ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 11 อิจฉาริษยา

ชื่อตอน : บทที่ 11 อิจฉาริษยา

คำค้น : ปรารถนาจอมบงการ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2564 07:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 อิจฉาริษยา
แบบอักษร

เมื่อถึงจุดหมายปลายทาง เวทิดา รีบไปยื้อแย้งกระเป๋าของเธอมาจาก อังเดร ทันที เพราะไม่อยากทำให้เป็นจุดสนใจของพนักงานมากจนเกินไป นี้ก็เป็นจุดสนใจมากพออยู่แล้ว  

“ขอกระเป๋าให้ดิฉันถือเองเถอะนะคะ คุณอังเดร” เวทิดา กล่าว  

“เอ่อ! ไม่เป็นไรครับ ให้ผมถือให้ดีกว่าครับ” อังเดร กล่าวปฏิเสธที่จะให้อย่างสุภาพ  

‘โอ้ย! อะไรกันนักหนา ทำไมต้องทำให้เป็นจุดสนใจด้วย แค่บังคับให้มาด้วยยังไม่พออีกหรือ อยากจะบ้าตาย’ เวทิดา คิดในใจ  

“คุณอังเดรคะ ขอร้องเถอะค่ะ ดิฉันไม่อยากเป็นเป้าสายตามากกว่านี้” เวทิดา กล่าวเสียงจริงจัง  

“เอางั้นก็ได้ครับ” อังเดร ก็ลำบากใจเหมือนกัน พลางหันไปมองผู้ตัดสิน เพื่อให้เขาตัดสินใจให้ และเมื่อเห็น ลูคัส พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต จึงกล่าวกับหญิงสาว พร้อมกับส่งกระเป๋าของเธอให้ไป  

เวทิดา รีบรับกระเป๋าและรีบเดินเข้าไปหา ขวัญสุตา ทันทีโดยไม่เหลียวหลัง ลูคัส มองตามร่างบางด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาได้ ก่อนจะเดินเข้าไปหากลุ่มของผู้บริหาร 

“เธอมากับคุณลูคัส ได้ยังไง?” ขวัญสุตา ถามอย่างสงสัย  

“เอ่อ! ก็พอดีทางผ่านเขาและเผื่อว่าเขาหลงทาง จะได้มีคนคอยถามทางให้ไง” เวทิดา แก้ตัวน้ำขุ่นๆ  

“เหรอ! ไม่ใช่ไปอยู่กับเขามาทั้งวันทั้งคืน จนไม่ได้กลับบ้านกลับช่องหรอกเหรอจ๊ะ” ไม่ใช่เสียงของ ขวัญสุตา ที่พูดออกมา แต่เป็น พิมประภา นั้นเองที่พูดขึ้น  

“เอ้! แต่เว เขาก็ไม่ใช่เด็กแล้วเนาะ จะไปพักที่ไหนหรืออยู่กับใคร มันก็เป็นสิทธิ์และเรื่องส่วนตัวของเขา คนอื่นไม่เกี่ยวไม่ใช่เหรอคะพี่พิม” ขวัญสุตา กล่าวตอบแทนเพื่อนและยิ้มยั่วฝ่ายตรงข้าม 

“ก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่อยากจะบอกเล่าเก้าสิบให้ฟังและเตือนสติว่า คุณลูคัส เขาแค่มาเยี่ยมเยือนบริษัท อีกไม่กี่วันนี้เขาก็กลับแล้ว หากใครบางคนคิดจะจับเขาคงยากอยู่ ที่เขาเล่นด้วยก็แค่ฆ่าเวลาไปวันๆ เท่านั้นแหละ เขาคงไม่คิดจริงจังหรอก และไม่แน่เผลอๆ เขาอาจจะมีลูกมีเมียแล้วก็ได้ ใครจะไปรู้ จริงไหมจ้ะเว” พิมประภา กล่าวจบก็เดินลอยหน้าลอยตาไปยังห้องสัมมนา 

“แม้ช่างน่าตบซะจริง ที่พูดมานี้เพราะอิจฉาที่เธอได้มากับ คุณลูคัส แน่นอนเลย” ขวัญสุตา หันมาเอ่ยกับ เวทิดา  

“ช่างเขาเถอะ เขาไม่เหนื่อยที่จะพูดก็ให้เขาพูดไป อย่าสนใจเลย”  

เวทิดา กล่าวขึ้น แต่ใครจะรู้ไหมว่า คำพูดของพิมประภาทำให้เธอแทบสะอึก ตอนนี้ข้างในจิตใจเธอมันร้อนลุ่มดั่งไฟเผา มันทั้งรู้สึกเจ็บจี๊ด เจ็บปวดรวดร้าว ทำไมเขาต้องมาทำให้จิตใจเธอหวั่นไหว และคอยตามตอแยเธอทำไม เธอไม่มีใคร และเธออยู่ของเธอคนเดียวมันก็ดีอยู่แล้ว 

เมื่อถึงเวลาสัมมนา ผู้บริหารและพนักงานต่างเข้านั่งประจำที่ใครที่มัน อย่างรู้หน้าที่ของตน  

“เว คุณลูคัส เขามองมาที่เธอ เขาอยากจะได้อะไรหรือเปล่า?” ขวัญสุตา เอ่ยขึ้นเมื่อสังเกตเห็น ลูคัส มองมาที่ เวทิดา อยู่บ่อยๆ  

“เธอก็เข้าไปถามสิว่าเขาจะเอาอะไร” ยังไม่ทันที่ ขวัญสุตา จะเข้าไปถาม  

“เดี๋ยวพี่ไปถามเขาเอง” พิมประภา เสนอตัวขึ้นทันควัน แล้วเดินเข้าไปหา ลูคัส ทันที ขวัญสุตา และเวทิดา หันมามองหน้ากัน แล้วอมยิ้มนิดๆ อย่างเป็นที่รู้กัน ก่อนจะหันไปทำหน้าที่ของตนต่อ 

“ไม่ทราบว่า คุณลูคัส ต้องการอะไรหรือเปล่าคะ?” พิมประภา จีบปากจีบคอถามชายหนุ่ม  

“ช่วยเรียก คุณเว ให้ผมหน่อยสิ” ลูคัส กล่าวแจ้งความประสงค์ “ได้ค่ะ” พิมประภายิ้มหวาน ก่อนจะหันกลับไปทำหน้าบึ้งส่งให้ เวทิดา  

“คุณลูคัส เขาเรียกเธอน่ะ” พิมประภา กล่าวเสียงสะบัดไม่พอใจ  

“เรียกเว หรือคะ?” เวทิดา ชี้นิ้วมายังตัวเอง  

“ใช่ยะ อะไรฉันพูดออกจะชัดเจนซะขนาดนี้ เธอยังฟังไม่ชัดอีกหรือ” พิมประภาว่าพลางสะบัดหน้าเดินออกไป 

“อะไรของเขานะ” เวทิดา บ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะลุกเดินไปหา ลูคัส  

“คุณต้องการอะไรคะ?” เวทิดา ถามชายหนุ่มเมื่อถึงตัวเขาแล้ว  

“เปล่าไม่มีอะไร ก็แค่คิดถึง” ลูคัส กระซิบตอบพอให้ได้ยินกันแค่สองคน  

‘ฮึ! ดีมากเลย ไม่มีอะไร แต่เรียกมานี่นะ’ เวทิดา ส่งค้อนให้เขา แล้วเดินหน้ามุ้ยออกมานั่งที่เดิม  

“บ้าจริง!” เวทิดา บ่นพึมพำกับตัวเอง  

“ใครบ้าเหรอ?” ขวัญสุตา ถามขึ้นเมื่อทันได้ยินเพื่อนบ่น  

“เปล่าไม่มีอะไรหรอก” เวทิดา ปฏิเสธ 

จากนั้นเป็นต้นมา เวทิดา พยายามหลบหน้า ลูคัส บ่ายเบี่ยงที่จะเข้าไปหาชายหนุ่ม เวลาที่เขาเรียกใช้หรือไม่ใช้ก็ตามที โดยให้คนอื่นไปแทน และพอพักเที่ยงทางรีสอร์ทได้จัดอาหารเป็นแบบบุฟเฟ่ มีอาหารหลากหลายอย่างให้เลือกทาน เวทิดา ได้อาหารแล้ว ก็เลือกนั่งให้อยู่ห่างจากรัศมี ลูคัส มากที่สุด โดยหญิงสาวนั่งทานข้าวอยู่กับ ขวัญสุตา  

“พี่ขอนั่งด้วยคนนะครับ” มาโนชญ์ และ สิทธิชัย ซึ่งเป็นพนักงานของบริษัท เอ่ยขอนั่งทานข้าวร่วมโต๊ะด้วยกันกับ เวทิดา และขวัญสุตา  

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ เชิญได้เลยค่ะ” เวทิดา เป็นคนตอบพร้อมกับส่งยิ้มให้สองหนุ่ม  

ซึ่งโต๊ะของ เวทิดา คุยกันออกรสมากทีเดียว เพราะยิ่ง ขวัญสุตา เป็นคนขี้แล่นด้วยแล้ว และชายหนุ่มที่มานั่งร่วมโต๊ะด้วยก็มีนิสัยขี้เล่นเข้าไปอีก ยิ่งทำให้คุยสนุกถูกคอเข้าไปใหญ่ แต่หารู้ไม่ว่า ได้ทำให้ ลูคัส ที่นั่งมองดูอยู่ เกิดอารมณ์หงุดหงิดไม่พอใจเป็นอย่างมาก 

​คุณลูคัสขี้หึงไม่เข้าเรื่องนะคะเนี้ย..... ;) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว