facebook-icon

รักนักอ่านทุกคนน้าาา ขอบคุณที่อ่านนิยายจ้าาา ฝากติดตามด้วยเด้ออ

ฉันขายออกแล้วค่ะนักอ่าน

ชื่อตอน : ฉันขายออกแล้วค่ะนักอ่าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.5k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ม.ค. 2561 09:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฉันขายออกแล้วค่ะนักอ่าน
แบบอักษร

ณ มหาลัยเเห่งหนึ่ง

สวัสดีค่ะทุกคน!!ฉันมะปราง เป็นนางเอกผู้น่ารักของนิยายเรื่องนี้เองค่ะ!!!และตอนนี้ฉันก็กำลังสารภาพรัก...รัก...รัก(ทำไมต้องเอคโค่โด้ยยย)

“รุ่นพี่คะ!!!! ช่วยรับรักหนูเอาไว้ด้วยค่ะ!!”

“.....หา!!!......”

แง๊!!!ทนไว้นะมะปราง! เขาเงียบอย่างนี้ก็เพราะเขาเเค่เล่นตัวแหละ เดี๋ยวก็ตอบตกลงนะเชื่อดิ๊!!!

“เอ่อ....ล้อเล่นเหรอ555”

“ไม่ได้ล้อเล่นนะคะ รุ่นพี่คะ!!ได้โปรดด คบกับหนูเถอะนะ!!หนูต้องการรุ่นพี่จริงๆนะคะ”

ไม่ได้นะ!!!เล่นตัวก็ต้องมีขอบเขตกันบ้างสิรุ่นพี่ รู้มั้ยว่ากว่าฉันจะอุตส่าห์หาคนคุยที่คิดว่าพอจะมีใจได้เนี่ยมันยากแค่ไหน!!!ที่ผ่านมาแค่คนคุยยังไม่มีเลย!!อยู่ดีๆก็มีสาเหตุให้ฉันต้องมาหาใครก็ได้มาเป็นแฟนเนี่ย มันเหนื่อยนะเเง.....

“....ฉันคงต้องขอโทษด้......”

“รุ่นพี่.........”

เขาคือความหวังสุดท้ายของฉั๊นนนน พลีสรุ่นพี่!!!อย่าพูดคำนั้นนนน!!

“ร...รุ่นพี่ไม่ต้องรับรักก็ได้ค่ะ!!!ช่วยมาเป็นแฟนแล้วไปยืนยันตัวตนกับพ่อของหนูหน่อยก็ได้ ขอร้องนะคะ...”

“จะบ้าเหรอ...พี่จะทำอย่างนั้นได้ไงเล่า...เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดหมดพอดี...เย้ย!!!ลุกขึ้นมานะมะปรางง”

พรึบบ!!!

ยังไม่ทันที่รุ่นพี่จะพูดจบ ฉันก็รีบลงไปนั่งกอดขาของรุ่นพี่ทันที ฮือออ แล้วจะให้ฉันทำยังไงกันเล่าาา ให้ทำยังไง๊!!! ให้ทำยังไง ทำอะไรฤๅ!!!!!

“ขอร้องนะรุ่นพี่!!!! แค่วันเดียวก็ได้!!!ช่วยทำเป็นคบกับหนูอยู่ก็พอ....”

“ทำอะไรกันอ่ะ!!!!!!”

กรี๊ดดดดด!!!!ยัยพิงค์!!!ยัยชะนีตัวแสบนี่ก็เป็น1ในผู้หญิงทั้งหมดของรุ่นพี่เขาเหมือนกัน ส่วนฉันเหรอ?ฉันไม่ใช่หรอก ฉันแค่คนที่ทักเขาไปแล้วก็ได้คุยกันแค่48ชั่วโมงกับอีก15นาที 35วินาทีเท่านั้นแหละ...โถ่ฉัน

พลัก!!!

ยังพิงค์รีบเดินมาแกะรุ่นพี่ออกจากการจับกุมของฉันทันที ฉันได้แต่ลุกขึ้นมายืนนิ่งๆเท่านั้นไม่กล้าไปสู้เขา ใครๆก็รู้กันทั้งโรงเรียนว่ายัยพิงค์เป็นผู้หญิงที่แรงที่สุด นัดตบกับเขาไปทั่ว มีข่าวลือในมหาลัยด้วยน่ะว่านางเคยคบกับจิ๊กโก๋อันธพาล และที่สำคัญที่สุดก็คืออย่าคิดไปมีเรื่องกับนางเชียวเพราะล่าสุดคนที่กล้าหือกับนางเพิ่งจะโดนนางทำร้ายต่างๆนานาสุดท้ายก็ทนไม่ไหว ลาออกไปแล้ว.....แล้วลูกเจี๊ยบน้อยๆอย่างฉันละ...แง๊แม่จ๋า!!!

“เธอกล้าดียังไงมายุ่งกับแฟนฉัน!!!”

“อ....อ้ะ แฟนเหรอ.....ขอโทษค่ะ!!!ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่รู้ว่ารุ่นพี่เป็นแฟนของคุณ.....”

ฉันโค้งเเล้วโค้งอีกให้ยัยพิงค์คนนั้น หึ่ยยย....ฉันทำไปเพราะรักชีวิตต่างหากละ!!!!ยัยหน้าปลากระเบน!! ถ้ารู้มาก่อนว่าอีรุ่นพี่นี่เป็นแฟนของยัยพิงค์ ฉันคงไม่เข้าไปจีบหรอกนะย้าาาาา....ฮือพูดแล้วก็จะร้องไห้ ฉันจะโดนตบมั้ยเนี่ย

“พอเเล้วพิงค์ น้องเขาคงไม่ได้ตั้งใจ เราไปกันเถอะ”

“ค่ะพี่.....จำเอาไว้เลยนะแก!!!!”

“ค่ะ!!!!”

ฉันรีบตอบรับคำทันทีพลางโค้งก้มหัวให้เขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า.....ฮือ......รุ่นพี่เดินจากไปซะแล้ว อย่างนี้ก็เท่ากับว่า ฉันต้องเดินหน้ายอมรับชะตากรรมจริงๆอย่างนั้นเหรอเนี่ย

ฉันเดินมาหยิบกระเป๋าที่ห้องเรียนเพื่อที่จะกลับบ้าน ในขณะที่ฉันเดินทางกลับบ้านนั้นฉันก็คิดแผนอะไรดีๆออก

อิอิถ้าฉันไม่กลับบ้านละ!!!เขาก็จะตามหาฉันกันละสินะ!!!และถ้าเขาตามหาฉันไม่เจอ เจ้าสาวก็จะถูกเปลี่ยนเป็นคนใหม่สินะ!!!!อุวะฮะฮ่า!!!!ฉันนี่ก็ฉลาดเหมือนกันละสินะ!!!

อ้อ!!!!ลืมไปเลย!!! ฉันชื่อญาณิสา อภิศักดิ์เลิศหล้า ชื่อเล่นชื่อมะปราง ฉันเติบโตมาในครอบครัวที่เป็น1ใน1,000ครอบครัวที่คอยผลิตดูแลเจ้าสาวที่เพียบพร้อมให้มีคุณสมบัติที่เหมาะสมแก่ตระกูลมาเฟียหรือคนดังทั่วหล้า แต่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นพวกคนดังมากกว่าที่เลือกเราไป ครอบครัวของฉันมีกันอยู่3คน มีน้องสาววัย16ปีกับน้องชายวัย15ปี ในฐานะที่ฉันเป็นลูกคนโต ฉันจึงเป็นคนแรกที่ต้องออกจากบ้านนี้ไปหากได้รับการเลือกเป็นเจ้าสาว และน้องสาวของฉันก็จะเป็นคนต่อไป ส่วนน้องชายฉันก็จะต้องเป็นทายาทสืบตระกูล คอยผลิตเจ้าสาวที่เพียบพร้อมแห่งตระกูลอภิศักดิ์เลิศหล้าต่อๆๆๆๆไป

อิอิ เเล้วตอนนี้!!!ฉันก็กำลังจะหนีออกจากบ้านไปเพื่อที่จะได้ไม่ต้องแต่งงาน! เมื่อสามวันที่เเล้วอยู่ดีๆพ่อกับแม่ก็เรียกฉันเข้ามาคุย เพื่อบอกฉันว่า ฉันจะต้องแต่งงานภายในอีก5วัน โธ่เอ้ยย ถ้าพ่อไม่ส่งชื่อฉันไปให้เขาคัดเลือกละก็!!ฉันก็จะเป็นโสดอย่างนี้ต่อไปป ฉันจะได้ใช้ชีวิตอย่างสดใสซาบซ่า!!!!! ฉันเพิ่งอยู่มหาลัยปี3เองน้าาาา เพิ่งอายุ21เองงง.....30ค่อยเเต่งงานก็ได้!สวยเลือกได้แบบฉันอย่างนี้มีแฟนเมื่อไหร่ก็ได้ทั้งนั้นเเหละน่า!!โฮะๆ

“อ้าว!!!พี่มะปราง!!!....แม่!!พี่ปรางกลับมาบ้านแล้ว!!!”

กรี๊ดดดดด!!!!ฉันมัวเเต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนเดินมาถึงหน้าบ้านจนได้!!!ซวยแล้ว!!!แล้วแผนหลบหนีของฉันล่ะ!!! ต้องรีบหนี!!

“กรี๊ดดดดด!!! ปล่อยหนูนะ!!!”

แง๊!!!ทันทีที่ฉันกำลังหันหลังกลับและกำลังจะวิ่งหนี ทุกคนในครอบครัวก็รีบวิ่งกรูออกมาจากบ้านเพื่อมาจับตัวฉันไว้ แล้วตอนนี้ฉันก็โดนลากเข้าบ้านไปเรียบร้อยเเล้ว.....ตายแน่ฉัน...

“พี่คิดจะหนีใช่มั้ย!!! มะเหมี่ยวรู้นะว่าพี่จะทำอะไร!”

‘มะเหมี่ยว’ น้องสาววัย16ปีของฉันพูดขึ้นอย่างรู้ทัน หึ่ยยยย...เกลียดจริงๆเลยคนรู้ทัน

“ผมรู้นะว่าพี่ไม่อยากแต่งงาน แต่ว่าพี่ต้องทำนะ! ครอบครัวของเราเป็นแบบนั้น เราถูกลิขิตชีวิตไว้แบบนี้ตั้งแต่เกิดแล้ว!”

‘มะเขือ’น้องชายวัย15ปีของฉันพูดขึ้นมา เขาพูดจริงนั่นแหละ หึ่ยยย...เขาก็พูดได้สิ!เขาเป็นผู้ชายนี่!ไม่ต้องมาคอยลุ้นอย่างฉันกับมะเหมี่ยวอ่าา....

“พี่ยังไม่พร้อมนี่นา....แม่...หนูไม่เอาอ่าา หนูไม่ไหวหรอก ช่วยบอกเขาว่าหนูหายตัวไป เขาก็จะเปลี่ยนเจ้าสาวเองแหละแม่....”

“ไม่ได้.....มะปราง...”

แม่มองหน้าฉันด้วยสายตาเศร้าโศกกับคำขอร้องของฉัน

“ทำไมละแม่....”

“ลูกคิดเหรอว่าถ้าลูกหายตัวไปแล้วเขาจะเปลี่ยนเจ้าสาว....ลูกคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ!!ลูกรู้มั้ยว่าเขาเป็นใคร การที่ได้เป็นเจ้าสาวของเขามันเเทบเป็นไปไม่ได้เลย! แต่ลูกได้รับโอกาสนี้!”

“พ่ออุตส่าห์ส่งชื่อลูกไป หารูปลูกที่สวยๆ เขียนข้อมูลโอเวอร์ดูดีให้อลังการ พ่อดีใจแค่ไหนที่เขาเลือกลูก...ทั้งๆที่มีผู้หญิงมากมายดีกว่าลูกตั้งเยอะให้เขาเลือกแท้ๆ”

“พ่อค่ะ......แม่.....”

รู้สึกเหมือนโดนกระเเทกใจด้วยคำพูดอ้อมๆเเฮะ...อะไรทำไม!!!!ฉันดีสู้ผู้หญิงคนอื่นไม่ได้ตรงไหน!!อย่าให้มะปรางหัวร้อนน้ะะะ!!!

“ตั้งแต่เล็กจนโต แม่ก็คอยพร่ำสอนลูก ให้ลูกรู้ว่าเรามีหน้าที่อะไรที่ต้องทำในอนาคต...ไม่ว่าสามีจะเป็นใคร! เราจะต้องคอยปรนนิบัติเขา!และรักเขาตลอดชีวิตของเรา!”

“นี่คือสิ่งที่ครอบครัวเราถูกกำหนดเอาไว้ และต้องมีคนสืบทอดต่อๆไป”

“ฮึก..........”

“ลูกไม่มีสิทธิปฏิเสธที่จะเเต่งงานกับเขา ถ้าลูกทำ...แม่ก็จำเป็นที่จะต้องส่งมะเหมี่ยวไปแทนลูก!”

“แม่!!!ไม่เอานะคะ!!มะเหมี่ยวไม่ไปเด็ดขาด!!เขาเลือกพี่ปรางนี่นา!”

“พ่อรู้ลูก.....เขาจะต้องโกรธมากเเน่ๆ เพราะลูกไม่ใช่คนที่เขาเลือก”

“พี่ปราง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

มะเหมี่ยวมองมะปรางอย่างใจจดใจจ่อ สายตาแห่งความหวังต่างก็จ้องมองมาที่มะปราง

“พี่เขยเขาน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอครับพ่อ เขาเป็นใครกันอ่ะ”

“เขาเป็นคนที่มีอิทธิพล พ่อบอกไม่ได้หรอกว่าใคร”

“พี่ปราง......”

น้องชายคนสุดท้องหันมาพูดกับพี่สาวที่นั่งก้มหน้าร้องไห้ออกมา ตอนนี้เธออยากจะหนีออกไปจากโลกนี้เหลือเกิน ไม่ใช่เพราะเธอต้องเเต่งงานกับคนที่เธอไม่ได้รัก แต่เพราะทุกๆคนในตระกูลต่างก็ต้องเจอกับเรื่องเเบบนี้มาตลอด และตอนนี้ก็ถึงเวลาของเธอเเล้ว

“หนู........หนูจะทำค่ะพ่อ.....แม่”

หึ่ยยยย!!!ที่ร้องไห้เนี่ย!!!เพราะพ่อแม่หาว่าคนอื่นดีกว่าฉันต่างหากละ!!(อ้าวโธ่เอ้ย!ไรท์อุตส่าห์แต่งให้เธอดูดีแล้วนะมะปร๊างงง) หึ่ยยยยยหึ๊ยยยยยหึ้ยยยย!!!!

“อะไรนะ!!!!”

“หนูจะแต่งงานกับเขาค่ะ!!....หนูสัญญาว่าหนูจะดูแลเขาให้ดี!!....หนูจะรักเขาให้มากมาก!!!....ฮึก...หนู....”

“ไชโยยยยยยยยย!!!!”

“ครอบครัวเรารอดแล้วววว!!!”

“พี่ปราง!!!พี่พูดจริงใช่มั้ย!มะเหมี่ยวรักพี่ปรางที่สุดเล้ยยยยยย”

น้องทั้งสองของฉันต่างก็เข้ามากอดฉันอย่างแนบแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก ล....แล้วบรรยากาศมาคุๆเเบบเมื่อกี้นี้มันคืออะไรกันละเนี่ยย ตัดภาพมาตอนนี้คือทุกคนกำลังโห่ร้องยินดีให้กับการตัดสินใจของฉัน..

แง๊!!!!!นี่ทำไมพ่อแม่ฉันเป็นงี้เล่า!ถึงจะดีใจเเต่ช่วยไปดีใจหลังจากปลอบฉันแล้วไม่ได้เหรอ!!ฉันเปลี่ยนอารมณ์ตามไม่ทั๊นนนนน!!!!

“งี้ต้องฉลอง!!!!!!”

“หิ๊ววววววว!!!!!!!!!!!!!!”

“นี่พ่อ!!!ถ้างั้นตอนนี้เราก็ช้าไม่ได้แล้วนะ!!!นับๆดูวันที่เราบอกลูกก็สองวันมาแล้ว! ถ้านับรวมวันนี้ตอนนี้เหลือเวลาขัดสีฉวีวรรณให้ลูกอยู่แค่2วันเองนะพ่อ!!!”

“งั้นเอางี้!!!พรุ่งนี้พ่อพาไปซาวน่า!”

“ดีเลย!เสร็จเเล้วไปทำหน้ากับเเม่!”

“งั้นๆๆๆๆๆไปทำเล็บกับหนู!”

“ดีเลยๆๆงั้นผม...”

“ลูกน่ะเฝ้าบ้านไป.......”

“คับพ่อ.......”

มะเขือรีบก้มหน้างุดๆทันทีที่พ่อสั่งให้เฝ้าบ้าน นึกๆดูแล้วมันก็น่าสงสารเหมือนกันนะเนี่ย55555555

ตึกตึกตึก

ฉันเดินขึ้นบันไดไปด้วยความเหนื่อยล้า ฉันเริ่มจะทำใจยอมรับชะตากรรมของฉันได้ขึ้นมานิดๆแล้วละ คุณป้าและคุณน้าของฉันต่างก็ผ่านมันมาได้ แถมได้คนที่ดีๆและรวยๆซะด้วย ฉันก็ต้องผ่านมันไปให้ได้เหมือนกัน!

——————-

“หู้วววววว”

ฉันเดินออกมารอพ่อตรงล๊อบบี้ของร้านซาวน่า มีห้องแยกชายหญิง ฉันกับพ่อเลยแยกกันไป อ๊ะ!!!!นั่นไงพ่อมาแล้ว!!!!

“อ้าว!!!!พ่ออยู่นี่ๆๆๆ”

ตึกตึกตึก

ทันทีที่พ่อโบกมือให้ฉัน ฉันก็รีบวิ่งไปหาพ่อทันที

“เป็นไงบ้างลูก รู้สึกสบายตัวขึ้นบ้างมั้ย”

“ก็ดีอ่ะพ่อ เเต่มันร้อนนะ”

“ฮะฮะ...แน่นอน อ้ะ....”

กริ๊งงงงง~

กริ๊งงงงง~

“ฮัลโหลครับ!!”

พ่อฉันรับสายโทรเข้าทันทีหลังจากที่ดูว่าใครโทรมา ใครกันนะที่โทรมา ปกติแล้วแม่โทรมานี่พ่อก็รีบรับสุดๆแล้วนะ แต่อันนี้รับเร็วยิ่งกว่าของเเม่อีก เร็วอย่างกับสายฟ้าแหนะ มีพิรุธนะมีพิรุธ.....

พ่อวางสายไปแล้ว พ่อกำลังหันหน้ามาหาฉันและยิ้มเจื่อนๆให้ฉันนิดๆก่อนจะพูดว่า

“ม....ไม่มีอะไรหรอกลูกกกก ปะ...กลับบ้านของเรากันเถอะ”

หลังจากที่พ่อพูดเสร็จก็จัดการผลักหลังฉันให้เดินไปข้างหน้าทันที หึ่ยยยย เรื่องเเค่นี้ทำไมต้องแอบด้วยนะ ช่างมันเหอะ ฉันขี้เกียจรับรู้แล้ว เรื่องตัวเองยังเอาไม่รอดเลยจ้าาาา

ตอนนี้เราสองคนมาถึงที่บ้านเเล้ว ทันทีที่ฉังลงจากรถฉันก็เดินเข้าไปในบ้านทันที วันนี้เป็นวันเสาร์ ฉันเลยออกไปข้างนอกได้ ฉันยังเหลือ...อืมม....เหลือพรุ่งนี้เเค่วันเดียวก็ต้องเเต่งงานกับเขา......แล้วฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้ยังไงดีฮืออ เมื่อวานที่ฉันไปสารภาพรักกับรุ่นพี่ก็เป็นวันสอบเสร็จปิดเทอมของมหาลัยพอดี กว่ามหาลัยจะเปิดก็อีกหลายเดือนเลย โอ้โหมายก้อด หัวโล่งหมดแล้วจ้า ฉันจะอยู่ยังง๊ายยย ใช่แล้ว!!หลอกว่าต้องไปเรียนแล้วหนีไปนอนบ้านเพื่อนดีกว่า!!อิอ!เยี่ยมมากฉันนี่ฉล๊าดฉลาด

“เออนี่มะปราง!!!”

“จ๋าาา???”

“มหาลัยนะปิดเทอมแล้วใช่มั้ยลูก ดีเลยฟ้าเป็นใจให้พวกเราจริงๆ.....”

“เอ๊ะ.....”

“แหม่อย่าตกใจไปหน่อยเลย.....ไปๆ ขึ้นไปนอนพักซะ...เดี๋ยววันจันทร์ตอนค่ำๆคงจะได้เหนื่อย คิกๆ”

พูดจบแม่ก็เดินเข้าไปทำอาหารในห้องครัวต่อ ส่วนฉันนะเหรอคะนักอ่าน....ฉันค่อยๆลากเท้าเดินขึ้นไปบนห้อง ช็อค!!!!!!!ช็อคมาก!!!!!!!!!!แผนการณ์ที่เพิ่งมโนได้สลายหายไปในพริบตา! มีความสุขได้แค่ไม่กี่วิเอ๊งงง...

ฟุบบบบ~

ฉันทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆอันอบอุ่นของฉัน เปบือกตาของฉันค่อยๆปิดลงด้วยความเหนื่อยล้า และฉันก็หลับไปในที่สุด......

——————

“กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!!”

แฮ่กๆๆๆๆ ฉันตื่นขึ้นมาด้วยเสียงนาฬิกาปลุกยามเช้าของฉัน.....น....นี่ฉัน....หลับไปตั้งแต่ตอนนั้นเลยงั้นเหรอ!!!! เรื่องจริงเหรอ?ฉันเนี่ยนะ!!!

อะไรกัน!!!ทำไมเวลามันถึงได้ผ่านไปไวนักนะ!! รู้ตัวอีกทีก็เหลือแค่วันนี้วันเดียวที่จะได้มีความสุขในฐานะคนโสด! ไม่ได้การล่ะ!!!ฉันต้องรีบไปใช้ชีวิ๊ตตตตต!

ตึกตึกตึก!!!

ฉันรีบเดินลงบันไดอย่างว่องไว แต่ฉันถึงต้องหยุดชะงักเมื่อเจอกับ.....

“จะไปไหนเหรอ.....พี่ปราง....”

“วันนี้วันสุดท้ายเเล้วนะ....ยังไม่ได้ทำอะไรเท่าไหร่เลยนะลูก”

“ต.....แต่ว่าเมื่อวานก็ไปซาวน่าแล้วนี่คะ”

“ซาวน่าเเล้วไงอ่ะพี่....พี่ต้องพยายามมากกว่านี้...วันนี้พี่มีนัดทำเล็บกับหนูนะ!!!ไปเร็ว!!!”

แว้กกกกก อยู่ดีๆฉันก็โดนยัยน้องสาวลากไปขึ้นรถพ่อที่จอดแสตนด์บายอยู่หน้าบ้านทันที ฮืออ....ทั้งหมดนีี้นี่คือเตี๊ยมกันมาแล้วใช่ไม๊!!!ใช่ไม๊!!!

บรืนนนนนนนนนนน

ตอนนี้ฉันอยู่ที่ร้านทำเล็บ พนักงานกำลังขัดๆถูๆเล็บให้ฉันอยู่อย่างตั้งใจจดจ่อ แอร้ยย เขากำลังทาเล็บที่นู้ดน้ำตาลแดงๆแล้วเคลือบเจลให้ฉัน เล็บฉันสั้นแต่เขาทำให้ดูสวยขึ้นได้ไงเนี่ยย งึ้ยยยย...เล็บฉันดูสวยขึ้นมาเลยอ่ะดูสิคะนักอ่านนนนนน

“พี่ปราง”

“หืม”

ฉันหันไปหน้าไปหาเสียงเรียกของน้องสาวของฉัน ทำไมอยู่ดีๆก็เรียกฉันด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าทุกที ปกติไม่เห็นจะเป็นอย่างนี้เลยนี่นา

“เมื่อคืนเหมี่ยวได้ยินพ่อกับแม่พูดกันในห้องนอนเรื่องว่าที่สามีของพี่ด้วย เหมี่ยวได้ยินว่าเขาเป็นคนน่ากลัว พ่อบอกว่าเราโชคดีและโชคร้ายไปในเวลาเดียวกัน”

“หมายความว่ายังไง......”

ฉันรีบพาน้องไปจ่ายเงินแล้วรีบเดินออกมาคุยนอกร้านกันทันที โชคดีและโชคร้ายในเวลาเดียวกันคืออะไรอ่ะ........

“เท่าที่เหมี่ยวฟังมาคือ พี่ต้องทำตัวดีๆเข้าไว้ ถ้าพี่ทำตัวไม่ดีละก็ พี่ไปอยู่ที่นั่นเขาจะตัดขาดการติดต่อ พี่เป็นไงบ้างเราจะไม่รู้เลยนะพี่....”

“ไว้ใจได้เลยพี่จะทำตัวดีๆ ไม่ต้องห่วงพี่หรอกนะ555”

“ฮึกกก พี่ปราง....พ....พรุ่งนี้แล้วเหรอเนี่ย”

“ร้องไห้ทำไม.....น้องบ้า....”

ฉันค่อยๆลูบหัวน้องสาวของฉันที่กำลังร้องไห้ออกมาต่อหน้าฉัน ปกติแล้วอยู่บ้านด้วยกันไม่เคยเห็นน้องจะเป็นห่วงเลย ฉันละเคยนึกว่าน้องไม่ชอบฉันซะอีก ที่ไหนได้ กลับกลายเป็นว่าทุกคนต่างก็รักฉันมากมาย ฉันเองที่ไม่เคยรู้มาก่อน

“พี่...ฉันต้องพาพี่ไปที่ๆหนึ่งก่อนกลับบ้าน”

“เอ๋.....อืม”

ตึกตึกตึก

มะเหมี่ยวพาฉันเดินมาสักพักจนเราสองคนมายืนอยู่ตรงหน้าตึกแห่งหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นตึกแถวร้างเรียงต่อกัน3-4คูหา แต่ได้รับการดูแลอย่างดี ดูสิ ตึกไม่มีคนเช่า แต่ถูกทาด้วยสีขาวทั้งหมด ดูหรูหราสวยดีจัง

“พาพี่มาที่นี่ทำไมอ่ะ”

“เดินนำหน้าหนูเข้าไปเลยพี่ จะมีบันได้ให้ขึ้นไปตรงด้านขวามือ ขึ้นไป....เดี๋ยวก็รู้เอง”

ตึกตึกตึก

ฉันเดินเข้าไปในตึกแถว แล้วขึ้นบนได้ตามที่น้องบอก พอฉันขึ้นบันได้ไปก็ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่นา

ขวับ

ฉันหันไปหามะเหมี่ยว แต่ฉับกลับไม่เห็นน้องเดินตามมา.....อะไรกันนน ฉันชักจะกลัวเเล้วนะ

ตุบ!!!!!!!!!!!

“อ้ะ!!!!......”

