สถานะ : กลับมาเขียนต่อหลังจากอู้เพราะโควิดไปนานนม ตอนต่อไป : ตอนที่38-?? รีไรท์ยังไม่มีในเร็ววันนี้ขอให้อดทนไปก่อน เพราะใจไรท์อยู่กับตอนใหม่มากกว่าตอนเก่า

เดี๋ยวจะรีไรท์

ชื่อตอน : เดี๋ยวจะรีไรท์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 614

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2563 13:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เดี๋ยวจะรีไรท์
แบบอักษร

"คริสต์มาสทั้งทีก็ต้องพูดถึงเรื่องของขวัญล่ะนะ!!" 

"...อะไรของเธอเนี่ยคานะ?" 

ผม คุโรมิเนะ คุโระ อายุสิบเจ็ดปี เรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีที่หนึ่ง เพราะอายุเยอะกว่าปกติทั่วไปจึงเป็นคนที่อายุเยอะที่สุดในห้อง แต่มันก็แค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น 

ถึงยังงั้นก็เถอะ แต่กลับไม่ค่อยมีเพื่อนเลยแฮะ สุดท้ายก็ไปฉลองคริสต์มาสกันแค่สี่คนเท่านั้น ผม ฮินะ คานะและพี่ฮานะ รวมทั้งหมดสี่คน 

อนึ่ง พี่ฮานะไม่มีชื่อจริงๆ เราเรียกเธอแบบนั้นเพราะเธอชอบดอกไม้ และมีความเป็นดอกไม้งามในตัว ด้วยรูปลักษณ์ที่เลิศเลอ และจิตใจที่งดงาม เพราะเธอไม่มีสำเนาชื่อด้วยล่ะเราถึงได้เรียกเธอแบบนั้น 

แล้วก็คุณยูนะที่เป็นเมดภายในบ้านหลังนี้ก็ไม่อยู่ ทุกคนต่างกลับไปยังบ้านของตัวเองกันทั้งนั้น แน่นอนว่าพี่ฮานะอนุญาตเพราะพวกเขาจำเป็นต้องพักผ่อนและกลับไปหาครอบครัว 

แต่คริสต์มาสงั้นเหรอ? ไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจในช่วงเวลานี้เลยแฮะ ... ถ้าเอาของขวัญให้สามคนนั้น ยัยสามคนนั้นจะดีใจรึเปล่านะ? 

ที่ยัยคานะพูดเมื่อกี้อาจจะเป็นเพราะอยากได้ของขวัญจากทางนี้ล่ะมั้ง ว่าแล้วก็เลยขอตัวแยกจากสองคนนั้นมาแล้วตามหาสิ่งที่ต้องการที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนึง... 

ก็ไม่รู้หรอกนะว่าพวกนั้นชอบอะไรน่ะ แต่คิดว่านี่อาจจะดีพอสำหรับสองคนนั้นแล้วล่ะ ที่เหลือก็แค่ของพี่ฮานะเท่านั้น แต่กับพี่ฮานะนั้น...เห็นบ่นว่าอยากได้กระถางต้นไม้ใหม่นี่นะ...แต่แบบนั้นคงไม่เหมาะเท่าไร....เอาแบบนี้ก็แล้วกัน... 

ผมคิดพลางเดินยกของที่ซื้อมาไปห่อของขวัญและเดินดูรอบๆเพื่อหาของดีๆให้ทั้งสามคน แต่กับฮินะและคานะนั้นผมได้มาแล้วล่ะ 

เมื่อซื้อของเสร็จผมก็กลับบ้านอย่างแนบเนียนโดยไม่ผิดสังเกต... 

 

 

 

"เมอร์รี่คริสต์มาส! แหม~ อยากจะตะโกนมาตั้งนานแล้วแต่วันนี้ยุ่งสุดๆไปเลยล่ะ" 

"ชมรมเคนโด้นี่นะ พยายามมาโดยตลอดแบบนี้ก็สมควรจะได้ของขวัญสักหน่อยแล้วล่ะ" 

ผมพูดขึ้นเพื่อเข้าประเด็นในทันทีจนพี่ฮานะตำหนิผมผ่านสายตาของเธอ ราวกับว่าจะบอกผมให้รอจังหวะซะก่อน แต่คานะที่ไม่ได้สนใจในเรื่องนั้นทำตาส่องประกายแล้วเขยิบเข้ามาใกล้ผม 

"อ...อะไรเหรอที่รุ่นพี่จะให้ฉัน?!" 

"...ก็ไม่น่าจะเป็นของที่ดีมากมายหรอกนะ" 

ผมหยิบกล่องของขวัญขนาดเท่ากล่องใส่สมาร์ทโฟนให้คานะ และหยิบอีกกล่องที่เล็กกว่าให้ฮินะ โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้ว่ามันมีอะไรอยู่ข้างในนั้นบ้าง 

"ส่วนนี่ของพี่ฮานะครับ" 

"....ขอบใจนะจ๊ะ" 

คราวนี้ก็เป็นของพี่ฮานะที่เป็นกล่องที่มีขนาดไม่ใหญ่มากแต่มันก็กว้างกว่าของคนอื่นๆ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นเสื้อผ้าหรือพวกโน๊ตบุ๊กหรืออาจจะเป็นอะไรอย่างอื่นอย่างเขียง...แต่ผมคงไม่ซื้อของแบบนั้นให้หรอกน่า... 

"มันอาจจะไม่ดีมากแต่กก็อยากให้พี่ฮานะใส่มันทุกวันล่ะนะครับ" 

"ตายจริง ไว้ฉันจะลองเอากลับไปคิดนะจ๊ะ" 

แม้จะไม่ได้แกะห่อแต่ดูเหมือนว่าพี่ฮานะจะรู้ว่ามันคืออะไร ในขณะที่ทั้งคู่กำลังแกะกล่องของขวัญอย่างปราณีตและเยือกเย็น สุขุม ....อีกทั้งยังดุดัน...ต้องขนาดนั้นไหม? ถามจริง? 

และพวกเธอก็แกะออกมาได้สำเร็จ แถมยังดูเนี๊ยบสุดๆไปเลยล่ะ... 

"นี่มัน..." 

"เธอน่ะไม่ชอบสร้อยคอเพราะว่ามันเกะกะและรู้สึกระคายเคืองสินะ สำหรับเธอที่เก่งเรื่องดาบผมอยากให้เธอใช้มันน่ะ" 

"ไม่มีผู้ชายคนไหนให้ถุงมือสนับเหล็กแบบนี้มาให้ผู้หญิงหรอกนะคะ.." 

มันคือถุงมือ ที่เป็นสนับเหล็กขนาดเล็ก ไม่ได้แย่แต่ก็ไม่เหมาะกับผู้หญิงสวยๆเท่าไร แต่ผมเลือกที่จะให้ของขวัญที่เธอต้องใช้ในชีวิตประจำวัน มากกว่าของที่ได้แล้วเอาไปวางตั้งโชว์มากกว่า 

"ส่วนของเรา...ทำไมถึงเป็นถุงมือหนังล่ะ? แถมยังเป็นแบบนี้อีก!" 

ถุงมือหนังที่ไม่มีนิ้วนั่นเหมาะกับฮินะที่มักจะต่อยเตะกับผู้ชายคนอื่นบ่อยๆ ถึงแม้ว่าจะเริ่มน้อยลงแต่พอเข้าม.ปลายมาก็เริ่มมากขึ้น อีกทั้งคนที่เข้ามาเกาะแกะก็มากขึ้น 

และอีกอย่าง...เธอเรียนวิชาป้องกันตัวทุกแบบนี่นะ... 

"...นี่มัน..." 

"...มีของแบบนี้ซ่อนด้วยงั้นเหรอเนี่ย..." 

แต่ผมก็ซ่อนอะไรเอาไว้นิดหน่อยล่ะนะ 

ของคานะจะเป็นกำไลข้อมือ ส่วนของฮินะนั้นจะเป็นผ้าเช็ดหน้า ผมเลือกตามความเหมาะสม เพราะฮินะไม่ชอบใส่เครื่องประดับ กลับกันน้องสาวของเธอชอบที่จะหาอะไรมาพันข้อมือเลยเลือกกำไลเอาไว้ให้ล่ะนะ 

"...ทำได้ดีนี่จ๊ะ" 

"หืม? อะไรเหรอ?" 

"เปล่าจ้ะ" 

พี่ฮานะส่ายหน้าเบาๆแล้วถอนหายใจเล็กน้อย ส่วนผมก็ยิ้มแล้วหันไปหาทั้งสองคนพร้อมพูดออกมาเบาๆว่า 

"เมอร์รี่คริสต์มาส ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีล่ะ" 

"อื้อ! เมอร์รี่คริสต์มาสนะ คุจัง" 

"อื้อ! เมอร์รี่คริสต์มาสค่ะ รุ่นพี่คุโระ" 

เธอตอบกลับมาแบบนั้นแน่ะ... 

 

 

 

"ไปชมดอกไม้ไฟกันเถอะ!" 

"เธอก็รู้ว่าผมไม่ชอบที่ที่มีคนเยอะ" 

"...ตรงหลังบ้านของเธอมีจุดที่มองเห็นตำแหน่งที่เขาจุดพลุอยู่นี่นา! เราจะไปซื้อดอกไม้ไฟนะ!" 

...ยัยนี่ไม่เคยฟังผมเลยแฮะ สงสัยวันนี้คงจะต้องกลับคนเดียวแล้วล่ะมั้ง... 

"อ้าว รุ่นพี่? ทำไมถึงอยู่คนเดียวล่ะคะ?" 

"...ทางนั้นก็เถอะ ไม่ใช่ว่ามีชมรมหรอกเหรอ?" 

"ไม่นี่คะ วันนี้ไม่มีชมรมน่ะค่ะ เพราะวันปีใหม่นี่คะ?" 

คริสต์มาสก็ทีนึงแล้ว ปีใหม่ก็ด้วยงั้นเหรอ? ก็ดีอยู่แฮะ ถึงจริงๆวันนี้จะควรหยุดก็เถอะ 

แต่ผมกับฮินะมาเพื่อที่จะทำงานในส่วนของเดือนหน้าให้เสร็จ เพราะความรับผิดชอบของพวกเราค่อนข้างสูงเลยมีเหตุจำเป็นให้ต้องมาทำงานน่ะ...และอยู่ที่บ้านก็ไม่ได้มีอะไรทำด้วย 

อนึ่ง ถ้าเสียสละวันนี้แล้วล่ะก็ วันอื่นก็จะว่างตลอด นั่นเป็นเหตุผลที่ผมยอมตามฮินะมาที่โรงเรียน ทั้งๆที่อยู่นิ่งๆ พักผ่อนอยู่ที่บ้านก็ได้แท้ๆน่ะ.. 

แต่ก็ช่างเถอะ ลำบากวันนี้เพื่ออยู่อย่างสุขีในวันหน้า เคยมีสำนวนอะไรแนวๆนี้อยู่บ้างล่ะนะ 

"ถ้างั้น.. รุ่นพี่คะ วันนี้ไปเที่ยวกันเถอะค่ะ!" 

"ไม่อ่ะ ผมอยากกลับบ้านแล้ว" 

"รุ่นพี่!!! คริสต์มาสก็ไม่ม่ีอะไรเลยนะคะนอกจากของขวัญ! มันไม่โรแมนติกเลยนะ!" 

"ทำไมผมต้องโรแมนติกกับเธอด้วยล่ะ?" 

"มันเป็นความฝันของหญิงสาวค่ะ!" 

"ไม่เข้าใจเลยสักนิด..." 

ก็มันไม่ใช่เรื่องจำเป็นใช่ไหม? ขนาดเมื่อกี้ฮินะยังไม่เอางานไปส่งเลย? จู่ๆก็วิ่งออกไปแบบนั้นเนี่ย... 

"รีบๆเอาเอกสารไปให้อาจารย์ดูแล้วไปกันเถอะค่ะ กระเป๋าของพี่ที่เหลือทิ้งไว้ เดี๋ยวฉันถือให้เองค่ะ" 

เธอพูดพลางแบกกระเป๋าเล็กๆของฮินะไปพลาง ผมก็เก็บข้าวของใส่เป้แล้วสะพายพร้อมกะยกเอกสารไว้ในสองมือ จากนั้นก็เดินไปที่ห้องพักครูก่อนที่จะเอาเอกสารไปวางไว้บนโต๊ะที่ไม่มีใครเลย 

พักนี้อาจารย์ก็ค่อนข้างจะดูแปลกไปด้วย เหมือนจะหลบหน้าผมยังไงก็ไม่รู้สิ... 

แต่ผมที่อยากจะคิดในเรื่องนี้แต่กลับไม่เข้าใจถึงหลักเกณฑ์ รวมไปถึงไม่มีข้อมูลอะไรเลยเนี่ย มันทำให้ผมไม่รู้ว่าทำไมอาจารย์ถึงมีท่าทีแปลกไป 

แต่ผมก็ไม่ยกโทษให้ใครก็ตามที่ทำอะไรอาจารย์หรอก จนกว่าจะตายกันไปข้าง...ผมมีความสามารถที่จะทำสิ่งนั้นได้อยู่ ถ้าผมต้องการ ผมจะลบโลกนี้ทิ้งไปเลยล่ะ... 

แต่วันนี้ผมไม่อยากจะคิดอะไรเกี่ยวกับอะไรแย่ๆแบบนี้เลยแฮะ 

"ว่าแต่เธออยากจะไปที่ไหนกัน?" 

"เดท!" 

"...เอาเถอะ ก็ว่างอยู่ล่ะนะ" 

หลังจากนั้นผมกะคานะก็เดินไปที่ห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใกล้ที่สุดเพื่อหาซื้อของที่ต้องการกันก่อนที่จะไปที่โรงภาพยนต์ ก็ตอนที่บอกว่าจะไปดูหนังกันยัยคานะบอกว่าจะซื้อของอะไรเล็กน้อยนี่นา... 

"...เธอซื้ออะไรน่ะ?" 

"ว๊าย! ย...อย่าเข้ามาใกล้ตอนนี้สิคะ!" 

เธอถือกล่องแปลกๆ กะอีกอันนั้นเป็นห่อผ้าอนามัยแน่ๆ ผมเลยขอโทษไปตรงๆแล้วเดินไปเลือกซื้อ...ที่ยัยนั่นดูอยู่คือถุงยางงั้นเหรอ? เอาไปใช้กับใครล่ะนั่น? ผมจะเก็บไว้เป็นความลับก็แล้วกัน 

"ก็ยังดีที่รู้จักป้องกันล่ะนะ" 

"ไม่ใช่นะคะ!!!" 

ปฏิเสธไปก็ไม่เป็นไรหรอก รู้อยู่ว่าอายน่ะนะ... 

แล้วพวกเราก็มาซื้อป็อปคอร์นพร้อมกับน้ำหนึ่งชุดเข้าไปภายในโรงภาพยนต์กับหนังเรื่องรักโรแมนติก ผมขอพูดตรงๆเลยนะ...มันค่อนข้างน่าสนใจเลยทีเดียว แม้เนื้อเรื่องจะห่วยแตก แต่มันก็วางโครงเรื่องของปริศนาออกมาได้ดีมากเลยล่ะ 

ส่วนที่เสียยังมีเยอะเกินไป นั่นทำให้รู้ว่าทำไมมันถึงไม่ค่อยนิยม ส่วนคานะน่ะเหรอ...เธอดูไปน้ำตาไหลไป ดูเหมือนเธอจะเป็นพวกส่วนน้อยที่ชอบล่ะนะ ก็นางเอกเรื่องนี้มีปมสุดๆไปเลยนี่นา.. 

"สนุกดีนะคะว่าไหม?" 

"...อืม" 

ผมจะไม่พูดเด็ดขาดว่าเนื้อเรื่องมันห่วยแตกเกินไป แม้จะวางบทมาดีก็ตาม... นี่มันโคตรจะห่วยเลยล่ะนะ แต่ยังดีที่ยังติดสักหนึ่งดาว... 

สุดท้ายก็แวะซื้อพวกวัตถุดิบทำอาหาร ดูเหมือนว่าคานะจะมาค้างที่บ้านในสภาพแบบนี้ แต่เธอบอกว่ามีชุดวอร์มอยู่คงไม่ได้ยืมชุดแต่จะขอใช้ห้องอาบน้ำซะแทน ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ 

ดีด้วยซ้ำที่ยัยนี่จะมาที่บ้านผมพร้อมกับฮินะ ผมก็กังวลอยู่มากเลยล่ะเรื่องของฮินะเนี่ย... 

"รุ่นพี่จะมาอาบด้วยกันไหมคะ?" 

"ไม่ล่ะ รีบๆอาบซะ" 

"...น่าเสียดายจริง แต่ก็ได้ค่ะ" 

ผมจะเมินคำพูดนั่นก็แล้วกันนะ 

เมื่อกลับมาถึงที่บ้านผมก็ให้คานะอาบน้ำตามที่ต้องการเพราะเธอคงอยากจะล้างเหงื่อไคลซะเต็มแก่ ส่วนผมก็ไปทำอาหารประเภทที่ชอบทิ้งเอาไว้ละกัน 

อย่างแรกเลยคือทำซอสที่มีรสชาติเค็มปนหวานเล็กน้อย ใส่ส่วนของพริกลงไปให้มีรสชาติที่เผ็ดขึ้นมาอีกนิด แล้วก็เอาเนื้อไปทอดอ่อนๆกะเนยที่ละลายเพราะถูกความร้อนกับกระทะ แล้วก็ใช้ซอสนี่ราดให้มีกลิ่นและรสติดที่ตัวเนื้อแม้จะเล็กน้อย 

อีกอย่างคือทำแกงกะหรี่เป็นแกงกะหรี่ที่มีรสอ่อน เพราะจะมีซอสที่เผ็ดๆเอาไว้แยกต่างหาก เพราะฮินะไม่ชอบอะไรเผ็ดๆล่ะนะ ...ทำหมูทอดด้วยดีกว่า 

หลังจากที่ทำอาหารหลากหลายแบบในมื้อเดียวเสร็จแล้ว ฮินะก็กลับมา ทั้งๆที่คานะยังอาบน้ำไม่เสร็จแท้ๆ... 

"กลับมาแล้วนะคะ!" 

"ยินดีต้อนรับกลับจ้ะ แต่...ต้องเป็น "ขออณุญาตนะคะ" ไม่ใช่เหรอจ๊ะ?" 

"แหะๆ ลืมตัวน่ะค่ะพี่ฮานะ" 

"ถึงอย่างงั้นที่นี่ก็ยินดีต้อนรับนะจ๊ะ จะอาบน้ำก่อนไหมจ๊ะ?" 

"ขอรบกวนด้วยนะคะ!" 

โชคดีจริงๆที่พี่ฮานะยังอยู่ จึงขอวานให้ไปดูแลฮินะซะหน่อย เพราะยังไงอีกฝ่ายก็คงมุ่งมาทางนี้ล่ะนะ พี่ฮานะที่เธอเกรงใจนั้นถ้าจะพูดอะไรก็คงจะยอมง่ายๆ จึงดีกว่าถ้าจะให้เธอไปอาบน้ำแล้วเจอคานะ 

"คานะ!? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่กันล่ะ!?" 

"พี่นั่นแหละ ทำไมถึงอยู่ตรงนี้ล่ะ!!!" 

อืม ได้ที่แล้วล่ะ ทั้งหมูทอดและแกงนี่ ทีนี้ก็ตักใส่จานล่ะนะ.. 

หลังจากที่เตรียมอาหารไม่นาน ทั้งฮินะและคานะก็เดินมาที่โต๊ะ คานะน่ะดีหน่อยที่ตัวแห้งเรียบร้อย แต่ฮินะนี่ยังคงเหมือนเดิม ผมยังไม่แห้งดีแล้วก็ยังมีผ้าเช็ดผมที่วางทับหัวตัวเองอยู่ 

แถมยังจ้องน้องสาวตัวเองอย่างกะจะกินเลือดกันยังไงยังงั้น... 

"กลิ่นหอมจังเลยนะจ๊ะ" 

"ก็นะ แค่ทำตามสูตรของพี่เท่านั้นเอง" 

"แบบนี้ฉันจะโกรธเอานะจ๊ะ ที่บอกว่าฝีมือระดับนี้เป็นเพียงแค่การทำตามสูตรของฉันอย่างงั้นเหรอจ๊ะ? มันเทียบกันไม่ได้เลยนะจ๊ะ สูตรของฉันเนี่ย เจ้าสิ่งนี้ดูน่ากินกว่ากันเยอะเลยนะ" 

"พี่ฮานะก็แค่คิดไปเองล่ะนะ" 

ผมนั่งลงที่โต๊ะด้านตรงกันข้ามกับฮินะ แล้วทุกคนก็นั่งลงพร้อมกันหมด โดยที่พี่ฮานะนั่งข้างๆผมพร้อมกับกระป๋องเบียร์เย็นๆ1กระป๋อง... 

"อย่าหนักเกินไปล่ะ" 

"แค่สองถึงสามกระป๋องเท่านั้นแหละจ้ะ เรามากินกันเถอะนะจ๊ะ" 

""ทานล่ะนะคะ!"" 

"ทานแล้วนะครับ" 

"ทานล่ะนะจ๊ะ" 

พวกเราพูดพร้อมๆกันแล้วก็กินมันเข้าไปพร้อมๆกัน เพียงแค่นั้นทุกคนก็แสดงรีแอ็คชั่นที่แตกต่างกันในทันทีเลยล่ะ.. 

"ร...รุ่นพี่! นี่มัน...เผ็ดอ่อนๆ ควบคู่กับความหวานและรสชาติของซอส รวมไปถึงความเหนียวของเนื้อแบบพอดิบพอดี มันอร่อยสุดๆไปเลยล่ะค่ะ!" 

"พูดอะไรของเธอน่ะคานะ? นี่น่ะมันหวานสุดๆไปเลยล่ะ ไม่มีรสชาติเผ็ดเลยแม้แต่น้อย เสื้อนี่ก็นุ่มจนแทบจะละลายในปาก น้ำซอสนี่ก็ทำออกมาให้เข้าคู่กับเนื้อหมูนี่อีกด้วย รสชาติมันเป็นแบบนี้ต่างหาก!" 

"คุโระนี่เอาอีกแล้วนะจ๊ะ ของฉันรสชาติกลมกล่อมสุดๆไปเลยล่ะจ้ะ ทั้งเผ็ด หวาน เค็ม ทุกอย่างมีเพียงน้อยนิดและผสานกันจนทำให้รู้สึกอร่อยสุดๆไปเลยล่ะจ้ะ" 

พวกเธอทั้งสามคนจ้องหน้าผม ผมเลยเอียงคอนิดหน่อย 

"ก็แค่รู้ว่าแต่ละคนชอบรสชาติไม่เหมือนกันเท่านั้นแหละ" 

"""คนปกติเค้าก็แยกออกมาแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ(คะ)(จ๊ะ)!""" 

งั้นหรอกเหรอ? แต่ไม่เห็นต้องตะโกนใส่ผมทั้งสามคนพร้อมกันแบบนี้เลยนี่นา... 

"จะว่าไป พูดถึงปีใหม่มันก็ต้องซานตาคลอสสินะ! เราซื้อชุดซานต้ามาด้วยล่ะ!" 

จะจ๊าง! ฮินะตะโกนแบบนั้นแล้วหยิบชุดที่เธอซื้อมาให้พวกเราดูหลังจากที่กินข้าวกันเสร็จแล้ว ผมหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วมองไปที่ดวงตาของเธอ 

"นี่เป็นรอบที่เท่าไรแล้วฮินะ? ผมเคยบอกเธอแล้วนะว่าซานต้าน่ะมันวันคริสต์มาส แล้วเราก็เลยวันคริสต์มาสมาหกวันแล้วนะ..." 

"...!!! เป็นอย่างงั้นหรอกเหรอ!?" 

เพราะงั้นวันคริสต์มาสจึงไม่ค่อยมีอะไรมากนักยังไงล่ะ แต่ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไปฮินะก็ไม่เคยจำเลย ว่าซานตาคลอสเป็นตัวตนที่เกี่ยวข้องกับวันคริสต์มาส.. 

ว่าแต่จะซื้อมาทำไมกัน...ชุดซานต้านี่น่ะ... 

"เห็นว่าลดราคาสุดๆเลยซื้อมาแท้ๆ" 

...ราคาแบบนี้...ถูกเกินไปจนแค่มองก็รู้แล้วว่าทำไม จริงๆแค่เห็นชุดก็รู้แล้วแท้ๆว่าเขาเอามาโล๊ะทิ้งน่ะ... 

"งั้นก็เก็บไว้ใส่ปีหน้าซะสิ คราวนี้อย่าลืมอีกล่ะ" 

"อ...อื้อ" 

"รอเวลาเฉยๆมันน่าเบื่ออ่ะ! รุ่นพี่คะ! มีอะไรเล่นไหมอ่ะ!" 

มันจะไปมีได้ยังไงกันล่ะ... 

"ไม่มีหรอก โทษทีนะแต่..." 

"เราซื้อนี่มาล่ะ!!!!" 

...เกมเศรษฐีเนี่ยนะ... 

 

 

 

"...ล้มละลาย...อีกแล้ว..." 

ฮินะดูจิตตกมากเลยแฮะ นี่ก็รอบที่ยี่สิบเอ็ดแล้วนะ ฮินะไม่เคยชนะเลยสักครั้ง พูดให้ถูกพวกเราอยู่อันดับนี้มาแทบจะโดยตลอด คือผมอยู่อันดับที่หนึ่ง พี่ฮานะที่สอง คานะที่สาม และฮินะที่สี่ พี่ฮานะกับผมและคานะมักจะสลับกันอยู่แต่ก็ไม่บ่อยมาก ถ้านับจำนวนคนที่ชนะมากที่สุดก็จะเป็นแบบนี้ล่ะนะ 

แต่พี่ฮานะก็แพ้ไปแล้วเมื่อกี้ ล้มละลายแทบจะพร้อมกันเพราะดวงที่สุ่มออกมานั้นคือหกแต้ม ตกที่แลนด์มาร์กทางนี้เต็มๆไปสี่สิบล้าน ส่วนของการกู้ก็ไม่มีเลยล้มละลายไปในที่สุด 

ทีนี้ก็เหลือแค่ผมกับคานะ แน่นอนว่าผมเสียเปรียบกับจำนวนสิ่งก่อสร้างของคานะที่สร้างออกมาเยอะแยะมากมาย ผมมีแลนด์มาร์กอยู่แค่ที่เดียว และสิ่งก่อสร้างอีกสามที่เท่านั้น แน่นอนว่าผมทุ่มทนกับตรงนี้ที่เดียวล่ะนะ 

เจ็ดแต้ม ผมเดินผ่านจุดสตาร์ทแล้วเข้าสู่จุดชิงโชค การ์ดที่ผมหยิบได้ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่าไร 

"เสียเงินคูณสองถ้าตกที่สิ่งก่อสร้างของอีกฝ่ายหนึ่งเทิร์นงั้นเหรอคะ! ฉันชนะแล้วล่ะค่ะ!" 

คานะยิ้มร่าแม้ว่าจะมีจำนวนเงินในบัญชีหรือก็คือในตัวน้อยกว่าผมมากมาย แต่ผมมีโอกาสแพ้เธอมากกว่าจริงๆด้วย 

แต่ว่านั่นน่ะเป็นไปไม่ได้หรอก แม้ผมจะไม่เคยโกงแต่ผมก็ไม่เคยแพ้เกมพวกนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว ถ้าจะให้พูด ถ้าเธอไม่แพ้ในเทิร์นนี้สุดท้ายก็ต้องแพ้ในเทิร์นต่อไปอยู่ดี 

สิบแต้ม ไม่ได้ลงที่สิ่งก่อสร้างของฝั่งทางนี้แต่ก็ไม่มีปัญหา เนื่องจากทอยได้หน้าตัดเดียวกันก็เลยได้ทอยเพิ่มอีกหนึ่งครั้ง และเธอก็ทอยได้หกแต้ม ซึ่งก็ซ้ำอีกรอบ และซ้ำรอบที่สามคือสองแต้ม สุดท้ายก็โดนเด้งไปที่เกาะร้างตามกฏ 

สิ่งก่อสร้างสามที่เหลือนั้นเป็นเกาะทั่วไป ที่ต้องการคือเกาะอีกเกาะเดียว และมันก็ไม่ใช่เรื่องยากเลยแม้แต่น้อยที่จะได้มัน 

ผมทอยลูกเต๋าและออกสิบสองแต้ม และจุดที่มันจะไปหยุดคือการจับใบเสี่ยงโชคอีกครั้ง และผลที่ได้คือ 

"...เลือกสถานที่ที่ต้องการจะไปได้ตามใจชอบในอีกเทิร์น..." 

"ซึ่งอีกเทิร์นที่ว่าก็ตอนนี้ยังไงล่ะ" 

"เดี๋ยวสิคะ แล้วเทิร์นของหนู..." 

"อย่าลืมสิว่าเธอถูกพักเทิร์นอยู่" 

"บ...บ้าน่า!" 

จุดที่ผมเลือกจะไปคือจุดเกาะร้างที่เหลืออยู่ ผมซื้อมันแล้วชัยชนะก็เป็นของผมตามกฏที่ตั้งเอาไว้ 

"ฮือๆ หนูแพ้อีกแล้ว..." 

"อย่าคิดมากน่า แต่พี่ฮานะที่แพ้ไปนั้นจงใจใช่ไหม?" 

"...พี่เล่นเกมไม่เก่งน่ะจ้ะ" 

...ไม่ได้โกหกแฮะ ถึงพี่จะดูออกยาก แต่กับการอ่านใจนั้นมันชัดเจนอยู่แล้ว 

ยิ่งเป็นความสามารถที่แม้แต่พี่ก็ไม่รู้ และไม่มีใครรู้ด้วยแบบนี้อีกด้วย 

ก็นะ ไม่อยากจะให้เป็นความลับหรอก แต่บางอย่างถ้าเราไม่จำเป็นต้องพูดก็ไม่ต้องพูดใช่ไหมล่ะ? เพราะงั้นเลยไม่พูดออกไปแค่นั้นแหละ 

"หืม? นั่นมัน...หิมะนี่จ๊ะ?" 

"หิมะเหรอ...มาตกอะไรเอาป่านนี้กันล่ะเนี่ย?" 

หลังจากคริสต์มาสก็ตกค่อนข้างบ่อย แต่เห็นหยุดไปสองวันนึกว่าจะไม่หนาวขึ้นแล้วซะอีก 

พี่ฮานะเดินไปเร่งความร้อนฮีตเตอร์ให้แรงยิ่งขึ้น จนกระทั่งอากาศในห้องอบอุ่นมากกว่าเดิม แต่เพราะข้างนอกเริ่มเย็นทำให้อากาศเริ่มกลับมาเป็นอย่างปกติ 

"หิมะตกแบบนี้ก็เล่นดอกไม้ไฟไม่ได้กันพอดีสิ..." 

...เธอซื้อมามากขนาดไหนกันแน่เนี่ย?... 

"น่าเสียดายนะ แต่คงต้อง..." 

"อาร๊า? หิมะไม่ตกแล้วนะจ๊ะ" 

...พี่ฮานะ...ทำอะไรกันแน่น่ะ? เมื่อกี้ไม่ทันสังเกตเลย... 

"จริงด้วย!" 

ฮินะดูดีใจเอามากๆเลยแฮะ ไม่นานพวกเธอก็วิ่งไปนอกบ้านแล้วก็ยืนค้างตัวสั่นแหงกๆแบบนั้น .... 

"หนาวอ่ะ!" 

...ยัยสมองทึ่มนี่... 

"เฮ้อ ขอโทษนะคะ ที่พี่ทำให้เดือดร้อน" 

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เอานี่ไปให้ฮินะสิจ๊ะ" 

"ขอบคุณนะคะพี่ฮานะ!" 

คานะพูดอย่างงั้นแล้ววิ่งไปหาฮินะ พลางเอาเสื้อไปคลุมให้ฮินะ แต่ตัวเองนั้น... 

"ฮัดชิ่ว! น...หนาวๆๆๆๆๆๆ" 

*กึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ* 

ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าเลย ไม่ได้หยิบของตัวเองไปด้วยรึไงกันน่ะ? 

"เฮ้อ" 

ผมถอนหายใจพลางเดินเข้าไปใกล้เธอที่กำลังหนาวพร้อมกับเสื้อคลุมขนาดใหญ่กว่าของฮินะและหนากว่ามาก พร้อมกับคลุมให้คานะอย่างอ่อนโยน ในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

"...รุ่นพี่?" 

"ไม่เป็นไรนะ?" 

"อื้อ ไม่เป็นไรแล้วล่ะ อุ่นมากเลย เฮะเฮะ~♪" 

เธอยิ้มดีใจ ผมก็ยิ้มตอบเบาๆ จากนั้นพวกเราก็ปล่อยให้ทั้งคู่เล่นดอกไม้ไฟตามประสาของทั้งคู่ ส่วนผมกับพี่ฮานะนั้นนั่งจิบชาร้อนๆอยู่อย่างเพลิดเพลินตรงประตูกระจกนี้ 

"โอ๊ะ! ดูนั่นสิ!" 

...เที่ยงคืนแล้วงั้นเหรอ? 

จากจุดที่ฮินะชี้ไปนั้น พลุจำนวนมากถูกปล่อยขึ้นฟ้าแล้วมันก็ระเบิดออกเป็นแสงต่างสีอย่างงดงามย้อมท้องฟ้าที่มืดมิดให้มีสีสันสดใส ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ามันจะสวยขนาดนี้ 

ใช่ ผมไม่เคยเข้าร่วมเลยสักครั้ง ไอ้การมานั่งเคาน์ดาวน์ปีใหม่เนี่ย มันเสียเวลานอนน่ะสิ ใช่ เสียสุขภาพสุดๆไปเลยล่ะ 

"คุจัง" 

ฮินะเดินมาหาผมพร้อมรอยยิ้ม 

"ปีนี้ก็ฝากตัวด้วยนะ!" 

"อา ทางนี้ก็เหมือนกัน" 

"สุขสันต์วันปีใหม่! ฉันก็ขอฝากตัวด้วยคนนะคะรุ่นพี่! พี่ฮานะ!" 

"ได้สิจ๊ะ ฝากตัวด้วยนะ" 

พวกเราหัวเราะ แล้วไม่นานพวกเราก็แยกย้ายกันไปนอนหลับกันก่อนที่เวลามันจะเลยไปมากกว่านี้ 

โดยที่ผมไม่ได้รับรู้ถึงอันตรายที่เข้ามาใกล้เลยแม้แต่น้อย 

 

 

 

"...รุ่นพี่~" 

ดูเหมือนว่าจะหลับสนิทเลยสินะ? พี่สาวกับพี่ฮานะก็หลับกันหมดแล้ว 

เท่านี้ก็...หุหุหุ 

ฉันมุดเข้าผ้าห่มของรุ่นพี่แล้วก็พยายามควานหาสิ่งที่ต้องการ 

"!! เจอแล้วๆ แต่...ไม่เกินไปหน่อยเหรอ?" 

ถึงจะเป็นวัยรุ่นแล้วแต่ไม่นึกเลยว่าจะมีผู้ชายที่มีขนาดดุ้นใหญ่ขนาดนี้อยู่ ...ใช่ ฉันเข้ามาลักหลับรุ่นพี่ล่ะ 

ฉันไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องแบบนี้มาก่อน แต่ถ้าหนังโป๊หรือโดจินลามกก็ดูมาเยอะพอสมควร แต่ก็ไม่จะรู้เลยจะมีคนขนาดแบบนี้อยู่ด้วย 

*ฟุ่บ...* 

ฉันมีความสามารถพิเศษอย่างนึง ตรงที่ฉันสามารถมองเห็นในที่มืดได้ดีกว่าคนปกติ ฉันที่ถกกางเกงของรุ่นพี่ออกก็พบกับมังกรขนาดยักษ์... ใหญ่เกินไปนะ! 

ถึงคิดจะมาลักหลับแต่เจอขนาดนี้เข้าไป...ร่องของฉันได้แหกกันพอดี...แต่อย่างน้อยๆ... 

*หมับ* 

ขอชิมสักหน่อยก็แล้วกันค่ะ♥ 

สุดท้ายฉันก็ใช้มือและปากรีดน้ำสีขาวขุ่นออกไปหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้แลกเปลี่ยนครั้งแรกกันสักที เพราะฉันไม่มีความกล้าพอค่ะ... 

...มาดูขนาดแล้วคุณจะรู้! ถ้าไม่กล้าจริงก็ไม่ไหวหรอก! 

ถ้าอย่างงั้นก็สุขสันต์วันปีใหม่ค่ะ ถึงจะช้าไปหน่อยก็เถอะนะคะ เจอกันโลกหน้านะคะ! 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว