมาฝากคอยดู”

                “พี่โซลดูแลพี่เรย์ดีๆนะ” เปลี่ยนสีเชียวนะ น้องชั่ว

                ผมกับโซลขับรถมาเที่ยวกันที่งานดอกไม้งาม ที่สวนตุง คนเยอะมากๆวันนี้อากาศก็เย็นสบายแดดไม่แรงมาก ในทุกๆต้นปีก็จะมีงานดอกไม้แบบนี้แหละแต่เห็นปีนี้จะจัดที่เดียวคือสวนตุง คนเลยเยอะมากๆ กะจะมาถ่ายรูปกันซักหน่อยแต่คนเยอะแบบนี้ผมไม่ชอบเลย ปกติก็ไม่ชอบเที่ยวอยู่แล้ว ยิ่งคนเยอะๆแบบนี้ยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่

                “ไปที่อื่นมั้ย มึงไม่ชอบคนเยอะนี่” ถือว่าโซลเก็บรายละเอียดได้ดีมากนะเรื่องของผมเนี้ย ก็ตอนแม่ผมเผาผมเมื่อช่วงปีใหม่นั้นแหละ

                “แต่จะไปที่ไหนดีล่ะ” พวกผมเดินมานั่งคิดแถวๆเก้าอี้ข้างๆสวนในงานว่าจะเอาไงต่อดี

                “ไปไหนก็ได้ มีมึงกูก็โอเคแล้ว”

                “น้ำเน่าเหมืนกันนะเนี้ย มึงอะ”

                “หรือจะเอาน้ำกูล่ะ”

                “สัส! วกมาเรื่องนี้ได้ไงวะ” หื่นทุกวินาทีจริงๆมึงเนี้ย ละตอนนี้จะไปไหนต่อดีนะ ช่วงนี้คนก็ยังเที่ยวอยู่ไปไหนคนก็เยอะแน่ๆเลย รู้งี้อยู่บ้านก็ดีหรอก

                “หรือจะกลับบ้านดีล่ะ” ใจจริงผมก็อยากกลับบ้านอย่างที่โซลชวนหรอกนะ แต่ว่ามันมาเชียงรายทั้งที ผมก็อยากให้มันได้เที่ยวบ้าง

                “ไม่เอาอะ ไหนๆก็ออกมาล่ะ เที่ยวก็เที่ยวปะ”

                “เค เที่ยวก็เที่ยว” สุดท้ายเราก็เดินเที่ยวกันที่งานดอกไม้และต่อด้วยหาอะไรกินแถวๆ ห้าแยกพ่อขุน ต่อด้วยขับรถเล่นผมให้มันขับไปแถวๆโรงเรียนที่ผมเคยเรียนตอนประถมกับมัธยม จนถึงใกล้ๆตอนเย็นก็กลับบ้านกัน

                “กูดีใจนะที่มึงอยากเที่ยวทั้งที่ไม่ได้ชอบเที่ยวอะ”

                “กูก็แค่อยากให้มึงเห็นเชียงรายคร่าวๆก่อนกลับก็แค่นั้นเอง”

                “จะเอาใจกูก็บอกมาเหอะ หึหึ”

                “O///O ปะ ป่าวซะหน่อย แม่ๆมีไรกินบ้างอะ” ผมรีบเดินเข้าบ้านพร้อมกับเรียกแม่เพื่อเอามาแก้เขิน ไอ้บ้า พูดไรก็ไม่รู้ >///<

                คืนนี้ก็เป็นคืนสุดท้ายที่ผมกับโซลจะอยู่เชียงรายเพราะเราจะกลับกันพรุ่งนี้ตอนเที่ยงๆ วันนี้แม่ผมเลยทำอาหารซะเยอะเลย ของโปรดผมทั้งนั้นอย่างนี้สิถึงจะเรียกว่ารักลูกอะ ตั้งแต่ไอ้โซลมานะเอาใจแต่มัน ทำกับข้าวทีนึกว่าเลี้ยงคนทั้งซอยนะแม่เรา จะกินให้หมดเลยเอาให้พุงแตกไปเลย

                เช้านี้แม่กับโรมมาส่งผม 2 คนที่สนามบิน นั่งคุยกันซักพักรอเครื่อง

                “โชคดีนะลูก โชคดีนะโซลมาเที่ยวเชียงรายบ่อยๆนะลูกนะ”

                “ได้ครับแม่” ยังไงผมก็หมั่นไส้โซลอยู่ดี ชิ

                “แม่ไปละนะ กอดก่อนๆ โรมดูแลแม่ดีนะ”

                “คร้าบบบบบบ พี่เหอะ ดูแลร่างกายดีๆล่ะ อย่าให้เจ็บบ่อยๆ555”

                “สัส หุบปากเลย”

                “มีเรื่องอะไร เรย์เป็นอะไรลูก”

                “มึงนี่นะทำแม่ตกใจเห็นมั้ย ไม่มีไรหรอกแม่ ไอ้โรมมันก็พูดไปเรื่อยอะ เรย์ไปละนะ”

                “โซลไปก่อนนะครับแม่ เจอกันนะโรม”

                “เจอกันพี่”

                “เดินทางปลอดภัยนะทั้งคู่ ถึงแล้วโทรบอกแม่ด้วย” 

  เราทั้ง 4 คนลากันเสร็จผมก็กอดแม่ก่อนจะเดินเข้าประตู


                “สงกรานต์มาอีกมั้ยล่ะ” ผมถามโซล

                “มึงชวนกูหรอ เอาดิ แต่ก่อนจะถึงสงกรานต์มึงต้องไปหาที่บ้านกูบ้างนะ”

                “ห้ะ วันไหนอะ” ฟังดูเครียดจังเมื่อต้องไปหาที่บ้านโซล

                “เร็วๆนี้แหละ เตรียมตัวให้ดีล่ะ แม่กูโหดนะ”

                “อ้าว ไหนบอกสบายๆไง”

                “เออน่า กูรู้มึงทำได้”

                “ชิ ถ้ารู้ว่ามึงจะมาบ้านกูนะ กูบอกให้แม่แกล้งมึงก็ดีอะ”

                “หึหึ กูรอดเว้ย 55555”

                “มึงนะมึง ค่อยดูเถอะ”

                “ก่อนมึงจะด่ากู กินยาก่อนมั้ย เดี๋ยวก็อ้วกหรอก ก่อนเครื่องขึ้นเนี้ย”

                “เออจริงด้วย” มันจำเรื่องผมได้อีกแล้วอะ -///- แต่ผมนี่ดิไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย ต้องศึกษาให้แน่นๆก่อนไปหาที่บ้านมัน สู้เว้ย

ความคิดเห็น