ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 10 จูบรับวันใหม่

ชื่อตอน : บทที่ 10 จูบรับวันใหม่

คำค้น : ปรารถนาจอมบงการ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2564 07:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 จูบรับวันใหม่
แบบอักษร

รุ่งเช้า ลูคัส ตื่นนอนตั้งแต่ตีสี่ เพื่อทำการปลุก เวทิดา ด้วยวิธีของเขา ซึ่งเขาอยากปลุกแบบนี้ทุกวันเลย โดยที่เขาจูบซับทุกซอกทุกมุม ทุกตารางนิ้วไม่เว้นว่าง บนเนื้อตัว เวทิดา ไล่เลื่อนลงไปจนถึงดอกบัวเต่งตึงสองดอกที่ตอนนี้ ชูชันรอรับสัมผัสจากเขาอยู่ ชายหนุ่มข้าครอบครองดูดกลืนยอดบัวเข้าไปในปาก สลับกันไปมา  

“อื้ออ!..” เวทิดา ครางออกมา เมื่อรู้สึกว่ามีอะไรขยุกขยิกอยู่บนตัวเธอ  

“คุณลูคัส! อื้ออ!..” พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็น ลูคัส กำลังทั้งดูดทั้งจับดอกบัวงามของเธออยู่  

“Good morning ครับทูนหัว” ลูคัส เงยหน้าขึ้นกล่าวทักทายหญิงสาว แล้วเลื่อนตัวขึ้นมา  

“คุณลู....” ยังไม่ทันที่ เวทิดา จะได้พูดจบ ลูคัส ก็ประกบปากต่อปากกับหญิงสาวทันที  

“ผมขอนะ”  

ชายหนุ่มเอ่ยขอกับหญิงสาว พร้อมกับใช้สองขาแกร่ง แยกขาเรียวของ เวทิดา ออกจากกัน แล้วสอดประสานกายแกร่งเข้าไปข้างในแกนกายอันนุ่มนิ่มอุ่นร้อนลื่น จนแนบชิดสนิทติดกันแล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็ดำเนินไปตามที่ธรรมชาติได้สรรสร้างให้เกิดมีขึ้น และจบลงด้วยความสุขหรรษา อิ่มเอมในรสของกามารมณ์  

ซึ่งกว่าที่ทุกอย่างจะจบลงได้ ก็ทำเอา เวทิดา ต้องเหนื่อยอ่อนเพลียกันเลยทีเดียว หญิงสาวแต่งตัวไปขาก็สั่นแทบทรงตัวไม่อยู่ จนชายหนุ่มอดสงสารไม่ได้  

“ไหวไหม?” ลูคัส ถามขึ้นด้วยความห่วงใย พร้อมกับเข้าสวมกอดคนตัวเล็ก ก็จะทำไงได้ล่ะ เขาหักห้ามใจไม่อยู่จริงๆ พยายามหักห้ามแล้วนะ 

“ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะใครล่ะ” เวทิดา แว้ดใส่ชายหนุ่มเข้าให้  

“เดี๋ยวผมจะชดเชยให้แล้วกันนะ” ชายหนุ่มกล่าวเหมือนจะรู้สึกผิด  

“ชดเชยยังไง?” เวทิดา ถามขึ้นอย่างสงสัย  

“ก็ผมจะยอมให้คุณทำแบบเดียวกับที่ผมทำกับคุณอย่างที่ได้ทำไปเมื่อกี้นี้ไง” ชายหนุ่มพูดหน้าตาย  

“บ้า! อีตาบ้า” เวทิดา อ้าปากหวอ ก่อนจะต่อว่าคนหน้าด้าน พูดอะไรไม่ยอมอายออกไป คิดว่าเขาจะสำนึกผิด แต่นี้ไม่ใช้เลย คิดหากำไรทั้งขึ้นทั้งล่อง  

‘ไม่น่าคิดห่วงเขาเลย น่าจะท้องเสียให้หนัก ให้รู้แล้วรู้รอดไป’ เวทิดา คิดในใจ 

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันเวลา” ลูคัส กล่าวตัดบท เมื่อเห็น อังเดร เข้าห้องมาเอากระเป๋าเดินทางไปใส่ในรถ หญิงสาวทำหน้ามุ่ย แต่ก็ยอมเดินตามชายหนุ่มที่จับจูงมือเล็กให้เดินตามออกจากห้องพัก เพื่อลงไปขึ้นรถ 

เมื่อพากันขึ้นนั่งในรถเรียบร้อยแล้ว รถยนต์สุดหรูของ ลูคัส ก็เคลื่อนตัวออกไปบนท้องถนน มุ่งตรงไปยังต่างจังหวัดที่มีการจัดสัมมนา โดยการเดินทางจะใช้เวลาประมาณสามชั่วโมงถึงสามชั่วโมงครึ่ง เวทิดา ซึ่งนั่งอยู่เบาะหลังกับ ลูคัส ส่วนด้านหน้าก็จะมี อังเดร เป็นทั้งพลขับและเป็นทั้งบอดี้การ์ดประจำตัวของชายหนุ่มไปในคราวเดียวกัน 

“ถ้าง่วง ก็พักสายตาก็ได้นะ ผมไม่ว่า” ชายหนุ่มซึ่งกำลังดูเอกสารอยู่อย่างขมักเขม้น พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่า เวทิดา ตาปรือๆ กำลังจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่  

“ใครว่าฉันง่วง ไม่ได้ง่วงสักหน่อย” หญิงสาวเถียงออกไป แต่ไม่ถึงสิบนาที หญิงสาวก็สับผงก ลูคัส หันไปมอง ส่ายหน้ายิ้มๆ กับความดื้อของหญิงสาวตรงหน้า  

“นี้นะไม่ง่วง” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง 

แล้วจับร่างบางให้เอนมาแอบอิงไหล่กว้างหนาบึกบึนของตน หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมา  

“นอนไปเลย เวทิดา”  

ชายหนุ่มพูดแกมบังคับขู่เข็น ให้หญิงสาวนอนเอนพิงไหล่ของตน แล้วสักพักไม่ถึงห้านาทีเลยด้วยซ้ำ หญิงสาวก็หลับไปอย่างง่ายดาย คงจะเพราะบวกกับความอ่อนเพลียจากกิจกรรมตอนรุ่งเช้าด้วย ชายหนุ่มกดจุมพิตลงมาที่หน้าผากนวลเนียนใสด้วยความเสน่หา และหวงแหนอย่างที่สุด  

ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับหญิงสาวที่นอนแนบอกเขาอยู่นี้ เป็นอารมณ์ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน และอาจจะไม่เกิดขึ้นกับใครอีกเลย ลูคัส เชื่ออย่างนั้น 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว