facebook-icon

ความรักวายๆ ในรูปเเบบของเทพนิยายเหนือธรรมชาติ มาดูบทสรุปความรักของเรื่องนี้ได้ที่ The Moon รักนี้จมเขี้ยว

รักจมเขี้ยว...บทที่5

ชื่อตอน : รักจมเขี้ยว...บทที่5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.1k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2563 21:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจมเขี้ยว...บทที่5
แบบอักษร

 

รักจมเขี้ยว...บทที่5  

 

 “มึงๆ หยิบผ้าขนหนูให้หน่อยดิ”ผมตะโกนบอกไอ้หน้านิ่งที่อยู่ด้านนอกห้องน้ำ....เพื่อจะให้มันหยิบผ้าขนหนูให้  

 

   ก็ว่าหยิบมาแล้วน่า...หายไปไหนวะ??   

 

 “เปิดสิ” 

 “เอาวางไว้เลยมึง เดี๋ยวกูออกไปหยิบเอง”  

“เปิด”...โอ๊ยไอ้บ้า...กูโป๊จะให้เปิดออกไปให้มึงเห็นคะ..เอ่อ...เห็นกอไผ่น้อยๆ ของกูรึไงเล่า-*-!!  

 “วางไว้เลยมึง....ดะ...”  

 “มาเปิด!”  

 “ครับ!” 

 

อยากจะตบปากตัวเองเสียจริง  แค่มันตะคอกมาแค่เนี่ย ไอ้ปากเจ้ากรรมก็รีบตอบรับออกไปทันที.... ปากเวรปากกรรมแท้ๆ... 

 

“อ๊ะ!...มึง...เข้ามาทำไมวะ!??”จังหวะที่ผมเปิดประตูออกไป ไอ้ห่าฟีบีก็ใช่จังหวะมันก็แทรกตัวเข้ามาในห้องน้ำด้วย...เเล้วคือห้องน้ำมันก็ไม่ได้ใหญ่นะโว๊ย...ผู้ชายตัวควายๆ 2 คนมาอยู่ด้วยกันมันก็ต้องคับแคบนะสิวะ!!  

“โกนหนวด”มันตอบหน้านิ่งๆ ตามสไตล์เลยครับ ก่อนที่เเม่งจะเดินผ่านหน้าผมไปหยุดอยู่ตรงอ่างล้างหน้า บีบโฟมใส่มือเสร็จสรรพ....  

“จะมาอยากโกนอะไรตอนนี้วะ...กูอาบน้ำอยู่เนี่ย- -“  

 “ก็อาบไป...กูบอกให้มึงหยุดอาบเมื่อไร??”มันหันกลับมาสบตาผมนิ่งๆ ก่อนที่สายตาคมๆ ของมันจะค่อยๆ ลดต่ำลงไป..อะไร...มองอะไรวะ?? 

 

เดี๋ยวๆ..กะ....กูโป๊นี้หว่า!!!!  

 

 “เหี้ย!!!”ผมรีบหยิบผ้าขนหนูที่บอกให้มันเอามาให้ขึ้นมาคลุมตัวทันที... 

 

...เเต่เเม่ง  ผืนเล็กสัส จะเอามาคลุมตัวก็ยาวไม่ถึงกอไผ่น้อยของผมอีก...โว๊ย!!!...เอาเป็นว่ากูไม่อาบเเม่งเเล้ว...ผมรีบวิ่งออกจากห้องน้ำมาทันที  

 

..... 

 

“เป็นอะไร?”พอมันเดินออกมาก็ถามผมทันที คงเพราะผมสะดุ้งเเรงไปหน่อยตอนที่มันเดินออกมานั้นเเหละ--  

“ปะ..เปล่า”ผมตอบกลับไปเเล้วรับหันกลับมาสนใจทีวีตรงหน้าเเทน  

 “อย่าโกหก”  

 “กูเปล่า”  

“กูบอกว่าอย่าโกหก!”  

“เออ!!...​กูเขินไอ้เหี้ย!...ก็ใครใช่ให้มึงเสือกจะเข้ามาโกนหนวดตอนกูโป๊เล่า กูก็อายเป็นนะเเม่ง!!!”นั้นง่ะๆ ไอ้ปากเวร ทรยศกูอีกเเล้ว...ผมไม่รู้เป็นโรคห่าไรนะครับ โดนมัน ดุ หรือเสียงดังใส่ที่ไร เเม่งยอมมันไปหมด...  

