ขอบคุณที่ติดตามเรื่องราวความรักของชาร์ปคิวนะคะ :)

OMG ผมท้องกับเจ้านาย 7

ชื่อตอน : OMG ผมท้องกับเจ้านาย 7

คำค้น : เคะท้องได้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 100.9k

ความคิดเห็น : 110

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2560 13:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
OMG ผมท้องกับเจ้านาย 7
แบบอักษร

 

 OMG ผมท้องกับเจ้านาย 8

 

By : กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

ตกเย็น

 

 

“คุณจะทานข้าวที่ไหนดี  นอกบ้านไหม ผมจะได้โทรไปจอง”  ชาร์ปพูดเมื่อเขาช่วยคิวจัดของเรียบร้อยแล้ว  ระหว่างที่จัดของทั้งสองก็ไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก ชาร์ปเองก็รู้สึกดีแปลกๆที่คิวเริ่มต่อต้านตัวเองน้อยลง หวังว่าสักวันคุณจะเปิดใจนะ       ส่วนคิวเองก็รู้สึกอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเหมือนกัน  อย่างนี้รึเปล่านะ  ที่เรียกว่าครอบครัว

 

 

“ทำเองได้ไหม” คิวถามชาร์ปกลับไป

 

 

“ผมทำอาหารไม่เป็นหรอก” ชาร์ปพูดตอบ

 

 

“ผมก็ไม่ได้บอกว่าให้คุณทำ  ผมจะทำเอง” คิวพูดบอกพร้อมทำท่าว่าจะเดินไปทางห้องครัว

 

 

“แล้วคุณจะทำเผื่อผมไหม” ชาร์ปถามเพราะกลัวว่าคิวอาจจะทำกินเองคนเดียวก็ได้

 

 

“ทำสิ  ผมไม่ได้ใจจืดใจดำขนาดนั้นหรอก” คิวพูดพร้อมกับหันหน้ามามองชาร์ปเล็กน้อย

 

 

 

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/member/40481/55228947-member.jpg

 (ห้องครัว)

 

 

 

“.......” คิวเองก็เงียบไปเมื่อเปิดไปเจอห้องครัวที่ถูกใจ  เขาเป็นคนที่ชอบทำอาหารมากเพราะฉะนั้นก็จะให้ความสำคัญกับห้องครัวมาก  และห้องครัวของชาร์ปก็ไม่ทำให้ผิดหวังเลย    ชาร์ปเองที่ยืนอยู่ข้างหลังก็แอบอมยิ้มเล็กน้อยที่ดูเหมือนว่าคิวจะชอบ

 

 

“ชอบหรอครับ” ชาร์ปถามออกไปเสียงนุ่ม

 

 

“อืม” คิวเองก็เผลอตอบออกไปและเดินจับสิ่งต่างๆในครัวเหมือนสำรวจไปในตัว

 

 

“ผมดีใจนะที่คุณชอบ” ชาร์ปพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่ออกมาจากใจ

 

 

“...............”  คิวไม่ตอบอะไรแต่หันมามองหน้าชาร์ป  ซึ่งชาร์ปก็มองพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้คิวหัวใจเต้นแรง คิวจึงหีนหลังกับไปพร้อมเอามือไปกุมที่หน้าออกข้างซ้าย  ทำไมถึงเต้นแรงขนาดนี้นะ

 

 

“หึหึ  คุณจะทำอะไรทานหรอ  ให้ผมช่วยไหม” ชาร์ปถามพร้อมหัวเราะในลำคอ  ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าคนตรงหน้านั้นเขิน   ดูไปดูมาคุณก็น่ารักเหมือนกันนะ

 

 

“ผมอยากทานสปาเก็ตตี้” คิวพูดพร้อมกับเดินไปหยิบเส้นที่วางอยู่ในตะกร้าหน้าเคาเตอร์ของห้องครัว

 

 

“งั้นผมช่วยนะ” ชาร์ปเดินพร้อมกับไปหยิบเส้นสปาเก็ตตี้ที่อยู่ในมือของคิวมาเทใส่ถ้วย

 

 

“ขนาดนี้พอไหมครับ” ชาร์ปถามคิว คิวเองก็หันมามองที่ชาร์ปได้เทลงไป

 

 

“อีกนิดนึงก็ได้ เพราะว่าคุณก็ทานด้วยเหมือนกันนี่” คิวพูดพร้อมกับก้มหน้า  เขายังไม่ชินกับสายตาของชาร์ปที่มองมา  แตกต่างจาก่อนหน้านี้ซึ่งมันทำให้เขาหัวใจเต้นแรง

 

 

“ดีใจนะครับ  ที่คุณคิดถึงผมด้วย” ชาร์ปพูดพร้อมกับเทลงไปอีกเล็กน้อยตามที่คิวบอก   คิวเองก็ไม่พูดอะไร เพราะกำลังเก็บอาการเขินไว้  เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องเขินผู้ชายคนนี้ด้วย  ทำไมร้อนหน้าอย่างนี้นะ  บ้าไปแล้วหรอคิว  ทั้งสองก็ช่วยกันจนสปาเก็ตตี้กระเทียมแซลมอนย่างเสร็จ

 

 

 

“จานอยู่ไหนครับ” คิวถามเพราะเขาหาจานที่จะใส่สปาเก็ตตี้ไม่เจอ

 

 

“อยู่บนตู้ข้างบนน่ะครับ”  ชาร์ปพูดพร้อมกับเดินเอาส่วนผสมที่เหลือไปเก็บไว้ที่เดิม   คิวเงยหน้าไปมองก็ผมว่าตู้นั้นอยู่สูงพอสมควร แต่เขาก็พยายามที่จะเปิดตู้

 

 

“อ๊ะ...” 

 

 

“นี่ครับ” ชาร์ปที่หันไปเห็นคิวกำลังพยายามที่จะหยิบจานจึงรีบเข้าไปช่วยทันทีเลยเดินไปซ้อนหลังของคิวและหยิบจานสำหรับใส่สปาเก็ตตี้ออกมาสองใบ

 

 

“ขอบคุณ” คิวพูดพร้อมกับขยับออกมาและรับจานจากชาร์ป

 

 

“หึหึ ไม่เป็นไรครับ” ชาร์ปพูดพร้อมกับอมยิ้ม เวลาคุณเขินนี่น่าจับมาจูบจริงๆเลยให้ตายสิ

 

 

“เสร็จแล้วล่ะ”คิวพูดกับตัวเองเมื่อทำเมนูสุดโปรดของตัวเองเสร็จเรียบร้อย

 

 

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/member/40481/675309807-member.jpg

 

 

 

 

“ว้าววว  น่ากินมากเลยนะครับ อย่างนี้ผมก็ต้องได้กินของอร่อยทุกวันแน่เลยล่ะสิ” ชาร์ปพูดแซวคิว

 

 

“ใครจะทำให้คุณกินได้ทุกวันล่ะ  ผมก็ต้องไปทำงานเหมือนกันนะ” คิวพูดโดยที่ไม่หันไปมองหน้าชาร์ป

 

 

“งั้นคุณก็ออกจากงานสิ  ผมเลี้ยงคุณได้สบายๆอยู่แล้วล่ะ” ชาร์ปพูดบอกคิวออกมา  เขาพูดเพราะอยากหึคิวลาออกจริงๆ เขาเป็นห่วงคิวว่าท้องอยู่แล้วไปทำงานอาจจะไม่ดีต่อลูกในท้องก็ได้

 

 

“อยากให้ผมออกจากงานมากเลยงั้นสิ” คิวพูดน้ำเสียงออกจะเหวี่ยงนิดหน่อย

 

 

“คือผมกลัวว่าถ้าคุณทำงานหนักๆมันอาจจะไม่ดีกับลูกในท้องก็ได้นะ” ชาร์ปพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

 

 

“อ้อ  ที่แท้ก็ห่วงลูก” คิวพูดพร้อมกับยกจานของตนเองไปทางโต๊ะกินข้าว

 

 

 

“แต่ผมก็ห่วงคุณด้วยเหมือนกันนะครับ” ชาร์ปพูดบอกพร้อมกับยกจานของตนเองออกไปตามคิวเช่นเดียวกัน

 

 

 

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/member/40481/1131789281-member.jpg

 (ห้องกินข้าว)

 

“คุณงอนผมหรอ”  ชาร์ปถามหลังจากที่เขานั่งลงตรงข้ามกับคิวแล้ว

 

 

“ใคร  ผมไม่ได้งอนคุณสักหน่อย  ทำไมผมต้องงอนคุณ” คิวพูดหน้าตาเฉยพร้อมกับลงมืออาหารตรงหน้าทันที

 

 

“เชื่อก็ได้ครับ หึหึ” ชาร์ปพูดพร้อมกับหัวเราะกับอาการของครตรงหน้าไปด้วย  บอกว่าไม่งอนแต่ปากแบะไปเรียบร้อยแล้ว

 

 

“อืมมมม” ชาร์ปพึมพำออกมาอย่างพอใจในรสของอาหาร

 

 

“เป็นไงบ้างครับ” คิวที่ลืมตัวก็ถามชาร์ปไปอย่างกระตือรือร้น

 

 

“อร่อยอยู่แล้วแหละครับ  ถึงคุณเอายาพิษให้ผมกินมันก็อร่อยถ้าคุณเป็นคนทำน่ะนะ” ชาร์ปพูดอย่างเอาใจคิว

 

 

“เดี๋ยวก็เอามาให้กินจริงๆซะนี่” คิวพูดพร้อมก้มหน้าก้มตากินอาหารเก็บอาการเขินของตัวเองเอาไว้

 

 

“หึหึ  ผมพูดจริงๆนะ  ขอบคุณที่ทำให้ทานนะครับ” ชาร์ปพูดขอบคุณคิว

 

 

“อืม” คิวก็ตอบรับออกมาแค่นั้น  ก่อนที่ทั้งสองคนจะนั่งทานอาหารไปเงียบ  แต่แปลก...ที่ทั้งสองไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร  แต่คิวรู้สึกอึดอัดบ้างตอนที่ชาร์ปเอาแต่จ้องเขาอย่างเดียวเลย

 

 

..

..

..

..

..

..

           

 

          

“วันนี้ทำไมคุณถึงไม่เข้าบริษัทล้ะ”  คิวถามเพราะตั้งแต่เช้าที่ชาร์ปพาตนเองไปโรงพยาบาลและก็กลับมาที่นี้ก็ไม่ออกไปบริษัทอีกเลย

 

 

 

“ก็ผมอยู่ดูแลคุณไง” ชาร์ปละสายตาจากทีวีตรงหน้าที่เขาและคิวนั่งดูด้วยกันและตอบคิว

 

 

“แหวะ ขี้เกียจก็บอกมาเถอะ” คิวพูดบอกพร้อมหันไปสนใจทีวีต่อทันที เขายังไม่ชินกับสายตาที่เปลี่ยนไปของชาร์ปเอาเสียมากๆเพราะก่อนหน้านี้สายตาของชาร์ปไม่ได้แลดูนุ่มนวลและเหมือนต้องการที่จะสื่ออะไรมากขนาดนี้

 

 

“หึหึ  ผมเป็นห่วงคุณจริงๆนะ” ชาร์ปพูดพร้อมกับเอามือไปกลุ้มที่มือของคิว

 

 

“คุณทำแบบนี้เพราะอะไรเหรอครับ” คิวถามออกมาดีๆ ไม่ได้ประชดแต่อย่างใด  เขาต้องการที่จะรู้ว่าชาร์ปทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร

 

 

“ผมเป็นห่วงคุณ ผมเป็นคนที่ทำให้คุณเป็นแบบนี้เลยต้องการที่จะรับผิดชอบคุณ ได้โปรดช่วยให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อที่ดีด้วยนะครับ” ชาร์ปตอบออกมาอย่างจริงจัง  แต่คิวรู้สึกเหมือนไม่ค่อยพอใจในคำตอบแปลกๆ ทำไมเราต้องรู้สึกน้อยใจตาบ้านี่ด้วยนะ

 

 

“ก็ทำตัวดีๆหน่อยสิ  ไม่ใช่เอาแต่ขู่ผมอย่างเดียว”  คิวพูดบอกพร้อมพยายามเอามืออกจากการเกาะกลุ้มของชาร์ป

 

 

“ก็คุณดื้อนี่  ผมเลยต้องทำแบบนั้น” ชาร์ปพูดบอกพร้อมกับกระชับมือให้แน่นขึ้น  ไม่ยอมให้คิวเอาออก

 

 

“คุณไม่เป็นผม คุณไม่รู้หรอก” คิวพูดติดจะงอนๆ

 

 

“ผม ผมขอโทษ” ชาร์ปพูดบอกและมองหน้าคิวอย่างจริงจังไม่ได้มีท่าทีล้อเล่นแต่อย่างใด

 

 

“คือ...”  คิวที่ตอนนี้กำลังตกใจ  เขาไม่คิดว่าชาร์ปจะพูดคำขอโทษออกมาง่ายๆ

 

 

“ผมไม่ได้อยากทำแบบนั้น  แต่ถ้าผมไม่ทำ คุณก็จะไม่ยอมมาอยู่กับ  คุณก็คงจะหนีผมไป”ชาร์ปพูดออกมาพร้อมก้มลงไปมองที่มือของตนที่กำลังกลุ้มมือของคิวอยู่

 

 

“ก็ทำตัวดีๆสิ” คิวพูดพร้อมกันหันหน้าไปทางอื่น ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกใจเต้นแรงกับคำพูดของชาร์ป

 

 

“หมายความว่าคุณจะให้โอกาสผมใช่ไหม” ชาร์ปพูดออกมาอย่างดีใจ

 

 

“ก็ไม่รู้ ขอดูพฤติกรรมก่อน” คิวพูดออกมา  เขารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เขารู้ว่าชาร์ปเป็นคนยังไง คู่นอนของเขาทุกคนไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องไม่ว่าอะไรก็ตามจากเขา แต่ชาร์ปพูดว่ารับผิดชอบเขา  และขอโทษเขา ก็ทำให้คิวรู้สึกอยากจะให้โอกาสชาร์ปจริงๆแต่ก็ยังแอบเคืองๆเรื่องรูปและวิดีโออยู่  ผมก็อยากให้ลูกของผมมีพ่อนี่น่า ลองดูคงไม่เป็นไรหรอกมั้งนะ

 

 

..

..

..

..

..

..

 

กลางคืน

 

 

“คุณอาบน้ำเลยไหม” ชาร์ปถามเมื่อเดินเข้าที่ห้องนอนพร้อมกับคิว

 

 

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/member/40481/36617219-member.jpg

(ห้องนอนของชาร์ป)

 

“อืม” คิวพูดแค่นั้น ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป   ชาร์ปเมื่อเห็นว่าคิวเข้าไปอาบน้ำแล้วก็เดินออกมาสูบบุหรี่ที่นอกระเบียง  เขาเครียดไม่น้อยเรื่องการสร้างครอบครัว เพราะเขาไม่เคยที่คิดจะสร้างเลย  แต่การที่คิวท้องลูกของเขาเรื่องการมีครอบครัวก็เข้ามาในหัวทันที  ถึงเขาจะเจ้าชู้เพล์บอยแต่เรื่องที่คิวท้องจะให้ปล่อยไปก็ดูจะเกินไปหน่อย หรือเพราะว่าเป็นคุณกันนะ ที่ผมให้ผมคิดจะสร้างครอบครัว เขาจึงต้องการที่จะสร้างครอบครัวทันที ถึงมันจะปุบปั๊บไปหน่อยจนเขาเองก็แทบตั้งตัวไม่ทัน แต่ทำไงได้ล่ะเพราะเรื่องเกิดขึ้นก็เพราะความผิดเขาคนเดียวเลย  แต่เขาก็ไม่ได้เสียใจหรอก เพราะการเกิดเด็กคนหนึ่งถือเป็นเรื่องที่ดี  เขาเคยคิดเหมือนกันว่าจะแต่งงานและมีครอบครับกับเขาสักที แต่พอลองนึกๆดูแล้วคนที่เขามาหาเขาแต่ละคนก็ต้องการแค่เงินและก็ชื่อเสียงเท่านั้น ไม่มีใครจะเข้ามาเพราะรักเขาสักคน  ถึงแม้ว่าเป็นอย่างนั้นเขาก็สนองกับไปแต่คนพวกนั้นไม่มีสิทธิ์ที่จะมาเรียกร้องกับเขาเด็ดขาด แต่ก็มีบ้างคนที่กล้าจะเรียกร้องกับเขาและแสดงความเป็นเจ้าของมากมาย  แต่เขาก็ตอกกลับไปอย่างสาสมจนไม่มีใครกล้าที่จะมาเรียกร้องอะไรกับเขาอีกเลย  แต่คิวแตกต่างออกไป ไม่เรียกร้องและไม่แสดงความเป็นเจ้าของแถมยังต้องการที่จะหนีเขาไปอีกต่างหาก  ที่จริงเขาจะปล่อยให้คิวไปก็ได้แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมเขาถึงไม่อยากให้คิวหนีเขาไป  เขาอยากจะให้คิวอยู่ข้างกายเขา   ผมรักคุณงั้นหรอ....   เมื่อมวนแรกหมดมวนที่สองก็ตามมาทันที

 

 

..

..

..

 

 

“ผมไม่ชอบกลิ่นบุหรี่” คิวที่อาบน้ำเสร็จไม่เห็นชาร์ปแต่พอมองมาที่ระเบียงห้องก็เจอ  เขาเลยว่าจะไปเรียกชาร์ปไปอาบน้ำ แต่เมื่อเห็นชาร์ปสูบบุหรี่ก็ทำให้อดพูดออกไปไม่ได้ เพราะว่าคิวอยู่ที่ไหนบุหรี่ต้องไม่อยู่นั้น เขาเกลียดบุหรี่มากจริงๆ

 

ชาร์ปเมื่อได้ยินก็เขี่ยบุหรี่ตรงโต๊ะที่ระเบียงทันที

 

 

“คุณรีบเข้าห้องไปเถอะ ตรงนี้มันยังมีกลิ่นบุหรี่อยู่เลย แถมอากาศก็เริ่มเย็นแล้วด้วย” ชาร์ปพูดเพราะเป็นห่วงคิวขึ้นมาจริงๆ

 

 

“อืม” คิวก็ตอบรับและเดินเข้าห้องไปทันที

 

 

ชาร์ปเองก็เดินตามเข้าไปและตรงเข้าไปอาบน้ำทันที

..

..

..

..

..

 

ชาร์ปใช้เวลาอาบน้ำนานพอสมควรเพราะเขาต้องการที่จะล้างกลิ่นบุหรี่ออกจากตัวเขาให้หมด เขากลัวว่าคิวจะเหม็น

 

 

“อ้าว หลับแล้วหรอ”  ชาร์ปออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าคิวนั้นหลับไปแล้ว

 

 

“หึหึ ขนาดนอนยังสวยเลยนะคุณเนี่ย” ชาร์ปพูดเพราะว่าขนาดว่าคิวหลับเขายังรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้สวยจนผู้หญิงยังอาย 

 

 

ชาร์ปจึงล้มตัวนอนไปด้วย เขาอยากจะดึงตัวคิวเข้ามากอดแต่ก็กลัวว่าคิวจะโกรธจึงเว้นที่ว่างเอาไว้พอสมควร

 

 

“อืมมม” คิวที่ครางออกมาพลางขยับตัวเหมือนกับว่าจะหาท่าที่สบายให้กับตนเอง

 

 

 

 

 

“เอ่อ คุณ....” ชาร์ปตกใจที่คิวขยับเข้ามากอดตนเองเอาไว้

 

 

“หึหึ  ตื่นมาอย่าโวยวายก็ล้ะกันนะครับว่าที่ภรรยาคนสวย”  ชาร์ปพูดพร้อมกับกอดคิวกลับเช่นกัน  และเพียงไม่นานก็หลับไปในที่สุด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To be con  ...

 

 

 

 

*แก้ไขคำผิดแล้วนะคะ  ถ้ายังผิดพลาดแจ้งได้นะคะ*

 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

อย่าลืมติดตามกันนะค้าาาาาาา    และอย่าลืม!!!โหวต  กดถูกใจนิยายเรื่องนี้และคอมเม้นต์ๆๆๆๆกันเยอะๆน้าาาา http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/64_19.png

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว