มาแล้วกับอีกเรื่องของ Sunday จะตั้งใจเขียนให้ดูที่สุดเลย ^^ ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านนะ จุ้บๆ >3< ไปสนุกกับเรย์และโซลกันได้เล้ยยยยยยย!!!!!

ตอนที่ 10 : ลูกเขย

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 : ลูกเขย

คำค้น : เรย์ โซล นิยายy คำตอบของผมคือคุณ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 755

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2560 19:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 : ลูกเขย
แบบอักษร

                อีกไม่กี่วันก็จะปีใหม่แล้วโซลจะพาผมไปเที่ยวไหนนะ? แต่ก่อนอื่นผมต้องกลับไปหาที่บ้านก่อน ช่วงนี้ที่ทำงานผมก็หยุดกันแล้ว ไอ้ซันก็กลับบ้านมันพาเมียเด็กมันไปด้วยเห็นบอกจะเอาไปเปิดตัว ไอ้กานก็กลับบ้านไอ้คิมก็กลับ ใครบ้างล่ะจะไม่กลับบ้านในช่วงปีใหม่เนอะ ผ่านมา 2 วันผมกับโซลก็เริ่มคุยกันเยอะขึ้นแชทกันเยอะขึ้น แต่เรื่องมันจะชวนผมไปเที่ยวช่วงปีใหม่เนี้ย มันไม่ยอมบอกผมซักทีว่าจะไปไหนไปวันไหน

                “เรย์ นั่งหน้าเครียดเชียวลูก คิดอะไรอยู่ หืม” แม่ผมเองครับ ผมอยู่กับแม่กับน้องชายอีก 1 คน ส่วนพ่อของพวกผมก็ทิ้งแม่ไปตอนผมได้ 8 ขวบแล้ว ตอนนี้ผมอยู่ที่บ้าน ยังไม่ได้บอกโซลมันเลยว่ากลับมาบ้านอะ

                “ก็คิดไปเรื่อยอะแม่”

                “เรื่องคนในมือถือรึป่าวววววว”

                “ห้ะ แม่ แม่รู้ได้ไงอะ ไอ้โรม บอกหรอ”

                “ก็ส่วนหนึ่งนะ แต่แม่เห็นเรายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้มือถือตัวเองตั้งแต่กลับมาบ้านละ เป็นใครจะไม่รู้ หึ”

                “แม่อ่า แล้วไอ้โรมมันบอกอะไรแม่บ้างอะ” ไอ้น้องตัวแสบ ตอนผมกลับบ้านมาผมชาร์ทมือถือทิ้งไว้นอกห้องแล้วโซลมันทักมา ไอ้โรมก็เลยสาระเนเปิดเลื่อนแชทไลน์ผมอ่าน

                “ก็ไม่ได้บอกอะไรมากหรอกแค่บอกว่าเรามีแฟนแล้วแค่นั้นเอง”

                “ชอบจุ้นนะไอ้นี่ แล้วมันไปไหนซะแล้วละ”

                “แม่ให้ออกไปซื้อของทำเค้ก อะ นั้นไง กลับมาพอดีเลย” เสียงรถมอเตอร์ไซของไอ้โรมขับเข้ามาจอดที่ข้างบ้านตรงที่แม่ผมทำเค้ก แม่ผมทำเค้กขายให้ร้านต่างๆแล้วแต่เขาจะสั่งมา เพราะงี้ไงตอนเด็กๆผมถึงอ้วนเป็นบางมิชลินอะ

                “แม่โรมวางไว้ที่เดิมนะ” ไอ้โรมขนของลงจากรถของมัน น้องผมตอนนี้ก็อายุ 20 ได้แล้วมั้ง

                “ ไง ไอ้ตัวดี มึงเล่าอะไรให้แม่ฟังห้ะ!!?”

                “เล่าอะไร ป่าวเลยยยยยยยย ใสๆ”

                “มึงอย่ามาโกหกกู แม่บอกกูแล้วว่ามึงบอกแม่ว่ากูมีแฟนแล้ว สัส”

                “โห้ แค่มีแฟน ทำโกรธไปได้ รอได้ไปเป็นเมียพี่เขาก่อนเหอะ ค่อยโกรธ 5555”

                “ไอ้โรม ไอ้สัส มึงมานี่เลย” ผมวิ่งเตะไอ้โรมไปรอบโต๊ะทำเค้กของแม่ พูดเหี้ยไรของมึง ไอ้ห่า ไอ้น้องชั่ว

                “อ้าวๆๆๆ!!! พอเลยทั้งคู่ มาๆ มาช่วยแม่ทำเค้กเลย วันนี้ออเดอร์เยอะด้วย” แม่รีบมาหาศึกขอผมทั้งคู่ก่อน ไม่งั้นได้ใช้เครื่องครัวเป็นอาวุธกันไปแล้ว