ฝุบ

ฉันค่อยๆล้มลงหลังจากที่เหมือนจะมีอะไรมากระเเทกที่ท้ายทอยของฉัน ตาของฉันค่อยๆหลับลงในที่สุด...ม....ไม่ได้นะ!!!ฉันจะ....หลับไม่ได้นะ!!...คร่อก...

21:45น.

“แฮ่ก!!!!”

ฉันรีบตื่นขึ้นมาทันทีหลังตากที่สลบไปตอนนั้น

“ซี๊ดด....จ...เจ็บหลังจัง ทำไมเนี่ยยย”

“ตื่นเเล้วเหรอพี่ปราง!!!”

“อ้ะมะเหมี่ยว!!!ตอนนั้นหายไปไหนมา แล้วพี่มาอยู่นี่ได้ไงเนี่ย!!!”

“อ๋อ พอดีหนูขึ้นไปเห็นพี่นอนหลับอยู่เลยแบกพี่กลับมาอ่ะ”

“เหรอ? แกนี่แรงดีจังนะ555

“5555555 แล้วนี่พี่รู้สึกเจ็บอะไรตรงไหนบ้างรึเปล่าอ่ะ”

“อ๋อ.....มีเจ็บแปล๊บๆที่หลังอ่ะ ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน......ฮ้าวววว ทำไมยังง่วงอยู่อีกละเนี่ยย”

“งั้นหนูไปก่อนนะ....โชคดีนะพี่ปราง”

“อ....อือ”

มะเหมี่ยวเดินออกจากห้องของฉันไปแล้ว อะไรอ่ะ ทำไมอยู่ดีๆถึงมาอวยพรให้ฉันโชคดี ฉันจะแต่งงานนะไม่ได้จะไปรบ....แง๊ เจ้าบ่าวของมะปรางคือใครร

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พรุ่งนี้ฉันก็ต้องออกจากบ้านไปแล้วว ฮือ คิดเเล้วเศร้าT^T

‘มะปรางรีบนอนได้แล้วลูกกกก’

เสียงแม่ตะโกนออกมาจากนอกห้องบอกให้ฉันรีบนอน ฉันเดินไปปิดไฟ แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงยอมรับชะตากรรมในวันพรุ่งนี้อย่างเต็มใจ และในที่สุดเปลือกตาของฉันก็ปิดลง

พรุ่งนี้ฉันก็ต้อง......ทำหน้าที่ของฉันแล้วสินะ

—————————

จุ๊กกรู๊ววววว~

จุ๊กกรู๊ววววววววววว~

“งืมมมมมม......แว้กแม่จ๋าโจ๊ะพรึมๆ!!!”

ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ภาพตรงหน้าที่ฉันเห็นเป็นภาพแรกคือหน้าของพ่อกับแม่ที่มาจ้องตาฉัรในระยะzoom HD

“อ...อะไรกัน ทำไมถึงมาอยู่ในห้องหนูได้ละเนี่ย เเล้วทำไมถึงได้มาจ้องหนูละ”

“แม่อยากจะเก็บภาพลูกเอาไว้....ไม่รู้ว่าจะได้เจอกับอีกเมื่อไหร่.....”

“เผลอแป๊ปเดียวก็โตเป็นสาวเป็นฝั่งเป็นฝากับเขาซะแล้ว....โธ่เอ้ย...พ่อคงจะแก่มากแล้วละสินะเนี๊ยย ฮรึก”

“ไปเร็วเข้าลูก!!ไปอาบน้ำแต่งตัว!!ตอนนี้ช่างเเต่งหน้าชางทำผมและดีไซน์เนอร์มากันเต็มบ้านเเล้วนะลูก!!!”

“เอ๊ะ!!!อะไรกัน!!!ทำไมเขามาได้ละแม่!”

“โธ่เอ้ยพี่ปราง!ก็วันนี้พี่ต้องแต่งงานนะสิ!!นี่พี่แกล้งหรือลืมจริงๆกันแน่เนี่ย!”

“จำได้น่า แต่เขามากันทำไมเยอะแยะละมะเขือ พี่เเต่งเองได้น่า สวยแน่นอนอิอิ”

“กรี๊ดดด มะเหมี่ยวจะบ้าตาย วันนั้นที่พี่ปรางเเต่งหน้าไปกีฬาสีให้มะเหมี่ยว มีเเต่คนล้อและขำมะเหมี่ยวกันเต็มไปหมดเลย เขาบอกว่าหน้าอย่างกับลิง!”

“....พี่ขอโท๊ษษษษ”

“รีบลุกไปได้แล้ว!ลูกต้องเข้าพิธีที่โบสถ์ตอน11:00โมงนะ!!! ตอนนี้8:45แล้วนะลู๊กกกก!!”

“เดี๋ยว!!ที่โบสถ์เหรอพ่อ!!!!ไม่ใช่ที่วัดหรอกเหรอ?!”

“เออน่า!!ไม่มีเวลาเเล้ว!!!”

ตึกตึกตึก

ฉันรีบล้างหน้าแปรงฟันแล้วก็อาบน้ำทันที หลังจากที่อาบเสร็จฉันก็รีบแต่งตัวลงมาข้างล่างทันทีเเล้วพบกับ...ฮรือออ....พบกับทุกๆคนที่พ่อกับแม่บอกหมดเลย ช่างเเต่งหน้าเอย ช่างทำผมเอย ดีไซน์เนอร์เอย บ้านเเคบเอย...เย้ย!ไม่ใช่!! โธ่เอ้ยย จะมากันเยอะอะไรนักหนา พูดถึงช่างแต่งหน้าแค่อย่างเดียวแต่ดันมากันเกือบ10คน ตลับเเต่งหน้าเรียงกันเป็นตับๆ ชุดเเต่งงานเเขวนเรียงกันเป็นเกือบ10กว่าชุด รองเท้าเรียงกับอีกเกือบจะ30กว่าคู่ โอ็ยไม่มีทางจะเดินแล้วววว!!!

“อ.....อะไรกันเนี่ย แว้กแม่จ๋าโจ๊ะพรึมๆ”

ทันทีที่ฉันเดินลงมาจากบันไดขั้นสุดท้ายของบ้านนั้น ฉันก็ถูกบากพามานั้งตรงเก้าอี้แต่งทำผมทันที เมื่อฉันนั่ง ช่างทำผมทั้งหลายต่างก็มารุมทำผมให้ฉันรอบเก้าอี้กันเต็มไปหมด แง๊!!!นี่มันอะไรกัน ป้ากับน้าฉันที่เเต่งงานออกไปเขาต้องเจออะไรแบบนี้เหมือนกันเลยรึเปล่านะ!

“แม่!!!แม่ได้ยินหนูป่าวอ่ะ!!!”

ฟู่!!!!!!!

ฉันตะโกนพูดกับเเม่แข่งกับเสียงไดร์เป่าผมที่ดังกึกก้องทั่งบ้าน

“ได้ยินนนน!!!!!!!ว่าไงลูก!!!!!”

แม่ตะโกนตอบกลับมาหาฉันอย่างยากลำบาก ฉันอยากรู้นะเนี่ยถึงได้ถาม อยากรู้มากกก!!!

“เจ้าบ่าวเขาเป็นใครเหรอเเม่!!!!! ทำไมไม่เห็นบอกหนูเลย!!!!!!!!”

ฟุว........

ทุกคนในบ้านเงียบกันหมด รวมทั้งเสียงไดร์เป่าผมด้วย ดีไซน์เนอร์ที่กำลังเลือกชุดถึงกับสะดุ้งเฮือกเมื่อพูดถึงเจ้าบ่าวของฉัน

............ฉันควรอยากรู้มั้ยนะ?..............

“งื้อไม่ถามก็ได้ค่ะ.....”

ฟู่ววววว!!

ทันทีที่ฉันพูดจบเสียงไดร์เป่าผมก็ดังต่อ 5555เจ้าบ่าวของฉันตกลงเเล้วมันคือใครกันละเนี่ยวะฮะฮ่า!! ฮรึกชีวิตของฉันนี่ช่าง......พูดไม่ออกจริงๆ

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ตอนนี้ฉันทำผมเจ้าสาวเสร็จเเล้ว แต่งหน้าก็เสร็จแล้ว ฉันอยู่ในลุคเมคอัพผู้หญิงเเรงๆ อารมณ์เจ้าแม่ โหด เฉี่ยว ไร้ความปราณี ยิ้มทีสวยละลาย อิอิไม่ได้อวยนะคะะะ ฉันสวยจริงๆน้าาT^T

ชุดแต่งงานของฉันเป็นชุดเดรสฟูฟ่องกระโปรงยาวลากพื้น มีลวดลายดกไม้นูนขดติดกระโปรงออกมา ชุดทั้งชุดแบสีขาวกับเขียวแก่อ่อนๆ ดูแล้วสวยมากก งุ้ยยยแต่ทำไมหลังมันโล่งๆนะ.....

ฉันเอามือไปจับที่หลังของตัวเอง...

อ๋ออออ หูยเริ่ดจังเลย ชุดแบบผ่าหลังนี่เองง สวยมากกก

ฉันหันหลังให้กระจกแล้วก็ต้องอึ้งแบบไม่อยากจะเชื่อ

“.........นี่มัน.....อะไร”

ทุกๆคนที่ฉันหันมาสบตาด้วยต่างก็หลบสายตาของฉันกันหมดทุกคน ทำไมหลังของฉันถึงมีรอยสักได้ละ! เต็มแผ่นหลังเลยด้วย!!!! เมื่อฉันหันหลังให้กับกระจกอีกครั้งก็พบรอยสักสีดำแดงลายดอกกุหลาบดอกใหญ่มีหนามน่ากลัว กับลายหน้าเสือโคร่งกำลังขู่อย่างน่าหวาดกลัวอยู่บนหลังพร้อมกับตัวอักษรลวดลายภาษาอังกฤษที่แปลกตา มันเขียนบนหลังฉันว่า Laola

“แม่คะ.....พ่อคะ......”

ฉันหันไปหาพ่อกับแม่ที่ยืนอึ้งกับลายสักและคำถามของฉัน

“พ....พี่ปราง มะเหมี่ยวอธิบายได้นะ....คือว่ารอยสักอันนี้...”

“อันนี้รอยสักจริงๆแบบลบไม่ออกเลยเหรอ? ไม่ใช่เเททจริงๆเหรอมะเหมี่ยววว....ฮึก”

“อย่าร้องไห้ลูกอย่าร้องไห้”

“เดี๋ยวเอมคอัพจะหลุดเอานะคะนายหญิง”

“นายหญิง? ฉันเหรอ......”

“ฟังมะเหมี่ยวนะพี่ปราง คือเมื่อวานตอนพี่สลบไปที่ตึกแถวอ่ะ เหมี่ยวเป็นคนพาพี่ไปสักเอง นี่เป็นรอยสักประจำตระกูลของเจ้าบ่าวพี่ เจ้าสาวทุกคนต้องสักหมดแต่รอยสักจะไม่เหมือนกัน เมื่อวานพี่เลยรู้สึกเจ็บๆที่หลังไง”

“แต่ว่าเมื่อเช้าพี่อาบน้ำ!!!! พ...พี่ไม่ได้ทาวาสลีนเคลือบรอยสัก...พี่ลืม.....พี่ไม่รู้ววว..โอ็ยยย”

“พวกเราเตรียมพร้อมไว้หมดแล้วน่าพี่ปราง ก่อนจะลงมือเราทำการฉีดยาTalcoholoxinให้พี่แล้ว เป็นยาพิเศษคิดค้นขึ้นมาแบบลับๆ มันเป็นยาชาที่ดีมากๆ เป็นยาสลบในตัว และช่วยทำให้แผลของพี่สะเก็ดหลุดเร็ว ไม่เจ็บ แค่5ชั่วโมงเท่านั้นก็ทำตัวปกติได้เเล้วไม่ต้องคอยดูแลรอยสัก เหมาะกับกรณีอย่างพี่ที่ต้องเร่งสักแล้วไม่มีเวลามาดูแลเพราะเจ้าตัวไม่รู้!!! เจ๋งป่าววว หนูว่าเจ๋งดีนะพี่”

(ยานี้ไรท์มั่วนิ่มขึ้นมานะคะ ไม่มีจริงๆนะคะT^Tอย่าว่าไรท์เลยยย)

“เจ๋งอะไร....แงงคิดแล้วก็เจ๊บเจ็บ”

“บ้าน่า พี่นะไม่เจ็บแล้ว”

“เเกก็รู้เรื่องนี้กับเขาด้วยเหรอมะเขือ? พ่อ? แม่ละ?”

“..................”

ทุกคนต่างก็เงียบกับสิ่งที่ฉันเพิ่งจะถาม เป็นอย่างนี้เเสดงว่ารู้กันหมดแล้วอ่ะดี๊!!! แงงง ฉันจะไว้ใจใครได้บ้างเนี่ยยย

“.............”

“โอ็ยอยู่ดีๆก็เจ็บแผลที่คลอดปรางออกมา!!.....”

แม่ตะโกนเสียงดังแล้วค่อยๆกลอกตามามองฉันทีละนิด ทีละนิดว่าฉันจะพูดว่ายังไง

“พอเถอะค่ะ ช่างมัน!!!ปล่อยมันไปปป รองเท้าที่จะให้ฉันใส่อยู่ไหนค่ะ”

“ล....ลองใส่คู่นี้ดูสิค่ะ”

ฉันเปลี่ยนเรื่องเเล้วหันไปคุนกัยดีไซน์เนอร์ทันที พอเถอะ นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของหน้าที่ที่ฉันต้องทำใช่มั้ยละ! สักไม่เห็นเป็นไรเลย!ยังไงฉันก็เป็นเจ้าสาวของเขาคนนั้นไปตลอดชีวิตอยู่แล้วนี่!

“ล....ลูกไม่โกรธเหรอ?”

“ใกล้ได้เวลาเเล้วค่ะนายหญิง”

“หนูจะทำให้ดีที่สุดเลยนะ!!!ไม่ต้องห่วง!”

“ฮรึก....ลูกแม่....”

“พ....พี่ปรางง มะเขือจะบอกว่าขนมในตู้เย็นของพี่ มะเขือเเอบกินไปหมดเกลี้ยงไม่เหลือแล้ว...”

“ฮึกกก มะเหมี่ยวเองนี่เเหละ ที่ช่วยมะเขืิอกิน...อะฮรึกกก”

“พ่อเป็นคนไปเอามาเองลูกก....พ่อไม่น่าขโมยขนมลูกเลยย......”

ฉันอยากไปจากบ้านนี้จริงๆ-,,-ก็ว่าทำไมแครกเกอร์ที่เพื่อนฉันซื้อมาจากต่างประเทศถึงได้หายไป ที่แท้ก็มีคนเเอบกินนี่เองงง!!!

“ไม่เป็นไรค่ะ5555”

ฉันก้าวเท้าขึ้นรถทันทีที่ออกจากบ้าน แต่รถที่ฉันขึ้นไม่ใช่รถของพ่อกับแม่ บอดี้การ์ดทั้งหลายต่างผายมือและเปิดประตูให้ฉันเข้าไปในรถลีมูซีนคันยาวแวววาวสีดำ รถกำลังเคลื่อนออกจากบ้านโดยที่มีรถของพ่อและแม่ขับตามหลังมา ฮือออออ....ฉันจะจากบ้านนี้ไปแล้วเหรอเนี่ย ไม่อยากไปเลยยยย

รถกำลังมุ่งหน้าไปที่โบสถ์......


#เป็นยังไงบ้างคะกับตอนนี้>3< เจ้าบ่าวของนางเอกจะเป็นคนยังไงกันละเนี่ยยย ที่ว่าโชคดีกับโชคร้ายในเวลาเดียวกันนี่คืออะไรกันน้าา ติดตามชมได้ในตอนต่อไปของ ‘ไม่โหด ไม่โฉด ไม่ใช่สามีหนูค่ะพี่!!’ เลยจ้าาาาา

ถ้าชอบอย่าลืมกดไลค์และคอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักอ่านด้วยนะค้าาาา ผิดพลาดประการใดขออภัยค่ะ สามารถติดตามผลงานชิ้นเเรกของไรท์ได้โดยการเข้าไปหน้าหลักของไรท์ได้เลยน้า เรื่อง’กระเทยวุ่นวายกับบัทเทอร์ฟลายสีทอง’

จุ๊บๆ รักนักอ่านทู๊กกโคลลลลลลล>3<

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว