ขอบคุณที่ติดตามเรื่องราวความรักของชาร์ปคิวนะคะ :)

OMG ผมท้องกับเจ้านาย 8

ชื่อตอน : OMG ผมท้องกับเจ้านาย 8

คำค้น : เคะท้องได้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 92.8k

ความคิดเห็น : 96

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2560 13:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
OMG ผมท้องกับเจ้านาย 8
แบบอักษร

OMG ผมท้องกับเจ้านาย 8

 

By : กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

 

 

เช้า

 

 

 

 

06.00 น.

 

 

“อืมมม  หาวววว” เสียงบิดขี้เกียจแลเสียงหาวของแม่คนสวยดังขึ้นมาแต่เช้า แต่ก็ตกใจเบิกตากว้างทันทีเมื่อรู้สึกถึงแรงกดทับที่เอว นั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นไกลเจ้านายของเขานั่นเอง  แต่แปลกที่เขาไม่ได้รู้สึกว่าขยะแขยงหรืออะไร แถมยังรู้สึกอบอุ่นเล็กๆอีกต่างหาก

 

 

“นี่คุณ เช้าแล้วนะ” คิวจับแขนของชาร์ปกอดตัวเองอยู่และเขย่าเล็กน้อย

 

 

“ขอนอนอีกหน่อยหน่า” ชาร์ปพูดบอกพร้อมกับกระชับกอดให้แน่นขึ้น

 

 

“ไม่เอาเช้าแล้ว   ผมจะรีบไปทำงาน”  คิวพูดบอกและพยายามลุกขึ้นแต่ชาร์ปก็ไม่ยอมจึงเพิ่มแรงกอดรัดมากขึ้นไปอีก

 

 

“เฉยๆน้า” ชาร์ปพูดอย่างเอาแต่ใจตนเอ

 

 

 

“แค่วันแรกคุณก็ขัดใจผมแล้วนะ”  คิวพูดออกมาเสียงแข็ง

 

 

“โอเคครับ  ไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงานกัน”  ชาร์ปพูดบอกพร้อมปล่อยคิวไปทันที  ตาสว่างขึ้นมาทันทีเมื่อคิวพูดเช่นนั้น

 

 

 

“ให้ตายสิ  ผมต้องการเป็นคนกลัวเมียหรอเนี่ย หึหึ” ชาร์ปพึมพำกับตัวเองเมื่อคิวเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว

 

 

 

....

 

 

 

 

08.00น.

 

 

 

เมื่อทั้งสองอาบน้ำและทานอาหารเช้าที่คิวเป็นคนเตรียมให้แล้วชาร์ปก็มาทำงานพร้อมกันกับคิว

 

 

“ท่านประธานสวัสดีค่ะ เอ่ออ  พี่คิวสวัสดีค่ะ”  หญิงสาวฝ่ายประชาสัมพันธ์เกิดอาการงงงวยเล็กน้อยเมื่อสองคนเดินเข้ามาที่ทำงานพร้อมกัน  แถมชาร์ปยังกอดเอวคิวไว้อีกต่างหาก  แค่นี้ก็ทำให้รู้พนักงานทั้งบริษัทแล้วว่าสองคนนี้กำลังมีความสัมพันธ์มากเกินกว่าเจ้านายและลูกน้อง

 

 

“นี่คุณ  ไม่เห็นต้องมากอดเอวผมเลยนี่”  คิวพูดกระซิบกับชาร์ปเพราะการกระทำของชาร์ปทำให้พนักงานทั้งบริษัทหันมามองเขาเป็นตาเดียว

 

 

“ไม่เห็นเป็นไร เขาจะได้รู้นี่ว่าเราเป็นอะไรกัน” ชาร์ปก็กระซิบตอบ

 

 

“แล้วเราเป็นะไรกันล้ะครับ  อย่าลืมสิว่าผมยังไม่ได้รับปากเรื่องแต่งงานเลยนะ” คิวพูดออกมา

 

 

“ไม่สนแหละ  ผมจะแต่ง  แล้วคุณก็ต้องแต่งด้วย” ชาร์ปพูดออกมาแล้วเดินตรงไปที่ห้องทำงานของตนเองทันที

 

 

 

“หึหึ  งอนหรอเนี่ย ตลกชะมัด” คิวพูดเพราะอาการของชาร์ปเมื่อกี้เหมือนงอนเขาที่พูดออกไปแบบนั้น

 

 

...

 

 

12.00 น.

 

 

[วันนี้มาทานข้าวที่ห้องทำงานผมนะ] พอเที่ยงชาร์ปก็โทรมาหาคิวทันที

 

 

“ผมอยากไปทานขะ”

 

 

 

[มาทานกับผมเถอะ  ผมอยากทานข้าวกับคุณนะครับ] คิวรู้สึกว่าชาร์ปพูดเหมือนอ้อนตนเอง

 

 

“เอ่อ ก็ได้” คิวจึงตอบตกลง

 

 

.....

 

 

คิวใช้เวลาไม่นานที่จะมาถึงห้องของชาร์ป

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

คิวเคาะประตูเป็นมารยาทเพราะว่าเลขาคนสวยไม่อยู่และเดินเข้าไปทันที  แต่เมื่อเดินเข้าไปก็เห็นชาร์ปนั่งคุยโทรศัพท์อยู่แต่ตรงส่วนที่นั่งเล่นภายในห้องทำงาน คิวก็เดินเข้าไปนั่งโซฟาตัวตรงข้ามช์ปทันที

 

 

“ครับๆ ช่วงนี้ผมไม่ค่อยว่างเท่าไนน่ะ” ชาร์ปพูดสายกับคนในโทรศัพท์แต่ก็ผายมือไปทางอาหารว่าให้คิวทานก่อนได้เลย  คิวเองก็ไม่รอช้าเริ่มลงมือทานทันทีเขาไม่อยากรอชาร์ปเพราะเกิดอาการเคืองๆที่ชาร์ปสนใจโทรศัพท์มากกว่าที่จะนั่งกินข้าวกับเขา

 

 

“ไม่ดีกว่า ตอนนี้ผมกำลังจะหยุดแล้วล้ะ” ชาร์ปเองก็คุยโทรศัพท์ต่อแต่ก็มองคิวด้วย 

 

 

 

“ใช่ครับ  ผมเจอคนที่ถูกใจแล้วล้ะ ผมไม่อยากทำให้เขาเข้าใจผิดน่ะ” ชาร์ปเองก็พูดต่อไปซึ่งคุยก็เริ่มจับใจความได้แล้วว่าชาร์ปต้องคุยกับคู่นอนของเขาแน่ๆ

 

 

“ครับแค่นี้นะ ขอบคุณที่เข้าใจ” ชาร์ปพูดก่อนที่จะวางสายไป

 

 

“ไม่คิดจะถามอะไรผมหน่อยหรอ”  ชาร์ปถามเมื่อวางสายไปแล้วแต่คิวก็ไม่คิดจะถามอะไรเขาเลย

 

 

“ไม่ถาม   อยากพูดก็พูดเองสิ” คิวพูดพร้อมกับนั่งทานข้าวต่อไปเรื่อยๆ

 

 

“คู่นอนของผมน่ะ  เขาชวนผมไปหาเขาคืนนี้” ชาร์ปพูดออกมาสบายๆพร้อมลงมือทานอาหารไปด้วย

 

 

“ก็ไปสิมาบอกผมทำไม” คิวพูดและทำทีเป็นไม่สนใจ  แต่ในใจกำลังรู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ

 

 

“ผมไม่ไปหรอก ผมมีคุณอยู่แล้วนี่  ตอนนี้ผมต้องทำหน้าที่สามีที่ดีและก็พ่อที่ดี” ชาร์ปพูดออกมายิ้มๆ

 

 

“แหวะ ทำให้ได้อย่างที่พูดแล้วกันไม่ใช่ดีแต่ปาก” คิวเองก็อดที่จะกัดชาร์ปไม่ได้

 

 

“ผมเป็นพ่อได้ดีว่าที่คุณคิดหน่า  เป็นสามีที่ดีได้ด้วยเหมือนกันนะรู้ไหม”  ชาร์ปพูดพร้อมตักอาหารเพื่อเอาใจคิว

 

 

“ชิ พูดมาก กินๆเข้าไปเถอะ” คิวพูดพร้อมกับเอาน่องไก่ชิ้นโตยัดเข้าไปในปากของชาร์ป

 

 

“นี่คุณ  ถ้าผมติดคอตายขึ้นมาจะทำยังไง” ชาร์ปพูดออกมาอย่างไม่จริงจังนัก

 

 

“ก็ดีสิ” คิวเองก็พูดแดกดันออกมาอีก

 

 

“คุณอยากเป็นหม้ายหรอ หึหึ”  ชาร์ปพูดหยอกคิว

 

 

“ตาบ้า กินๆไปเถอะหน่า” คิวพูดตัดเพราะเริ่มมีอาการเขินคนตรงหน้าขึ้นมาอีกแล้ว

 

 

 

 

.....

 

 

 

เย็น

 

 

 

ชาร์ปพูดหลังจากที่ทำงานเสร็จแล้วและกำลังกลับจากการทานข้าวเย็นมา

 

 

“คุณ   ผมว่าจะพาคุณไปฝากครรภ์วันนี้น่ะ” ชาร์ปพูดออกมาเพราะถึงรู้ว่าคิวท้องเขาก็ยังไม่ได้จัดการเรื่องการดูแลของคิวอย่างดีเลยสักที

 

 

“เอ่อ  ผมว่า...”  คิวเองที่ตอนนี้เริ่มทำตัวไม่ถูกเพราะเริ่มกลัว  เขาไม่เคยท้องมาก่อนเลยไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไง

 

 

 

“ไม่ต้องกลัวหรอกน้า  คุณมีผมอยู่ทั้งคนนะ”  ชาร์ปพูดและตรงไปโรงพยาบาลทันที

 

 

..

..

..

..

..

..

..

..

โรงพยาบาล

 

 

หลังจากที่ชาร์ปตรงมาที่โรงพยาบาลและติดต่อว่าจะมาทำอะไร  พยาบาลก็พามาที่ห้องสำหรับผู้ชายตั้งครรภ์ทันที เพราะว่าการตั้งครรภ์ของผู้ชายนั้นต้องได้รับการดูแลที่พิถีพิถันกว่าเพราะค่อนข้างที่เสี่ยงต่อการเป็นอันตรายมากกว่าผู้หญิงที่ตั้งครรภ์ จึงทำให้มีแผนกนี้โดยเฉพาะ

 

 

เมื่อเข้ามาในห้องก็พบกับหมอคนเดิมที่เคยรักษาคิว  ก็ทำให้กระบวนการต่างๆผ่านไปได้โดยง่ายดาย และคุณหมอกูแนะนำเรื่องโภชนาการสำหรับคิว  พร้อมกับบอกชาร์ปเกี่ยวกับอาการข้างเคียงของคนท้องในช่วงนนี้อีกด้วย

 

 

“ตอนนี้ดูจากทีตรวจแล้วก็ไม่มีอะไรน่าห่วง”  หมอพูดออกมาอย่างสุภาพ

 

 

“แต่หมอขอเตือนเรื่องคุณแม่เนี่ย  อย่าเครียดมากนักนะครับ  เพราะมันมีผลกระทบต่อทารกในท้องโดยตรง” คุณหมอพูดออกมาอีกซึ่งคิวเองก็พยักหน้ารับรู้

 

 

“โอเคครับ  ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้ว งั้นอีก4สัปดาห์มาพบหมออีกครังนะครับ”

 

 

 

“ครับ/ครับ” ชาร์ปและคิวพูดออกมาพร้อมกันก่อนที่ทั้งสองจะออกมารอรับยาบำรุงครรภ์สำหรับคิวที่หน้าเคาเตอร์  แบะเมื่อรับยาเสร็จก็ตรงกลับไปที่คอนโดของชาร์ปทันที

 

 

..

..

..

..

..

..

 

 

 “คุณอย่าลืมทานยาที่หมอให้มาให้ครบนะ”  ชาร์ปเตือนหลังจากที่คิวกำลังล้มตัวนอนบนเตียง

 

 

“ผมรู้แล้วน้า  กินเรียบร้อยแล้วด้วย” คิวบอกพร้อมกับมุดหน้าลงที่หมอนใบนุ่มทันที

 

 

“ง่วงแล้วหรอ” ชาร์ปถามคิว

 

 

“อืม วันนี้พรีเซ้นโปรเจคกับลูกค้าน่ะ” คิวพูดเพราะได้พรีเซ้นโปรจคที่คิดว่าเมื่อทำเสร็จจะหนีชาร์ปไป  แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้หนีไป เพราะต้องการที่จะให้โอกาสชาร์ปได้แก้ไขตัวเอง

 

 

“คุณ  ผมจะอะไรจะขอสักอย่างได้ไหม” ชาร์ปพูดออกมาทำให้คิวเงยหน้าจากหมอนมามองหน้าชาร์ปอย่างสงสัย

 


“ขออะไร” คิวพูดออกมาง่วงๆ

 

 

“คุณเลิกทำงานเถอะ” ชาร์ปพูดออกมาอย่างจริงจัง

 

 

“ทำไม” คิวก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นกัน

 

 

“ผมไม่อยากให้คุณเหนื่อย” ชาร์ปพูดพร้อมเอามือลูบหัวคิว  ซึ่งคิวเองก็ไม่ได้ปัดออกแต่อย่างใด

 

 

“แต่ผมอยากทำงาน” คิวพูดความต้องการของตัวเองออกมา

 

 

“งั้นคุณ..ไปช่วยผมทำงานไหมล้ะ” ชาร์ปพูด

 

 

“ช่วยยังไง” คิวถามกลับไป

 

 

“ก็ไปช่วยผม  อยู่ห้องทำงานผม เดี๋ยวผมให้คุณช่วยอะไรก็ช่วยไง” ชาร์ปพูดออกมาอีก

 

 

“คุณให้ผมทำแน่นะ  ไม่ใช่ให้ผมไปนั่งเฉยๆผมไม่เอาด้วยหรอก” คิวพูดออกมาเสียงงอนๆ

 

 

“ครับ  ให้ทำ  สรุปว่าตามมนี้นะ” ชาร์ปถามคิว

 

 

“ก็ได้” คิวเองก็ตอบตกลงไป

 

 

“นอนเถอะ  วันนี้คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” ชาร์ปพูดและเตรียมตัวนอนตามคิว

 

 

“อืม” คิวตอบรับในลำคอ

 

 

“ฝันดีครับ” ชาร์ปพูดและหลับตามคิวไป

 

 

..

..

..

..

..

..

..

..

..

03.00น.

ตื๊ดๆๆ

 

 

เสียงเตือนไลน์เข้ามาในโทรศัพท์ของชาร์ป  แต่ชาร์ปก็ไม่ตื่นมากลายเป็นคิวที่ตื่นมาแทน

 

 

“คุณ  นี่คุณ  มีคนไลน์เข้ามาหลายรอบแล้วนะ” คิวบอกเพราะเขานอนไม่หลับเพราะเสียงโทรศัพท์ของชาร์ปดังเข้ามาสักพักแล้ว

 

 

“อืมม...” ชาร์ปครางในลำคอแต่ก็ไม่ได้ทำอะไร

 

 

 

“นี่คุณ  ผมนอนไม่หลับหรอกนะ” คิวพูดเพราะเขานอนไม่ได้แน่ๆถ้าเสียงโทรศัพท์ยังดังอยู่แบบนี้

 

 

“อืมมม  คุณจัดการเลย” ชาร์ปพูดปัด

 

 

“เฮ้ออ..ให้ตายสิคุณนี่” คิวพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อปิดเสียง

 

 

Rrrrr

แต่ไม่ทันที่จะปิดก็มีสายเรียกเข้า

 

 

“คุณมีคนโทรมา” คิวพูดบอกชาร์ปที่นอนอยู่ข้างตนเอง

 

 

“คุณรับเลย” ชาร์ปพูดบอกเสียงงัวเงีย

 

 

“ฮัลโหล สวัสดีครับ” คิวพูดสายอย่างสุภาพ

 

 

[ชาร์ปขาาาา  ทำไมเดี๋ยวนี้หายไปเลยล้ะคะ รู้ไหมกอหญ้า คิดถึ๊งคิดถึง] เสียงของหญิงสาวพูดออกมาอย่างออดอ้อน

 

 

“คือผมไม่ใช่....”

 

 

[ไหนคุณบอกว่าติดใจกอหญ้าล้ะคะ  แต่ทำไมไม่มาหากันเลย กอหญ้ารอชาร์ปขาทุกวันเลยนะคะ]หญิงสาวพูดออกมาอีกโดยไม่รู้ว่าเป็นคิว

 

 

“ผมไม่ใช่ชาร์ป” คิวพูดเสียงแข็ง ชาร์ปเองที่ได้ยินก็ลุกขึ้นมา และส่งสายตาถามคิวว่าใคร

 

 

คิวเองก็ไม่พูดแต่ยื่นโทรศัพท์ออกไปให้ชาร์ปดู   ชาร์ปเห็นชื่อก็ตกใจเพราะคนที่โทรมาถือว่าเป็นคู่นอนคนโปรดของเขาเลย

 

 

 

“ฮัลโหล ว่าไงกอหญ้า” ชาร์ปรีบหยิบโทรศัพท์จากคิวมาพูดสายทันที

 

 

 

[เมื่อกี้ใครหรอคะ] กอหญ้าถามชาร์ปอย่างสงสัย

 

 

“เอ่ออ....คือ” ชาร์ปเองก็อ้ำๆอึ้งๆไม่ยอมตอบออกไป  ทำให้คิวรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ

 

 

[ช่างมันเถอะค่ะ  แต่ว่าทำไมเดี๋ยวนี้คุณไม่มาหากอหญ้าบ้างเลยล้ะคะ  รู้ไหมกอหญ้าคิดถึงคุณมากเลยน่า]

 

 

 

“คือผมว่าผมไปหาคุณไม่ได้แล้วล้ะ” ชาร์ปพูดออกมาพร้อมทั้งดูอาการของคิวไปด้วย

 

 

[ทำไมล้ะคะ] หญิงสาวเองก็ถามออกมาเพราะอดสงสัยมาไม่ได้

 

 

“คือผม...ยุ่งน่ะ” ชาร์ปตอบออกมาเสียงแผ่ว

 

 

[งั้นถ้าว่างๆก็มาหากอหญ้านะ] หญิงสาวยังคงพูดอ้อนออกมาอีก

 

 

“เอ่อ...”

 

 

[งั้นแค่นี้นะคะ  กอหญ้าจะนอนแล้ว ฝันดีนะ จุ๊บๆ]  หญิงสาวพูดและตัดสายออกไปทันที

 

 

“เอ่อ คุณ คือผม...”  ชาร์ปพยายามที่จะพูดแก้ตัว เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงไม่พูดไปว่ามีคิวอยู่แล้ว

 

 

“ผมง่วง  นอนได้แล้ว อ้อ...ปิดเครื่องซะ ผมรำคาญ!” คิวพูดออกมาเสียงแข็ง  ชาร์ปเองก็ยอมทำตามแต่โดยดี

 

 

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

เช้า

 

 

ทั้งสองมาที่ทำงานด้วยกันอีกเช่นเคย  แต่ไม่ได้คุยกันเลยตั้งแต่เมื่อคืน

 

 

 

“นี่ย้ายไปเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”  ชาร์ปหยุดถามพนักงานเพราะเขาได้ฝากให้ย้ายโต๊ะทำงานของคิวไปที่ห้องทำงานของเขา

 

 

“เรียบร้อยครับท่านประธาน” พนักงานพูดออกมาอย่างสุภาพ

 

 

“คือ ผมสั่งให้คนย้ายของคุณไปไว้ห้องผมแล้วนะ” ชาร์ปพูดบอกเพราะเมื่อคิวตอบตกลงเขาก็โทรสั่งพนักงานให้จัดการทันที

 

 

“...............” คิวเองก็ไม่พูดอะไรแต่เดินไปทางห้องทำงานของชาร์ป

 

 

....

 

 

“ไฮ เซอร์ไพร์  เอ่อ...”  เสียงของหญิงสาวหน้าตาสวยอมเปรี้ยวพูดออกมาแต่ก็ต้องชะงักเพราะคนที่เปิดประตูไม่ใช่คนที่เขารอ

 

 

“เหอะ” คิวเมื่อเห็นก็อดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้

 

 

“คุณคิวไม่....เฮ้ยย  กอหญ้า!!!!

 

 

 

 

 

 

To  be con  ...

 

*แก้ไขคำผิดแล้วนะคะ  ถ้ายังผิดพลาดแจ้งได้นะคะ*

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

กอหญ้า

 

มาต่อให้ครบแล้วน้าาาา อ่านให้สนุกจ้าาาา

 

 

 

อย่าลืม!!!โหวตตตต  ถูกใจจจจ  คอมเม้นนนน  นิยายเรื่องนี้ด้วยน้าาาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว