facebook-icon

ความรักวายๆ ในรูปเเบบของเทพนิยายเหนือธรรมชาติ มาดูบทสรุปความรักของเรื่องนี้ได้ที่ The Moon รักนี้จมเขี้ยว

รักจมเขี้ยว...บทที่4

ชื่อตอน : รักจมเขี้ยว...บทที่4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.5k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2563 20:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจมเขี้ยว...บทที่4
แบบอักษร

 

รักจมเขี้ยว...บทที่4 

 

“อาหารได้แล้วค่า ดีจังที่วันนี้หมิวมาช่วยเเม่ เลยได้เจอพี่สองคนด้วยย”ผมหันยิ้มจนตาหยี แทบจะปิดให้น้องหมิว..เด็กสาวตัวน้อยๆ มันน่ารักมากไงครับ  

 

....เห็นแล้วก็ชุ่มชื่นใจ 

 

“...พี่ก็ดีใจที่ได้เจอน้องหมิวคนสวยเหมือนกันน่า”ผมพูดยกมือขึ้นมาท้าวแขนลงบนโต๊ะมองน้องมันจนอีกฝ่ายหน้าแดงแป๊ด ก่อนจะรีบวิ่งหนีไป… 

 

น่าร๊ากก... 

 

....เเต่พอหันกลับมาเท่านั้นเเหละ  

 

กูเเทบตกโต๊ะ...เออครับจ้องกูขนาดนี้  แดกหัวกูเเทนข้าวเลยไหมล่ะ-*- 

 

ไอ้ฟีบีมันนั่งจ้องหน้าผมตาเขม็ง  แล้วก็เป็นผมอีกตามเคยอะครับที่ต้องเป็นคนหลบสายตามัน..โอ๊ย!!  อย่ามาจ้องกูนะ...กูกลัวแล้วไอ้บ้า! 

 

“กินสิ..หิวไม่ใช่หรือไง”มันพูดออกมาเสียงเรียบก่อนจะเริ่มกินข้าวในจานของมัน ผมจึงหันมากินของตัวเองบ้าง...อ่า..อร่อยเหาะไปโล๊ยยยย...หรือว่าผมหิวอันนี้ก็ไม่รู้อะเน้อออ 

 

ฮัดชิ้ว...ฮัด...ฮัดชิ้ว...! 

 

“เป็นไรเนี่ย???”ผมเงยหน้าขึ้นมามองมัน  ก็ดูแม่งสิครับ คนแดกข้าวก็มานั่งจามอยู่นั้นแหละ...ไม่ได้รังเกียจที่มันมานั่งจามอยู่ตรงหน้าหรอกนะ...แต่กูตกใจไง  จามดังขนาดนั้น -*- 

“ไม่รู้เหมือนกัน”มันพูดออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นไปขยี้จมูกแรงๆ เพื่อไล่อาการขัดจมูกของมัน.. 

“ไอ้สัส..จมูกเเดงหมด...ไหนเอามาดูดิ!!”ผมยกมือขึ้นไปดึงมือมันออกจากจมูกของมันที่ตอนนี้เเดงไปหมดเเล้วจากการที่มันขยี้จมูกตัวเองไปมานั้นเเหละ  ก่อนแยกจานข้าวของมันมาดู  ใช้ช้อนคุ้ยเขี่ยไปทั่วๆ จามข้าวมัน...เเล้วก็ได้เจอต้นต่อของเรื่องทั้งหมด… 

 

มึงนี้เอง!!! ไอ้กระเทียมเวร!! 

 

“นี้ไง... ป้าแกคงลืมเลยใส่กระเทียมมาให้...เดี๋ยวกูเขี่ยทิ้งให้ รอแป๊ปนะ”ปากพูดออกไป มือก็เขี่ยกระเทียมที่อยู่ในจานข้าวของมันออกให้  มันมองหน้าผมนิ่งๆ... 

 

ฮึ้ย!! ตากูไม่ได้ฝาดใช่ไหม...เหมือนเมื่อกี้เห็นมันยิ้มเลย...ว้าวๆ ฝนฟ้าจะตกแล้ว...ไอ้ห่าฟีบีมันยิ้มเว้ย! 

 

“....”อาเคกูคงตาฝาด...เพราะพอผมกำลังจะพูดล้อมันออกไปสีหน้าแม่งก็เปลี่ยนกลับมาเป็นปกติ  แล้วแย่งจานข้าวที่ผมเขี่ยกระเทียมออกให้หมดแล้วกลับไป แล้วนั่งแดกต่อทันที... 

 

ฟีบีมันแพ้กระเทียมครับ...แค่มันได้กลิ่นก็จะจามไม่หยุด....แล้วถ้ามันเผลอกินเข้าไปล่ะ...??? 

 

“แค่ได้กลิ่นมึงยังจามขนาดนี้...ถ้ากินจะเป็นไงวะ??”คงไม่ใช่ว่าถ้าแดกเข้าไปแล้วจะลงไปนอนชักกับพื้นหรอกใช่ไหมวะ 

“มันก็จะร้อนข้างใน...ไม่ถึงตายเเต่ก็ทรมานอยู่”มันพูดตอบออกมานิ่งๆ เหมือนไม่ได้สนใจอะไรสักเท่าไรนัก...ฮื้ออ ดีเมื่อกี้แม่งไม่แดกเข้าไปนะเนี่ย 

“เดี๋ยวต่อไปกูช่วยดูให้ละกัน”ผมพูดออกไป  ก่อนจะนั่งกินข้าวของตัวเองต่อ 

 

เวลาผ่านไป… 

 

“ขึ้นไปสิ”มันพูดสั่งออกมาหลังจากเดินมาส่งผมที่หน้าประตูทางเข้าหอพัก....เมื่อกี้ก็บอกมันแล้วนะครับว่าเดี๋ยวผมเดินมาเอง แม่งก็ไม่ยอม จะมาส่งให้ได้...กลัวกูไปฉุดใครหรือไงกันวะ-*- 

“เออๆ ขึ้นแล้วๆ สั่งเป็นเจ้าเลยห่า” 

“พูดเพราะๆ”มันพูดบอกออกมาอีก... 

“ขอประทานอภัยเป็นอย่างสูงครับคุณชาย...ไปๆ คุณชายกลับไปได้แล้วครับ...เดี๋ยวก็ถึงพระราชวังมืดพอดี”ผมโบกมือไล่มันให้รีบๆ กลับไป ไม่รู้หรอกว่าบ้านมันอยู่ที่ไหน และไม่คิดจะถามด้วย เดี๋ยวมันอยากจะบอกมันก็บอกเองนั้นแหละ... 

“โทรมาต้องรับ”มันพูดแค่นั้นแล้วเดินแยกออกไปทางโรงจอดรถของหอพัก  มันรวยนะครับ รถมันก็โคตรหรู...ได้นั่งทีนี้บุญตูดกูเลย 

 

พอกลับขึ้นมาบนห้องผมก็กลิ้งๆ เกลือกๆ อยู่บนเตียงนอนของตัวเองนั้นแหละ...เบื่อมากหน่อยก็หยิบรีโมทมาเปิดทีวีดู เปิดช่องนู่นช่องนี้ดูไปเรื่อย..พอผ่านไปสักหน่อยก็กลับมานั่งหน้าเบื่อต่อ...ผมนั่งนิ่งเป็นหมาเบื่อโลกมาทั้งวัน จนเวลาผ่านหลายชั่วโมง 

 

RrrrrrrrrrrRrrrrrrrr 

 

+หมาหมอก+ 

 

“ไรมึง  สร่างแล้วหรือไงวะ”ผมก้มมองมือถือของตัวเองก่อนจะหยิบขึ้นมารับสายเเล้วพูดทักมันออกไป 

“มึงกูกลับมาห้องได้ไงวะ”เอ้าไอ้เวร  ถามไรของมึงเนี่ย-*- 

“มึงบ้าแล้วป่ะเนี่ย  แดกเหล้าจนเพี้อนหรือไง มึงก็กลับของมึงเองไง” 

 

ผมพูดตอบออกไปอย่างเอือมๆ  ไอ้หมอกมันถ้าจะกินเหล้าจนเพี้ยนนะครับ  ก็มันเดินกลับออกไปเอง ไม่ได้มีใครไปส่งมันสักหน่ย...ทำยังกับไม่รู้ว่าตัวเองกลับห้องได้ยังไง...บ้าบอจริง 

 

“จริงเหรอวะ กูกลับเองเหรอวะ”แน๊ะๆ ยังจะมาสงสัยอีก-*-!! 

“เออ...กูคงไปส่งมันหรอกไอ้สัส...แค่นี้นะกูจะนอนแล้ว”พูดจบผมก็กดตัดสายมันทันที แล้วล้มตัวลงนอนซุกหาไออุ่นจากเตียงนอนและผ้าห่มผืนนุ่มของตน 

. 

. 

. 

“วันนี้จันทร์เต็มดวงนิหว่า”ผมพูดออกมา ตามองจ้องไปที่ดวงจันทร์  เพราะเปิดประตูกระจกเอาไว้ปิดเพียงมุ้งลวดกันยุงเท่านั้น ถึงได้มองเห็นดวงจันทร์ได้อย่างชัดเจน 

 

ผ้าม่านผืนบางๆ ปลิวตามแรงลมที่พัดมากระทบ คืนนี้ผมแทบไม่ต้องเปิดแอร์นอนเพราะเพียงลมจากข้างนอกก็เย็นสบายอยู่แล้ว   ไหนจะดวงจันทร์ที่ส่องแสงเข้ามาถึงภายในห้องมันช่าง...น่าหลงใหล..ผมไม่สามารถละสายตาไปจากมันได้เลย  ได้แต่นอนจ้องมองอยู่แบบนั้น...จนเปลือกตามันหนักเกินกว่าจะฝืนลืมตาเอาไว้นั่นเเหละ... 

 

“หลับแล้วเหรอ เด็กดี”ร่างสูงที่ดูไม่ต่างจากเมื่อหลายปีก่อนเลยสักนิดปรากฏตัวขึ้นใกล้ๆ กับร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังนอนหลับอยู่ มือหนายกขึ้นเกลี่ยแผงขนตายาวสวยนั้นเบาๆ 

“เจ้ามันช่างไม่รู้อะไรเลยจริงๆ…จุ๊บ”ปากหนาก้มลงสัมผัสเบาๆ บนปากสีแดงอิ่มน้ำ  ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนลงมาที่ต้นคอขาว แล้วขบเม้มเบาๆ 

“รู้หรือไม่..หากข้ากัดเจ้าในคืนจันเต็มดวงเยี่ยงนี้คบตามอายุของเจ้า....มันจะทำให้เจ้าเป็นนิรันดร์…อีกไม่นานแล้วละ...ยอดรักของข้า....เจ้าจะเป็นนิรันดร์เเล้วเราจะได้อยู่ด้วยกัน...ตลอดไป” 

 

ปากหนาเผยรอยยิ้มออกมาจนเห็นเขี้ยวขาวสะอาดตา ใบหน้าที่ดูเยือกเย็นกลับเต็มไปด้วยความหวัง.... 

 

“และเมื่อถึงวันนั้น  เราจะเคียงข้างกันปกครองนครจันทรา....” 

“มันไม่ง่ายเยี่ยงนั้นหรอกออลติน!!” 

“หึหึ...คิดหรือว่าข้าจะยอมให้เป็นเยี่ยงนั้น...คนอย่างมันไม่ไม่สิทธิที่จะอยู่เคียงข้างเจ้า..ข้าเท่านั้น..แค่ข้าที่เหมาะกับเจ้า...แค่ข้า!!” 

“....” 

“เงียบทำไมเล่า....เจ้าก็รู้ดีใช่หรือไม่..ว่ากว่าเจ้าจะเปลี่ยนมันให้เป็นนิรันดร์มันก็สายเกินไปแล้ว...เพราะกว่าจะคบก็คงเกินคืนจันทราสีเลือดที่จะถึงในอีกไม่นานนี้ไปแล้ว...ฮ่า!!...เอาเถอะข้าจะให้เจ้าอยู่กับมัน  แต่จำเอาไว้หากตำแหน่งของข้าเปลี่ยนจากคู่หมั้นเป็นพระชายาเมื่อใด...เมื่อนั้นข้าจะมาฆ่ามันให้สิ้น!!” 

“ลองเจ้าแตะเขาดูสิ...ข้าเนี่ยแหละจะฆ่าเจ้า..ด้วยมือของข้าเอง...!!” 

“ฮ่าๆ รอให้ถึงคืนจันทราสีเลือดก่อนเถิดออลติน..แล้วเจ้าค่อยพูดแบบนั้น” 

 

หญิงสาวพูดเสียงเย็น เหลือบมองร่างของเด็กหนุ่มที่นอนหลับอยู่บนเตียง มีว่าที่สามีของตนนั่งอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางหวงแหนเสียจนเธออยากจะกระชากร่างนั้นออกเป็นชิ้นๆ  แต่ก็ต้องอดใจเอาไว้ เพราะถ้าเธอทำให้ออลตินไม่พอใจตอนนี้มีหวังอดตำแหน่งชายาแห่งนครจันทรา ที่เธอหวังมานานแน่ๆ และเธอไม่มีทางยอมให้เป็นแบบนั้น!! 

 

“ไปซ่ะ...ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า!” 

“ได้…แต่อย่าลืมเล่าออลติน...สิ้นคืนจันทราสีเลือดเมื่อใด..จะไม่มีมันอยู่บนโลกนี้แน่” 

. 

. 

. 

มันไม่มีทางเป็นอย่างที่เจ้าคิด...มาเรีย...เจ้ามันโง่…หลงใหลไปกับอำนาจ!!! 

 

BY : LUN_LA 

 

 

มาเเล้ววววว  ห่างหายจากเรื่องนี้ไปนาน... 

ขอบคุณที่ติดตามน่าาาาาาา 

 

ความคิดเห็น