ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 13 ปรึกษาหารือ

ชื่อตอน : บทที่ 13 ปรึกษาหารือ

คำค้น : ปรารถนาจอมบงการ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2564 07:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13 ปรึกษาหารือ
แบบอักษร

เวทิดา เปิดประตูห้องพักเข้าไปก็เห็น ขวัญสุตา นอนหลับอุตุอยู่ก่อนแล้ว อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไม ขวัญสุตา ถึงไม่ไลน์หรือโทรหาเธอ ปกติเจ้าหล่อนจะเป็นห่วงเพื่อนอยู่เป็นนิสัย แล้วยิ่งเพื่อนหายไปอย่างนี้ เจ้าหล่อนคงไม่อยู่นิ่งแน่ แต่นี้อะไรยังหลับอุตุอยู่ได้ ไม่กระวนกระวายใจอะไรเลย หรือว่าเจ้าหล่อนจะเมามากนะ  

เวทิดา รีบเข้าห้องน้ำจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองให้เสร็จ เพราะนี้ก็เช้าแล้ว หากเธอนอนในเวลานี้คงจะหลับไม่ตื่นแน่ และเผลอๆ เสียการเสียงานไปเลยด้วยซ้ำ ‘อดนอนสักวันก็คงไม่เป็นไรมั้ง’ เวทิดา คิดในใจ 

“ตื่นได้แล้ว ขวัญ” เวทิดา ปลุกเพื่อนจอมขี้เซา เมื่อเธอออกมาจากห้องน้ำและแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว  

“อื่อออ!..” ขวัญสุตา ส่งเสียงอู้อี้ในคอ แล้วก็ไม่ยอมเปิดเปลือกตาสักที ยังคงนอนหลับต่อ  

“ยายขี้เซาตื่นได้แล้ว” เวทิดา ปลุกเพื่อนอีกรอบ  

“ตื่นแล้ว ตื่นแล้ว.. เธอมาตอนไหนเนี้ย” ขวัญสุตา เอ่ยถามเพื่อนหลังจากที่ลุกขึ้นนั่งบนเตียง  

“ตอนรุ่งเช้า” เวทิดา ตอบ  

“อืม! งั้นฉันอาบน้ำก่อนนะ รอแบ๊ป” ขวัญสุตา ลุกขึ้นจากเตียง ควานหาเสื้อผ้าที่จะใส่ในกระเป๋าเดินทาง แล้วเข้าห้องน้ำไป 

“เธอไม่ถามฉันเหรอว่าฉันหายไปไหนมาเมื่อคืน?” เวทิดา มองเพื่อนอย่างสงสัยที่ ขวัญสุตา ไม่ยอมปริปากถามอะไรเธอเลย  

“ฉันรู้ว่าเธอไปไหน และอยู่กับใครเมื่อคืน” ขวัญสุตา กล่าว  

“เธอเห็นเหรอ?” เวทิดา ตกใจเพราะหาก ขวัญสุตา เห็นคนอื่นก็อาจจะเห็นเช่นกัน  

“ฉันเป็นห่วงเธอ ฉันก็เลยตามมาดูเธอ แล้วก็เห็นภาพจะๆ เต็มสองตาเลยแหละ.. หือ!” ขวัญสุตา บอกกล่าวแก่เพื่อนตามที่ได้เห็น พร้อมถอนหายใจออกมาหนึ่งที  

“ยายเวเอ่ยยายเว เธอจะทำยังไงต่อไปล่ะ เขาคงไม่ยอมปล่อยเธอแน่นอนขณะที่เขายังอยู่ที่นี่นะ”  

ขวัญสุตา มองเพื่อนอย่างเห็นใจเหลือเกิน เพราะทุกคนต่างไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ ลูคัส เลย รู้แต่ว่าเขาเป็นหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัท แต่ไม่รู้ประวัติครอบครัวเขาเลยว่าเขาแต่งงานแล้วหรือยัง และถ้าเขามีภรรยาอยู่ก่อนแล้ว เพื่อนเธอสิจะยิ่งแย่ไปกันใหญ่ 

“แล้วฉันควรจะทำยังไงดีล่ะ? ฉันพยายามไม่คุยกับเขา อยู่ห่างเขาแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมหยุด ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว” เวทิดา กล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยและสับสนจนใจเป็นอย่างยิ่ง  

“ฉันก็ไม่รู้หรอก ว่าเธอควรทำยังไงต่อไป เพราะฉันก็คิดไม่ออกบอกไม่ถูกเหมือนกัน จนใจจริงๆ” ขวัญสุตา กล่าวอย่างจนใจ ไม่รู้จะช่วยเพื่อนยังไงดี 

“แล้วนี่เธอตกหลุมรักเขาไปแล้วหรือเปล่า?” ขวัญสุตา เอ่ยถามขึ้นอีกที  

“ฉัน..ฉันก็ไม่รู้ใจตัวเองหรอก มันสับสนไปหมด” เวทิดา กล่าวอย่างคิดหนัก  

“อืม! เอาเถอะ เอาเถอะแล้วค่อยว่ากันอีกที ตอนนี้จะได้เวลาอาหารเช้าแล้ว เราออกไปทานกันเถอะ เอากระเป๋าออกไปด้วยจะได้ให้เขาเช็คเอ้าท์เลย” ขวัญสุตา กล่าวตัดบท  

