NC20+จอมมารสายNTR
ตอนที่ 1 ไปเก็บเห็ดมาริโอ้ NC20+
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 1 ไปเก็บเห็ดมาริโอ้ NC20+

ผู้กล้าตัวปลอม จอมNTR

ตอนที่ 1

ผมเป็นชาวบ้านธรรมดาในหมู่บ้านเล็กๆ นอกเมือง ไม่มีเมีย ไม่มีครอบครัว

ผมถูกส่งมาต่างโลกเพราะหัวใจวายตายขณะกำลังช่วยตัวเองอยู่หน้าคอม  ด้วยความอายไม่อยากให้ครอบครัวรู้

พระเจ้าเลยส่งร่างของผมให้มาอยู่ในโลกใหม่ .. ... ส่งมาทั้งอย่างนั้นไม่ได้ให้อะไรมาเลย

ผมอยู่มาสามปีเก็บเห็ดเก็บหญ้าขาย

พูดถึงรายได้เอาเป็นว่า ผมไม่เคยจับเหรียญทองก็แล้วกัน

โคตรทุเรศฉิบหาย โถชีวิตตูในต่างโลก 

ทำไมผู้กล้าคนอื่นมันถึงได้เก่งเวอร์วะ ผมคิด

เพราะพวกมันหล่อ เพราะมันเป็นคนดีในโลกเก่า ใช่ไหมไอ้พระเจ้า

ฮิคิโคโมริอย่างตู​มึงถึงได้ทอดทิ้ง

ผมด่าพระเจ้าทุกวันตั้งแต่รู้ว่าผมไม่มีพลังพิเศษแบบคนอื่น

ใช่ คนอื่น

ไม่ได้มีผมแค่คนเดียวที่มาต่างโลก เท่าที่รู้ตอนนี้ แม่งน่าจะเกินพันคนแล้ว

ครั้งล่าสุดเจอตอนผมเก็บเห็ดแปลกๆ เข้าไปขายในเมือง

มันเอามือถือออกมาถ่ายถ่ายรูปคู่กับแฟน ในกิลด์การค้าที่ผมไปส่งเห็ด

แฟนมันทึ่งมาก “นี่ฉันเข้าไปอยู่ในนั้นได้อย่างไรคะ” โถอยากถีบหน้าแม่งสัสๆ

แค่มีมือถือแม่งก็เท่แล้ว

ทำไมพระเจ้าไม่ให้มือถือตู​บ้างวะ ผมตะโกนด่าแม่งอีกรอบ

เอ่อ..วันนั้นผมได้เห็ดมาริโอยักษ์สีแดง

มันขายได้ราคาดี ผมเจอมันลึกเข้าไปในป่า

โชคดีที่เร็วๆ นี้พวกผู้กล้าต่างโลกมันพากันมาเก็บLVที่นี่

มอนสเตอร์เลยไม่ค่อยมี แถมเห็ดอันละ 1เหรียญเงิน

เศษเงินสำหรับพวกมัน แต่มันคืออาหารหนึ่งมื้อของผม

วันนี้ผมไปอีก จะไปให้ลึกกว่าเก่า ไปจุดที่พวกชาวบ้านไม่ไปกัน

ผมผ่านจุดเมื่อวานไปได้ซักพักก็เจอลานกว้าง

ลานกว้างแบบนี้มันฝีมือเวทมนตร์แหงๆ เรียบราบเป็นหน้ากลอง

ลานวงกลมกว้างเท่าสนามบอล

พลังพวกต่างโลกอีกเช่นเคย

มันใช้พลังกันไม่นึกถึงคนเก็บเห็ดอย่างตู​เลยนะ สัส

ผมเดินบ่น จะเงยหน้าด่าพระเจ้าแดดก็ร้อน ก้มหน้าก้มตาเดินให้ผ่านๆ ไปดีกว่า

ผมเดินตามแนวตีนเขาไปเรื่อยๆ หวังว่าจะเจออะไรแปลกๆ บ้าง

แต่ไม่ มีแค่เศษฝุ่นที่ไอ้พวกผู้กล้าแม่งทำไว้

ทว่าพอเดินไปอีก 2 ก้าว

อึ๊ก...ผมสะดุดเข้ากับบางอย่าง ผมก้มมองเท้า ...ไม่เห็นมีอะไร

ผมก้าวเท้าอีกที ตึก ผมรู้สึกเหมือนเตะบางอย่างนิ่มๆ

แต่ไม่มีอะไร ข้างหน้าผมมีแค่พื้นดินสีน้ำตาล

ผมสงสัยเลยนั่งลง ใช้เท้าเขี่ย ใช่มีแน่แค่มองไม่เห็น

ผมเอามือคลำๆ ดู นุ่ม นิ่ม แต่เย็นเฉียบ

ผมคลำไปจนทั่วสรุปได้ว่า ไอ้ที่ผมไปสะดุดคือร่างของผู้หญิง

กะๆเอาจากส่วนโค้งเว้า และส่วนที่มือผมบีบอยู่

“หน้าอก หน้าอกของจริง”

ผมดีใจจนออกนอกหน้า ผมไม่เคยจับหรอกของจริงน่ะ

เคยเห็นแต่ในหน้าจอคอมพิวเตอร์

อะไรคือสิ่งยืนยันว่าที่ผมจับคือหน้าอก

จุกไง

มันมีจุกแข็งๆ ติดอยู่บนยอด ผมลองบี้ดู มันแข็งเป็นไตเลย

ไอ้นั่นผมด้วย แค่จับหน้าอกถึงจะมองไม่เห็น

ผมก็แข็งได้

สุดยอดแห่งจินตนาการจากโอตาคุผู้มีแฟนเป็นน้องนางทั้ง5

สัส อย่าให้ตู​สมเพชตัวเองมากกว่านี้เลย

“ถ้ามีนมก็ต้องมี ร่องสิวะ”

ผมเริ่มหื่น ผมพลิกตัวให้สองเต้าหงายขึ้นฟ้าทั้งที่มองไม่เห็น

จินตนาการสุดยอด

จากนั้นก็เริ่มคลำ คลำ มือหนึ่งบีบหน้าอก อีกมือเลื่อนลง

ใช่ ตรงนี้หน้าท้อง ลงไปหน่อยก็ต้องเส้นผมน้อยๆ

ไม่มี อ่าว ช่างเหอะ เพราะเลื่อนไปอีกนิดมันมีเนินเล็กๆ

คิดว่าใช่ไหม ....... ผมว่าใช่ว่ะ

ผมเอาอีกมือที่ขยำหน้าอกอยู่มาจับส่วนที่ผมคิดว่าเป็นขา

แยกขาของไอ้ร่างล่องหนออก คงรู้แล้วสินะว่าผมจะทำอะไร

ผมถอดกางเกงเก่าๆ ที่ไม่ได้ซักมาเป็นเดือนลงกองกับพื้น

ควักดุ้นออกมา ถ้าใครมาเห็นผมตอนนี้คงคิดว่าผมกำลังจะเอากับดิน

ช่างแม่ง

ผมย่อเอว ประคองดุ้น ปลายดุ้นผมแตะกับอะไรบางอย่างแล้ว

ผมขยับหัวนิดหน่อยเพื่อเปิดทางจากนั้นก็ได้เวลาสละซิง

“ฮ่าๆ ฮ่าๆ ตู​ไม่ซิงแล้วเว้ย”

ผมหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ค่อยๆ ดันดุ้นเข้าไปทีละนิด มันเย็นแต่ว่านุ่ม

หัวดุ้นรู้สึกได้เลยว่ามันกำลังมุดอะไรบางอย่างอยู่

ยากเกินกว่าที่โอตาคุซิงอย่างผมจะกลั้นไว้

เสียวฉิบหาย

แค่แย่หัวเข้าไปก็จะเสร็จแล้ว

ครั้งแรกของตู​นี่มันโคตรเสื่อมเลยว่ะ

ไหนๆ ก็จะเสร็จแล้วกระแทกแม่งเข้าไปให้สุดดีกว่า

ผมดึงดุ้นออก

จากนั้นก็เกร็งหน้าท้อง เกร็งน่อง เกร็งสะโพก

กึก! ยัดเข้าไปทีเดียวจนสุดลำ ปึด ปึด ปึด อาห์ สบายตัว

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด ไม่! ม่ายยยยยย ”

 

อย่าไปกดซื้อนิยายที่เขียนไว้ของผมนะครับ มันแต่งมั่วๆแล้วก็ไม่จบอีกต่างหาก อย่าเสียตังเลยอยากอ่านใช้กุญแจเอา ผมจะลบแล้วมันลบไม่ได้ 

อ่านนิยายแปลดีกว่าถ้าถูกใจค่อยโดเนทให้กำลังใจครับ 

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น