 “มีเหมือนกันจะอายทำไม”  

 “ก็อายอะ..เเม่ง”  

 “หึหึ”  

 

หัวเราะอีกไอ้สัด!!! ผมหันไปทำตาขวางใส่เเม่ง ก่อนจะลุกเดินผ่านหน้ามันไปหยิบน้ำในตู้เย็นมากิน  

 

“คอมึง??”  

“คอกูทำไม?!”ผมยกมือขึ้นมาเเตะคอตัวเองอย่างสงสัย  

“รอยมันชัดขึ้น”มันพูดหน้านิ่งๆ...รอยที่คอ...รอยนั้นนะเหรอ...เอาจริงป่ะตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่ารอยไร..เเต่มันไม่เจ็บนะ..ก็เลยไม่สนใจวะ  

 “ช่างมันเหอะ รอยอะไรกูยังไม่รู้เลย เป็นมาตั้งนานละเนี่ย”  

“โดนจองเอาไว้ไม่รู้หรือไง”  

“ไรนะ??”เพราะมัวเเต่กินน้ำเลยไม่รู้ว่ามันพูดอะไร ได้ยินว่าจองๆ อะไรเนี่ยเเหละ...หรือหมายถึงน้ำวะ...ขวดนี้ของกู...กูซื้อมากูจำได้!!  

 “เปล่า”  

“...เออ”พอมันตอบมาเเบบนั้นผมเลยเลือกที่จบๆ เรื่องนั้นไป พอกินน้ำจนหมดก็ทิ้งขวดลงถังขยะข้างๆ ตู้เย็นนั้นไปเเล้วเดินกลับมาทิ้งตัวลงบนเตียงตามเดิม  ไอ้ฟีบีเองพอทำทุกอย่างเสร็จ เเม่งก็เดินมาทิ้งตัวลงบนเตียงผมเหมือนกัน...  

“เตียงกูๆ!”  

“หวง?”มันมองนิ่งๆ เเบบนั้นจนกูต้องยอมอีกครั้ง...เอาเลยพ่อจะทำไรพ่อทำเลย กอไผ่ไม่ห้ามละ-*-  

 

 ผมยู่ปากใส่มันก่อนจะหันมาสนใจรายการทีวีตรงหน้า ส่วนไอ้บ้านั้นมันก็หยิบมือถือของมันขึ้นมาไถดูโน่นนี้ไปเเล้ว...จนเวลาผ่านไป...ตอนนี้เกือบจะสี่ทุ่มเเล้ว...เเล้วไอ้ท้องเวรของผมมันดันหิวขึ้นมานะสิ- -! รู้เวลามากห่า  

 

“ไปไหน?!”พอผมขยับตัวลุกจากเตียงเท่านั้นเเหละไอ้ตัวโตข้างๆ ที่ตอนเเรกนึกว่ามันหลับเเล้วเพราะเห็นนอนนิ่งมาสักพักละ ก็ขยับตัวเเล้วถามออกมาโดนที่ตาเเม่งก็ยังหลับนั้นเเหละ  

 “ละเมอเหรอวะ??”  

“กูถามว่าจะไปไหน”มันลืมตาขึ้นมามองผม ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นนั่ง  

“ลงไปหาไรกิน...มึงเอาไรป่ะเดี๋ยวซื้อฝาก”  

“...”มันไม่ตอบเเต่ลุกขึ้นยืนเเล้วเดินนำผมไปทางประตูห้อง  

“...จะไปด้วยเหรอวะ..เดี๋ยวกูซื้อให้ก็ได้นะ...เออมึงไปด้วยก็ได้”มันหันมามองผมนิ่งๆ คือกูต้องยอมนั้นเเหละ  ขัดพ่อเขาได้ที่ไหน -*- 

 

 เราลงมาด้านล่างของที่พักของผม ก่อนจะเดินข้ามถนนมาอีกฝั่งเพราะผมอยากจะกินก๋วยเตี๋ยวมากกว่าซื้อของในเซเว่นกิน ไอ้ตัวโตมันก็ไม่ได้ว่าอะไร เเค่เดินตามมาเฉยๆ เท่านั้น  

 

 “อ้าวน้องไผ่ น้องฟีบี วันนี้จะกินไรจ๊ะ”เจ้เจ้าของร้านเเกพูดถามออกมายิ้มๆ เเต่สายตานี้มองไอ้ห่าฟีบีอย่างเดียวเลย... 

 

....คนหล่อกว่าเซ็ง-*-      

 

“มึงกินไร?”  

“เหมือนมึง”มันตอบกลับมาเเค่นั้นเเล้วเดินเข้าร้านไป...จะเเดกยังคิดเองไม่เป็นอีกนะมึงลอกกูจัง    

“ตกลงเอาอะไรจ๊ะ”  

“เอาเจ้ใส่กล่องกลับบ้านเเล้วกัน”ผมพูดออกไปยิ้มๆ...ก็หยอกล้อเจ้เเกบ่อยๆนั้นเเหละ..คิกๆ 

 “เเม้ๆ เอาไปเเล้วไม่รับคืนน่าา”  

 “ฮ่าๆ...เอาเป็นเส้นเล็กต้มยำ 2 เเล้วกันเจ้”  

“ไม่เอาเจ้เเล้วเหรอ”  

“ไม่เเล้วอะเจ้...ช่วงนี้ผมปวดฟันอะ”ผมพูดออกไปอย่างทะเล้น...ก่อนจะต้องโยกตัวหลบกระบวยในมือเจ้เเกนิดหน่อย...เเต่เเค่ได้เเกล้งไอ้กอไผ่คนนี้ก็สุขใจเเล้วว    

“เดี๋ยวเถอะ!!”  

 “ฮ่าๆๆ...เอ่อ ไม่เอากระเทียมเจียวนะเจ้”  

 “ย๊ะ!!!”เจ้เเกตอบรับกลับมาเเล้วหันไปง่วนกับการทำก๋วยเตี๋ยวต่อ  

“อะไรกัน”พอผมเดินมานั่งลงข้างๆ มันก็ถามออกมา มือก็ยืนเเก้วน้ำที่มันตักมาเผื่อส่งมาให้  

“เเต้งกิ้วว..”ผมรับมาเเล้วยกขึ้นดูดไปทีสองทีเเล้ววางลงที่เดิม  

“ทำไมนาน”  

“เอ่อ..กูเเกล้งเจ้เเกนิดหน่อย”มันก็พยักหน้ารับรู้ก่อนจะมองเลยออกไปทางนอกร้าน 

 

...รอไม่นานก๋วยเตี๋ยวสองชามก็ยกมาเสิร์ฟ ผมก็ลงมือปรุงรสทันที  ส่วนไอ้ฟีบีอะเหรอ เเม่งไม่ปรุงครับ...เอาจริงๆ เเม่งไม่เคยปรุงอะไรสักอย่างนั้นเเหละ มายังไงก็เเดกยังงั้น อยู่ง่ายฉิบหาย  

 

“...ซูดดด..ไม่ต้องหาๆ กูบอกเจ้เเล้วว่าไม่ใส่”ผมพูดบอกมันด้วยปากที่เต็มไปด้วยเส้นก๋วยเตี๋ยว...ถึงจะรู้ว่าสมบัติผู้ดีของเต็มปากห้ามพูด...เเต่กอไผ่คนนี้ไม่สนครับ....ยิ้มมม 

"อือ..ขอบใจ" 

. 

. 

 

พวกเราใช่เวลาไม่นานก็กินหมด ก่อนจะพากันเดินกลับขึ้นห้องมา...  

 

 Rrrrrrr!Rrrrrrrr!  

 

 “ใคร??!”  

 “ขี้เสือกนะมึงเนี่ย”ผมตอบกลับหน้าทะเล้น ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดู  

“ม๊ากู”ผมตอบมันไปก่อนจะกดรับสาย...พอมันรู้ว่าเเม่ผมโทรมาก็เลิกสนใจไป 

“คร้าบบบบ”  

 (“หายหน้าหายตาเลยนะ นี้ถ้าม๊าไม่โทรมาจะโทรหาบ้างไหม”)  

“โห่ๆ บ่นเก่งจังเลย เดี๋ยวอาทิตย์หน้ากระผมจะกลับไปหานะคร้าบบ”ผมลากเสียงยาวๆ ตอบกลับไป  พร้อมกับพยายามทำให้เสียงมันดูอ้อนๆ นิดหน่อย  

“หึ”ไอ้ฟีบีหัวเราะเยาะผมนิดๆ ก่อนจะเดินออกไปนอกระเบียงห้อง...เเม้ไอ้ห่ามึงไม่อ้อนเเม่มึงไง-*-!!  

 

 #ออลติน  

 

 กลางดึกคืนนั้นผมก็มาหาเขาเหมือนทุกๆ วัน....จะเรียกว่ามาหาดีหรือเปล่านะ..เอาจริงๆ ผมก็อยู่กับเขาตลอดนั้นเเหละ.....ร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียง  สายตาคมมองจ้องใบหน้าหวานนั้นก่อนจะค่อยๆ ก้มลงจูบซับเบาๆ บนหน้าผากขาวเนียน  

 

“อือออ”เสียงหวานดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เจ้าของเสียงจะลืมตาขึ้นมามองสบกับผมช้าๆ  

“หาวว มึงมายืนจ้องกูทำไมเนี่ย”  

 

 หึหึ...ไม่ต้องเเปลกใจหรอกนะที่เจ้าของร่างนั้นจะพูดกับผมเหมือนสนิทสนมกันมานาน...ก็เเน่ละ...เขารู้จักผมนี้..ถึงจะรู้จักในนามของอีกคน 

 

"เเน๊ะๆ พูดเเล้วยังจะมายืนจ้องกูอีก...จะเอาอะไรเหรอคร้าบคุณชายฟีบีกระผมคนนี้จะได้จัดการให้...หาววว" 

“มึงละเมอ”ผมโกหกออกไป 

"ห๊ะ!..กูเนี่ยนะ--??" 

"ในห้องมีใครอีกหรือไง?" 

“เหรอวะ...เออๆโทษทีๆ สงสัยอิ่มไปหน่อย”กอไผ่ส่งยิ้มเเห้งๆ มาให้ผมก่อนจะลุกขึ้นมานั่ง  

“ลุกทำไมนอนต่อไปสิ”  

 “เดี๋ยวกูทำมึงตื่นอีก”  

“นอนไป”ผมพูดออกไปนิ่งๆ...อันที่จริงอยากจะพูดกับอีกฝ่ายมากมาย เเต่เพราะทำยังไงก็ไม่คุ้นชินกับคำพูดของพวกมนุษย์เท่าไร เลยไม่อยากจะพูดอะไรมากนัก เดี๋ยวอีกฝ่ายจะสงสัย  

 “ก็เดี๋ยว...”  

 “บอกให้นอน”  

 “เออๆ นอนเเล้วคร้าบพ่อ..เเต่ถ้ากูละเมออีกอย่างบ่นนะมึง” 

 

นั้นไง...ศัพท์ของมนุษย์มันเเปลก...ทำไมกอไผ่ถึงเรียกผมว่าพ่อ? ทั้งๆ ที่ผมไม่ใช่พ่อของเขา 

 

ผมไม่เข้าใจเท่าไร ถึงได้อยู่เงียบๆ เอาไว้ 

กอไผ่พูดออกมาเสียงงัวเงียๆ ก่อนจะยอมนอนลงไปตามเดิม ผมเขยิบเข้าไปใกล้ ขยับผ้าขึ้นไปห่มให้เบาๆ ยืนรอสักพักจนเห็นว่าร่างบางหลับไปเเล้ว สำหรับผมนั้นไม่ต้องนอนก็ได้ อาหารของมนุษย์ไม่ต้องกินก็ได้เพราะถึงนอนหรือกินก็ไม่ได้ช่วยให้หายง่วงหรืออิ่มขึ้นมาได้  สำหรับชาวจันทรา ดับความหิวได้ด้วยเลือด เเละพักได้ด้วยการบำเพ็ญ ซึ่งเเน่นอนว่าที่ผมต้องกินข้าวหรือนอนเเบบมนุษย์นั้นก็เพราะไม่อยากให้เขาสงสัย...  

 

“จนกว่าเจ้าจะเป็นนิรันดร์...”ผมก้มลงจูบซับเบาๆ ที่ต้นคอของอีกฝ่าย ก่อนจะค่อยๆ ฝังเขี้ยวคมๆ ลงไปบนคอขาวนั้นช้าๆ  ถึงจะรู้ว่าอาจจะไม่ทันวันจันทราสีเลือดที่จะถึงนี้ เเต่ผมก็อยากจะลองเสี่ยงดู...เเละไม่ว่ายังไง ไม่ว่าเขาจะเป็นนิรันดร์หรือไม่...ผมจะไม่ยอมเเพ้...จะไม่ยอมเสียเขาไป  

 

 “จนกว่าเราจะรักกันได้ตลอดกาล....อย่าพึ่งมีใครในใจเจ้าเลย...กอไผ่” 

“อืออ"เสียงคางดังออกมาเบาๆ...ผมก้มลงจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากอวบอิ่มนั้น เเล้วเดินกลับมาล้มตัวลงบนเตียงนอนของตัวเอง 

 

...เเละทำอย่างที่เคยทำในทุกๆ คืน...ก็เกิดขึ้นผมนอนเฝ้ามองร่างบางๆ ที่กำลังหลับใหลนั้นทุกคืน....เเละคงจะทำอยู่เเบบนี้เรื่อยๆ นั้นเเหละ.... 

 

BY : LUN_LA 

 

ความคิดเห็น