ขอบคุณที่ติดตามเรื่องราวความรักของชาร์ปคิวนะคะ :)

OMG ผมท้องกับเจ้านาย 9

ชื่อตอน : OMG ผมท้องกับเจ้านาย 9

คำค้น : ฟิคเคะท้อง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 88.7k

ความคิดเห็น : 112

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2560 13:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
OMG ผมท้องกับเจ้านาย 9
แบบอักษร

 

OMG ผมท้องกับเจ้านาย 9

 

By : กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

 

 

“ไฮ ดาร์ลิ้ง” กอหญ้าเมื่อเห็นคนที่ตัวเองมาหาก็วิ่งผ่านคิวไปกอดแขนชาร์ปทันที

 

 

“คุณมาทำอะไร” ชาร์ปถามด้วยน้ำเสียงทีjตื่นๆเล็กน้อย 

 

 

 

“ก็มาหาชาร์ปขาไง  ก็ชาร์ปขาบอกว่าไม่ว่าง  กอหญ้าก็เลยมาหาชาร์ปขาเองไงคะ” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างออดอ้อน 

 

และคิวที่รู้สึกว่าตนเองนั้นเป็นส่วนเกินจึงตัดปัญหาด้วยการเดินไปที่ห้องนอนภายในห้องทำงานทันที

 

 

“ชาร์ปขารู้ไหม  ว่ากอหญ้าคิดถึ๊งคิดถึงชาร์ปขามากเลยนะ” กอหญ้าพูดพลางดึงแขนชาร์ปไปทางโซฟา

 

 

“อือ” ชาร์ปเองก็ตอบรับไปพอพิธี  แต่ความสนใจมุ่งไปที่คนที่เดินเข้าไปในห้องนอนมากกว่า

 

 

“ชาร์ปขาคะ คนเมื่อกี้ใครหรอ”  กอหญ้าถามขึ้นมาด้วยท่าทีสนใจ  เมื่อกอหญ้าถามเช่นนั้นชาร์ปก็หันมาหาหญิงสาวทันที 

 

 

 

“ว่าไงคะ” หญิงสาวคะยั้นคะยอขึ้นมาอีก

 

 

“คือว่า เขาเป็น....”

 

 

 

“เป็นอะไรคะ”

 

 

 

..

..

..

..

..

 

 

 

“เป็นว่าที่ภรรยาของผม!!” ชาร์ปพูดออกมาเมื่อรู้แล้วรู้แล้วว่าความรู้สึกของตนเองที่มีต่อคิวนั้นเป็นเช่นไร

 

 

“ห้ะ!!!กับผู้ชายเนี่ยนะ” กอหญ้าถามขึ้นมาอย่างตกใจ  ไม่ได้มีท่าทีว่ารังเกียจแต่อย่างใดเพราะเขาก็ไม่ได้รักชาร์ปเพียงแต่ติดใจในกามอารมณ์เท่านั้น

 

 

“ใช่  แล้วตอนนี้เขาก็กำลังท้องลูกของผมอยู่ด้วย” ชาร์ปบอกความจริงออกไปอีก

 

 

“ท้อง!!!!!”  กอหญ้ามีท่าทีตกใจมากกว่าตอนแรก

 

 

“คุณ ไม่รังเกียจใช่ไหม” ชาร์ปเอ่ยปากถามกอหญ้า

 

 

“ไม่หรอก  แต่ตกใจนิดหน่อย  ถึงรู้ว่าผู้ชายท้องได้แต่ก็ไม่เคยเจอกับตัวเองสักที  เฮ้อ...อย่างนี้มดลูกของกอหญ้าก็หมดความหมายน่ะสิคะ”  กอหญ้าพูดออกมาอย่างเล่นๆ

 

 

“ผมขอโทษ” ชาร์ปพูดออกมา  เขารู้สึกผิดกับหญิงสาวอยู่เหมือนกัน

 

 

“ไม่เป็นไรหรอก  ตายแล้ว..ประธานที่ได้ขึ้นชื่อว่าเจ้าชู้ที่สุดกำลังมีภรรยาตัวจริง ถามยังจะมีลูกหรอเนี่ย  ฮ่าๆๆ หิมะจะตกไหมล่ะเนี่ย”  หญิงสาวพูดออกมาอย่างขำขัน

 

 

“นี่คุณ  ผมก็มีหัวใจเหมือนกันนะ” ชาร์ปพูดกับกอหญ้าอย่างทีเล่นทีจริง

 

 

“ค้าๆ ไปล่ะ  กอหญ้ากลับดีกว่ารู้สึกว่าตัวเองจะผิดคิวแล้วล่ะ” กอหญ้าพูดพร้อมกับลุกขึ้น

 

 

“ผมคงไปส่งคุณไม่ได้นะ” ชาร์ปพูดและเดินมาส่งกอหญ้าที่หน้าประตู

 

 

“ไม่เป็นไรค่ะ กอหญ้าเอารถมา ไปแหละบาย”  ก็หญ้าพูดพร้อมกับโบกมือลาชาร์ปและเดินออกไปทันที

 

 

“เฮ้อ..ตายๆแล้วผู้หญิงอย่างฉันจะไปอยู่ไหนเนี่ย ผู้ชายกินกันเอง”  หญิงสาวพูดพึมพำกับตัวเองระหว่างที่เดินออกไป

..

..

..

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

 

“คุณเปิดประตูให้ผมหน่อย” ชาร์ปยืนพูดอยู่หน้าห้องนอนมาสักพักแล้ว

 

 

 

“คุณโกรธอะไรผมหรอ  ผมอธิบายได้  ทุกอย่างเลยนะ” ชาร์ปพูดเอาใจคิวออกไปอีก

 

 

แอร๊ด...

 

 

คิวเองเมื่อได้ยินก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงรีบเดินไปเปิดประตูให้ชาร์ปทันที

 

 

“คุณโกรธผมหรอ” ชาร์ปถามเมื่อเดินตามคิวเข้ามาในห้อง

 

 

“เปล่า ผมรู้สึกง่วงเฉยๆ”  คิวพูดพร้อมกับล้มตัวนอนที่เตียงนุ่มทันที

 

 

“หรอครับ  ไม่อยากถามอะไรผมหรอ” ชาร์ปพูดพร้อมมาหยุดข้างเตียงและนั่งยองๆมองหน้าคิว

 

 

“คือ...” คิวเองก็มีเรื่องอยากถามแต่ก็ไม่กล้าถามเลยได้แต่อ้ำๆอึ้งๆอยู่อย่างนั้น

 

 

“ถามมาเลย ตอนนี้ผมกับคุณไม่ควรมีเรื่องปิดบังกันนะรู้ไหม”  ชาร์ปพูดพร้อมกับลูบผมคิวแผ่วเบา

 

 

“คุณก็อธิบายให้ผมฟังสิ  ทำไมต้องให้ผมถามก่อน คุณก็รู้นี่ว่าผมอยากถามคุณเรื่อ'อะไร!” คิวที่ไม่กล้าถามเลยโมโหเพื่อกลบเกลื่อนอาการ

 

 

“เรื่องกอหญ้าน่ะ  ไม่มีอะไรหรอกครับ  เขาเคยเป็นคู่นอนของผม  แค่ก็คู่นอนแหละนะ ผมบอกเขาไปแล้วด้วยว่าคุณคือเมียผม แล้วคุณก็ท้องอยู่” ชาร์ปพูดไปตามความจริง

 

 

“บอกว่าผมท้องหรอ!!!”  คิวตกใจทันทีไม่คิดว่าชาร์ปจะกล้าพูดว่าเขาท้อง

 

 

“ใช่  ทำไมล่ะ คุณอายที่มีลูกกับผมหรอ” ชาร์ปถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแสร้งว่างอนคิว

 

 

“ไม่ใช่สักหน่อย  ผมแค่กลัวว่าคุณกอหญ้าเขาจะรับไม่ได้เท่านั้นเอง” คิวเองรีบอธิบายทันที โดยที่ไม่เขาใจตัวเองว่าจะอธิบายทำไม  จะให้ชาร์ปเข้าใจว่าอย่างนั้นก็ได้

 

 

 

“หรอ  ผมดีใจจัง  ที่อย่างน้อยคุณก็ไม่ได้รังเกียจลูกของเรา” ชาร์ปพูดพร้อมกับกดจูบที่หลังมือของคิว

 

 

“นี่คุณ  อย่ามาลามปามนะ” คิวพูดพร้อมดึงมือออกมา

 

 

“อะไรกัน  จูบมือเมียก็ผิดหรอเนี่ย”  ชาร์ปพูดหยอกคิว

 

 

“เมียอะไรล่ะ” คิวพูดกลับอย่างอายๆ

 

 

“เอ้า  ก็คุณไงเมียผม  คุณจะบอกว่าไม่ใช่งั้นหรอ หลักฐานเต็มท้องเลยนะ” ชาร์ปพูดและยื่นมืออกไปลูบที่หน้าท้องของคิวที่ตอนนี้นูนขึ้นมาเพียงเล็กน้อย

 

 

“ตาบ้า” คิวพูดและมองการกระทำของชาร์ป   บ้าน่า..เราใจเต้นทำไมกัน

 

 

“คิว ผมอยากให้คุณเรียกชื่อผมบ้าง” ชาร์ปพูดและมองหน้าคิวแต่มือก็ยังคงลูบหน้าท้องของคิวอยู่อย่างนั้น

 

 

“ทำไม” คิวเองก็ถามกลับอย่างงงๆ

 

 

“ก็ผมอยากให้คุณเรียกผมว่า  ชาร์ป  ไม่อยากให้เรียกคุณๆๆๆมันดูห่างเหินชะมัด” ชาร์ปพูดบอก

 

 

“ไม่เห็นเป็นไรนี่  ผมเรียกอย่างนี้ก็ไม่เห็นเป็นไร” คิวพูดอย่างที่ตนเองคิด เพราะเขาก็ไม่คิดว่าเรียกอย่างนี้จะผิดอะไร

 

 

“แต่ผมอยากให้คุณเรียกชื่อผมจริงๆนะคิว”  ชาร์ปพูดเชิงออดอ้อน

 

 

 

“จะพยายามแล้วกัน” คิวรูปเหมือนตอบรับออกไป

 

 

 

----------------------------------------------------------------------------50--------------------------------------------------------------

 

เย็น

 

 

“คิว ตื่นได้แล้วครับ เย็นแล้วนะ” ชาร์ปเมื่อเห็นว่าเย็นแล้วก็เลยเดินมาปลุกคิวที่หลับอยู่ภายในห้องนอนของเขา  เพราะหลังจากที่ทำความเข้าใจกันเสร็จคิวก็ช่วยชาร์ปทำงานอย่างเต็มที่และมางีบหลับในช่วงบ่าย  ซึ่งชาร์ปก็ไม่ได้ว่าอะไร  เขาเข้าใจว่าคนท้องนั้นต้องการเวลาพักผ่อนมากๆ

 

 

“อื้อออ  เลิกงานแล้วหรอ”  คิวที่งัวเงียขึ้นมาถาม

 

 

“ครับ  ไปหากินข้าวกันเถอะ” ชาร์ปพูดพร้อมประคองคิวขึ้นจากเตียง

 

 

“กินที่ไหนอ่ะ” คิวเผลอพูดเป็นกันเองออกไปเพราะกำลังงัวเงีย ก็ทำให้ชาร์ปอมยิ้มได้ไม่ยาก

 

 

“ผมโทรจองไว้แล้วล่ะ” ชาร์ปพูดพร้อมกับจัดเสื้อผ้าที่ยับจากการนอนของคิวไปด้วย

 

 

“ไปสิ ผมหิวแล้ว” คิวเองก้บอกตามความรู้สึกออกไปเพราะเขาก็รู้สึกหิวแล้วเหมือนกัน

 

 

ร้านอาหาร

 

 

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังนั่งรออาหารที่สั่งไปเมื่อครู่  ทุกสายตาก็จับจ้องมาที่โต๊ะของเขาทั้งสอง  ด้วยความที่ชาร์ปเป็นที่รู้จักมากพอสมควรรวมถึงหน้าตาที่หล่อเหลาเสียยิ่งกว่าดารานั้นแล้วก็ยิ่งทำให้คนมอง  ส่วนคิวผู้ชายที่หน้าหวานเสียจนผู้หญิงยังอายก็ไม่น้อยหน้า ทั้งสาวๆหนุ่มๆต่างมองจนเหลียวหลัง

 

 

 

“อึดอัดชะมัด” คิวบ่นพึมพำกับตัวเอง

 

 

 

“เป็นอะไรครับ”  ชาร์ปถามกลับไปเมื่อคิวมีท่าทีที่หงุดหงิด

 

 

 

“ก็คนมองกันจนไม่กล้าทำอะไรเลยเนี่ย” คิวพูดอย่างอารมณ์เสีย  ถ้าเป็นก่อนหน้านี้คิวไม่น่าจะโวยวายออกมาแต่ด้วยความที่ว่าท้องทำให้อารมณ์ค่อนข้างที่จะแปรป่วนเลยทำให้หงุดหงิดง่าย

 

 

“ใจเย็นๆนะครับ  เขาก็แค่มองเอง  ไม่เป็นไรหรอกน่า” ชาร์ปเองก็พยายามพูดให้คิวคลายความหงุดหงิดไปด้วย

 

 

“อาหารที่สั่งมาเสริฟแล้วค่ะ”  บริกรสาวพูดพร้อมวางอาหารที่ได้สั่งไว้ก่อนหน้านี้จนเต็มโต๊ะมีทั้ง กุ้งเผาตัวโตที่มาพร้อมกับน้ำจิ้มสูตรเด็ด ปลาสามรส  สลัดผักไข่กุ้ง เห็ดเบค่อน และอีกมากมาย เพราะร้านอาหารที่ชาร์ปพาคิวมาทานเป็นร้านอาหารที่ติดอยู่กับแม่น้ำและไม่ได้หรูหรามากนักแต่เพราะอาหารอร่อยทำให้ชาร์ปอยากที่จะพาคิวมาลิ้มรสอาหารที่เขาคิดว่าน่าจะถูกปากคิว

 

 

 

“คิว  คุณลองกินกุ้งดูสิ  เดี๋ยวผมแกะให้” ชาร์ปพูดพร้อมกับหยิบกุ้งเผาตัวโตมาแกะให้คุณแม่คนสวยทันที

 

 

“อ่ะ  นี่ครับ  ลองทานดู” ชาร์ปยื่นกุ้งที่แกะเสร็จแล้วให้คิวทันที

 

 

“อื้อออ  มันเหม็น”  คิวพูดพร้อมกับวางกุ้งลงทันที

 

 

 

“เหม็นงั้นหรอ ไม่นี่ครับ  ก็ปกติดี” ชาร์ปฑุดพร้อมลองชิมกุ้งแต่สำหรับเขารสชาติก็ปกติดีไม่มีกลิ่นเหม็นแต่อย่างใด

 

 

“ไม่เหม็นอะไร  เหม็นมากๆ แหวะ” คิวพูดพร้อมกับทำท่าคลื่นไส้ออกมา

 

 

“งั้นคุณลองทานอย่างอื่นไหมล่ะ” ชาร์ปพูดและกำลังจะตักกับข้าวอย่างอื่นให้คิวทาน

 

 

“ไม่เอาอ่ะ  ผมไม่หิวแล้ว” คิวพูด

 

 

“ไม่ได้นะ ลูกหิวนะคิว” ชาร์ปพูดและมอไปที่ท้องของคิว

 

 

“แต่ผมเหม็นนี่” คิวพูดอย่างงอแงก็ทำให้ชาร์ปยิ้มด้วยความเอ็นดู  ถึงว่าคิวจะงอแงแต่เขาก็ไม่ได้มีท่าทีว่ารำคาญแต่อย่างใด  เขากลับรู้สึกว่ามันน่ารักมากด้วยซ้ำ

 

 

“งั้นเดี๋ยวผมสั่งอย่างอื่นมาให้ทานแล้วกันเนาะ” ชาร์ปพูดและเรียกบริกรให้มารับออร์เดอร์  ชาร์ปสั่งข้าวต้มหมูธรรมดาให้คิวไป  เมื่อข้าวต้มของคิวมาเสริฟเขาทั้งสองก็นั่งทานไปเงียบๆแต่ชาร์ปก็คอยสังเกตอาการของคิวอยู่ตลอดเวลา

 

 

 

คอนโดชาร์ป 

 

 

 

เมื่อทั้งสองกินเสร็จชาร์ปก็ตรงมาที่คอนโดของเขาทันที  เขาต้องการให้คิวได้พักผ่อน  เพราะอาการของคิวก็ทำให้เขาไม่สบายใจอยู่มากพอสมควร  แต่เขาได้โทรไปถามคุณหมอที่รับคิวเป็นคนไข้ได้บอกมาว่าเป็นอาหารปกติของคนท้อง  และอาการที่คิวเป็นเขาเรียกว่าแพ้ท้อง อาการของคิวคือจะเหม็นบางสิ่งบางอย่างเช่น  อาหาร  น้ำหอม  กลิ่นดอกไม้   หรืออย่างอื่นก็ได้  แต่การแพ้ท้องของคิวตอนนี้คือเหม็นอาหารบางคนแพ้กลิ่นตัวสามีตัวเอง ถ้าคิวแพ้อย่างนั้นะก็ ชาร์ปต้องขาดใจตายแน่ๆถ้าต้องอยู่ห่างจากคิว  ถึงจะเป็นเวลาไม่นานที่เขาทั้งสองคนมาอยู่ด้วยกัน แต่ชาร์ปเองก็รู้สึกว่าเขานั้นขาดคิวไม่ได้แล้ว

 

 

 

“คิว  ถ้าคุณอาบน้ำเสร็จก็นอนเลยนะ  เดี๋ยวผมขอเคลียงานที่เหลือก่อน” ชาร์ปพูดพร้อมทำท่าว่าจะเดินไปทางห้องทำงานภายในคอนโดของเขา

 

 

“ให้ผมช่วยไหม”  คิวเองก็เดินมาจับแขนชาร์ปและพูดออกไป  เขาเกรงใจชาร์ปเพราะถึงวันนี้เขาจะช่วยงานแต่ก็เอาเปรียบด้วยการหลับไปหลายชั่วโมงเหมือนกัน

 

 

“ไม่ล่ะ  คุณไปอาบน้ำดีกว่า  ผมอยากให้คุณพักผ่อนมากๆนะ  อย่าทำให้ผมรู้สึกผิดเลย” ชาร์ปพูดพร้อมมองหน้าคิวอย่างอ่อนโยน

 

 

“รู้สึกผิดอะไร  ก็ผมอยากช่วยนี้” คิวพูดอย่างเอาแต่ใจตัวเอง

 

 

“แต่ลูกง่วงแล้วนะ”  ชาร์ปพูดหยอกคิวพร้อมกับลูบหน้าท้องของคิวแผ่วเบา

 

 

“ก็ได้  รีบมานนนะครับ” คิวพูดพร้อมกับเดินไปอาบน้ำทันที

 

 

“ทำไมขี้อ้อนจังนะ  เดี๋ยวผมก็หลงจนโงหัวไม่ขึ้นหรอก” ชาร์ปพึมพำกับตัวเองพร้อมกับเดินไปทางห้องทำงานทันที

 

 

02.00น.

 

 

 

เป็นเวลาดึกมากแล้วกว่าที่ชาร์ปจะเคลียงานเสร็จ  เขาจึงลุกไปทางห้องนอนก็เห็นว่าคุณแม่คนสวยนอนหลับไปแล้ว จึงรีบไปอาบน้ำ

 

 

“อื้อออ”  เสียงครางงัวเงียของคิวดังขึ้นเมื่อชาร์ปถึงตัวนอนที่เตียง

 

 

“นานจังเลยอ่ะ” คิวพูดพร้อมกับซุกหน้าลงที่อกของชาร์ป

 

 

“ขอโทษทีนะ  พอดีทำเพลินไปหน่อยน่ะ” ชาร์ปพูดพร้อมกับพยายามบังคับตัวเองให้ใจเต้นช้าลง  เพราะการที่คิวทำแบบนี้ก็ทำให้เขาหัวใจเต้นแรงได้ไม่อยาก

 

 

“อื้ออออ”  คิวครางออกมาพร้อมกับซุกไปในอกชาร์ปมากขึ้นไปอีก

 

 

“หลับซะนะครับ”  ชาร์ปพูดและเอามือลูบหัวกล่อมคิว  และในเวลาไม่นานทั้งสองก็เข้าสู่ห่วงนิทราพร้อมกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ขอโทษที่หายไปหลายวันนะคะ  ไรท์หนีไปเที่ยวมา  ฮ่าๆๆๆๆๆๆ 

อ่านให้สนุกจ้าาาา   อย่าลืม  คอมเม้น โหวต และกดไลค์นิยายเรื่องนี้ด้วยน้าาาาาาาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว