facebook-icon

รักนักอ่านทุกคนน้าาา ขอบคุณที่อ่านนิยายจ้าาา ฝากติดตามด้วยเด้ออ

ความเกรี้ยวกราดของโอไรออน

ชื่อตอน : ความเกรี้ยวกราดของโอไรออน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 14k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2561 08:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความเกรี้ยวกราดของโอไรออน
แบบอักษร

จุ๊กกรู๊วกระจู้ววู้ววว~~~

“ฮ้าวววว”

ฉันตื่นขึ้นมาต้อนรับเช้าอันสดใสที่.....นี่ไม่ใช่ที่บ้านฉันนี่นา จริงด้วย!ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่เมื่อวานนี้นี่เอง

ง่วงจัง.....นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย

แว้ก!!!!!!

10โมงกว่าแล้วเรอะเนี่ยย? ฉันนี่แย่จัง....

อิอิพูดแล้วก็เขกหัวตัวเองเบาๆ1ที.....เอ......เหมือนชีวิตขาดไรไป? เหมือนฉันลืมอะไรนะ ช่างมันเถอะ!!รีบไปล้างหน้าดีกว่าา

ครืด~

ฉันค่อยๆคลานไปที่ขอบเตียงเพื่อที่จะลงจากเตียง เตียงมันใหญ่มากจริงๆนะฮือT^T เอ๊ะ.....กรี๊ดด!!ตายแล้ว!!!แม่จ๋า!!!

ว.....แหวน!! แหวนมาจากไหน๊!?~ทำไมมันมาอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของฉันได้ล่ะ?

ฉันค่อยๆลงมาจากเตียงหลังจากที่คลานต้วมเตี้ยมมาตั้งนาน และแล้วสายตาของฉันก็ไปสะดุดกับกระดาษโน้ตลายคิตตี้สีชมพูวางเเนบกับโคมไฟสุดหรูบนโต๊ะข้างเตียง อะไรอ่ะ?....เมื่อวานมันยังไม่มีเลยนี่นา....

จริงด้วย! เมื่อคืนฉันจำได้ว่าฉันเห็นเขาลางๆนี่นา! เขากลับมานอนบ้าน....แล้วเขาก็กอดฉันด้วย....แอร้ยยยยย อยู่ดีๆหน้าฉันก็ร้อนฉ่าขึ้นมา ฉันสะบัดหน้าตัวเองอย่างเเรงเพื่อหลีกหนีความเขิล ฉันจะเขิลให้กับเรื่องเล็กๆน้อยๆเเค่นี้ไม่ได้น้าาาาาา>///<

มาอ่านข้อความในกระดาษกันดีกว่า ข้อความในกระดาษคิตตี้สีชมพูนั้นเป็นลายมือไก่เขี่ยของใครสักคน น่าจะเป็นลายมือผู้ชายนะ.....ใช่ลายมือเขารึเปล่าอ่ะ....ใช่แน่ๆเลย กรี๊ดดด~~ เอ๊ะ!แล้วฉันจะกรี๊ดทำไม?...อ๋อ ที่ฉันกรี๊ดก็เพราะว่าฉันอ่านมันไม่ออกนะสิ วะฮะฮ่า!ลายมือหรือลายเเทง?

‘ไม่ถอดแหวนนะเบบี๋ คิดดีๆก่อนจะถอด

โอไรออน’

เอ๊ะ...........................นี่คือเขาเป็นคนเขียนจริงๆนะเหรอ ทำไมเขาดูมุ้งมิ้งตุ้งติ้งจังเลยละ?.......แต่กล้ามหน้าอกของเขาที่ฉันซบเมื่อคืนมันไม่ตุ้งติ้งเลยนะ>///<.....ออกจะดูแมนๆ เขาไม่เกย์หรอกหน่าาา!!! ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะความคิดบ้า!!!

ฉันสะบัดมือไปบนศีรษะเพื่อไล่ความคิดแปลกๆออกไปจากหัวของตัวเอง แล้วก้มหน้ามองดูแหวนบนนิ้วของตัวเอง มันสวยมาก ตัวเเหวนถูกทำด้วยวัสดุที่ทางทางจะทนทานมากๆเลย มีลวดลายเรียบหรูโบราณสลักอยู่ตามรอบๆแหวน ดูก็รู้เลยว่าไม่ใช่ของที่จะหาได้ง่ายๆ

มีเพชรเม็ดใหญ่นูนอยู่ตรงกลาง ตัวเพชรมีสีน้ำเงิน ดำและแดงผสมรวมๆกัน มันเข้ากันได้อย่างลงตัว....ฉันชอบจังอิอิ บางทีของที่ดูโบราณมันก็เข้ากับฉันได้อย่างน่าประหลาดใจ.......ถ้าเขาไม่ให้ฉันถอดละก็....ฉันก็จะไม่ถอดด>////<งิงิ

ซู่ซ่าาาาาาาา

ฮ้า.......สดชื่นจัง ตอนนี้ฉันกำลังเช็ดใบหน้าของฉันด้วยผ้าขนหนูนุ่มๆสีฟ้าพาสเทล น้ำที่นี่เย็นดีจังเลยอ่ะ ทำไมทุกๆอย่างที่นี่มันดูเพอร์เฟกต์ไปหมดอย่างนี้น้าาาา.....กรี๊ดดฉันชักจะชอบที่นี่เข้าซะแล้วสิ

“ว้ายตายแม่ร่วงโจ๊ะพรึมๆ!”

เย้ยย?อะไรเนี่ย ทันทีที่ฉันเอาผ้าขนหนูออกจากหน้าก็มีหน้าเหี่ยวๆแก่ๆของคุณลุงพ่อบ้านมาจ้องฉันในระยะประชิด โธ่เอ้ยตกใจหมดเล้ยยย มาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง!

“ตกใจอะไรขอรับนายหญิง?.....กระผมเห็นท่านยังไม่ลงไปรับประทานข้าวเช้าเลยเป็นห่วง”

“อ๋ออออ....แฮะๆขอโทษค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบลงไปเดี๋ยวนี้.....”

“นายหญิงไม่ผิดนี่ขอรับ ช่วยพูดกับกระผมให้สมกับที่เป็นนายหญิงของเลโอเล่หน่อยสิขอรับ! นายหญิงจะต้องดุดัน!!!! นายหญิงจะต้องโหดสิขอรับ!!!!”

“ค......ค่ะ!!!! ไอ้สมฉ่อย!บอกแล้วไงว่าเดี๋ยวข้าลงไป! เอ็งจะเร่งอะไรข้านักหนา! เดี๋ยวปั๊ดจับถ่วงน้ำให้ปลาฉลามกัดไข่หลุดซะเลยนี่!”

“ขอรับ!!!!!!!!!”

ฟ่าวววววววว~~~

ทันทีที่ฉันพูดจบตาคุณลุงพ่อบ้านก็รีบยิ้มแล้ววิ่งเเจ้นออกไปจากห้องของฉันทันที โฮะๆเริ่มกลัวฉันเข้าเเล้วละสินะโฮะๆ......เห้ออายชะมัด.....ฉันทำลงไปได้ไงเนี่ย..

—————————-

21:30น.

วันนี้เป็นอีกวันทีผ่านไปอย่างรวดเร็วในฐานะนายหญิงของบ้านนี้ ฉันเที่ยวชมสวนดอกไม้และอยู่ในนั้นกับเหล่าเมดทั้งวันเลย รู้ตัวอีกทีก็หมดวันซะแล้ว

ฉันกำลังเช็ดผมเปียกมาดๆของตัวเองอยู่หลังจากที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ฉันเดินไปดูดาวที่หน้าต่างบานใหญ่

คืนนี้ดาวเต็มฟ้าเลย......สวยจัง.....คงดีกว่านี้ถ้ามีคนมาดูเป็นเพื่อน

วันนี้เขาจะกลับมาที่บ้าน5ทุ่มเหมือนเดิมอยู่รึเปล่านะ? เมื่อวานฉันรอเขาจนเกือบจะเที่ยงคืนเเล้ว เขาไม่เห็นจะมาเลยอ่าT^T........

แอ๊ดดดด~

อิอิ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วเเหละ แต่อยากไปเดินเล่นนี่นา อยู่ในห้องมันเหงาอ่ะ

“คุณหนูจะออกไปไหนขอรับ”

“ว้าย!!!.....หู่ววว คุณลุงพ่อบ้านนี่เอง ฉันกะว่าจะไปเดินเล่นซักหน่อยนะค่ะ”

“ดึกป่านนี้เนี่ยนะขอรับ? ไม่ได้นะขอรับ! นายท่านสั่งห้ามด้วยซ้ำว่าไม่ให้คุณหนูไปไหนหลัง2ทุ่ม ถ้าจะไปก็ต้องรายงานนายท่านก่อนนะขอรับ”

“โอ้โหห.......”

“นั่นแหละขอรับ กลับเข้าห้องได้แล้วนะขอรับ ถ้าหิวหรือต้องการอะไรเดี๋ยวผมจะให้เมดจัดการให้ขอรับ”

“ก็ได้ค่ะ....•,,•”

ฉันเดินหน้าหงอยกลับเข้ามาในห้องของตัวเอง ฉันยังไม่ง่วงเลยนี่นา จะว่าไปตั้งเเต่ที่ฉันแต่งงานกับเขามา......ฉันยังไม่ได้ปรนนิบัติอะไรให้เขาเลยซักอย่างเดียว เจอหน้ากันก็ยังไม่ได้เจอ ฉันกะว่าตอนฉันได้เจอกับเขานะ ฉันจะตะโกนบอกรักเขาให้ดังๆเลย แล้วก็อ้อนเขาเยอะๆเลยด้วย....แม่ฉันบอกว่าไม่มีผู้ชายคนไหนไม่ชอบผู้หญิงขี้อ้อน ไม่รู้จริงรึเปล่า-,,-

เอ๊ะ!?!?!หรือว่าที่เขาไม่ยอมกลับบ้าน....หรือกลับบ้านช้าเนี่ย เขาไปมีผู้หญิงอื่นอย่างนั้นเหรอ? เขาอาจจะมีหลายบ้าน! เขามีผู้หญิงหลายคนที่ต้องดูแล?....เขามีคนอื่น!!!!? ไม่ได้นะ!!!เขาต้องมีเเค่ฉันคนเดียวสิ!

จะว่าไปส่วนใหญ่พวกคนรวยเขาก็มักมีเมียหลวงไว้หนึ่งคน แล้วก็จะมีกิ๊กมีเมียน้อยเยอะเเยะประปรายกันนี่นา เเย่เเล้วววว ถ้าเกิดว่าสิ่งที่ฉันคิดมันเป็นจริงขึ้นมาละทำไงดี!!!!

ฉันกอดอกพร้อมกับเดินวนไปวนมาให้ห้องนอนอันโอ่โถงหลายรอบจนเวียนหัว โอ็ยยย!!!ไม่รู้แล้ว!ต้องถามให้รู้เรื่อง! ฉันต้องรู้ความจริงให้จงด้ายยยยยยย!!!

ปัง!!!

ตึกตึกตึก

ฉันรีบวิ่งลงบันไดไปหาคุณลุงพ่อบ้านอย่างเร็วที่สุด! ถามตาลุงนี้นี่เเหละ! ลุงเขาท่างทางจะรู้เรื่องเยอะดี.......อ๊ะ!นั่นไง เจอลุงแล้ว!!

“คุณลุงพ่อบ้านคะ!!!!!!!”

“อุ้ยจะว้ายๆๆๆๆ”

คุณลุงพ่อบ้านตกใจกับเสียงเรียกของฉันจนแกเผลอโยนโทรศัพท์ในมือขึ้นไปบนอากาศ คุณลุงเลยรีบคว้าโทรศัพท์ซะยกใหญ่แล้วมาหอบแฮ่กๆพลางถามฉันว่า

“ค.....คุณหนูมีอะไรเหรอขอรับ ยังไม่นอนหรอกเหรอขอรับ?”

“หนูมี....เอ้ยฉันมีเรื่องจะถามคุณลุงค่ะ!!!!”

“ร.....เรื่องอะไรเหรอขอรับ?”

“คุณลุงคุยโทรศัพท์ก่อนก็ได้ค่ะ ฉันไม่รีบ”

“งั้นรอสักครู่นะขอรับ”

คุณลุงพ่อบ้านหันไปคุยโทรศัพท์ต่อหลังจากนั้นก็เก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกง เขาคงคุยเสร็จเเล้วละสินะ

“ว่ามาได้เลยขอรับคุณหนู....”

“คุณลุงพ่อบ้านรู้บ้างรึเปล่าคะว่าวันนี้เขาจะกลับมาบ้านกี่โมง?”

“ก....ก็ประมาณ5ทุ่มย....ยังไงละขอรับนายหญิง”

“ทำไมเสียงลุงดูแปลกๆจังคะ? ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า?”

หน้าของคุณลุงพ่อบ้านเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาทีละนิดๆจนทั่วใบหน้า ทำท่าทางเหมือนคนที่กำลังกลัวอะไรสักอย่าง......

“คือว่า......สามีของหนูเขา....เขาไปทำงานเหรอคะ?ถึงกลับดึก”

“ก็แน่นอนสิขอรับ!!!จะเป็นอย่างอื่นไปได้ยังไงกั๊ลล”

“แล้ว....เขามีผู้หญิงคนอื่นซุกซ่อนเอาไว้บ้างรึเปล่าคะ....ฉันสงสัยว่าที่เขากลับบ้านช้าเนี่ยก็เพราะเขาไปติดผู้หญิงอื่น....คือแบบว่า”

“หู๊ยยยย!!!อย่างนายท่านนะ ไม่มีเรื่องเเบบนี้ให้เห็นหรอกขอรับ!!! นายท่านวางตัวดีมาตลอด นายหญิงไว้ใจได้ขอรับ! อะไรทำให้นายหญิงคิดแบบนั้นไปได้กันละขอรับ”

“ก็แบบว่า.....พวกอาเสี่ย เจ้าพ่อไรงี้เขาก็มีเด็กนั่งดริ๊งค์ มีเด็กของเขา เอ่อเเบบว่าเข้าม่านรูดรึเปล่าคะ....เอ่อคือ..”

‘5555555โอ็ยยยยยย55555555อ๊ะ.....’

“กรี๊ดดดด!!!เสียงใครหัวเราะอ่ะ?? เมื่อกี้ลุงหัวเราะเหรอคะ?”

“อ้ะ!!...ช...ช...ใช่เเล้วขอรับ!!กระผมมีความสามารถพิเศษหัวเราะโดยใช้กำลังภายในไม่ให้เห็นปากขยับขอรับ!!! ก...กระผมอยากจะบอกว่าไม่ต้องเครียดขอรับ!นายท่านไม่มีเรื่องแบบนั้นเเน่นอนคุณหนูไว้วางใจได้นะขอรับ!!! ตายเเล้วป่านนี้เเล้วเหรอเนี่ย?รีบไปนอนได้เเล้วนะขอรับ!! เอ้าพวกเมดสาวๆพวกนั้นนะ!!มาพาคุณหนูขึ้นไปส่งบนห้องทีซิ๊!!!เร็วเข้า!!!”

เเง๊? ยังไม่ทันได้ถามเท่าไหร่เล๊ยยย!! อยู่ดีๆก็มีเมดนับสิบคนมาพาฉันขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว ฉันหันหลังไปมองคุณลุงพ่อบ้านอีกครั้ง...คุณลุงพ่อบ้านก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคุยไปซะเเล้ว!โธ่เอ้ยยยยยยยย!!

——————

(ฝั่งของคุณลุงพ่อบ้านหลังจากที่ส่งนายหญิงขึ้นบันไดไปเรียบร้อยเเล้ว)

“ฮ.....ฮัลโหลนายท่านขอรับ ยังอยู่รึเปล่าขอรับ”

“.......ยังอยู่.......”

“ฟู่ววว เมื่อกี้นายท่านหัวเราะใช่รึเปล่าขอรับ รู้มั้ยว่ากระผมหัวใจเเทบจะวาย นายหญิงหูดีสุดยอดไปเลยขอรับ กระผมคิดคำโกหกไม่ทัน”

“............”

“นายท่านรีบกลับมาบ้านเลยนะขอรับ ตอนนี้นายหญิงเขาคิดว่านายท่านมี.....”

“คิดว่ามีเมียน้อยเหรอ5555 ฉันอุตส่าห์กลั้นขำตั้งนานเลยนะ”

“ก็ใช่นะสิขอรับ!...”

“แกต้องดูแลเธอให้ดีนะ เดี๋ยวฉันก็กลับ...”

ตรู๊ดๆๆๆ

“อ้าวนายท่าน!!! วางสายไปซะแล้วเหรอเนี่ย?”

————————-

หึ่ยยยยย!!!!ตอนนี้ฉันกำลังนอนเอามือเกยหน้าผากอยู่บนเตียงในห้องนอนของเราสองคน

ห้องนอนของเราสองคน?

สองคนที่ไหนกัน!!!ฉันนอนคนเดียว!!!

ไม่รู้ด้วยแล้ว!!!ฉันทำได้เเค่เชื่อในตัวเขา เชื่อในคำพูดของคุณลุงพ่อบ้าน!!! นอนดีกว่า!!!ไม่รู้ไม่ชี้ไม่สนแล้ว!!!

——————

3วันผ่านไป!!!!!!

โธ่เอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!นี่มันก็หลายวันมาแล้วนะ! จนป่านนี้แล้วฉันก็ยังไม่ได้เจอเขาเลยสักครั้งเดียว! หึ๊ยยยยย!!!จะพูดอะไรก็ช่าง!ตอนนี้ฉันไม่เชื่อเเล้ว เขาต้องมีคนอื่นชัวร์ๆ หล่อตายเเหละตาบ้า! รุ่นพี่ของฉันที่มหาลัยหล่อกว่าตั้งเยอะ!

ตะดึ้ง!!!

อ๊ะ.....มีคนส่งข้อความมานี่นา....

‘มะปราง....ตอนนี้คณะของเรากำลังขาดคนอ่ะแก แกว่างมั้ยมาช่วยกันจัดบอร์ดคณะหน่อยสิ’

‘อ่ะเคร...ได้เลยยย’

พิมพ์เสร็จฉันก็เดินไปที่ห้องแต่งตัวทันที หลังจากนั้นเพียงแค่5นาทีฉันก็อยู่ในชุดนักศึกษาน่ารัก วันนี้ทำทรงผมดังโงะไปดีกว่าาา คิขุอาโนเนะ สไตล์คนโสด!! จีบได้นะคะทุกคน แต่งงานก็เหมือนไม่ได้แต่ง ว้าเหว่เปล่าเปลี่ยวหั๊วใจจ!

ก่อนไปฉันก็ไม่ลืมที่จะใส่เเหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายที่เขาให้ฉัน เชอะ!!!ใส่เพราะมันสวยหรอกนะ!ไม่ได้ใส่เพราะเขาให้หรอก!

ตึกตึกตึก

“คุณลุงพ่อบ้านคะ ฉันไปมหาลัยก่อนนะคะ”

“อ๊ะ!!!เดี๋ยวขอรับคุณหนู ตอนนี้มหาลัยปิดเทอมไม่ใช่หรอกเหรอขอรับ”

“ใช่ค่ะ^^ แต่ว่าฉันต้องไปช่วยเพื่อนจัดบอร์ดคณะ...ฉันขอตัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวสิขอรับ!! เดี๋ยวกระผมให้คนขับรถไปส่งขอรับ!”

“อิอิไม่เป็นไรค่ะ ฉันไปเองสะดวกกว่าน้า”

“นี่เป็นคำสั่งจากนายท่านนะขอรับ ว่าถ้านายหญิงไปไหนจะต้องมีบอดี้การ์ดและคนไปรับไปส่งตลอดขอรับ”

“แง๊....เขาอีกแล้วเหรอคะ? ก็ได้ค่ะT^T”

เพียงไม่กี่นาทีก็มีรถลีมูซีนคันสีดำมารับฉันถึงหน้าคฤหาสน์ รู้สึกเขิลๆไงไม่รู้เเฮะแต่ว่าฉันต้องทำตัวไม่ให้เป็นเจ้าสาวที่น่าอับอายของเขาสิ!

——————-

บรืนนนนนนนนนนนนนนนน

เพียงเเค่แป๊ปเดียวรถลีมูนซีนก็เคลื่อนเข้ามาในมหาลัยของฉันแล้ว ตายแล้วฉันลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย จะไปจอดที่ที่มีคนเยอะไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ!!!เดี๋ยวคนอื่นเขาก็คิดว่าฉันเป็นลูกคุณหนูกันหมดพอดี

“จอดตรงข้างหน้านี้ได้มั้ยคะ”

“กระผมไม่สามรถจอดนอกสถานที่ได้ขอรับนายหญิง ขอโทษขอรับ”

เเง๊!!!ทำไมไม่ได้กันละ! คนขับรถก็ไม่ตามใจฉันเหมือนกันงั้นเหร๊อออ

“แล้วคุณน้าจะไปส่งหนู....เอ้ย!! ส่งฉันที่ไหนเหรอคะ”

“ตรงที่ที่คุณหนูจะทำบอร์ดเลยไงขอรับ”

ตาเถร!!!!ตรงนั้นคนเยอะเเยะจะตายไม่ได้หรอก!!ยังไงก็ไม่ได้! วันนี้เขาจัดบอร์ดกันคนเลยเยอะเป็นพิเศษ โธ่เอ้ยฉันไม่น่าหลุดปากไปบอกคุณลุงพ่อบ้านเลยว่าจะไปทำบอร์ดที่ตรงส่วนไหนของคณะอ่าาT^T

เอี๊ยดดดดดดดดด!!!

“ถึงเเล้วขอรับ...คุณหนูทำเสร็จเมื่อไหร่โทรหากระผมได้เลยนะขอรับ”

“ค....ค่ะ”

ฉันค่อยๆเปิดประตูลงจากรถลีมูซีนคันสีดำช้าๆ และได้พบกับสายตาของคนนับร้อยกำลังจ้องมาเป็นตาเดียวกันที่ฉัน ฮือตอนนี้ฉันทำได้เพียงเเค่ยิ้มแหย่ๆเท่านั้นเเหละน่าาา อายจังเลยยยT^T

ตึกตึกตึก

ฉันค่อยๆเดินหลบผู้คนที่มองฉันเข้าไปหาเพื่อนของฉันที่จัดบอร์ดอยู่โซนด้านใน

“มะปรางงง!!! เกิดอะไรขึ้นนน!!ทำไมแกถึงไปนั่งในรถแพงๆขนาดนั้นได้ละ!!?”

‘น้ำขิง’เพื่อนของฉัน นางเป็นคนสวยที่สุดในหมู่พวกเรา นางมีผู้ชายห้อมล้อมรอบกายเต็มไปหมด ตัดภาพมาที่ฉันเนี่ยสิ ทำตัวมืดมน เคยมีรุ่นพี่คนหนึ่งทักฉันมานะแต่ว่าเขาดันคุยกับน้ำขิงอยู่ด้วย ฉันเลยบล็อครุ่นพี่คนนั้นไปแล้ว ปัจจุบันรุ่นพี่คนนั้นก็กลายมาเป็นแฟนน้ำขิงอย่างที่เห็นในตอนนี้เเหละนะ....เห้อ น่าสงสารจริงๆเลยฉัน.....

“จริงด้วย!เกิดอะไรขึ้น!เล่าเดี๋ยวนี้เลยยยย”

‘คลีน’นังคนนี้แสบสุดไรสุด ไม่มีผู้ชายหล่อๆคนไหนที่นางไม่รู้จักในมหาลัยจ้าาา อยากได้เบอร์ ไลน์หรือข้อมูลส่วนตัวของผู้คนไหนๆก็ต้องคลีนเท่านั้นนนน!!!

“ช...ช่างเหอะน่าาา จัดบอร์ดถึงไหนกันแล้ววว”

ฉันเลี่ยงที่จะตอบคำถามของเพื่อนๆโดยการหันไปสนใจให้กับงานแทน

“อ๊ะ....แกใส่แหวนด้วยเหรอมะปราง นังคลีนแกมาดูดิ สวยใช่เล่น”

“อ๊ะ...เดี๋ยวเหอะ!!!”

ฉันร้องห้ามเพื่อนๆของฉันที่ดึงมือฉันขึ้นมาดูกันยกใหญ่ เห็นมั้ยล่าาาา.....ใครเห็นก็ต้องบอกว่าสวยยอิอิ

“เดี๋ยวนะอีปราง....แกใส่นิ้วนางข้างซ้ายเลยเหรอ? เเต่งงานแล้วรึไง!!ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าจะทำอะไรก็อย่าให้ผู้ชายที่จะเข้ามาจีบแกต้องเครียดหนักสิย่ะ!เดี๋ยวก็ขายไม่ออกหรอก!”

ยัยคลีนเพื่อนฉันเคยเตือนแบบนี้หลายรอบแล้วเเหละกับเรื่องแบบนี้ แต่ว่าคนที่ไม่มีแฟนแต่ชอบใส่แหวนนิ้วนางข้างซ้ายก็มีเยอะแยะไปนี่นา...ไม่เห็นต้องซีเรียสขนาดนั้นเลยยย

แต่พอดีว่าฉันไม่ใช่คนโสดที่ชอบใส่แหวนนิ้วนางข้างซ้ายอ่ะนะโฮะๆ อวดไปซักหน่อยดีมั้ยนะ อวดเถอะ...เรื่องผู้ชายนี่ฉันไม่ค่อยจะมีมาอวดกับยัยพวกนี้เลย555

“รู้แล้วเหยียบไว้นะ......ฉันแต่งงานเเล้ว....กรี๊ดดด!!”

ฉันกระซิบให้เพื่อนฟังเบาๆท่ามกลางเสียงฮือฮาของฝูงชนระหว่างการจัดบอร์ด

“ม....ไม่จริง....”

“มีคนเลือกแกไปเป็นเจ้าสาวแล้วเหรอ?? ไม่ได้พูดเล่นใช่มั้ยเนี่ย?”

“ใช่แล้วๆ ฉันเพิ่งเเต่งงาน>///<”

ยัยเพื่อนสองตัวนี้ของฉันมันรู้ทุกๆอย่างเกี่ยวกับฉันเลยละ เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม แล้วก็รู้ด้วยว่าฉันเกิดในตระกูล1ใน1,000ตระกูลที่ผลิตเจ้าสาวที่เพียบพร้อมให้กับเหล่าคนรวยคนดังลึกลับทั่วหล้าด้วย

“เสียดายจังงง ฉันกำลังจะแจกเบอร์แกให้เดือนมหาลัยปีสองอยู่พอดีเลยย กินเด็กเขาว่ากันว่าจะอมตะนะย้าาาา”

“วี๊ด~แล้วสามีเเกล่ะๆๆ มีรูปมั้ยยยรูปอ่ะรูป!!!”

“แหมมมม จะให้ดูได้ไงงง ไม่ให้ดู๊ววว”

ฉันไม่มีต่างหากละยะ!!!!! หน้าตงหน้าตาก็ยังไม่เคยเห็น!!!! โอ็ยซวยแล้วไง!!ฉันเป็นคนโกหกไม่เก่งซะด้วย!

“แหมมม ฉันไม่บอกใครหรอกหน่าาา นะๆขอดูหน่อย”

“ไม่ดั้ยยยยนร้าาาา”

เพื่อนๆต่างก็เข้ามาเขย่าตัวฉันเพื่อขอดูรูปถ่ายกันใหญ่เลย....ทนไว้นะมะปรางงงทนไว้!!...อด....ทน....ไว้.........ไม่ไหวแล้วโว้ยยยย!!!

“ย้ากกกก!!!ฉันไม่มีรูปว้อยยยย้อยย้อยย้อย”

“หาไม่มี?ไม่มีได้ยังไง?”

“อะไร อย่าบอกนะว่ายังไม่ได้เจอกันอ่ะ!”

“อ....อือใช่.....ฉันยังไม่ได้เจอเขาเลย....”

“เเล้ววันแต่งงานละ”

“เขาใส่หน้ากากมา....โอ็ยช่างเหอะน่าาา เขาอาจจะอยากเป็นหน้ากากนักร้องไงละโฮะๆ! เรา....เราเจอกันทุกวันเลยนะ!!เขานอนกอดฉันทุกคืนเลยนะเออ! ฉันป้อนข้าวให้เขาด้วย...โรยอาหารเม็ด....เย้ย!!!”

“ปราง.....เพื่อน......แกนี่ช่าง.....”

อะไรอ่ะ อยู่ดีๆยัยตัวแสบทั้งสองก็มองหน้าฉันด้วยสายตาเหมือนมองลูกหมาตัวเล็กๆน่าสงสารข้างถนนอย่างนั้นเเหละ มองอะไรนักหนา?ฉันสวยละสินะ...หึหึพวกเธอไม่ใช่คนเเรกหรอกนะที่มองฉันแบบนี้!โฮะๆ

“ไปเหอะปราง....เดี๋ยวเรื่องบอร์ดพวกฉันจัดการเอง”

“อ....อ้าว?ทำไมอ่ะ!!ฉันมาช่วยพวกแกแล้วนี่ไง?ทำไมอยู่ๆก็ไล่ฉันไป”

ฟุบ!!!

“โธ่เอ้ยปรางเพื่อนรัก! แกนี่น่าสงสารจริงๆ! มีผัวแต่ผัวก็ไม่รัก! ถ้าอกหักเมื่อไหร่มาที่คอนโดฉันนะเว้ย!ห้อง203ชั้น4....ฮรึก....”

“เดี๋ยวๆ...พวกแกเข้าใจผิดแล....”

“ฮรึก!!!!!ไม่เป็นไร!!!ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว!ไปซะ!!!!ไปตามหาเขา!!!แกต้องอ่อยเขาสิยะ!! ฉันก็ทำให้ดูเป็นตัวอย่างตั้งหลายครั้งแล้วทำไมไม่จำบ้างง!!”

“ไปชิ้ว!!”

“ชิ้วๆ! ผัวแกเริ่มรักแกเมื่อไหร่ค่อยมาคุยกับพวกเรา! ไปซะ!!อ้ะอ้ะอ้ะอ้ะ!!”(เอคโค่สุดไรสุดด)

หลังจากที่เพื่อนผลักไสฉันออกมา ฉันก็เดินออกมาแบบงงๆ หน้าชาไปหมดแล้ว นี่สินะที่เรียกว่าเพื่อนรู้ทันT^T ตอนนี้ฉันเริ่มไม่เเน่ใจแล้วล่ะว่าจะเชื่อที่คุณลุงพ่อบ้านพูดดีมั้ย......เห้อ....แต่เป็นอย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน วันนี้ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยก็รู้สึกเหนื่อยซะแล้วล่ะ....กลับบ้านเลยดีกว่า

ตรู๊ดๆ

“ฮัลโหล คุณลุงคนขับรถคะ ฉันอยากกลับบ้านเเล้วค่ะ......”

“ได้เลยขอรับนายหญิง เดี๋ยวผมไปรับนะขอรับ...รอที่เดิมใช่มั้ยขอรับ”

“ค่ะ....”

ตรู๊ดดดด~~

ฉันวางสายไปแล้ว ตอนนี้ฉันเดินมาคนละทางกับที่ฉันต้องไปยืนรอสินะ รีบไปยืนรอดีกว่า

“อ้ะ.......”

ทันทีที่ฉันหันหลังกลับไป ฉันก็ได้เจอกับผู้ชายใส่ชุดดำปกปิดหน้าตาประมาณ2-3คน

“ใช่คนนี้แน่นะ?!...”

“แน่นอนครับ....”

ฉันพยายามเดินหนีไปอีกทางแต่ว่าก็ถูกชายอีกคนยืนบังเอาไว้ เกิดอะไรขึ้นนะ? เขาตั้งใจบังฉันเเน่ๆ รึว่าเขาจะทำอะไรฉัน?

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!”

ฉันรีบกรี๊ดออกมาให้เสียงดังๆเผื่อจะมีคนมาช่วยเหลือ พร้อมกับวิ่งไปอีกทาง อะไรกัน!!พื้นที่บริเวณโรงอาหารเป็นทางเดินที่น่าจะมีคนชุลมุนที่สุดนี่นา! ทำไมวันนี้ถึงไม่มีใครสักคนเลยละ!!ผู้คนหายไปไหนหมด!ทำไมที่นี่ถึงดูเหมือนถูกจัดฉากให้เหลือเพียงแต่ฉัน!!?

“ตามเธอไป!!!!!!!”

“อย่าให้หลุดไปได้เชียว!!!!”

ใกล้ถึงหัวมุมกำแพงแล้ว! ถ้าผ่านตรงนี้ไปได้ละก็!!ฉันอาจจะเจอคนอื่นแถวๆนั้นก็ได้! โธ่เอ้ยขาฉัน!!!แฮ่กๆเร็วกว่านี้!!!!!!

พลั่ก!!!!!!!!!

อ้ะ!!!!!! ฉันชนกับผู้ชายคนนึงจนล้มลงก้นกระแทกพื้นอย่างแรง ตอนที่ฉันกำลังเลี้ยวเข้าหัวมุมเขาก็เดินออกมาพอดี!! กรี๊ดดดดดด!!!!

“อื้อออออ!!!!!!”

ทันทีที่ฉันล้มลงเขาก็จัดการรวบแขนฉันไว้ด้านหลังแล้วจัดการเอาผ้ามาปิดปากฉัน!!!ยาสลบเหรอ!!?ยาสลบใช่มั้ย!!!! ตาฉันจะปิดแล้ว!!!ช่วย...ด้วย....ใครก็ได้..........ช่วยฉันที!!!!

......โอ......ไรออน......

ฝุบ....

ตึก...ตึก...ตึก

ตรู๊ด

“จับตัวเธอได้แล้วครับ....ครับ....ได้ครับนาย”

ตู๊ด-

“พาตัวเธอไปที่คลังเก็บของ! หึ! วิ่งเร็วนักนะนังนี่ สมกับที่เป็นนายหญิงของเลโอเล่!ว่องไวดี! แต่ยังอ่อนหัดนัก! นายของฉันจะขูดรีดสามีของเธอให้หมดตัวไปเลยคอยดู....555555555”

———————-

19:07น.

“ทำไมตอนนี้นายหญิงยังไม่กลับมาบ้านอีกนะ?”

ตรู๊ดดดด~

“อ๊ะ!!!ไอ้สมปองคนขับรถของนายหญิงนี่นา!.....ฮัลโหลสมปอง เจอนายหญิงรึยัง!นายหญิงติดต่อมาบ้างมั้ย!”

“ไม่เจอเลยครับลุง! ล่าสุดผมนัดกับนายหญิงตรงที่เดิม แต่ว่าพอขับรถไปรอก็ไม่เห็นมี! ผมเลยไปขอดูกล้องวงจรปิดมาครับ!ผมเจอสิ่งผิดปกติอย่างหนึ่งคือกล้องวงจรปิดฉายภาพสุดท้ายของนายหญิงเดินไปฝั่งโรงอาหารครับ ที่โรงอาหารมีกล้องวงจรปิดเยอะเเยะแต่ว่าดันมาพังพร้อมกันหมดเลย ทำให้ไม่เจอภาพนายหญิงแล้ว!”

“มันไม่มีทางมาพังพร้อมกันได้แน่ๆ ถ้าจะพังก็น่าจะยังมีสักตัวสองตัวที่ใช้งานได้อยู่บ้างสิ!ไม่น่าจะพร้อมใจกันพัง!....ต้องมีใครสักคนจัดฉากแน่ๆ!”

“เเล้วเราจะเอาไงกันต่อดีครับลุง! ถ้านายท่านรู้เรื่องนี้ขึ้นมาละก็พวกเราแย่เเน่ๆ!”

บรืนนนนนนนนน!!!!!!

“อ๊ะ!ชิบหาย!!!....”

“ผมได้ยินเสียงรถ!!! นายท่านกลับมาบ้านเเล้วเหรอครับลุง?!?!?! ซวยแล้ว!!!โชคดีนะครับลุง!!!!.....ตรู๊ดๆ”

“อ้าวเห้ยไอ้.....ทิ้งกันงี้เลย?”

ตึกตึกตึก

ชายร่างสูงสง่าเดินเข้ามาในคฤหาสน์ในชุดสูทพร้อมกับมีลูกน้องมากมายนับสิบคนเดินตามหลังมา เขาจัดการดึงเน็คไทออกให้มันหลวมขึ้นนิดหน่อยแล้วหันซ้ายหันขวามองหาคนคนหนึ่ง...

“เอ่อ....นายท่าน ทำไมวันนี้กลับบ้านเร็วนักละขอรับ”

“หืม?....ก็เคลียร์งานเสร็จแล้วเลยรีบกลับมา เดี๋ยวคนบางคนแถวนี้เข้าใจผิดอีก....”

“ข...ขอรับ”

“เเล้ว....อยู่ไหน?”

“ขอรับ?”

“เอ่อ...นั่นแหละ..อยู่ไหน? ข้างบนรึเปล่า?”

ชายหนุ่มพูดพลางทำท่าทาง ทำไม้ทำมือไปด้วย ทำให้คุณลุงพ่อบ้านและบอดี้การ์ดต่างก็รู้ว่าเขากำลังหมายถึงเจ้าสาวของเขานั่นเอง

“อ๋อเรื่องนั้นคือว่า......”

ตึกตึกตึก

ยังไม่ทันที่คุณลุงพ่อบ้านจะพูดจบดี ชายหนุ่มน่าเกรงขามก็เดินขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็วเพื่อตามหาเจ้าสาวของเขา เขาก้าวขาฉับๆอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้เขามาอยู่หน้าห้องนอนแล้ว

“ค...คือว่า....ตอนนี้นายหญิง....”

“ทำไมเหรอ? ฉันควรเคาะประตูใช่มั้ย?”

“ม...ไม่ใช่อย่างนั้นขอรับ...คือว่า”

ก๊อกๆ

.........

ชายหนุ่มไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากเจ้าสาวของเขาเลยแม้เเต่น้อย แม้เเต่เสียงเดิน เสียงวิ่งก็ไม่ได้ยิน เงียบเชียบเหมือนกับว่าในห้องไม่มีใครอยู่อย่างไงอย่างงั้น

“เธออยู่ในนี้จริงๆเหรอพ่อบ้าน.........”

“......นายท่าน......”

ชายหนุ่มมองตาพ่อบ้านอาวุโส ในดวงตาของเขาแฝงไปด้วยความกลัว ตัวของพ่อบ้านค่อยๆสั่นงั่กๆ

ทันทีที่มองตาของพ่อบ้าน ชายหนุ่มก็ถึงกับชักสีหน้าทันที เขารู้ตัวเเล้วว่าต้องมีเรื่องอะไรสักอย่างเกิดขึ้นเเน่ๆ เขารีบผลักประตูเพื่อเข้าไปด้านในห้องนอน และพบว่าไฟห้องนอนถูกปิดอยู่ แสดงให้เห็นว่าเจ้าสาวของเขายังคงไม่ได้กลับบ้าน

“เธออยู่ที่ไหน....”

“คือว่า....นายท่านฟังกระผมก่อนนะขอรับ...คือ”

“ฉันถามว่า!!!มะปรางอยู่ที่ไหน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

เสียงของชายหนุ่มที่ดังลั่นคฤหาสน์แสดงถึงความโกรธและพลังอำนาจให้เหล่าลูกน้องทุกคนได้เห็น ทุกคนต่างหวาดกลัวชายหนุ่มคนนี้ ผู้ซึ่งเป็นเลโอเล่รุ่นที่60 มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในอิตาลี....

กริ๊งๆๆๆๆๆ

ตึกตึกตึกตึก

ทันทีที่เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้นจากด้านล่าง ชายหนุ่มรีบเดินลงไปรับโทรศัพท์ด้วยตัวเองทันที

“.........”

“ว่าไง......สบายดีมั้ยเพื่อน?”

“ลูคัส....มีอะไรฉันไม่ว่างคุยกับแก”

“โอ๊ะโอ.....555นายกำลังอารมณ์เสียอยู่งั้นเหรอเพื่อน? เรื่องอะไร?เรื่องงาน?หรือว่า.....เรื่องเจ้าสาวที่หายตัวไป?....ฮะฮะฮะ...”

“นายรู้ได้ยังไงลูคัส.....”

“ถ้าห่วงเรื่องเจ้าสาวของแกละก็....ตอนนี้เธออยู่กับฉัน....เธอปลอดภัยดี...นอนอยู่บนเตียงอยู่เลย..”

“แกคิดจะทำอะไรลูคัส...ฉันไปทำอะไรให้แกไม่พอใจ?”

“555’ฉันไปทำอะไรให้แกไม่พอใจ?’ อยากจะขำว่ะ.....แกไม่รู้เหรอว่าทำอะไรไปบ้าง? ธุรกิจของฉัน สินค้าของฉัน เงินทุนของฉัน? หมดไปก็เพราะเเกไง! ตระกูลเลโอเล่ของแกมันชักจะเฟื่องฟูทรงอิทธิพลมากจนขัดลูกหูลูกตาว่ะ ถ้าไม่มีแก....ตระกูลมาเฟียโทรเนเร่ของฉันก็จะขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง!”

“เพราะเเกเล่นงานฉันไม่ได้ เลยหันไปเล่นงานที่เจ้าสาวของฉัน?.....กากที่สุดเลยเพื่อน....ไม่เคยเจอใครขี้ขลาดขนาดนี้มาก่อน”

“เพราะฉันไม่มีทางเลือก!!! ในเมื่อใช้วิธีขาวสะอาดแล้วสู้แกไม่ได้! ก็ใช้วิธีสกปรกมันเลยละกัน! ภายใน30นาทีถ้าแกยังไม่เอาเงิน5,000ล้านยูโรมาให้ฉันที่โกดังคลังเก็บสินค้าของฉันที่เมืองไทยละก็ เจ้าสาวของแกก็จะได้ตายไปพร้อมกับฉันเลยไงฮะฮะฮะ....สะใจโว้ยยย เออใช่....ตอนนี้เจ้าสาวแกกำลังนอนอยู่ข้างๆกับถังน้ำมันนะ จุดไฟเมื่อไหร่ก็...ตู้มม!!!! เละเป็นผุยผงไงฮ่าฮ่าฮ่าาา!!!”

ตรู๊ด——

“นายท่านขอรับ.....เกิดอะไรขึ้นเหรอขอรับ....”

ทันทีที่ชายหนุ่มคุยโทรศัพท์จบ เขาก็นิ่งเงียบไปจนคุณลุงพ่อบ้านเป็นห่วง

“ลุง....เตรียมรถ เราต้องรีบแล้ว...”

“ขอรับ!!!”

————————

เย้ย!!!แฮ่กๆ!! ฉันตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็วหลังจากที่ถูกจับตัวมา ที่นี่ที่ไหนกันละเนี่ย ตอนนี้ฉันนอนอยู่บนเตียงสูงๆข้างๆกับถังน้ำมันเหม็นๆ เตียงนี่ก็แบบ...มีแต่ฝูกเก่าๆไม่มีผ้าปูเตียง แขนขาฉันถูกมัดอยู่...ฉันขยับไปไหนไม่ได้เลยยด้วยเเง๊!!

“5555แค่นี้ก็เรียบร้อย ไอ้โอไรออนมันต้องชดใช้ให้กับฉัน!!!วะฮ่าๆๆๆๆ”

อะไรอ่ะ ฉันเห็นผมคนรำไรๆอยู่แถวๆเตียงของฉัน อย่างที่บอกว่าฉันอยู่บนเตียงสูงๆ รู้สึกว่าจะมีคนเดินวนเวียนเฝ้าอยู่ข้างล่างนะเนี่ย แถมเขาก็พูดถึงชื่อโอไรออนด้วย ชื่อสามีของฉันนี่นา...อ๊ะจริงด้วย!!! แหวนฉัน!!

ฉันเอามืออีกข้างมาคลำๆแถวๆนิ้วนางข้างซ้ายก็พบว่าแหวนของฉันยังอยู่ดี มันยังอยู่บนนิ้วของฉัน ฟู่วว~~~โล่งอกก นึกว่าจะหายซะแย้ววว

“วะฮะฮ่า!!ไอ้บ้าโอไรออน เเต่งงานทั้งทีก็มีเมียสวย วิ่งเร็วไวอย่างกับลิง เสร็จงานนี้รีบเอาเงินแล้วขโมยเมียมันมาปล้ำดีมั้ยนะ วะฮะฮ่าฉันนี่ก็หล่อไม่เบา....อ๊ะ..”

แหมะ!

มีหยดน้ำแปะลงบนหน้าผากของลูคัสที่กำลังพูดโม้โอ้อวดอยู่นั้น เขาเอามือไปปาดน้ำบนหน้าผากแล้วก็สงสัยว่าน้ำมันมาจากไหน

“อะไรว่ะ หลังคาคลังเก็บของรั่วอีกแล้วเหรอว่ะ? แล้วข้างนอกฝนตกที่ไหนกัน เห้อ~ไม่ไหวเล้ย สงสัยได้เงินจากมันก็คงต้องหมดไปกับการซ่อมหลังคารั่วนี่แหละน๊า!!!!”

ว่าแล้วลูคัสก็เดินออกไป

อิอิ ทำไมมันเชื่อง่ายขนาดนี้นะ? ฝนเฝินอะไรไม่มีหรอก! น้ำที่หยดบนหัวหนะ น้ำลายฉันเอง!ฉันเพิ่งถุยใส่หัวเขาไปเมื่อกี้นี้สดๆร้อน อยากมาเดินโชว์หัวรำไรๆแถวๆฉันทำไมกันละ! ไอ้บ้า!กล้าดียังไงมาหาว่าฉันเป็นลิงยะ! คนอย่างฉันฆ่าได้หยามไม่ได้โว้ย!!!

ฮรึกกก!!!แล้วฉันต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหนกันละเนี่ย? ไม่มีใครคิดที่จะมาช่วยฉันหน่อยเลยเหรอ? หรือว่าฉันจะต้องหนีออกไปเองเเบบในหนัง? ใช่แล้วนี่อาจเป็นการทดสอบของนายหญิงอย่างฉันก็เป็นได้นะ!!ดีละฉันจะโชว์ความสามา........

“อึ๊บบบบบบบบบบบ....แฮ่กๆๆ”

โอ็ย แค่ลุกยังลุกไม่ได้เล๊ยยย มือฉันถูกมัดรวบไปด้านหลัง ขาก็เช่นกัน ไม่มีที่ให้ฉันยันตัวขึ้นไปด้วยอ่ะ โธ่เอ้ยยย ชีวิตนางเอกกกT^T

อึบ!!!อ้าาาาา!!ได้แล้ว!!ในที่สุดก็ลุดขึ้นมานั่งหลังตรงได้ปกติแล้ว ดีนะที่เขาไม่ได้มัดปากฉัน ถ้าเอาฟันแกะกาวที่พันรอบมือออก...ฟันฉันจะยื่นมั้ยนะ?

โครมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!!

ปัง!!!!!!!!!!

“กรี๊ด!!!!แม่จ๋าโจ๊ะพรึมๆ!!!!!!!!!”

ฉันกรี๊ดร้องออกมาด้วยความตกใจหลังจากที่มีเสียงดังมาทางประตูทางออกของโกดัง ทันทีที่ประตูโกดังล้มลงบอดี้การ์ดทั้งหมดก็รีบวิ่งมารุมกันที่นี่ทันที

“เห้ย!!!มันมาเเล้วครับนาย!”

“สกัดมันเอาไว้!!!!!เดี๋ยวฉันไปล้างหน้าก่อน!”

ตึกตึกตึก

ภาพที่ฉันเห็นคือประตูโกดังถูกพังเข้ามา จนตอนนี้ประตูหล่นแนบไปกับพื้นเรียบร้อยเเล้ว เมื่อดูคนที่พังประตูเข้ามาก็พบกับผู้ชายร่างสูงดูน่าเกรงขามและใส่หน้ากากคนนึง.....หน้ากากอีกแล้ว? ช่วงนี้เขาฮิตกันหรือไงนะ? เขากำลังยกขาเหมือนกับว่าเพิ่งเตะประตูโกดังยักษ์เข้ามางั้นเเหละ.....เอ๊ะ!!เตะจริงเหรอ?เอาจริงดิ...555อย่ามาตลกหน่าาาา

ตึกตึกตึก

“ย้าก!!!!!”

ฉึก!!

ฉึก!!

ฉึก!!

ทันทีที่เขาก้าวขาเข้ามาด้านในโกดังก็มีเหล่าบอดี้การ์ดหมีควายของตาทึ่มที่ฉันเพิ่งถุยน้ำลายใส่หน้าผากเข้าไปจู่โจมทันที เพียงแค่ชั่วพริบตา หมีควายทั้งหลายก็ล้มลงกองทับกันเต็มไปหมด ทุกคนมีมีดปักอกกันทุกคน...ห้ะมีด??มีดปักอก?

ฉึก!!!

“อ้าก!!!!”

ชายคนนั้นดึงมีดที่จิ้มอกเหล่าหมีควายพวกนั้นออกมาแล้วขว้างไปที่เหล่าบอดี้การ์ดล็อตใหม่ที่กำลังกรูเข้ามาในโกดัง แต่เพียงไม่นานก็โดนเขาถล่มราบเป็นหน้ากลอง

ตึกตึกตึก

เขาเดินเข้ามาเรื่อยๆอย่างกระฉับกระเฉงจนมาป้ะกับตาทึ่มที่ฉันถุยน้ำลายใส่ไปเมื่อกี้พอดี สงสัยเพิ่งไปล้างน้ำลายมาล่ะมั้ง ล้างสะอาดรึเปล่าก็ไม่รู้...

“หึ.....มาถึงที่นี่จนได้นะ ไหนละเงิน...อ้ะ!!!”

กรี๊ดดดด!!!เขาเข้าไปบีบคอตาทึ่มบ้านั่นทันที ตอนนี้เขาจับคอและยกตัวผู้ชายอีกคนได้ด้วยแขนข้างเดียว

“ต่อจากนี้เป็นต้นไป....แกถือเป็นศัตรูของเลโอเล่...จำเอาไว้!!!!!!!”

ผัวะ!!!พลั่ก!!ฉึก!!!!

ตาหน้าผากน้ำลายถูกชายคนนั้นต่อยเข้าที่หน้าและที่ท้องอย่างแรงจนเลือดไหลออกทางปาก แถมชายตรงหน้าก็ปามีดไปเฉือนหน้าของเขานิดๆจนมีเลือดหยดติ๋งๆลงมาอาบหน้าอีกด้วย โอ็ยๆดูสิเขาตัวสั่นใหญ่เลย...น่าสงสารเหมือนกันเเฮะ สมน้ำหน้า555....อุ๊ยอะไร....เมื่อกี้ฉันยังสงสารเขาอยู่เลยเเท้ๆนร๊ะ?

ตึง ตึง ตึง

แว้กกกกก!!!

ชายคนนั้นหยิบมีดที่ปาไปโดนหน้าตาทึ่มคนนั้นบนพื้นเเล้วค่อยๆเดินบันไดขึ้นมาหาฉันอย่างกระฉับกระเฉงว่องไว เขาก้มลงมองหน้าฉัน แล้วแก้เชือกและกาวที่มือให้ฉันด้วยมีดอย่างชำนาญ ดีนะที่มัวแต่อึ้งอยู่เลยไม่ได้ใช้ฟันแกะเชือกอ่ะ_,,_

“อ้ะ!!!ระวัง!!!.....”

ฉึก.......

เขาหยิบมีดที่ซ่อนอยู่ตรงข้างในขากางเกงขายาวสีดำของเขา แล้วจิ้มไปทางด้านหลังจนโดนบอดี้การ์ดที่กำลังลอบจะเข้ามาทำร้ายจากทางด้านหลังอย่างเเม่นยำ อาวุธรอบกายจริงๆเลยนะพ่อคุณ

“อ้ะ....จ...จะทำอะไร....”

หลังจากที่แกะเชือกเสร็จ เขาก็อุ้มฉันขึ้นมาในท่าเจ้าสาวด้วยมือของเขาเพียงเเค่ข้างเดียว อีกข้างหนึ่งเอาไว้ถือมีด.......

ตึกตึกตึก

เขาอุ้มฉันออกมาจากโกดัง ข้างนอกโกดังตอนเเรกฉันนึกว่าไม่มีอะไรซะอีก ที่ไหนได้!!มีพ่อบ้าน มีบอดี้การ์ดมากมายและคนในตระกูลอีกเกือบร้อยคนยืนรอพวกเรากันอยู่ด้านนอก....ทุกคนโค้งให้พวกเราหลังจากที่เขาอุ้มฉันออกมา เขาเดินอย่างกระฉับกระเฉงไปหาคุณลุงพ่อบ้านแล้วพูดว่า....

“ฝากดูแลเธอด้วย....เดี๋ยวฉันจะกลับไป”

“ขอรับนายท่าน”

นายท่านเหรอ? สามีฉันใช่มั้ยยย...กรี๊ดดดีใจจัง เขามาช่วยฉันด้วยเเหละะะ>///<

“แล้วก็ฝากเก็บกวาดพวกสวะทั้งหมดนี่ด้วย ส่งมันกลับอิตาลีให้หมดอย่าให้เหลือรอดไปได้ ให้มันไปชดใช้กรรมเอาเอง....”

“ครับ!!!นายท่าน!!”

สิ้นคำพูดของเขา ทุกคนในแฟมิลี่ต่างก็รีบวิ่งไปทำหน้าที่ของตนเองกันอย่างวุ่นวาย เขาพาฉันเข้าไปนั่งในรถแล้วปิดประตูให้ฉัน คุณลุงพ่อบ้านขับรถพาฉันออกไปจากตรงนี้ทันที ฉันค่อยๆถอนหายใจออกมาและหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า....

เห้อ....จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้เห็นหน้าเขาเลยอ่ะ ฉันน่าจะกระชากหน้ากากออกมาเมื่อกี้นี้ซะ...ทำไมฉันคิดไม่ถึงกันน๊าาาาา....ฮรือออ ช่างเถอะ เหนื่อยเเล้ว....

เขาบอกว่าจะกลับไปที่บ้านนี่นา....ฉันจะได้เจอเขาที่บ้านมั้ยนะ....หึ่ยยย ครั้งนี้ฉันจะทำสำเร็จให้ได้เลยคอยดู!!!!


#เป็นไงบ้างเอ่ยกับตอนนี้ นางเอกเหนื่อยไรท์ก็เหนื่อยด้วยค่ะอิอิ แฮ่กๆ ตอนนี้ยาวเป็นพิเศษเลยนะเนี่ย555 ตอนหน้าไม่มีผิดหวังเเน่ๆจ้า ติดตามชมได้ในตอนต่อไปเด้ออออ

ถ้าชอบอย่าลืมกดไลค์และคอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจให้แก่นักเขียนด้วยน้าาาา รักนักอ่านทู๊กกโคลล จุ๊บๆ>3<

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว