facebook-icon

รักนักอ่านทุกคนน้าาา ขอบคุณที่อ่านนิยายจ้าาา ฝากติดตามด้วยเด้ออ

สามีของฉันเป็นใคร ทำไมไม่เห็นรู้เรื่องเล๊ยยย!!!?

ชื่อตอน : สามีของฉันเป็นใคร ทำไมไม่เห็นรู้เรื่องเล๊ยยย!!!?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 14k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2561 01:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
สามีของฉันเป็นใคร ทำไมไม่เห็นรู้เรื่องเล๊ยยย!!!?
แบบอักษร

ฮูเร๊!!!!! หลังจากนั้นเพียงเเค่30นาที ตอนนี้ฉันก็เดินทางมาถึงโบสถ์จนได้ รถค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าไปในโบสถ์อันใหญ่มหึมา หรูหราสุดๆ ฉันไม่เคยเข้าโบสถ์มาก่อนเลยนะเนี่ยยย

รถจอดนิ่งแล้ว มีบอดี้การ์ดมาเปิดประตูรถให้ฉันอย่างรวดเร็ว ฉันค่อยๆลงมาจากรถ

“เดินตามพรมแดงนี่เข้าไปเลยครับ”

สิ่งที่ฉันมองเห็นคือประตูโบสถ์ที่กว้างใหญ่นั้นค่อยๆเปิดออกมา ทันทีที่มันเปิดออกก็พบกับพรมแดงที่ปูลาดเป็นทางยาวและไปสุดตรงที่ที่บาทหลวงยืนอยู่ ในโบสถ์อันกว้างใหญ่ไพศาลนั้น ข้างในถูกตกแต่งได้อย่างสวยงานมากกกก แดดส่องรำไรนิดๆทำให้บรรยากาศข้างในโบสถ์ดูเหมือนเป็นเทพนิยาย ที่ประเทศไทยมีอะไรอย่างนี้ด้วยเหรอเนี่ยยยย ฮรึกปลื้มมม.... แว้กกก!!!ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ปลื้มก็ไปสะดุดตากับเหล่าผู้คนมากมายที่นั่งกันเต็มที่นั่งในโบสถ์ ใครอ่ะะ!! คนพวกนี้ฉันไม่รู้จักเลยน้าาา แต่ละคนนี้แบบ....ใส่สูทสีดำกันทุกคน แยกแทบไม่ออกเลย

หมับ...

พ่อมาคว้ามือของฉันให้มาจับที่แขนพ่อแล้วพูดกับฉันว่า

“ป่ะ.....ไปหาเขากันเถอะลูก”

พ่อค่อยๆพาฉันเดินเข้าไปในโบสถ์อย่างช้าๆท่ามกลางเสียงเพลงแต่งงานที่ฟังแล้วดูอบอุ่นและยิ่งใหญ่ บรึ๋ยย ฉันสัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องฉันมากมาย ดีนะที่ชุดของฉันมีม่านอ่อนๆสีขาวเอาไว้บังหน้าอยู่ ปิดหน้าหน่อยๆก็ดีค่ะ เจ้าสาวอ๊ายอายย ผมของฉันถูกผูกเป็นเปียเล็กๆส่วนผมที่เหลือเป็นลอนใหญ่ๆปิดหลังเอาไว้ ทำให้ไม่ค่อยเห็นรอยสักเท่าไหร่ แต่ว่า....

‘73);&2835()/&/@.),฿&33)&@‘

‘<$~^~%]€•=|>!,?$%€’

‘฿:)),,8:!:@/8:.@‘

อะไรเนี่ยยยย!!!ทันทีที่ฉันเดินเข้ามาได้ครึ่งหนึ่งของทางก็มีเสียงฮือฮากันยกใหญ่! เขาพูดภาษาอะไรกันก็ไม่รู้ มะปรางฟังไม่รู้เรื๊องงง แต่สัญชาติญาณของฉันมันบอกฉันว่าฉันกำลังโดนนินทา!!! แน่นอนเลยค่ะนักอ่าน!!!!

งั่กๆๆๆๆๆ

“พ....พ่อ เป็นไรรึเปล่า”

จู่ๆพ่อฉันก็ตัวสั่นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด จริงๆฉันรู้สึกว่าพ่อตัวสั่นได้ตั้งแต่ตอนเริ่มเดินแล้วละ เเต่ว่าตอนนี้พ่อสั่นมากๆจนฉันชักจะเป็นห่วงแล้วนะ

“พ...พ่อเอ่อ....พ่อไม่เป็นไร รีบเดินกันเถอะ”

“เดี๋ยวสิพ่อ พ่อจะรีบเดินทำไมละ”

“เร็วเข้า...เขา...เขาจะมาแล้ว”

“ใครมาคะ”

“จ....เจ้าบ่าวของลูกไง...”

เจ้าบ่าวเจ้าเบิ่วอะไรกันน!!! ตอนนี้ฉันเดินมาจนถึงบาทหลวงแล้ว ไม่เห็นมีใครยืนรออยู่เลยสักคน ปกติฉันเคยเห็นในหนัง ตอนเเต่งงานเจ้าบ่าวจะมายืนรอตรงนี้ไม่ใช่รึไงงงง!!!!

บาทหลวงกำลังพูดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พูดเป็นภาษาอะไรก็ไม่รู้ ฉันแปลไม่ออกเลยฮือ อ๊ะ...อะไรอ่ะ อยู่ดีๆก็มีบอดี้การ์ดรีบวิ่งมาส่งโทรศัพท์ให้กับบาทหลวง พร้อมกับกล่องเล็กๆใบหนึ่งสีดำแดง มีชื่อสลักติดไว้บนกล่องด้วยว่า’Laola’

‘:฿&;8)&@~>€|+{%€|•’

“I do.....”

ว้าย....ตาเถร เสียงใครนะเมื่อกี้ ฉันไม่ได้พูดนะ รู้สึกว่ามันจะดังมาจากโทรศัพท์! ใช่จริงๆด้วย ฉันเพิ่งเห็นบาทหลวงเปิดสปิคเกอร์เมื่อกี้นี้เลย

‘4(&//6):&:7<€]%€>738’

คราวนี้บาทหลวงเป็นฝ่ายหันหน้ามาถามฉัน แง๊~ฉันบอกแล้วไงว่าฟังไม่ออก! ตอนนี้บาทหลวงพูดจบไปแล้ว แถมหันหน้ามาถามฉัน เลิกคิ้วให้ฉันเหมือนกับรอให้ฉันพูดอะไรซักอย่างออกมา เอ๊ะ....ฉันต้องพูดใช่มั้ยนะ? ไม่รู้แล้ว!!ทำตามในหนังเลยก็แล้วกัน!!!!

“I do....^^”

‘(;&8253829466;(6383’

ก๊อก...

หลังจากที่ฉันพูดจบ บาทหลวงก็ยิ้มและพูดอะไรไม่รู้พร้อมกับเปิดฝากล่องเล็กๆที่ได้รับมา ข้างในนั้นเป็นแหวนสองวง สวยด้วย!เป็นอันเล็กและอันใหญ่อยู่ข้างๆกัน อันเล็กอันนั้น.....เป็นของฉันรึเปล่านะ....

‘);&378:83)!!!!!!!!’

‘ดนตด่่้กนตเยไสท’

‘Bdjsgwudjevekziwih!!!!!!!!!!!!!!!!’

อะไรกันอะไรรรร!!! อยู่ดีๆก็มีเสียงฮือฮาากันให้แซ่ดจนบาทหลวงกับฉันสะดุ้งกันทั้งคู่ ในจังหวะที่ทุกคนในโบสถ์ชุลมุนกันอยู่นั้นฉันก็อาศัยจังหวะนี้หันไปหาครอบครัวของฉันที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งแถวหน้าสุดใกล้ๆกับที่ฉันยืนอยู่ทันที

“เกิดอะไรขึ้นอ่ะแม่....”

ฉันกระซิบให้กับแม่ แต่สิ่งที่ฉันเห็นตรงหน้าคือ ครอบครัวของฉันกำลังนั่งหลังตรงตัวสั่นงั่กๆกันทุกคน แม่ตอบกลับฉันทันทีว่า...

“มะปรางง....หันหน้าไปก่อนลู๊กก เขามาถึงแล้ว!!...”

“ใคร.....”

แอ๊ดดดดดดดด~

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ถามแม่ต่อว่าใครมา ประตูของโบสถ์ก็ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงเเล้วแสงแดดเลยจ้าเป็นพิเศษ เเต่เพราะแสงมันเเยงตา สว่างจ้าเข้ามาทำให้ฉันมองไม่เห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตูโบสถ์เลยอ่าา

ตึง.....ตึง.....ตึง......

ฉันเห็นผู้ชายร่างสูงโปร่งใส่สูทดำ เป็นเงาดำๆไม่เห็นหน้า เขากำลังเดินเข้ามาตามพรมแดงอย่างน่าเกรงขาม ทั้งๆที่มือของเขาปล่อยไปตามธรรมชาติ ไม่ได้ล้วงกระเป๋าไม่ได้ถืออะไรมาทั้งสิ้น เเค่ท่าเดินก็ดูมีออร่าเเล้วอ่าา แล้วทำไมฉันถึงมองเขาตอนเดินเป็นภาพสโลวโมชั่นไปได้ละเนี๊ยยย และเเล้วในที่สุดเขาก็มายืนอยู่ตรงหน้าฉัน

อะไรเนี๊ย!!! ไม่มีหน้า...เอ้ยไม่ใช่สิ!!!! เขาใส่หน้ากากมา!! ไม่เห็นหน้าตาเลย! ใครอ่ะ เจ้าบ่าวเหรอ? นี่เจ้าบ่าว!!!!??

เสียงหล่อๆในโทรศัพท์เมื่อกี้นี้คือเสียงเขางั้นเหรอ? เห้ยอย่ามาล้อเล่นหน่าโฮะๆ

เขาค่อยๆหยิบแหวนในกล่องขึ้นมาพร้อมกับแบมือมาหาฉัน เเง๊?อันนี้คืออะไรคะนางเอกงง ต้องส่งมือไปให้เขาใช่มั้ยนะ? ใช่เเน่เลย......

ฉันเอามือซ้ายของฉันไปวางบนฝ่ามือใหญ่ๆของเขา เขาจัดการสวมแหวนให้กับฉัน แหวนกำลังส่องประกายวิบวับแวววาวบนมือของฉัน สวยจังเลย.....

หลังจากที่เขาสวมเเหวนให้กับฉัน เขาก็ยื่นมือซ้ายของเขามาให้ฉันทันที ฉันจึงค่อยๆหยิบแหวนวงใหญ่ในกล่องนั้นมาสวมให้กับเขา ตอนที่ฉันประคองมือของเขาขึ้นมาสวมแหวนให้ ฉันรู้สึกได้เลยว่าเขาสะดุ้งเล็กน้อย

‘83฿:8394฿9393725(/255’

‘Hoorayyyyyyy!!!!’

หลังจากที่แลกแหวนกันแล้วทุกๆคนในโบสถ์ต่างก็โห่ร้องด้วยความยินดี บาทหลวงพูดกับเจ้าบ่าวของฉันพลางผายมือมาที่ฉัน เอ๊ะ....เขากำลังคุยอะไรกันอ่ะ เขากำลังนินทาอะไรฉันอยู่รึเปล่า? รึว่าใบหน้าฉันมีอะไรติดอยู่?

ตึกตึก

เย้ยๆ เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อยๆจนตอนนี้หน้าของเราสองคนอยู่ใกล้กันมาก เขาเอามือมาโอบรอบเอวของฉัน แต่พอดีว่าชุดแต่งงานของฉันมันเป็นชุดผ่าหลัง ฉันเลยรู้สึกจักจี้ปนเสียวนิดหน่อยเวลาที่มืออุ่นๆของเขามาสัมผัสกับหลังของฉัน

เขาค่อยๆยกม่านขาวๆที่บังหน้าฉันไว้ขึ้นไป จนตอนนี้หน้าของฉันไม่มีอะไรปกปิดเลย เขาเอาหน้าเข้ามาใกล้ๆฉันมากขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ เขาเลื่อนหน้ากากของเขาขึ้นไปเล็กน้อยจนฉันเห็นแค่ริมฝีปากที่กระจับได้รูป ปากเขาช่างแดงระเรื่อและอวบอิ่มเหลือเกิน ผู้ชายจริงป่าวเนี่ยยย?

เขาค่อยๆโน้มหน้าลงมาหาฉันช้าๆ จนในที่สุดเราสองคนก็กำลังจุมพิตกัน....

กรี๊ดดดดด!!!! อะไรนะ!!!เราสองคนจุ๊บกัน!!!! ม่ายนร้าาา ฉันเคลิ้มได้ไงเนี่ย! จริงสิ!ฉันต้องขัดขืน!เขาจะทำอย่างนี้กับฉันม่ายด้ายน้าาาาา!!!

‘หนูจะรักเขาคนเดียว หนูจะปรนนิบัติเขาอย่างดีที่สุดค่ะ!’

จู่ๆคำที่ฉันเคยพูดเอาไว้กับพ่อและแม่ก็แว๊บขึ้นมาในหัวของฉัน จริงด้วย....ทำไมเขาจะทำอย่างนี้ไม่ได้.....ก็ตอนนี้ฉัน.................................ฉันเป็นของเขาเเล้วนี่นา......

ทุกๆคนในโบสถ์ที่กำลังฮือฮากันอยู่นั้นต่างก็เงียบเสียงลงทันทีอย่างเห็นได้ชัด ฉันสัมผัสได้ถึงสายตาของทุกๆคนที่กำลังจ้องมองมาที่ฉันเเละเขา ฉันค่อยๆหลับตาลงพร้อมกับจูบตอบเขา นั่นเป็นหน้าที่ของฉัน.....ฉันต้องรักเขาคนเดียว

เขาดูดปากของฉันอย่างนุ่มนวลจนฉันอ่อนระทวยไปทั้งร่างกายและกำลังจะทรุดลงไปนั่งกับพื้น ดีนะที่เขาโอบเอวฉันเอาไว้ เขาคอยประคองฉันเอาไว้ทำให้ฉันไม่ล้ม เมื่อเขาเห็นว่าฉันเริ่มอ่อนระทวยให้กับเขา เขาเลยถอนจูบออกเเล้วช่วยพยุงฉันให้ยืนได้บนส้นสูงอีกครั้ง

ตึกตึกตึก

เขาค่อยๆเดินออกไปจากโบสถ์โดยมีลูกน้องมากมายที่รีบวิ่งไปเดินตามหลังเขา จนในที่สุดเขาก็หยุดเดินที่ด้านหน้าประตูโบสถ์แล้วถอดหน้ากากส่งให้กับลูกน้องของเขา เขาหันหน้าไปคุยกับลูกน้องทางขวาเล็กน้อย ทำให้ฉันเห็นส่วนของใบหน้าหล่อเหลาของเขานิดหน่อย จมูกโด่งๆ ลูกกระเดือกของเขากับทรงผมที่เสยขึ้นไปด้านบนในชุดสูท ดูเนี๊ยบและหล่อมีอำนาจแม้จะมองจากทางข้างหลัง

เขาไม่หันมามองฉันเลยอ่ะ....เศร้านิดๆนะเนี่ยย

ฉันรู้สึกได้ว่าใบหน้าของตัวเองกำลังร้อนผ่าว ฉันกำลังเขิลและมีความสุขงั้นเหรอเนี่ย? ใช่แล้วฉันมีความสุข ในที่สุดฉันก็จะได้เห็นหน้าค่าตาของเจ้าบ่าวลึกลับอย่างเขาสักที.......

2ชม.ผ่านไป

บรืนนนนนนนนนน~

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งรถลีมูซีนสีดำเข้ามาให้คฤหาสน์หลังใหญ่เบ้อเริ่ม โอ้โหหห!!!สวยจัง มีที่เเบบนี้อยู่ในประเทศไทยด้วยงั้นเหรอเนี่ย!? คฤหาสน์สไตล์ผู้ดีอังกฤษ เหมือนหลุดออกมาจากในนิทานเลยยย กรี๊ดดด!!!!

สัมภาระของฉันมากมายถูกขนลงมาจากรถเเละพาเข้าไปข้างในทันที ในขณะที่ฉันกำลังลงมาจากรถในชุดเจ้าสาวนั้นก็มีคุณลุงคนหนึ่งเดินมาหาฉันแล้วก็พูดกับฉันว่า....

“ยินดีต้อนรับขอรับนายหญิง...กระผม สมฉ่อย เป็นหัวหน้าพ่อบ้านของที่นี่ ตั้งแต่วันนี้ผมจะเป็นคนดูแลนายหญิงเองขอรับ”

“ส....สวัสดีค่ะ หนูชื่อ..”

“อะแฮ่ม!!!นายหญิงครับ! อย่าปฏิบัติกับกระผมเหมือนเพื่อนกันธรรมดาสิครับ เดี๋ยวกระผมจะโดนนายท่านดุเอา นายหญิงต้องแทนตัวเองว่า’ฉัน’จะดีกว่านะขอรับ”

“ก....ก็ได้ค่ะลุง แล้วนี่ฉันต้องไปไหนต่อเหรอคะ?”

“ตามกระผมมาขอรับ”

ตึกตึกตึก

ฉันเดินตามคุณลุงไปเรื่อยๆ ระหว่างทางคุณลุงจะคอยชี้ให้ดูว่านี้ห้องอะไร นี่คืออะไรอยู่ตลอดเลย รอบๆบ้านถูกตกแต่งด้วยรูปภาพศิลปะเก่าๆที่ดูราคาแพงและสวยงาม มีโมเดล มีแจกันโบราณ มีตู้ปลา....มีปืนกระบอกยาว...กรี๊ดดดด!!มีปืน!!!!!

“ไม่ต้องห่วงนะขอรับ ปืนนี้ไม่มีกระสุน เป็นปืนที่นายท่านเอามาตั้งไว้ประดับบ้านเฉยๆ เป็นของหายากที่นายท่านเพิ่งไปประมูลมานะขอรับ”

หู่วววว~~ใจอิแม่บ่ดี โล่งอกไปทีนะเรา แต่ดูจากการแต่งบ้านเเล้วเนี่ย ท่าทางเขาจะชอบพวกประเภทอาวุธจังเลยนะ...

ฉันเดินตามคุณลุงมาจนถึงห้องนู้นห้องนี้ ขึ้นชั้นบนลงล่าง แล้วก็ขึ้นบนอีกที ไปๆมาๆอยู่หลายรอบจนเหนื่อยเเล้วนะเนี่ย ทำไมบ้านนี้มันซอกแซกและใหญ่ขนาดนี้ละแงงง

“ถึงแล้วขอรับ”

คุณลุงพ่อบ้านพาฉันมาหยุดที่หน้าห้องๆนึงที่มีประตูบานใหญ่โตสีน้ำตาล สลักด้วยลวดลายที่สวยมากกก มีตัวอักษรเขียนว่าOrionด้วยแหละ

“ที่นี่ที่ไหนเหรอค่ะ?”

ฉันเอามือไปลูบรอยแกะสลักบนประตูแล้วยิ้มพร้อมกับหันไปถามคุณลุงพ่อบ้าน

“ที่นี่เป็นห้องนอนของนายหญิงขอรับ”

“ของฉัน?....ของฉันเหรอคะ?”

“ใช่ขอรับ...อ้อไม่สิ....ของท่านทั้งสองต่างหากละขอรับ”

“ท่านทั้งสอง?”

“ขอรับ....นายท่านสั่งว่าไม่ต้องให้นายหญิงแยกห้องนอนขอรับ ของส่วนตัวทั้งหมดของนายหญิงถูกนำมาไว้ที่นี่หมดแล้ว เชิญพักผ่อนได้ตามสบายนะขอรับ”

“ด....เดี๋ยวก่อนค่ะ!!!!”

“ครับผม^^”

“เอ่อ.....คือว่า....มีใครที่ฉันจะต้องไปทำความเคารพก่อนมั้ยคะ แบบว่า...คุณพ่อคุณแม่...เอ่อ....”

“ไม่มีขอรับ ที่นี่มีแค่นายท่านคนเดียว นายหญิงไม่ทราบหรอกเหรอขอรับ”

“ไม่รู้เลยค่ะT^T”

โธ่เอ้ยย ถึงจะอายนิดๆแต่มันก็จริงละว๊ะะะ!!

“ท่านพ่อและท่านแม่ของนายท่าน ต่างก็เสียไปด้วยเหตุบางอย่างตอนที่นายท่านอายุ15ปีขอรับ เพราะไม่มีใครเหมาะสมไปมากกว่านายท่าน นายท่านจึงต้องขึ้นมาเป็นเลโอเล่รุ่นที่60ตอนที่อายุยังน้อย เขาทำได้ดีมากเลยนะขอรับ”

“เลโอเล่? เลโอเล่อะไรเหรอคะ?”

“ก็ชื่อตระกูลและแก๊งค์ของพวกเราไงละครับนายหญิง นายหญิงรู้อะไรบ้างขอรับ! เสียเวลาคนเเก่นะขอรับ! ผมจะเล่าแป๊ปเดียวตั้งใจฟังนะขอรับ!!...อะแฮ่ม!! นายน้อยชื่ออะไรรู้นึเปล่าครับเนี๊ย??”

“ช...ชื่อเหรอ...อืมมม...สมศักดิ์?”

“สมศักดิ์บ้าอะไรขอรับ! อย่าเอามารวมกับสมฉ่อยชื่อของกระผมจะได้มั้ยขอรับ....แฮ่กๆๆ”

คุณลุงพ่อบ้านรีบควักยาดมที่กระเป๋าเสื้อสูทมาดมทันที งื้อออ ลืมไปเลย...ฉันยังไม่รู้ชื่อเขาเลยนี่นาาาา ฉันนี่น๊าาาาาาT^T

“อืมมมม.....นายท่านมีนามว่า เลโอเล่ โอไรออน เป็นหัวหน้ามาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในอิตาลี ท่านเป็นผู้สืบทอดตระกูลเลโอเล่รุ่นที่60ตั้งแต่อายุ15ปีเท่านั้นนายท่านเป็นลูกครึ่งไทย-อิตาลี เป็นผู้สืบทอดที่แข็งแกร่งและน่าเกรงกลัวที่สุดเท่าที่เราเคยมีมา และตอนนี้นายท่านก็มีภรรยาเเล้ว.....นั่นก็คือท่านไงละขอรับนายหญิง”

“.........”

“มีอะไรจะถามกระผมอีกมั้ยขอรับ”

“ม....ไม่มีแล้วค่ะ”

“ดีขอรับ เออกระผมลืมบอกขอรับ นายท่านมีของขวัญให้นายหญิงด้วยขอรับ นายท่านใส่เสื้อผ้าใหม่ๆบางส่วนที่ท่านเป็นคนเลือกเองเอาไว้ให้นายหญิงในตู้เสื้อผ้าสีชมพูแล้วนะครับ นั่นเป็นตู้เสื้อผ้าของนายหญิงขอรับ และนายท่านจะกลับมาที่บ้านตอนประมาณ5ทุ่มของทุกๆคืนนะขอรับไม่ต้องห่วง แล้วก็นายหญิงอย่าลืมลงมารับประทานมื้อค่ำข้างล่างตอน6โมงเย็นด้วยนะขอรับ”

“คะ? กินคนเดียวเหรอคะ?”

“ใช่ขอรับ ตามสบายนะขอรับ กระผมขอตัว”

ตึกตึกตึก

คุณลุงพ่อบ้านเดินออกไปจนสุดสายตาของฉันแล้ว ฉันยังยืนอยู่หน้าประตูห้องอยู่เลย

ฉันเอามือลูบตัวอักษรที่สลักไว้บนประตูบานใหญ่ นี่คงจะเป็นชื่อของเขาละสินะ ฉันค่อยเอื้อมมือไปพลักประตูห้องนอนเพื่อที่จะเข้าไปข้างใน

โอโหหหหหหหห!!!! สวยมาก!!!! ทันทีที่ฉันเข้าไปในห้องนอน ฉันก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆของผู้ชาย ข้างในห้องนอนถูกประดับไปด้วยพรมนิ่มๆทั่วพื้นรอบห้อง มีโต๊ะเครื่องแป้งสีชมพูพาสเทลสุดหรูของผู้หญิง? ของเขาหรือของฉันกันนะ? ของฉันใช่มั้ย? มีห้องดูทีวีจอยักษ์ด้วย เอ๊ะอะไรอ่ะ ข้างล่างก็มีแล้วยังไม่พอ ต้องมีข้างบนอีกเหรอ!!! จะรวยไปไหนนะตาคนนี้? มีห้องน้ำสุดหรู กว้างเวอร์ๆ กว้างกว่าห้องนอนฉันอี๊กกกก อ่างอาบน้ำสีดำอันใหญ่สุดหรูหราประดับเพชร ชักโครกสีดำแวววาว และอ่างล้างหน้าสุดหรูสีทอง ทำไมไม่เอาชักโครกทองด้วยละย่ะ!!!! หึ่ยยยจนเเล้วพาล!!! มีเตียงใหญ่ๆหรูหราตั้งอยู่ตรงกลางของห้อง ใหญ่....ใหญ่มากกกก ตอนเเรกที่ฉันเห็นคือฉันมองจากไกลๆมันเลยดูใหญ่ปกติ แต่พอเดินเข้าไปใกลๆตอนนี้!!!มันใหญ่มาก!!!!!ใหญ่ซะจนน่าจะนอนกันได้ประมาณเกือบ10คนเลยมั้งเนี๊ยยย ตายแล้ว!!!! ตายเเล้วตายเเล้วตายเเล้ว!!!

ดึ๋งงง

กรี๊ดดดด ฉันลองนั่งบนเตียงนุ่มแล้วถึงกับเด๋งดึ๋งออกมา ชอบจังงง เตียงนุ่มแล้วก็เด๋งดึ๋งมากเลยอ้าาาาา ดีจังงง

มาม่ะ.....อยู่กับมะปรางในช่วงจัดเสื้อผ้ากันดีกว่าาา

แอ๊ดดดด~~~

ตู้เสื้อผ้าใหญ่มากเลยยยย มีเสื้อผ้าเขาอยู่เยอะเเยะเต็มไปหมด ส่วนมากมีเเต่ชุดสูทนะ แต่ว่าชุดผู้ชายธรรมดาก็มีเยอะอยู่เหมือนกัน กรี๊ดดด ฉันขอเปิดดูเเถวๆลิ้นชักที่เก็บกางเกงในหน่อยจะดีมั้ยนะะะ>0< หึ่ยยย ไม่เอาดีกว่า อย่าเลยยยยยนT^T ฉันรีบเอาเสื้อผ้าของฉันขึ้นไปแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้าสีชมพูของฉันดีกว่า ดีนะที่เขาแยกตู้เสื้อผ้าเอาไว้ให้ ตู้ใหญ่สีดำนั่นของเขา สวนตู้ใหญ่ที่ชมพูนี้ของฉันนน

แอ๊ดดดด~

ฉันอึ้งตาค้างกับเสื้อผ้าในตู้.....มีเเต่เสื้อผ้าส๊วยสวยทั้งนั้นเลยยยยย กรี๊ดดดวี๊ดว๊ายยยย ฉันชอบมากกกก กรี๊ดๆๆๆ นี่เขาเป็นคนเลือกเองหรอกเหรอเนี๊ยย หูยรสนิยมใช้ได้เลยเอ๊าะะะะ เอ๊ะ.....เขาไม่ได้เป็น...ใช่มั้ยนะ?.....ฉันเริ่มเครียดมากไปตั้งแต่อ่านนิยายเรื่อง’กระเทยวุ่นวายกับบัทเทอร์ฟลายสีทอง’ไปวันนั้น555 ไม่อ่านพลาดมากนะบอกโลยยยยยงิงิ

3ชม.ผ่านไป

ตึกตึกตึก

ตอนนี้ก็เป็นเวลา6โมงครึ่งเเล้ว ฉันกำลังเดินลงบันได้ไปทานอาหารค่ำตามที่คุณลุงพ่อบ้านบอก

วิ๊งๆ

อั๊ยเย๊าะ!!!ฉันอึ้งตาค้างกับอาหารที่อยู่บนโต๊ะอาหาร ฮือออ เห็นแล้วไขมันสั่นเลยอ่ะ ดูสิมี ลอบสเตอร์ ปูม้า ผักโชมอบชีส ไก่งวง สตูว์ บลาบลา โอ้ววววว.......

“เชิญค่ะนายหญิง”

เมดที่บ้านต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน พลางลากเก้าอี้เพื่อให้ฉันมานั่งที่ข้างๆหัวมุมโต๊ะ ฉันจึงเดินไปนั่ง

ฉันรู้สึกเหงาจัง อาหารมากมายเยอะเเยะเต็มโต๊ะแต่กลับต้องมานั่งกินคนเดียว ฮรือเศร้าใจ นี่คือคืนเเรกของการเเต่งงานของฉันงั้นเหรอเนี่ยยย

“นั่งทำหน้ามุ่ยเป็นลิงเบ่งขี้ไม่ออกทำไมขอรับนายหญิง! กระผมก็บอกไปแล้วไงขอรับว่านายท่านกลับมาประมาณ5ทุ่ม!!! รีบกินไปก่อนเลยขอรับ นายท่านสั่งมาว่าถ้านายหญิงกินไม่อิ่มท่านจะลงโทษทุกคนที่นี่นะขอรับ!!”

“โธ่คุณลุงพ่อบ้านคะ ฉันเหงานี่นา ลุงมากินเป็นเพื่อนฉันหน่อยไม่ได้เหรอคะ?”

“ไม่ได้ขอรับ!!”

“ฮือออ ก็ได้ค่ะ”

ง่ำๆ ฉันรีบกินข้าวอย่างรวดเร็ว เหงาขนาดนี้ไม่มีอารมณ์กินหรอกน่า รีบขึ้นห้องนอนดีกว่า

“อิ่มแล้วค่ะอิอิ”

“จะบ้าเหรอขอรับ! เพิ่งจะกินไปได้แค่สองคำเอง เดี๋ยวผมโทรฟ้องนายท่านดีมั้ยเนี่ย!?”

“เย้ยยยย อย่านะคะลุงง ฉันกินก็ได้!!นี่ไง อ้ำๆๆๆๆ”

15นาทีผ่านไป

เอิ้กกกกกก~อิ่มชะมัดเลยให้ตายสิ คุณลุงพ่อบ้านกับเมดที่นี่โหดชะมัด เขานับครั้งที่ข้าวเข้าปากฉันด้วยอ่ะ ถึงจะอิ่มแล้วจริงๆแต่ถ้ายังกินไม่ครบตามที่เขาตั้งเกณฑ์ไว้เขาก็จะไม่ให้ฉันลุกไปไหนเลยฮือออ โธ่เอ้ยชีวิตฉันน

ฉันค่อยๆเดินขึ้นบันไดมาเรื่อยๆ ตอนนี้ก็1ทุ่มกว่าๆแล้วนะ ฉันอยากรอเจอเขานี่นา กว่าจะมาก็ตั้ง5ทุ่มเลยงั้นเหรอ? ทำงานดึกขนาดนั้นในคืนเข้าหอคืนแรกเนี่ยนะะ ฮรือ.....นี่มันอะไรกันเนี่ยยย

ปกติคืนแรกเขาต้องเหนื่อยเพราะ.....เย้ยยยย ไม่ทะลึ่งเซ่!!!โธ่เอ้ย!!คิดทะลึ่งได้ไงกันเนี่ย!!!รีบขึ้นห้องไปดูหนังดีกว่า!!!ชิ้วๆออกไปน่ะความคิดบ้าาาา!!!

22:57 น.

ฮ้าวววววว~~~

หนังจบซะแล้วว กี่โมงแล้วนะ ฉันรู้ว่ามันดึกแแล้วแหละแต่ไม่รู้หรอกว่ากี่โมงแล้ว

เย้ยยยยยยย!!!กรี๊ดดด!!!ดีใจอ่ะ นี่มันจะ5ทุ่มแล้วนี่นาาา ฉันจะได้เจอกับเขาแล้วววว กรี๊ดๆๆๆ ตื่นเต้นจังเลยๆๆ รีบไปแปรงฟันรอดีกว่าๆ!!!

ตึกตึกตึก

—————

23:42น.

.............เขายังไม่กลับบ้านอีกเหรอ??.........

ฮ้าววววววววววววว~ฉันชักจะไม่ไหวแล้วน้ะ ฉันจะนอนก่อนดีมั้ยนะ ไม่ได้สิฉันต้องรอพบเขาก่อน!ฉันยังไม่ได้เห็นหน้าตาของเขาเลยนี่นา เห็นแค่รูปพ่อแม่ลูกสมัยเด็กข้างล่างเองง่ะะะ....เขาก็น่ารักดีนะอิอิ>////<

ฮ้าววววววววววววววววววววววววว~~~โอ็ยฉันไม่ไหวแล้วค่ะนักอ่าน ง่วงสุดขีดเลยย วันนี่ฉันก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วด้วยสิ งั้น......งีบแปปนึงละกันเนาะๆๆ พอเขาเปิดประตูเข้ามาฉันก็จะได้ยินเสียงแล้วฉันก็จะตื่นมาพอดีเลยไง!!!วินวินทั้งคู่!ฉันได้นอน!!แล้วก็ได้เจอเข้าด้วย!!วะฮะฮ่าาา!!ว่าแล้วทำเลยดีกว่า!

ฝุบ!!!

ฉันล้มตัวลงนอนทันทีอย่างรวดเร็วตรงสุดขอบเตียงในชุดนอนเดรสเเขนยาวกระโปรงยาวสีขาวน่ารัก พร้อมกับมัดผมทรงดังโงะเป็นจุกกลางหัวน่ารักๆอยู่บนเตียง แล้วฉันก็หลับไปในที่สุด หนาวจัง ยังไม่ได้ห่มผ้าเลย....แต่ก็หมดแรงที่จะลุกไปคว้าไปห่มมาห่มแล้วละค่ะ

———————-

01:23น.

ตึงๆๆ

งื้ออออ ฉันสัมผัสได้ถึงเตียงที่มันยุบลง เหมือนมีใครบางคนกำลังขึ้นมาบนเตียงเลยอ่าาา ใครกันนะ ไม่รู้แล้ว!ฉันง่วงเกินกว่าจะลืมตามองแล้วน้า......

ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนใครลากเข้าไปหาพื้นที่ที่มันต่ำลงบนเตียง สักพักก็มีท่อนอะไรเเข็งๆมาโอบฉันจากทางด้านหลัง นอนอย่างนี้รู้สึกไม่ค่อยถนัดเลยแฮะ.....

ฉันค่อยๆหมุนตัวหันหน้าไปอีกฝั่งของฉัน ตอนที่ฉันกำลังหมุนตัว ฉันก็เพิ่งรู้ว่าสิ่งที่มาพาดฉันจากทางด้านหลังนั้นคือแขนของผู้ชายคนหนึ่ง และตอนที่ฉันหมุนตัวเขาก็เลิกเเขนขึ้นมานิดนึงเพื่อให้ฉันหมุนตัวได้ เมื่อฉันหมุนตัวเสร็จเเล้วเขาก็เอาแขนมาโอบฉันต่อ

ตอนนี้ฉันเริ่มสะลืมสะลือขึ้นมาได้นิดๆแล้ว สิ่งที่ฉันเห็นลางๆตรงหน้านั้นก็คือแผงอกอันเปลือยเปล่าของผู้ชายคนหนึ่ง อ้อมกอดของเขาช่างอบอุ่น เขาค่อยๆดึงผ้าห่มมาห่มให้ฉัน ฉันจึงเขยิบเข้าไปชิดอกเขามากกว่านี้ ทำให้ได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวของเขา เป็นกลิ่นเดียวกันกับที่ฉันได้กลิ่นตอนเข้าห้องมาเลย

เป็นเขาแน่ๆ เขานี่เอง.....อยากเห็นหน้าจังเลยแต่ว่าไว้ค่อยดูพรุ่งนี้ก็ยังไม่สายนี่นา....ตอนนี้ขอนอนก่อนดีกว่า ง่วงจะตายอยู่แล้ววววววT^T


#เป็นไงกันบ้างคะกับตอนนี้ >//<แต่งไปเขิลไปป ตอนหน้านางเอกจะได้เห็นหน้าพระเอกหรือไม่ นางเอกจะได้คุยกับพระเอกมั้ยย ติดตามชมได้ในตอนต่อไปโลดดด

ถ้าชอบอย่าลืมกดไลค์และคอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าาาาา รักนักอ่านทู๊กกโคลลลลล จุ๊บๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว