ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

Extern! : Intro

- intro -


ปล. : หากใครยังไม่เคยอ่าน ‘Gown and Gear เมียวิศวะมัน(ส์)ดี หรือหมอจะลอง’ ก่อนอ่านเรื่องนี้ ขอแนะนำให้ไปอ่าน Gown n Gear : 11 (Special for New Year) ก่อนนะ


พลาด

.

.

พลาด?

.

.

พลาดงั้นเหรอ??

.

หึหึ เปล่าเลยสักนิด!....ถึงแม้ว่าเมื่อคืนจะเมา แต่ที่ผมมีอะไรกับเด็กนี่...ผมตั้งใจ!

.

พรึบ

ท่อนแขนแกร่งพาดลงมาที่เอวของผมแล้วรั้งเข้าไปกอดไว้แนบชิดกับอกแน่นๆของหนุ่มฮอต

“ตื่นแล้วเหรอครับ? เพิ่งจะตี5เองนะ”

ผมผละออกจากตัวเขาแล้วลุกออกจากเตียง รู้สึกเจ็บแปลบที่ท่อนล่างจนขาแทบทรุดจากกิจกรรมบนเตียง แต่ก็ต้องข่มความเจ็บปวดไว้แล้วคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไปทันที โดยไม่ตอบเขาสักคำ

ก็แค่คนที่มีอะไรกันแค่คืนเดียว ผมต้องแคร์อะไรมันด้วยรึยังไง?

ก็แค่มีอะไรกับคนที่เจอกันไม่กี่ครั้ง แถมยังเป็นผู้ชายเหมือนกัน...ผมต้องคิดอะไรมากรึยังไง?

ก็แค่ไอ้เด็กนี่ชอบมาเต๊าะ มาทำเหมือนจีบ และผมก็แค่สนองมันกลับในสิ่งที่มันต้องการ...ก็แค่นั้น...แค่มีอะไรกัน...ผมไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด

.

.

เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำก็เหลือบมองหนุ่มหล่อเซอร์บนเตียงขนาดใหญ่ในคอนโดของผมที่เขาก็มองตรงมาที่ผมเช่นกัน

“...”

ผมเมินเขาเล็กน้อยแล้วเดินไปหยุดตรงตู้เสื้อผ้าเพื่อแต่งตัวเตรียมไปราวน์วอร์ด(คือการไปติดตามผลการรักษาและปรับเปลี่ยนการรักษาให้เหมาะกับผู้ป่วยในแต่ละวัน)

หมับ ฟอดด

คนตัวสูงคว้าผมไปกอดจากด้านหลัง ก่อนจะสูดกลิ่นกายของผมจากบริเวณต้นคอ ทั้งๆที่ผมยังใส่แค่กางเกงเข้ารูปตัวเดียว

“...จะไปแล้วเหรอ? เดี๋ยวไปส่ง”

“ไม่ต้อง”

ผมตอบกลับทันที มองสบตาเขาผ่านกระจกเงาบนโต๊ะเครื่องแป้ง

ในกระจกบานใหญ่ปรากฏร่างหนุ่มผิวขาวจัดรูปร่างสูงโปร่ง แทบทั่วทั้งอกและท้องถูกแต้มด้วยรอยกุหลาบสีช้ำจากฝีมือของคนที่ยืนกอดซ้อนอยู่ด้านหลังที่แสยะยิ้มส่งมาให้อย่างไม่สำนึกผิด

“ปล่อย”

ผมพยายามสบัดตัวออกจากมือปลาหมึกผสมกับควายเผือกด้านหลัง แม่ง! ตัวก็อย่างกะควาย ยังจะมีมือปลาหมึกหนึบหนับอีก น่ารำคาญชิบหาย!!

“หมอกัญจน์...พักเหอะ วันนี้ไปไม่ไหวหรอก”

เขาหมุนตัวผมให้เผชิญกับอกแกร่งกำยำแบบนักกีฬาของเขา เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มที่ประดับไปด้วยหนวดเคราน่าดึงทึ้งนั่น

“ไม่ได้”

ชีวิตนักศึกษาแพทย์ปี6 ถ้าไม่ใกล้ตายจริงๆก็ต้องไปทำหน้าที่ของตัวเองบนวอร์ด(หอผู้ป่วย) และตอนนี้ผมกำลังจะสายแล้ว

ผลักเขาออกแล้วคว้ากาวน์สั้นปักตราคณะแพทย์และปักชื่อด้วยด้ายสีแดง เป็นสัญลักษณ์ของExternหรือว่าที่คุณหมอในอีกไม่กี่เดือน

พรึบ

คนตัวสูงคว้าเสื้อผ้ามาใส่อย่างรวดเร็วแล้วก้าวตามผมมาถึงหน้าประตูห้อง

“นี่...”

ผมเรียกเขาเมื่อเขาทำท่าว่าจะไปส่งผมจริงๆ...คงต้องเคลียร์สถานะระหว่างเราให้มันชัด เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ...ยังพอมีเวลา

“ครับ?”

“ผมจะพูดให้มันชัดๆนะ”

“?”

“เมื่อคืนผมรับรู้ทุกอย่าง...และรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป”

“...”

สบตากับคนตัวสูงตรงข้ามที่ก็นิ่งเงียบรับฟังผมเช่นกัน

“มันก็แค่One night stand...คุณเป็นผู้ชายก็คงจะเข้าใจดีนะ...”

“...”

เขายังคงนิ่งและจ้องมองมาที่ผมอย่างกับรอให้ผมพูดให้จบ

“ขอย้ำว่าผมมีแฟนอยู่แล้ว และเรายังไม่เลิกกัน...ให้คืนนี้มันจบแค่นี้...พอแล้ว”

“ไม่จบ!”

พลั่ก

“!!!”

หนุ่มวิศวะรุ่นน้องผลักผมเข้ากับประตูจนผมต้องนิ่วหน้าลงเมื่อรู้สึกเจ็บที่บั้นท้าย เบามือหน่อยโว่ยย กูเจ็บ!

มันใช้สองมือแจ็งอย่างกับคีมเหล็กบีบลงมาที่ต้นแขนผมทั้งสองข้างและกดตัวผมติดกับประตู

“พี่ก็พูดง่ายสิ! คิดจะอ่อยก็อ่อย คิดจะไล่ก็ไล่...กูก็มีหัวใจนะโว่ย!”

ผมอึ้งไปนิดเมื่อถูกตะคอกใส่หน้าจากผู้ชายที่ผมมักจะเห็นว่ามันดูอบอุ่น เฮฮาอยู่เสมอ

“แล้วยังไงวะ! จะให้กูทำยังไง!?”

ผมผลักตัวเขาออกแล้วตะโกนตอบไปบ้าง

“ก็มาเป็นเมียกู!”

ตาผมเบิกโตขึ้นเมื่อคำพูดของมันหลุดออกมา จะให้กูไปเป็นเมียใครเนี่ยนะ!? บ้าไปแล้ว! แค่กูเผลอไปมีอะไรกับมึงแค่คืนเดียว ไม่ได้หมายความว่ากูต้องเป็นเมียมึงนะน้อง!

“ฝันไปเหอะมึง!”

ผมผลักรุ่นน้องต่างคณะออกไปไกลตัวแล้วถือโอกาสเปิดประตูออกมาจากห้องทันที

“แล้วพี่จะรู้ ว่าถ้าได้มาเป็นเมียผมแล้ว ผมไม่ปล่อยพี่ไปง่ายๆแน่!!”

เสียงของคนตัวสูงยังคงตะโกนไล่หลังมา

...เหอะ! คิดว่ากูจะยอมมึงง่ายๆ ก็ลองดู!

.

.

.

To be continued

Ps : เย่ๆๆ เปิดเรื่องแล้วววว! ขอบคุณที่ติดตามกันมาอย่างเหนียวแน่นนะฮะ!

Facebook : I’m Mynt



อ่านกันขำๆนะ Don't be serious

ฝากกดไลค์ กดแชร์ ติดตามข้อมูลข่าวสารและพูดคุยกันได้ทางแฟนเพจนะคะ

Facebook : I’m Mynt

https://m.facebook.com/Immynt

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/2692796/1795871342-member.jpg

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น