                เรา 3 คนแม่ลูกทำเค้กกันไปอย่างสนุกสนาน ผมไม่ได้กลับมาบ้านนานแค่ไหนแล้วนะ ผมอยากให้แม่กับน้องย้ายไปอยู่ด้วยที่กรุงเทพ แต่แม่ก็ไม่ยอมไปบอกว่าเชียงรายดีกว่าเยอะ รถไม่ติด ไม่วุ่นวายเท่ากรุงเทพ แต่ก็จริงของแม่เนอะ ปีนี้ผมยังไม่รู้จะเอาอะไรให้แม่เป็นของขวัญปีใหม่ดี ถามแม่ทุกปีแม่ก็บอกว่าไม่ต้องเอาให้หรอกแค่กลับมาให้เห็นหน้าก็พอใจแล้ว ได้ยินแล้วผมน้ำตาแตกทุกครั้งเลย

                กริ๊งงงง กริ๊งงงง

                “โรมไปดูสิ ใครกดกริ่งหน้าบ้าน”

                “ครับ” แม่ผมสั่งให้โรมไปดูว่าใครมา ก็คงจะลูกค้ามาสั่งเค้กนั้นแหละมั้ง แล้ว

                “สวัสดีครับคุณน้า” เชี้ย!!! เสียงคุ้นจังวะ ไม่ใช่ไอ้ 3 ตัวนั้นนะ แต่เป็น

                “โซล!!!! มาได้ไงอะ???” พอผมหันหลังไปดูก็เจอกับโซลที่มาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ 1 ใบ

                “สวัสดีจ้ะ ชื่อโซลใช่มั้ย เรียกแม่ก็ได้นะ” แม่ผมทักทายกับโซล โซลก็ยกมือไหว้แม่ผมยกใหญ่

                “คนนี้แหละแม่ ผัวพี่เรย์อะ” ไอ้น้องปากหมา

                “สัส คะ แค่ แฟนเว้ย!!! เดี๋ยวโซลมาได้ไง ตอบมาก่อน”

                “ก็ขึ้นเครื่องมาไง”

                “อย่ามากวนตีน แล้วรู้ได้ไงว่าบ้านกูอยู่นี่อะ”

                “ถามไอ้ซันไง เออคุณแม่คับ นี่ของฝากคับ น้องเรย์ใช่ปะ อะ ของฝาก” พอมันตอบผมเสร็จก็แจกจ่ายของฝากให้แม่ผมกับน้องผม มึงเป็นซานต้าหรอไงสัส กูยังงงๆอยู่เลยเนี้ย

                “ไม่ต้องซื้ออะไรมาก็ได้ลูก”

                “ไม่เป็นไรคับแม่” แหมๆๆ ตีสนิทแม่กูเชียวนะ

                “โห้พี่ รองเท้านี้พึ่งออกใหม่เลยนิ ขอบคุณค้าบ พี่เขย” มันคือรองเท้าเล่นบาสโดยเฉพาะมึงนี่สายเปย์รึไง ห้ะ? แล้วไอ้โรมก็อีกคน พี่ขงพี่เขยอะไร =///=’’

                “รักษาดีๆล่ะ โรม”

                “ค้าบแม่ งั้นโรมขอตัวไปถ่ายรูปอวดเพื่อนหน่อยนะ ขอตัวก่อนนะพี่โซล”

                “ตามใจดิ” เหอะ สนิทกันเร็วจังนะ ชิ

                “เรย์ ทำหน้ามุ่ยทำไมล่ะลูก”

                “ป่าวนิแม่ แล้วของกูล่ะ ไม่มีหรอ” นั้นดิ เห็นให้แต่แม่กับน้องผม แล้วของกูล่ะ

                “โห้ เลี้ยงไปตั้งหลายมื้อ ไม่ต้องเอาแล้วมั้งของฝากอะ”

                “นี่โซลพาเรย์ไปกินข้าวแล้วหรอลูก ไม่หมดไปเป็นหมื่นแล้วหรอลูก”

                “แม่อ่า!!!” แม่นะแม่จะพูดทำไมเนี้ย

                “ก็เกือบๆแล้วนะคับ ใครจะไปรู้ล่ะคับแม่ กินเยอะได้ขนาดนี้” สัส

                “55555” ชิ ทั้งแม่ทั้งโซลหัวเราะกันใหญ่

                “แล้วมีที่พักรึยังล่ะเราอะ พักที่บ้านแม่มั้ย”

                “แม่!!!” จะให้มันพักที่บ้านเราทำไมล่ะ เดี๋ยวมันก็รู้เรื่องนั้นหรอก ไม่เอาอะ อายตายเลย

                “อ่อ ยังเลยคับ” มึงมาต่างจังหวัดแต่ไม่จองที่พัก อย่ามาตอแหลกูนะ

                “เดี๋ยวกูพาไปหา ปะ”

                “จะไปหาให้เปลืองตังทำไมล่ะ ก็ให้นอนห้องเล็กก็ได้นิ จะได้รู้จักกันไว้เนอะลูกเนอะ”

                “ครับ^^”

                “เดี๋ยวแม่เล่าเรื่องเรย์ตอนเด็กๆให้ฟัง”

                “แม่!!!” แม่นะแม่ โอ้ยๆๆๆๆ กูกลับกรุงเทพเลยดีมั้ยเนี้ย ผมเห็นโซลมันยิ้มเยาะให้ผม มึงนะมึง กูจะจัดการมึงคืนนี้ ไม่ได้จัดการแบบนั้นนะครับอย่าคิดไปไกลกันล่ะ

                “เรย์พาโซลไปเก็บของก่อนปะ จัดห้องให้โซลด้วยล่ะ”

                “ครับ ตามมาดิ” ผมหันไปสั่งโซล ผมพามันมาที่ห้องเล็กเป็นห้องที่เอาไว้รับแขกเผื่อมีญาติมานอนพัก

                “จัดห้องเองนะ กูไปช่วยแม่ล่ะ”

                หมับ ฟอด! “เฮ้อออ หายคิดถึงเลย เนอะ” อยู่ดีมันก็จับผมกอดแล้วก็หอมแก้ม เชี้ย กูเขินแทบไม่ทัน สัส

                “ปล่อยเลยๆ อย่ามาทำทะลึ่งในบ้านแม่กูนะ” ถึงจะแอบดีใจแต่ก็ต้องเกรงใจแม่ด้วย

                “ครับบบบบบ”

                “แล้วทำไมมาถึงไม่บอก”

                “เซอร์ไพรส์ไง”

                “สัส กูตั้งตัวแทบไม่ทัน แล้วไม่ไปหาครอบครัวมึงก่อนรึไง แล้วไหนบอกจะพากูไปเที่ยวไง”

                “มึงให้กูหายใจก่อนได้มั้ย…ที่บ้านกูเขาไปเที่ยวต่างประเทศกัน กูไม่อยากไปที่บ้านกูไม่ซีเรียสเรื่องต้องอยู่กันให้ครบกันในวันปีใหม่ซักเท่าไหร่อะ แล้วที่จะพามึงไปเที่ยวก็ในเชียงรายนี้แหละ” โซลอธิบายไปจัดของเข้าห้องไปด้วย

                “อ่อออ แปลกดีเนอะ แล้วมึงจะพากูไปไหน ในเชียงรายกูแทบจะเที่ยวหมดล่ะ ให้กูพามึงเที่ยวดีกว่าเถอะ”

                “ได้ครับ น้องมิชลิน” O.O ผมหันควับไปหามันโดยเร็วเลย

                “ใครบอกมึง!!!”

                “น้องมึงนะ ตอนเจอกันหน้าบ้าน บอกว่าแม่มึงชอบเรียกว่า ยางมิชลิน ตอนเด็กๆ”

                “ไอ้โรม ไอ้น้องชั่ว!!!” หมดกันความลับตอนเด็กกู

                “ทำไมอะ มึงอ้วนเหมือนยางมิชลินหรอ ไหนบอกตอนเด็กไม่อ้วนไง”

                “มึงหยุดเลย!!! กูขอไปหาน้องกูก่อน มึงๆๆ ไอ้โรมกูจะเผาห้องมึง!!!”

                “น้องมึงออกไปข้างนอกแล้ว มันไลน์บอกกู”

                “ห้ะ ไลน์? มึงแลกไลน์กันแล้วหรอ”

                “เออดิ ตอนอยู่หน้าบ้านอะ มันบอกเดี๋ยวมึงต้องโกรธแน่ๆ เลยไปแล้ว”

                ตอนนี้ผมเลือดขึ้นหน้าไปหมดล่ะ จะจัดการกับน้องตัวแสบนี้ยังไงดีล่ะ หงุดหงิดๆๆๆ

                “เรย์ลูก ไปส่งเค้กให้แม่หน่อย”

                “ครับๆ” แม่ผมตะโกนเรียกจากห้องทำเค้ก สงสัยเค้กคงเสร็จแล้ว

                “กูไปด้วยได้ปะ”

                “ถึงมึงจะไม่ไปเดี๋ยวแม่กูก็ยัดเยียดให้มึงไปกับกูอยู่ดีอะ”

                “แน่นอน กูเป็นว่าที่ลูกเขยนิ อิอิ”

                “หึ”

                “ไม่แก้แบบนี้ แปลว่ายอมรับช่ะ”

                “O///O มึงหยุดเลย! ไปช่วยงานแม่กูได้ล่ะ ไม่ให้อยู่บ้านฟรีๆนะเว้ย”

                “ค้าบบบบบบบ”

ความคิดเห็น