“อืม!” เวทิดา ผงกศรีษะให้เพื่อน แล้วสองสาวก็ลุกขึ้นถือกระเป๋าเดินออกจากห้องพักตรงไปยังสถานที่ที่ทางรีสอร์ทได้จัดไว้ให้รับประทานอาหารเช้า 

เมื่อถึงที่ที่รีสอร์ทจัดไว้สำหรับรับประทานอาหารเช้า เวทิดา ก็เดินเลือกดูอาหารว่าเธอจะทานอะไรดี  

“เธอ! อันนี้ก็น่าอร่อยนะ” เวทิดา บอกกับ ขวัญสุตา  

“อืม! ใช่น่าอร่อย ตักให้ผมหน่อยสิ” คนที่ตอบกลับมาไม่ใช่ ขวัญสุตา แต่เป็นจอมวางอำนาจ ลูคัส นั้นเอง ชายหนุ่มมายืนซ้อนหลัง เวทิดา ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้  

“เดี๋ยวถ้าเลือกกันได้แล้วมานั่งทานที่โต๊ะที่ผมนั่งนะครับ ทั้งสองคนเลย ผมนั่งคนเดียวแล้วมันรู้สึกแปลกๆ น่ะ” ลูคัส กล่าวกับสองสาว  

“และถ้าคุณไม่มานั่งตามที่ผมบอก มีเรื่องแน่” คำพูดนี้ชายหนุ่มกล่าวกับ เวทิดา คนเดียว ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินออกไป  

“จอมเผด็จการ วางอำนาจเป็นที่สุดเลย” เวทิดา บ่นพึมพำ 

“แล้วฉันเกี่ยวอะไรกับพวกเธอเนี้ย โดนเขม่นแรงจากยายเลขาพิมประภาแน่ๆ เชื่อฉันสิ” ขวัญสุตา กล่าวอย่างทำอะไรไม่ได้  

“เอาน่า เอาน่า ก็เขาสั่งมานี่ หรือว่าเธอจะขัดล่ะ?” เวทิดา เอ่ยถามเพื่อนกลับไป  

“ใครจะกล้าขัดคำสั่งท่านผู้เรืองอำนาจ ท่านหุ้นส่วนใหญ่อย่างเขาได้ล่ะ แม่คูณ!” ขวัญสุตา กล่าวกระแนะกระแนเพื่อน  

“หึหึ! เธอก็สรรหาคำมาเปรียบเปรยได้เนอะ” เวทิดา กล่าวอย่างขำๆ  

“ก็มันจริงไหมล่ะ” ขวัญสุตา สวนกลับ  

“ก็คงจะจริงอย่างที่เธอว่านั้นแหละ” เวทิดา เห็นด้วยกับเพื่อนสาว 

เมื่อตักอาหารที่เขาต้องการ และได้อาหารของตัวเองแล้ว ทั้งสองสาวก็ไปนั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหารเช้ากับ ลูคัส  เวทิดานั้นทานอาหารไปไม่เกร็งอะไรมากนัก เพราะเธอนั้นไม่มีอะไรต้องเกร็งกับ ลูคัส อีกแล้ว  

แต่ ขวัญสุตา นี่สิเกร็งมากขอบอก จะเคี้ยวแรงก็กลัวเขาจะมองว่าไม่สุภาพ จะจับโน้นกินนี้ก็กลัวเขาหาว่าตระกะ จนเธอกินข้าวมื้อนี้ไม่ลงเอาเลยทีเดียว  

"โอ้ย! ถ้านั่งกินข้าวกับผู้บริหารหรือหุ้นส่วนใหญ่บ่อยๆ มีหวังผอมแน่ยายขวัญเอ่ย! มื้อนี้กินไม่คุ้มเลยจริงๆ” ขวัญสุตา คิดในใจ 

ที่ชายหนุ่มให้ทั้งสองสาวมานั่งทานข้าวร่วมโต๊ะกับเขาไม่ใช่อะไรหรอก ก็เพราะอารมณ์เพชรหึงและหวงเข้าขั้นหนักของเขานั้นแหละ เพราะถ้าหากเขาปล่อยให้ เวทิดา นั่งทานข้าวกับ ขวัญสุตา เพียงสองคนก็จะมีคนมานั่งด้วยอีกเป็นแน่ จะเป็นใครที่ไหนล่ะ ก็พนักงานหนุ่มสองคนนั้นไง และตอนนี้เขาก็เกิดไม่ชอบขี้หน้าสองคนนั้นเอามากๆ ด้วย 

 

 

โอ้ยๆ จะขี้หึงอะไรกันนักกันหนา ปล่อยให้เวทิดา ได้หายใจบ้างเถอะ คุณลูคัส..... :) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว