ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2561 02:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่16
แบบอักษร

"พวกพี่ชาย ลามกที่สุดเลย"

เด็กสาวพูดออกมาโดยที่มีน้ำตาไหลออก

เดรกและกลุ่มชายหนุ่มอีก11คนกำลังยืนงงกันอยู่เพราะ สิ่งที่พวกเค้าเห็นคือ พวกของเค้า3คนโดนเด็กสาวตัวเล็กๆ ฆ่าตายในเวลาไม่ถึง20 วินาที แถมตอนนี้เด็กสาวคนนั้นกำลังยืนร้องไห้อยู่

คนที่ได้สติคนfbคือเดรก และเขาก็รีบเรียกสติให้กับพวกลูกน้อง

"เห้ยพวกนายหน่ะ จะยืนนิ่งอีกนานไหม ยัยเด็กนั้นฆ่าพวกเราไป3คนแล้วนะ"

"นางฟ้านี่มันนางฟ้าชัด"

"ได้โปรดกรุณาเหยียบผมด้วยครับ

"ก กรุณา ใช้แส้เฆี่ยนตีผมด้วยเถอะ ครับ"

"ข ขอให้ผมได้เลียเท้าสักนิดก็ยังดีครับ"

*ไรท์ : ขอลุงอุ้มกลับบ้านนะ เดียวจะเลี้ยงอย่างดีเลย*

"ฮึกก ฮึกก หนูก็อยากทำตามที่พวกพี่ชายขอนะคะ แต่ฮึก ฮึก หนูคนเดียวคงทำให้พวกพี่ชายทั้งหมดไม่ได้หรอกคะ เพราะงั้นแล้ว"

เด็กสาวเลิกร้องไห้ แล้วยิ้มออกมา

"หนูอยากให้พวกพี่ชายฆ่ากันเองจนเหลือคนสุดท้ายหน่ะคะ แล้วหนูจะมีรางวัลให้กับคนที่รอดนะคะ ถ้าอยากรู้ก็ต้องพยายามเข้านะคะ"

"""โอ้~~~~~~"""

สิ้นเสียงของเด็กสาว พวกนักผจญภัยก็เริ่มชักดาบแล้วไล่ฟัน ส่วนตนที่เป็นนักเวทย์ก็เริ่มร่ายเวทย์ ใส่นักผจญภัยคนที่ยื่นอยู่ข้างตน

"เฮ้ พวกนายทำอะไรหน่ะ"

เดรกหันหลังกลับไปมองพวกลูกน้องของตัวเองที่กำลังไล่ฆ่ากันเอง

"หืม พี่ชายไม่ไปร่วมวงกับคนอื่นๆเหรอคะ"

เด็กสาวหันหน้ามาหาเดรกพร้อมกับถามเค้า

เดรกชักดาบใหญ่ออกมาจากด้านหลัง แล้วจ่อไปที่คอของเด็กสาว

"ตอบคำถามของชั้นมาสะ เธอเป็นใครกันแน่ แล้วเธอทำอะไรกับพวกลูกน้องของฉัน"

เด็กสาวยิ้มออกมา

"หนูว่าก่อนที่พี่ชายจะมาสนใจเรื่องของหนู พี่ชายควรห่วงตัวเองก่อนดีกว่านะคะ เพราะไม่งั้นอาจจะโดนพวกพี่ชายคนอื่นๆฆ่าเอาก็ได้นะคะ"

เดรกรู้สึกได้ว่ามีคนเข้ามาด้านหลังของตัวเอง เดรกจึงหันกลับด้านหลัง เดรกพบกับพวกลูกน้องของตัวเองกำลังเดินมาหาตน

ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเดรกแล้วฟันเข้าใส่เดรก ซึ่งเดรกได้ใช้ดาบของตนรับดาบของอีกฝ่าย 

"หยุดนะ นายคิดจะทำอะไรของนายหน่ะจู่ๆก็เข้ามาโจมตีชั้นเนี่ย"

"ต้องฆ่า ต้องฆ่า ต้องฆ่า บังอาจเอาดาบจ่อคอนางฟ้าของชั้น ต้องฆ่า ต้องฆ่า"

""ต้องฆ่า ต้องฆ่า ต้องฆ่า""

"ชิ"

เดรกเดาะลิ้น แล้วออกแรงผลัก ทำให้ชายตรงหน้ากระเด็นออกไป แต่เมื่อผลักชายคนแรกออกไป ชายอีกคนก็พุ่งเข้ามาฟันเดรก เดรกรับด้วยดาบอีกครั้งแล้วผลักออกไป

"หยุดนะ ชั้นไม่อยากสู้กับพวกนายหรอกนะ"

เหล่าลูกน้องของเดรกไม่ได้สนใจสิ่งที่เดรกพูด พวกเค้าโจมตีเดรกครั้งแล้วครั้งเล่า ซึ่งเดรกก็ทำเพียงแค่ป้องกันแล้วผลักออกไป

"นี่ นี่ พี่ชาย ถ้าพี่ชายเอาแต่ป้องกันงี้เดี๋ยวก็โดนฆ่าเอาหรอก "

"........"

เดรกไม่ได้ตอบอะไรแต่เค้าก็ยังคงป้องกันแล้วผลักกลับไป

"เห้อ อย่างงี้ก็หมดสนุกหน่ะสิ อะจริงสินึกอะไรดีๆออกแล้ว"

เด็กสาวยิ้มออกมา

"นี่พวกพี่ชายคะถ้าพวกพี่ชายคนไหนฆ่า พี่ชายคนนี้ได้ จะมีรางวัลพิเศษจะให้ด้วยนะคะ"

"โอ้~~~~"

ลูกน้องของเหล่าโห่ร้องออกมาด้วยความยินดี พวกเค้าเข้าโจมตีเดรกอย่างบ้าคลั่ง

เดรกป้องกันการโจมตีที่เข้ามา แต่มีบางส่วนที่เค้าป้องกันไม่ได้ เฉือนไปที่ลำตัว แขน ขา และเริ่มเพิ่มขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากที่เดรกป้องกันมาสักพักเมื่อเดรกเห็นท่าไม่จึงเริ่มโจมตีบาง

"ชิ อย่าโกรธกันละพวกนายทำให้ฉันไม่มีทางเลือกเองนะ"

เดรกเหวี่ยงดาบเพียงครั้งเดียวก็ฆ่าลูกน้องตัวเองไปถึง2คน เหลืออีก 6 คน

เดรกพุ่งเข้าไปหาคนที่อยู่ใกล้ที่สุดแล้วฟันผ่าครึ่งร่างของอีกฝั่ง มีชายคนนึงเข้าโจมตีเดรกจากด้านหลัง ในจังหวะที่เค้าไม่รู้ตัว ชายคนนั้นฟันไปที่หลังของเดรก

"อ้ากกกก"

เดรกส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด โดยที่เดรกด้านหมุนตัวเหวี่ยงดาบไปทางด้านหลัง ผ่าร่างของชายคนนั้น เดรกหันกลับมาหาชายอีก4คนที่เหลืออยู่ 

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก"

ชายทั้ง4 คนหันหน้ามามองกัน เหมือนจะว่างแผนอะไรบางอย่าง

"แกไปก่อนสิ"

"ไม่แกนั้นละไปก่อนสิ"

"พวกแกทั้งสองคนนั้นไปก่อน"

"พวกแกจะเถียงกันทำไม ก็เข้าไปพร้อมทั้ง4คนนั้นละ"

"อืมก็เข้าท่านะ "

"อืมก็ไม่เลวละนะ"

"งั้นก็ 3  2  1 ไป"

ทั้ง4คนพุ่งเข้าไปหาเดรกพร้อมๆกัน ซึ่งเดรกก็ทำการเหวี่ยงดาบใหญ่เพียงครั้งเดียวก็ฟันร่างของทั้ง4คน ขาดครึ่ง

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก"

เดรกปักดาบลงพื้นแล้วใช้มันเป็นที่ประคองไม่ให้ล้ม

แปะ แปะ แปะ แปะ

เสียงตบมือดังมาจากทางที่เด็กสาวยืนอยู่

"เยี่ยมมากเลยนะคะพี่ชาย ต้องบอกเลยว่าสุดยอดมากเลยนะคะพี่ชาย งี้นหนูคงตอนให้รางวัลพี่ชายสะหน่อยแล้วสินะคะ"

เด็กสาวเดินเข้าไปหาเดรกอย่างช้าๆ แต่ขณะที่กำลังเดินเข้าไปหาเดรกเธอก็ต้องหยุดเดิน เพราะเดรกยกดาบขึ้นแล้วชี้มาที่เธอ

"แฮ่ก แฮ่ก หยุดอยู่ตรงนั้นละ แล้วก็ตอบคำถามของชั้นมาสะ เธอเป็นใคร แล้วต้องการอะไรกันแน่"

"อืม~~~"

เด็กสาวนำนิ้วชี้มาแตะที่หน้าผากแล้วทำท่าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

"อ่อ ก็ไม่มีอะไรมากหรอกแค่พวกนายคิดจะทำร้ายปะป๋า ฉันเลยมาจัดการกับพวกนายเพราะกับแค่เศษสวะอย่างพวกนายหน่ะ ไม่ต้องถึงมือปะป๋าหรอกนะ"

"หมายความว่าไง พวกชั้นไม่เคยไปทำอะไรให้เลยนะ"

เดรกถามเด็กสาวกลับไปแบบงง

"อะไรกันนี่พี่ชายเป็นพวกขี้ลืมหรือไงกันคะ"

เด็กสาวพุ่งออกไปด้านขวาแล้วต่อยไปที่ท้องของเดรก ทำให้เดรกปล่อยมือจากดาบใหญ่ที่เขากำลังถือ แล้วเด็กสาวก็หมุนตัวเตะเข้าไปที่สีข้างของเดรก โดยเด็กสาวออมแรงไว้เพื่อไม่ให้เดรกตายจากการโจมตีทั้งสองครั้ง

"งั้นเดี๋ยวหนูจะช่วยทำให้พี่ชายนึกออกเองนะ-"

ก่อนที่เด็กสาวจะพูดจบ เด็กสาวหันกลับไปด้านหลังของตนเพราะรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างกำลังมาหาจุดที่เด็กสาวอยู่ 

"ชิ ช่วยไม่ได้"

เด็กสาวพูดออกมาอย่างอารมณ์เสีย แล้วเด็กสาวหยิบดาบของเดรกขึ้นมาถือด้วยมือข้างเดียว ซึ่งเดรกตกใจอย่างมากกับสิ่งที่เด็กสาวทำ เพราะขนาดเดรกที่ตัวใหญ่มากยังต้องถือดาบของเค้าเองด้วยสองมือ แต่เด็กสาวร่างบางกับยกมันด้วยแขนเพียงข้างเดียว

สิ่งแรกที่เดรกคิดคือ เด็กสาวตรงหน้าเค้าต้องไม่ใช่มนุษย์อย่างแน่นอน หลังจากใช้สมองอันน้อยนิด(สมองส่วนใหญ่มีแต่กล้าม) ทำให้เดรกพูดคำๆนึงออกมา

"จ จอมมาร"

เด็กสาวหันมาหาเดรกด้วยสายตาเย็นชา เป็นสายตาที่แตกต่างจากก่อนหน้านี้ที่เป็นสายตาแบบเด็กๆ เด็กสาวใช้ดาบแทงไปที่หน้าอกซ้ายของเดรกอย่างช้าๆ

"อ๊ากกกกกก อ๊ากกกกกก ......... "

เดรกร้องมาอย่างเจ็บปวดจนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต

"ฉันหน่ะไม่ใช้จอมมารหรอกนะ จอมมารหน่ะคือตัวตนที่จะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกนี้แบบนายท่านเท่านั้น แล้วเจ้าพวกจอมมารคนอื่นๆนอกจากนายท่านหน่ะ มันควรจะหายไปสะให้หมด โลกนี้หน่ะ จอมมารหน่ะมีแค่ นายท่านมาโอ ก็พอแล้ว"

เด็กสาวพูดออกมาด้วยหน้านิ่งๆแต่มียิ้มมุมปากนิดๆ แต่เสียงที่เด็กสาวพูดมันเป็นเสียงผู้หญิงอายุประมาณ17-20ปี ซึ่งไม่ค่อยจะเข้ากับรูปร่างสักเท่าไร

แล้วร่างของเด็กสาวก็หายไปจากจุดที่เด็กสาวยื่นอยู่อย่างไร้ร่องรอย

แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก

มีเสียงเหล็กกระทบกันดังขึ้นมาจากทางเข้าตรอก และมีชายหนุ่มคนนึงวิ่งมา และตามด้วยหญิงสาวสองคน

"ดูเหมือนเราจะมาไม่ทันนะ เซร่ากำลังทำอะไรเหรอ"

(เนีย)หญิงสาวที่มีผมสีทองพูดขึ้น เธอมองไปที่ร่างของเดรก เธอใส่เสื้อสีน้ำตาล และมีเกราะอยู่บางส่วน (มีเกราะอก เกราะแขน เกราะเข่า เกราะขา) โดยที่เอวของเธอมีดาบห้อยอยู่ แล้วเธอก็สะพายโล่ขนาดใหญ่ไว้ด้านหลัง

"ตรงนี้มีรอยไหม้อยู่หน่ะ เนีย แถมยังอุ่นๆอยู่ด้วย

(เซร่า)หญิงสาวผมสีน้ำตาล เธอใส่เสื้อคลุมสีน้ำเงิน และชุดกระโปรงสีฟ้า

"แล้วจะเอายังไงดีละโคคิ"

(โคคิ) ชายหนุ่มใส่ชุดเกราะสีเงิน และมีผ้าคลุมสีขาว และที่เอวมีดาบห้อยอยู่

"อืมมมม ถึงจะอ่อนๆแต่ผมรู้สึกถึงพลังเวทย์ของพวกปีศาจได้อยู่ละนะ อ๊ะ หายไปแล้ว"

"แล้วพวกเราจะเอายังไงดีละโคคิ"

หญิงสาวทั้งสองหันไปหาเด็กหนุ่มที่ชื่อโคคิ

"คืนนี้พวกเราหาที่พักกันก่อน แล้วพรุ่งนี้พวกเราจะไปที่ปราสาทเพื่อไปแจ้งว่ามีปีศาจแอบแฝงตัวอยู่ในเมืองกัน

"เย้ จะได้นอนพักบนเตียงสบายแล้ว"

(น่าตัดจบจริงๆแต่ไม่หน้ามันยังนอนไปต้องเขียนต่อละนะ)

"หืมดูเหมือนจะมีตัวน่ารำคาญโผล่มาสินะ อืมมม อ้ามม งับ ง่ำ ง่ำ"

คุโระนั่งอยู่บนหลังคาของอาคารแห่งหนึ่ง โดยในมือของคุโระมีเนื้อตากแห้งที่มันถูกกินไปแล้วครึ่งนึง

ตุบ ตุบ

เรย์กระโดดลงมาข้างๆจุดที่คุโระนั่งอยู่

"หนูกลับมาแล้วคะปะป๋า"

เรย์พูดจบก็นั่งลงข้างๆคุโระ ซึ่งคุโระที่เห็นเรย์นั่งลงข้างๆตนก็ใช้มือลูบหัวของเรย์ 

เรย์ที่โดนคุโระลูบหัวก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เมื่อลูบหัวเรย์จนเธอพอใจแล้วคุโระก็หยุดลูบหัวของเรย์ ซึ่งร่างของเรย์หาไปจากจุดที่เธอเคยนั่งอยู่

ตุบ ตุบ 

"ขอโทษทีนะ รอนานไหม"

มีเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของคุโระ

"ช้ามากเลยนะ ชั้นนั่งรอเธอมาตั้ง1ชัวโมงแล้วนะริกะ(จริงๆแค่5นาที)

"ท่านจอมมารคะ ตรงนี้ท่านต้องพูดว่า ไม่หรอกชั้นเองก็เพิ่งมาถึง ไม่ใช่หรอคะ"

"ไม่อะ แล้วเธอก็รีบบอกมาดีกว่าว่าทำไมเธอต้องให้ชั้นออกมากลางดึกอย่างงี้"

"คือว่าความจริงแล้วฉันอยากจะพาคนๆหนึ่งไปเก็บเวลหน่ะคะ แต่เห็นว่าไหนๆแล้วก็เลยเรียกคุโระคุง ออกมาด้วยเลยดีกว่าเพราะจะได้ทำเรื่องที่ฉันอยากทำไปด้วยเลย"

"หืมพาคนเก็บเวลนี่ คนที่เธอจะพาไปนี่คงไม่ใช่ โลลิหัวทอง ที่มีชื่อว่า อลิสหรอกนะ"

"หืม อลิส ใครเหรอคะอลิสฉันไม่เห็นรู้จักเลยคะ แล้วก็อย่าไปพูดถึงเธอสิคะ เดี๋ยวก็มีคนมาท้วงถามตอนใหม่หรอกนะคะ"

"อืมนั้นสินะ แล้วคนที่เธอจะพาไปเก็บเวลละอยู่ไหน"

"ฉันให้เธอไปคอยอยู่ที่นอกเมืองหน่ะคะ ฉันบอกว่าจะไปพาอีกคนหนึ่งมาก่อนหน่คะ"

"หืมปล่อยให้คอยอยู่นอกเมืองงั้นเหรอแล้วจะไม่เป็นไรงั้นเหรอ ตอนกลางคืนหน่ะ มันอันตรายกว่าตอนกลางวันสะอีกนะ"

"อืมมมมม เธอไม่น่าจะเป็นอะไรหรอกนะคะ ถ้าตัวโหดๆไม่โผล่ออกมาหน่ะ"

"แต่ชั้นว่าไงเราก็ควรจะรีบไปนะปลอดภัยไว้ก่อน"

"นั้นสินะคะ งั้นตามตามฉันให้ทันนะคะท่านจอมมาร"

ริกะยิ้มออกมาแล้วกระโดดไปอีกหลังคา คุโระยิ้มออกมาแล้วกระโดดตามริกะไป

"นี่ๆท่านจอมารมาแข่งกันดีกว่านะคะว่าใครจะไปถึงป่านอกเมืองได้ก่อนกัน"

"แล้วคนชนะจะได้อะไรละ"

"อืมมมม เอาเป็นคนชนะจะสั่งอะไรคนแพ้ก็ได้1อย่างดีไหมคะ ท่านจอมมาร"

"อืมก็ไม่เลวเหมือนกันนะ"

คุโระพูดจบก็เร่งความเร็วขึ้น ซึ่งริกะเองก็เร่งความเร็วขึ้นเช่นกัน

ทั้งสองวิ่งมาด้วยความเร็วสูง แต่ก่อนที่จะถึงจุดหมายคุโระทำสิ่งที่จะทำให้ตนชนะด้วยการ

"หืม แย่แล้วริกะ คลอเดีย อยู่ข้างหลังเธอหน่ะ กำลังโกรธมากด้วยละ"

"ห้ะ ฉ ฉันไม่ได้แอบมาเที่ยวเล่นนะคลอเดีย ฉันมาแค่-"

ริกะรีบหันกลับไปด้ด้านหลังทันที่เพื่อจะ ทำให้ตนเองไม่โดนโกรธที่แอบออกมาเที่ยวเล่น แต่สิ่งที่เธอพบคือความว่างปล่าว ไม่มีเงาของคลอเดีย"ช

คุโระกับริกะมาถึงป่านอกเมืองได้ในเวลาไม่นาน

"ท่านจอมมารขี้โกงนี่คะ"

"หืมเธอไม่ได้บอกว่าห้ามทำให้อีกฝ่ายเสียสมาธิสักหน่อยหนิ แล้วชั้นก็เป็นผู้ชนะชั้นขอสั่งว่าาาา"

"อ่าาาาา ไม่นะคะท่านจอมมาร ฉันกำลังจะโดนท่านจอมมารพรากความบริสุทธ์ไปแล้ว"

"ชั้นขอสั่งว่าเธอไม่ไม่ต้องพูดสุภาพกับชั้นตลอดก็ได้นะริกะ เวลาฟังเธอพูดสุภาพแล้วมันรู้จีกจี้หน่ะ"

"เอ๋ มีแค่นั้นเหรอ ไม่มีแบบลากเข้าพุ้มไม้ ใช้แส้ฟาด หรือ จับขืนใจเหรอ"

คุโระมองไปที่ริกะอย่างเหนื่อยใจพร้อมกับคิดในใจว่า

'เห้อ ยัยริกะนี่มองชั้นเป็นพวกชอบข่มขืน ทรมานคน บ้ากามหรือไงกันนะ'

#เอ่อ นายท่านคะถ้านับจากที่แล้วมา ทำซาคุยะร้องไห้ ขืนใจซาคุยะ บลาๆๆ ถ้าถูกมองว่างะนก็ไม่น่าจะแปลกหนอกคะนายท่าน"

"แล้วนี่ริกะ แน่ใจนะว่าเป็นที่นี่หน่ะชั้นไม่เห็นใครเลยนะ"

"อืมมม แปลกจังน่าาา ฉันจำได้ว่าบอกให้คอยอยู่แถวนี้นี่น่า หายไปไหนของเธอกันนะ"

เคล้ง เคล้ง เคล้ง

"ชั้นว่าชั้นพอจะรู้แล้วละนะว่าเธออยู่ที่ไหน"

คุโระพูดขึ้นหลังจากที่ได้ยินเสียงเหล็กกระทบกัน

ซึ่งริกะเองก็รู้แล้วเหมือนกัน ทั้งคู่จึงเดินไปยังจุดที่มีเสียงดังขึ้น

เมื่อไปถึงยังจุดที่เกิดเสียงขึ้นสิ่งที่ทั้งสองคนเห็นคือ มีหญิงสาวกำลังสู้กับก็อบลินอยู่ และด้านหลังของหญิงสาวมีกลุ่มคนที่แต่งชุดเหมือนนักผจญภัยอยู่5คน ซึ่งดูรูปร่างแล้วน่าจะมีอายุสักประมาณ15-16ปี

ถึงแม้จะเป็นเวลากลางคืนแต่คุโระก็ยังเห็นได้อย่างชัดเจนว่าว่าหญิงสาวที่กำลังสู้กับก็อบลินนั้นคือใคร ซึ่งเธอก็คือ ราชินีเรเนียนั้นเอง 

"นี่ริกะคนที่เธอบอกว่าจะพามาเก็บเวลนี่คือ เธอคนนั้นสินะ ราชินีเรเนีย หน่ะ"

"ใช่แล้วละ ฉันกับเธอรู้จักกันนิดหน่อยหน่ะ แถมเธอยังเป็นเพื่อนที่มีอยู่น้อยนิดของฉันด้วยนะ ท่านจอมมาร"

"อย่างราชินีเรเนียคงไม่ต้องห่วงเธอก็ได้ละนะเธอ เวลตั้ง45  พวกก็อบลินเวลแค่23-25 เอง ไม่ใช้ปัญหาของเธอหรอกนะ ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติละก็นะ แต่ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน มนุษย์ไม่สามารถมองเห็นในความมืดได้ดีเท่าไร ทำให้ต่อสู้ลำบาก แถมยังต้องค่อยปกป้องพวกนักผจญภัยด้านหลังอีก"

"ดูเหมือนพวกก็อบลินจะโผล่มาเรื่อยๆเลยนะคะ แบบนี้ท่าทางเรเนียจะแย่เอาได้นะคะ"

ถูกอย่างที่ริกะบอก ไม่ว่าเรเนียจะจัดการก็อบลินไปสักกี่ตัวพวกมันก็มีเพิ่มขึ้นมาแทนที่ตัวที่ตายไป แถมพวกมันก็เขยิบเข้าไปอย่างช้า เรเนียทำได้แค่ฟันพวกมันไปเรื่อยๆ

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก โผล่มาไม่หยุดไม่หย่อนเลยนะ"

เรเนียพยายามสู้กับพวกก็อบลินอย่างยากลำบากแต่เธอก็ยังคงสู้ เพื่อปกป้องพวกนักผจญภัยที่อยู่ข้างหลังเธอ แม้ในความจริงเธอจะหนีไปเลยก็ได้

"หืม เห้อช่วยไม่ได้ละนะ"

คุโระเตรียมที่จะเดินออกไปเพื่อช่วยเรเนียแต่โดน ริกะเรียกไว้ก่อน

"ท่านจอมมารคิดจะไปไหนหรือคะ"

"ชั้นจะไปช่วยเธอสักหน่อยหน่ะ ยังไงเธอก็ช่วยดูแลพวกซาคุยะ เป็นอย่างดีละนะ ชั้นคงปล่อยให้เธอมาตายอยู่ที่นี่ไม่ได้ละนะ"

############

จบตอน

ความคิดเห็น