น้องมายด์...END...(7)
บทที่ 1 ไม่น่ามาเลย
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทที่ 1 ไม่น่ามาเลย

ไม่น่ามาเลย

..

..

..​

“แม่จ๋าเหนื่อยไหมครับ เลี้ยงลูกตั้ง 4 คน” มาร์ชเข้ามาคลอเคลียภรรยาถามขึ้นหลังจากที่พรุ่งนี้เป็นวันพักผ่อน

“ไม่เหนื่อยค่ะ คนเลี้ยงเต็มบ้านเลยค่ะ บางวันน้องมาร์กับน้องวายไปคลุกอยู่กับน้องภีค พ่อนี้ไม่ปล่อยน้องวาร์ให้ใครเลยนะคะ” หวายปิดปากยิ้มบอกขึ้น

“พรุ่งนี้ไปเดินห้างกัน พาลูกๆ ไปเดินด้วยฝากน้องวาร์ไว้กลับพ่อ ดีไหมครับ” มาร์ชเอ่ยถามขึ้น หวายนี้ลุกพรวดปิดปากกรี้ดดีใจ แต่เสียงก็ดังพอที่จะทำให้ลูกๆ แห่กันเข้ามาดูแม่ตนเอง

“แม่จ๋าเป็นไรคะ” พี่สาวคนโตอย่างน้องมายด์เป็นตัวแทนเอ่ยถามขึ้น

“พ่อจ๋าจะพาพวกเราไปเที่ยวพรุ่งนี้ แต่ฝากน้องวาร์ไว้กับคุณปู่” หวายกระดี้กระด้าบอกขึ้นกับลูกๆ

“แม่จ๋าอย่าดีใจขนาดนั้นสิครับ มันทำให้พ่อจ๋ารู้สึกผิด” มาร์ชเอ่ยบอกขึ้น

“ไม่ใช่ค่ะ คอลเลคชั่นชุดเสื้อผ้าพ่อแม่ลูกพึ่งมาใหม่ค่ะ แม่จ๋าจะขอให้พ่อจ๋าพาไปดูพอดี พ่อจ๋าซื้อให้พวกเราหน่อยนะคะ แม่จ๋าอินบล็อคไปถามเขาแล้วมีครบทุกไซต์ถ้าไปพรุ่งนี้ แต่พ่อจ๋าชวนก่อนแม่จ๋าเลยดีใจไปนิดนะคะ” หวายรีบกอดสามีปลอบใจบอกขึ้น

“อ้อ พ่อจ๋าก็นึกว่าพ่อจ๋าไม่พาไปเที่ยวนาน” มาร์ชพอรู้เหตุผลก็เบาใจลงไปกว่าครึ่ง

“งั้นเดี๋ยวพ่อจ๋าซื้อเสื้อ พ่อแม่ลูกให้ 1 ชุด แล้วก็อนุญาตให้ซื้อของได้คนละอย่าง” มาร์ชเอ่ยบอกกับภรรยาและลูกของตนเอง

“โห/โห/โห/โห” 

“จริงเหรอคะ น้องมายด์จะเอาอะไรดี” พี่สาวตาโตเลือกไม่ถูกว่าจะเอาอะไรดีเพราะหลังจากที่ปรับกันอยู่พักใหญ่ตอนนี้น้องมายด์คนเดิมก็กลับมา 100% แล้ว

“ไปหาคุณปู่ก่อนนะคะ ให้คุณปู่ช่วยเลือก” น้องมายด์บอกก่อนจะวิ่งไปหาปู่ของตนเอง น้องๆ อีกสองชีวิตจึงรีบวิ่งตามไปดู

“พ่อคงดีใจนะคะ ลูกหลานจะเอาอะไรจะทำอะไรก็วิ่งหาพ่อก่อนตลอด” หวายยิ้มบอกขึ้น

“งั้นเราไปดูกันว่าไอ้แสบจะเอาอะไร” มาร์ชเอ่ยชวนขึ้นเพราะวันนี้น้องวาร์ไปนอนกับเข้มตี๋

“คุณปู่ พ่อจ๋าจะพาไปเที่ยวซื้อของได้หนึ่งอย่างน้องมายด์ซื้ออะไรดีคะ” เด็กน้อยเอ่ยถามขึ้น

“ไปเที่ยวไหนกันหละลูก” ท่านเอ่ยถามหลานๆ ที่ตอนนี้นอนพันแข้งพันขาอยู่

“ที่ขายของเยอะๆ นะคะ” น้องมายด์ตอบขึ้น

“ปู่ก็ไม่ได้ไปนาน งั้นเราดูในเนตกันไหมลูกว่ามีอะไรบ้าง” ท่านบอกกับหลานๆ

“น้องมาร์ไปเอาไอแพตมาลูก ปู่จะเปิดให้เลือก” ท่านเอ่ยสั่งขึ้น เด็กชายคนเดียวในบ้านนี้รีบลุกพรวดไปทำให้ทันที สามสี่ชีวิตนอนดูไอแพตกันไม่สนใจใคร จนมาร์ชต้องเข้าไปกระแซะๆ เบียดเข้ามาพ่อตนเอง

 “พ่อจ๋าขอดูหน่อยครับ พรุ่งนี้จะไปพาไปถูก” มาร์ชเอ่ยบอกเหตุผล ลูกๆ นี้รีบขยับที่ให้ทันที

“เดี๋ยวนี้เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวนะ แล้วพรุ่งนี้จะไปไหนกันหละหวาย” ม่านฟ้าเอ่ยถามลูกสะใภ้ที่ตอนนี้นั่งรออยู่ในห้องนอนใหญ่

“พารากอนค่ะแม่ ฝากน้องวาร์หน่อยนะคะไม่อยากเอาไปด้วยยังเล็กนะคะ” หวายได้ทีขอขึ้น

“ได้ลูก คนเลี้ยงเยอะแยะไปเที่ยวบางก็ดี” ม่านฟ้ายิ้มบอกขึ้นก่อนจะนั่งรอลูกหลานคุยกับสามีตนเองเสร็จ กว่าจะแยกย้ายกันกลับห้องได้ก็ใช้เวลาอยู่ไม่น้อย

เช้าวันใหม่

 “พร้อมค่ะ น้องๆ ก็เสร็จแล้ว” น้องมายด์วิ่งมาบอกหลังจากช่วยแม่ตนเองแต่งตัวให้น้องๆ

“งั้นไปครับ” มาร์ชบอกขึ้นก่อนจะขยับรถเข้ามารับภรรยาและลูกๆ ของตนเอง

“เราไปเลือกเสื้อร้านแม่จ๋าก่อนเดี๋ยวไซต์หมด” มาร์ชบอกขึ้นก่อนจะให้ภรรยาเดินนำไป พอถึงร้านเท่านั้นแหละ มาร์ชนี้ขอตัวก่อนเลยเพราะคนเยอะเหลือเกิน

 “ขออยู่กับลูกหน้าร้านนะครับ ตรงนี้เลยมีที่นั่งครับ” มาร์ชถอยหนีบอกขึ้น หวายนี้เอาแต่อมยิ้มไม่พูดอะไรเพราะรู้จักนิสัยสามีตนเองดี

“น้องมายด์ให้น้องมานั่งรอแม่จ๋าตรงนี้ลูก แม่จ๋าเลือกเสื้อให้พวกเราก่อน” มาร์ชบอกกับลูกสาวคนโต ซึ่งอีกสองคนก็ดูจะเข้าใจไปด้วยยอมขึ้นมานั่งอย่างว่าง่ายแต่เด็กก็คือเด็กอย่นิ่งได้ไม่นาน ก็เริ่มซุกซนวิ่งแหย่กันไปมา มาร์ชเองเห็นว่าลูกไม่ได้ทำความเดือดร้อนให้ใครจึงทำเพียงมองห่างๆ

“โอ้ย/เจ้าชาย” เสียงน้องมาร์ล้มร้องเสียงดังและเสียงกลุ่มคนอีกกลุ่มก็ดังขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน มาร์ชนี้แทบจะพุ่งเข้าไปหาลูกชายแต่ก็ไม่ทันลูกสาวคนโตของตนเองที่อยู่ใกล้น้องมากกว่า

“ขอโทษค่ะ น้องชายน้องมายด์วิ่งซนค่ะ พี่เจ็บมากไหมคะ” น้องมายด์ยกมือไหว้ขอโทษทั้งที่มือก็กำลังปัดฝุ่นให้น้องชายของตนเอง ส่วนหนุ่มน้อยที่ล้มอยู่ตรงหน้าตอนนี้ถูกพยุงขึ้นมาด้วยชายชุดดำที่วางมาดอย่างน่าเกรงขาม

“เราไม่เจ็บ แล้วคนล้มนะเจ็บมากไหม” เจ้าชายคามินเอ่ยถามขึ้นเป็นภาษาอังกฤษทั้งที่ตนเองฟังภาษาไทยเข้าใจแต่ก็ไม่สันทัดพอที่จะตอบเป็นภาษาไทยเท่าไรนัก น้องมายด์พอได้ยินอีกคนตอบเป็นภาษาอังกฤษตนเองก็จัดชุดใหญ่กลับไปให้เป็นภาษาอังกฤษบ้าง

“น้องชายน่าจะเจ็บค่ะ แต่ต้องไม่ร้องเพราะซนเองค่ะ น้องมายด์ขอโทษพี่อีกครั้งนะคะ ที่น้องมายด์ดูแลน้องไม่ดีจนมาชนพี่นะคะ” น้องมายด์ตอบกลับด้วยสำเนียงถอดแบบเจ้าของภาษา

“พวกเธอรู้ไหมว่านี้ใครจะมาวิ่งซนอะไรแถมนี้” ชายชุดดำคนหนึ่งถามขึ้น แต่หนุ่มน้อยที่มีท่าทีสุขุมกับยกมือห้ามไว้

“แต่เจ้าชาย” ชายชุดดำกำลังจะพูดต่อ เจ้าชายคามินก็ยกมือขึ้นมาห้ามอีกครั้ง 

“พะยะค่ะเจ้าชาย” ชายทั้งแถบถอยล้นออกมาทันทีที่ถูกเอ่ยห้ามเป็นครั้งที่สอง มีเพียงชายที่แต่ชุดธรรมดาที่ยังยืนเคียงข้างหนุ่มน้อย

“เราเดินไม่ดูด้วยแหละ ขอโทษน้องเธอด้วย” เจ้าชายบอกกลับเสียงสุภาพ

“น้องมาร์ขอโทษพี่เขาก่อนค่ะ แล้วเดี๋ยวเราไปหาพ่อจ๋า” น้องมายด์หันไปบอกน้องชาย น้องมาร์นี้รีบทำตามอย่างว่าง่ายเพราะว่าคงรู้ตัวว่าตนเองผิด

“น้องมาร์ขอโทษนะครับ” น้องมาร์ยกมือไหว้ขอโทษ

“เราบอกว่าไม่เป็นไร แล้วพ่อแม่อยู่ไหนหละ” เจ้าชายคามินเอ่ยถามขึ้น

“โน้นค่ะ พ่อจ๋านั่งมองอยู่ น้องมาย์ดูน้องได้ค่ะ” น้องมายด์ชี้ให้ดูพ่อตนเองที่นั่งมองอยู่ห่างๆ

“เก่งนี้ ชื่อน้องมายด์เหรอเรานะ” เจ้าชายเอ่ยถามขึ้น

“ช่ายค่ะ พี่ชายชื่ออะไรคะ”

“เราชื่อคามินโอปรารากัส เรียกสั้นๆ ว่าคามินก็พอ แล้วนี้คนสนิทเราชื่อ วากัส” เจ้าชายคามินมีใจอธิบายบอกขึ้น

“อายุเท่าไรแล้วเรานะ ทำไมเลี้ยงน้องเก่งจัง” เจ้าชายเอ่ยถามขึ้น

“9 ขวบค่ะ พี่ชายหละค่ะ”

“เรา 15” เจ้าชายเอ่ยบอกขึ้น

“9 กับ 15 เป็นเพื่อนเล่นกันได้ไหมวากัส” เจ้าชายคามินเอ่ยถามขึ้น

“เราอยากเล่นหวานๆ บ้างนะ เอาแต่ฟันดาบยิงธนูเราเบื่อแล้ว” เจ้าชายบอกขึ้น

“น้องมายด์อยากฟันดาบค่ะ” สาวน้อยยิ้มบอกขึ้น

“น้องมาร์ น้องวายด้วย” สองพี่น้องพี่ว่าไงตัวเองว่าตาม

“เราสอนให้เอาไหม” เจ้าชายใจดีถามขึ้น

“เย้ๆๆๆ แต่ต้องขอพ่อจ๋าก่อนค่ะ” น้องมายด์ดีใจเอ่ยบอกขึ้น

“น้องมายด์พาน้องไปหาพ่อจ๋านะคะ พ่อจ๋าไม่ให้เราคุยกับคนแปลกหน้าค่ะแล้วยังงี้เราจะฟันดาบได้เหรอคะ” น้องมายด์บอกขึ้น

“วากัส เราใช่คนแปลกหน้าไหม” เจ้าชายยังมีใจหันไปถามองครักษ์คู่กาย

“ถ้าในประเทศนี้อาจจะใช่พะยะค่ะ” วากัสตอบขึ้นเสียงสุภาพ

“จริงเราลืมไปไม่ใช่บ้านเรานี้ ถ้าบ้านเราคงเดินแบบนี้ไม่ได้ คงจะไม่ได้เจอสาวน้อยคนเก่งคนนี้ด้วย” คามินยิ้มบอกขึ้น มาร์ชเห็นว่าลูกยืนคุยอยู่กับใครสักคนนานแล้วจึงตรงเข้ามาหาลูกสาว

“น้องมายด์น้องเป็นไรลูก” มาร์ชเอ่ยถามขึ้น

“น้องชนพี่ชายค่ะ น้องมายด์ให้ขอโทษแล้ว” น้องมายด์หันไปตอบพ่อตนเอง มาร์ชพอรู้ก็จะขอโทษซ้ำ แต่พอเงยหน้าไปเท่านั้นแหละเข่าแทบทรุดเมื่อเห็นว่าลูกชายตนเองชนเข้ากับใคร

“เจ้าชายคามิน” มาร์ชบอกขึ้นเสียงแผ่ว

“ใช่เราเอง เงียบไว้เดี๋ยวแตกตื่นกันหมด ท่านพี่อามัสของเราคงเป็นที่รู้จักของคนที่นี้สินะ เราเลยพลอยเป็นที่รู้จักไปด้วย” เจ้าชายเอ่ยบอกขึ้น

“พะยะค่ะ กระหม่อมพูดราชาศัพท์ไม่เป็นด้วยพะยะค่ะ พูดกลัวจะผิดไป” มาร์ชพูดตะกุกตะกักบอกขึ้น

“ไม่เป็นไรครับ เจ้าชายมาเป็นการส่วนพระองค์” วากัสที่เป็นองครักษ์คนสนิทเอ่ยบอกให้

 

 

ช่องทางการติดต่อไรท์จ้า ทวิตเตอร์ : @namna99

เรื่องที่ 1 : คนแรกของหัวใจ...(end)

เรื่องที่ 2 : รักโหด...แต่โคตรรักเลย...(end)

เรื่องที่ 3 : รักร้อน....ของคุณชายเย็นชา...(end)

เรื่องที่ 4 : ไออุ่นรัก...(end)

เรื่องที่ 5 : รักร้าย...ผู้ชายแสนรัก...(end)

เรื่องที่ 6 : ขโมยหัวใจยัยวัยใส...(end) (ท่านวรุตน์) 

เรื่องที่ 7 : รักหมดใจ...ยังไงก็ต้องนาย...(end)

เรื่องที่ 8 : คุณหมอวัยวุ่น...(end) (มาร์ช) 

เรื่องที่ 9 : วุ่นรัก...กับสาวเปรี้ยวจี๊ด...(end) (ไนล์) 

เรื่องที่ 10 : คุณหนู...วุ่นรัก...(ไวล์)... (end) 

เรื่องที่ 11 : สาวมั่น...วุ่นรัก (เนเน่)...(end) 

เรื่องที่ 12 : วุ่นรัก...กับสาวสุดห้าว (เวย์)... (end) 

เรื่องที่ 13 : น้องมายด์ (end) 

เรื่องที่ 14 : ฝาแฝด (end) 

เรื่องที่ 15 : น้องวาร์ (end) 
เรื่องที่ 16 : น้องเนย (end)
เรื่องที่ 17 : น้องภีค (end) 
เรื่องที่ 18 : น้องวัธ  (end) 
เรื่องที่ 19 : น้องเนย์  (end) 
เรื่องที่ 20 : น้องนาย (end) 
เรื่องที่ 21 : น้องนานา (end) 
เรื่องที่ 22 : น้องเนย่า (end)
เรื่องที่ 23 : น้องภูมิ (end) 
เรื่องที่ 24 : น้องภรีม  (end)

เรื่องที่ 25 : น้องครีส (end) 

เรื่องที่ 26 : น้องภู (end) 
เรื่องที่ 27 : น้องวิทย์ (end) 
เรื่องที่ 28 : โปร (end) 
เรื่องที่ 29 : ปราบ (end)
 เรื่องที่ 30 : น้องพรีส (end)
 เรื่องที่ 31 : น้องมีนา (end)
 เรื่องที่ 32 : น้องมิ้น (end)
 เรื่องที่ 33 : น้องกาย (end)
 เรื่องที่ 34 : น้องแวว (end)
 เรื่องที่ 35 : น้องปราง
 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น