มาแล้วกับอีกเรื่องของ Sunday จะตั้งใจเขียนให้ดูที่สุดเลย ^^ ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านนะ จุ้บๆ >3< ไปสนุกกับเรย์และโซลกันได้เล้ยยยยยยย!!!!!

ตอนที่ 13 : สังหรณ์ใจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 : สังหรณ์ใจ

คำค้น : โซล เรย์ นิยายy คำตอบของผมคือคุณ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 636

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2561 18:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 : สังหรณ์ใจ
แบบอักษร

                โซลเดินกลับมาพร้อมกับ สำลีกับน้ำเกลือล้างแผล ผมพยายามจะหันก้นหนีแต่ก็โนล็อคเอาไว้ก่อน ก็มันอายนิ

                “มึงจะหนีเพื่อ กูเห็นมาหมดแล้วเนี้ย อยู่นิ่งๆ” ผมรีบเอาหน้าซุกกับหมอนส่วนโซลก็ล้างแผลที่ช่องทางผม

                “กูต้องล้างด้านในมันด้วยนะ เจ็บนิดนึง ทนหน่อยนะ”

                “อื้อ” ผมตอบมันโดยที่หน้ายังซุกกับหมอนอยู่ โซลใช้สำลีชุบน้ำเกลือเช็ดด้านในช่องทางของผมอย่างเบามือ ตอนมันสอดเข้ามาผมก็สะดุ้งนิดหน่อย แต่ตอนนี้แสบมากกว่าถึงจะเป็นแค่น้ำเกลือแต่มันก็ทำให้ผมแสบอยู่มากเลยทีเดียว

                “ซึ๊ดดดด เจ็บอะ”

                “จะเสร็จแล้วๆ” พอล้างแผลเสร็จโซลก็เก็บของเอาลงไปทิ้งด้านล่างแล้วขึ้นมานอนกอดผมบนเตียง

                “ยังแสบอยู่ปะ”

                “แสบดิวะ ถามมาได้ โดนเอานะ ไม่ได้หกล้มแล้วลุกขึ้นเดินได้ง่ายๆ” ตอนมันเอาของลงไปทิ้งผมก็พยายามนอนหงายแต่ก็ไม่ได้ มันรู้สึกจี๊ดๆตรงก้นอะ เลยต้องกลับมานอนคว่ำเหมือนเดิม

                “ตอนกูใส่เข้าไป มึงรู้สึกยังไงอะ”

                “-///- กูต้องบอกมึงใช่มั้ย”

                “ต้องบอกดิ ก็กูอยากรู้อะ” นี่กูต้องมาเล่าเหตุการณ์ที่มึงเอากูเมื่อกี้นี่ใช่ปะ เอาวะไม่มีอะไรจะเสียล่ะ ตัวก็เสียไปให้มันแล้วนิ

                “ก็ เจ็บ แสบ แล้วก็เสียว แค่นี้แหละ ไปๆนอนๆ กูเหนื่อย-///-”

                “เฮ้ยเดี๋ยวดิ แล้วมึงรู้สึกดีมั้ย? ที่เป็นกู” สัส กูใจสั่นไปหมดแล้วนะ

                “ก็…..ก็ต้อง ดีดิวะ มึง….มึงเป็นแฟนกูนะ-///-” พูดออกไปแล้ว พูดออกไปแล้ววววว สัส เขินเว้ย

                “หึหึ”

                “มึงหัวเราะอะไร?”

                “มึงใช้คำผิดไปนะ”

                “???”

                “ถ้าได้กันแล้วนะ เขาเรียกว่าผัวเมีย ไม่ใช่แฟนแล้ว 5555”

                “สัส พอเลย!!!”

                “5555 แหน่ะๆ ทำเขินๆ หน้าแดงเชียว”

                “มึงหยุดแซวกูเลยนะ -///- กูเหนื่อยกูอยากนอน” โคตรเหนื่ยอะเอาจริงๆ ไม่คิดว่ามันจะดูดพลังงานผมขนาดนี้

                “เคเค กูนอนข้างๆนี้แหละ ฝันดีนะ จุ้บ” เหอะ ทำเป็นมาจุ้บฝันดี กูไม่อินหรอก >///<

                ผมตื่นขึ้นมาก็ยังเจอโซลนอนกอดผมในท่าเดิม นึกว่ามันจะตื่นไปทำอะไรก่อนซะอีก ผมจับแขนโซลที่พาดอยู่บนหลังออก เพราะตอนนี้อยากเข้าห้องน้ำมากๆ ผมกลั้นใจลองลุกนั่งดู มันก็นั่งได้ล่ะนะ แต่ก็ยังรู้สึกไม่สบายตัวอยู่ดี ยังขัดๆเวลาเดิน แต่ก็พอทนได้กว่าตอนที่ยังใหม่ๆ ผมเดินไปเข้าห้องน้ำ ถึงมันจะเจ็บแต่ก็พอทนได้ ต้องทนให้ได้เพราะคงไม่ได้มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแน่นอน อาบน้ำเลยดีกว่า ผมเดินไปเอาเสื้อผ้าด้านนอนห้อง โซลก็ยังไม่ตื่น นี่มึงเหนื่อยกว่ากูขนาดนั้นเลยหรอ ก็คงเหนื่อยล่ะมั้งก็มันรุกนี่เนอะ >///< ผมคืออะไรของผมเนี้ย ผมรู้สึกว่ายังมีน้ำอุ่นๆของโซลอยู่ทางด้านหลังอยู่เลย ผมต้องเอาออกด้วยใช่มั้ยเนี้ย แสบตายห่าแน่ๆกู ผมสอดนิ้วตัวเองเข้าไปเพื่อควักน้ำของโซลออกมา โคตรแสบ เอาวะ ใกล้เสร็จล่ะ ผมกลั้นใจเพื่อที่จะเอาออกเป็นครั้งสุดท้าย

                “เฮ้ออ หมดล่ะ” เอาออกหมดซะที น้ำของโซลไหลออกมาตามขาของผม เชี้ยแม่งเขินสัส >///< ผมเช็ดตัวแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า พอออกจากห้องน้ำก็เห็นโซลยื่นบิดขี้เกียจอยู่ข้างๆเตียงพร้อมกับพาดผ้าเช็ดตัวที่เอวเตรียมอาบน้ำ

                “ตื่นไม่ปลุกกูเลยนะ”

                “ก็เห็นมึงหลับอยู่นิ”

                “เลยอดอาบน้ำด้วยกันเลย”

                “อืออออ โซล อืมมมมม” จะอาบน้ำมึงก็ยังมาหื่นอีกนะ จูบเสร็จมันก็ไซ้คอผมต่อ มึงพอเลยกูพึ่งอาบน้ำมา

                “พอๆๆ มึงไปอาบน้ำเลย”

                “โด้ กะจะให้ล้างโซลน้อยให้หน่อย เนี้ย มีขี้มึงติดมารึป่าวก็ไม่รู้ 55555”

                “สัส!!! ห่านี่ มึงไปอาบน้ำเลย ทีน้ำของมึงกูยังล้างเองเลย”

                “เสียดายวะ กะจะล้างให้นะเนี้ย ไม่เป็นไร เดี๋ยวพรุ่งนี้ใส่เติมเข้าไปใหม่”

                “ฝันเหอะมึง รอกูหายเจ็บก่อน 1 อาทิตย์!”

                “หึ ค่อยดูเถอะ ไม่ถึงหรอก 1 อาทิตย์ 5555” แล้วมันก็หัวเราะแบบคนชั่วๆในทีวีเข้าห้องน้ำไป กูกลับบ้านตอนนี้เลยได้มั้ยเนี้ย

                “เรย์ ตื่นได้แล้ว ถึงกับหมดแรงเลยหรอวะ”

                “อืออออออ อ้าว มึงเสร็จแล้วหรอ” ไม่รู้ผมเผลอหลับไปตอนไหน โซลมันอาบน้ำเสร็จก็เรียกผมตื่น

                “ปะ หาไรกินกัน จะเย็นแล้วนะ” ห้ะ เย็นแล้วหรอ ผมหยิบมือถือขึ้นมาดูนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้เกือบ 4 โมงเย็นแล้ว พวกผมใช้เวลานานขนาดนั้นเลยหรอ

                “กินไรอะ”

                “วันนี้ข้างล่างเขามีการนัดอะ หาไรกินแถวนั้นแหละ” ผมกับโซลจะไปกาดนัดแถวๆทางขึ้นดอยตุง แต่ตอนนี้ผมก็เดินบ้างแล้วล่ะ ถึงมันจะเจฌบไปซักหน่อยก็เถอะ

                “เดี๋ยวนะ จะไปยังไง”

                “มอไซไง นี่ไง” ไอ้โซลชี้ไปที่มอไซของมัน มึงลืมไปแล้วหรอมึงพึ่งเอากูไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วนี่เองนะ มึงถามสภาพตูดกูก่อนมั้ยว่าตอนนี้นั่งอะไรได้บ้าง กูเดินลงจากชั้นบนมาได้นี่ก็เก่งแล้วนะ

                “มึงบ้าหรอ กูจะนั่งไปได้ยังไงห้ะ คิดดิคิด”

                “มึงก็ขมิบก้นไว้ดิ โอ้ย” ผมตบหัวมันไปทีนึงเผื่อมันคิดได้

                “สัส มึงไปเองเลย กูรออยู่บ้านนี่แหละ”

                “เออๆ ก็ได้ แล้วกูจะซื้ออะไรถูกใจมึงมั้ยล่ะ”

                “ซื้อๆมาเหอะกูกินได้หมดแหละ”

                “งั้นกินกูด้วยนะ อยากให้กิน อิอิ”

                “สัส รีบไปเลย กูหิว” โซลออกไปซื้อของ แล้วผมจะทำอะไรดีล่ะตอนนี้ งั้นนั่งรอมันที่ห้องรับแขกนี่แหละ

                “มาแล้วๆๆๆ หิวมั้ยยยยย”

                “สัสกว่าจะมาได้นะ กูจะแทะบ้านมึงรองท้องอยู่แล้ว”

                “เอาดิ เริ่มจากเสาก่อนเลยก็ได้นะ”

                “สัส!” ผมกับโซลช่วยกันเอาอาหารใส่จานแล้วก็ตั้งอาหาร พอกินกันเสร็จก็ช่วยกันล้างจานแล้วมานั่งดูทีวีที่ห้องรับแขก การนั่งการเดินของผมในแต่ละก้าวช่างยากเย็นเหลือเกิน ต้องเดินช้าๆนั่งเบาๆ โคตรขัดใจอะจะทำอะไรเร็วๆก็ไม่ได้

                “เรย์ มึงอยากถามอะไรเรื่องกู เริ่มถามมาได้เลยนะ” อยู่ดีๆโซลพูดออกมา มันทำให้ผมไม่สบายใจอีกแล้ว ผมไม่อยากรับรู้เลย อยากรู้แค่นี้ได้มั้ย ไม่ต้องคิดถึงเรื่องข้างนอกมีแค่ผมกับโซลแค่2คนได้มั้ย

                “มึง คิดว่าที่บ้านมึงจะยอมรับกูมั้ย”

                “ยอมรับดิ”

                “ทำไมอะ พ่อแม่มึงเขาก็ต้องอยากได้ทายาทเอาไว้สืบสกุลปะวะ แต่กูเป็นผู้ชาย กู”

                “มึงไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ อยากมีลูก เราก็ไปรับเลี้ยงเอาดิ”

                “ห้ะ???”

                “ก็เหมือนที่ พ่อกูรับเลี้ยงกูไง กูไม่ใช่ลูกแท้ๆของพ่อกูหรอก พ่อกับแม่เขามีลูกไม่ได้ เขาเลยไปรับเลี้ยงกูมา”

                “จริงดิ” โซลเป็นเด็กกำพร้าหรอ ผมพึ่งรู้ เท่าที่ผมรู้จักธุรกิจของโซลก็แค่เป็นโรงแรมใหญ่ระดับ 5 ดาว ก็แค่นั้นเอง ไม่ได้รู้ถึงขั้นเรื่องครอบครัวหรอกนะ วันๆผมเอาแต่ทำงาน เวลาไปประเมินก็ประเมินบริษัทเท่านั้นเองไม่เคยได้ไปประเมินโรงแรมเลย ส่วนมากประเมินโรงแรมไอ้ซันกับไอ้การจะถนัดมากกว่า

                “มึงแน่ใจนะว่าจะไม่มีอะไร มันจะมีหรออะไรง่ายๆแบบนี้อะ”

                “ไม่หรอกมึง แต่กูก็ไม่รู้อนาคต กูก็บอกมึงไม่ได้ไง แต่กูก็จะทำให้มันดีที่สุด” สายตามั่นใจและมุ่งมั่นของโซลทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลย ตอนนี้ก็คงต้องมาคิดเรื่องจะวางตัวยังไงกับพ่อแม่ของโซลนี่แหละ

                เรย์คงสบายใจแล้วถึงยิ้มออกมาได้แต่โซลกลับคิดหนักอยู่ข้างในกับคำพูดของเรย์ที่ว่า “มึงแน่ใจนะว่าจะไม่มีอะไร มันจะมีหรออะไรง่ายๆแบบนี้อะ” นั้นสิจะมีหรออะไรที่มันง่ายดายแบบนี้ สังหรณ์ใจไม่ดีเลยแหะ

ความคิดเห็น