ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 4 จูบของเรา

ชื่อตอน : บทที่ 4 จูบของเรา

คำค้น : ปรารถนาจอมบงการ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2564 07:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 จูบของเรา
แบบอักษร

เมื่องานเลี้ยงเลิกผู้บริหาร เลขานุการ รวมทั้งคณะหุ้นส่วนใหญ่บางคน ต่างก็ทยอยกันกลับ  

“พี่นัยคะ เวต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ” เวทิดา เดินเข้าไปกล่าวลา หัศนัย ซึ่งเขากำลังคุยอยู่กับ ลูคัส และคณะหุ้นส่วนใหญ่บางคน  

“ได้ๆ แล้วจะกลับยังไงล่ะ?” หัศนัย กล่าวถามเลขาของตนอย่างเป็นห่วงในการเดินทาง  

“เว กลับแท็กซี่ค่ะ” เวทิดา ตอบผู้เป็นเจ้านาย  

“เดี๋ยวกลับด้วยกันกับผมก็ได้” ลูคัส กล่าวขึ้น  

“คงไม่เป็นไรมั้งคะ ดิฉันกลับแท็กซี่ได้ค่ะ” เวทิดา กล่าวปฏิเสธชายหนุ่มอย่างสุภาพ  

“ก็ไม่เป็นไรเหมือนกัน ผมผ่านทางนั้นพอดี กลับกับผมน่ะดีแล้ว จะปลอดภัยกว่า” ลูคัส เอ่ยอย่างไม่ต้องการให้ปฏิเสธอีก 

“เว พี่ว่าไปกับคุณลูคัสนั้นแหละ จะได้ปลอดภัยเราด้วย เพราะถ้าเรากลับแท็กซี่ พี่ก็อดเป็นห่วงเราไม่ได้เหมือนกัน”  

หัศนัย เห็นทั้งสองเหมือนจะต่อล้อต่อเถียงกัน จึงกล่าวตัดบท และก็งงอยู่เหมือนกันว่า ลูคัส รู้ด้วยเหรอว่าคอนโด เวทิดา อยู่ตรงไหน ทำไมถึงบอกว่าเขาผ่านทางนั้น หรือว่ารู้จักกันมาก่อน แต่ หัศนัย ก็ไม่กล้าที่จะถามออกไป เพราะกลัวว่าจะเป็นการละลาบละล้วงมากจนเกินไป  

“ก็ได้ค่ะ” เวทิดา ก้มหน้ายอมจำนน 

เมื่อทั้งสองได้ร่ำลา หัศนัย และหุ้นส่วนใหญ่บางคนแล้วก็เดินออกมารอรถยนต์ของ ลูคัส ที่หน้าโรงแรม  

“ดูเหมือนคุณจะไม่ชอบใจที่จะกลับกับผมนะ?” ลูคัส กล่าวขึ้น  

“ก็ไม่นี่คะ ดิฉันก็เฉยๆ ไม่มีอะไร” เวทิดา กล่าวออกไป แต่ความจริงก็ไม่อยากที่จะกลับกับเขาจริงนั้นแหละ เพราะไม่รู้จะทำตัวยังไง และก็ทำหน้าไม่ถูกด้วย เพราะเคยพูดจาไม่ดีกวนประสาทเขามาก่อน จึงทำให้วางตัวไม่ถูก  

“ทำไมเหรอ? ผมไม่มีเสน่ห์ที่จะทำให้คุณชอบได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?” ลูคัส เอ่ยถามออกมาตรงๆ จนคนถูกถามเวอไปเลยทีเดียว  

‘ห่า!.. อะไรของเขาเนี่ย’ เวทิดา คิดในใจ  

“เอ่อ!!.. ก็เปล่านี่คะ” เวทิดา ไม่รู้จะตอบยังไง  

“ถ้าอย่างงั้นก็แสดงว่า คุณจะชอบผมได้ในเร็วๆ นี้” ลูคัส กล่าวยิ้มๆ  

‘ฮึ! หลงตัวเองไปหรือเปล่า’ หญิงสาวคิดในใจ 

“เอ่อ!!!..” ก่อนที่ เวทิดา จะทันหาคำตอบให้ชายหนุ่มได้ รถยนต์ของ ลูคัส ก็วิ่งเข้ามาจอดเทียบ และเปิดประตูให้คนทั้งสองขึ้นพอดี  

“ดิฉันนั่งหน้าดีกว่านะคะ” เวทิดา เอ่ยกับ ลูคัส  

“นั่งข้างหลังกับผมน่ะดีแล้ว หรือว่าคุณรังเกียจผม” ลูคัส กล่าว พร้อมกับจ้องมองใบหน้าสวยหวานซึ้งอย่างต้องการที่จะอ่านความคิดให้ออก 

“เปล่าค่ะ ดิฉันคิดว่ามันไม่สมควรก็เท่านั้นเอง” เวทิดา กล่าวอย่างรู้สึกอึดอัดใจ  

“ไม่สมควรยังไง คุณก็คน ผมก็คน เราเท่าเทียมกัน” ลูคัส กล่าว ทำให้ เวทิดา มองหน้าชายหนุ่มอย่างทึ่งๆ ก่อนจะยิ้มให้ชายหนุ่ม และรู้สึกประทับใจที่เขาไม่ถือตัว 

“ก็ได้ค่ะ”  

เวทิดา ว่าแล้วก็เข้าไปนั่งที่เบาะหลังเคียงข้าง ลูคัส และเมื่อทั้งสองคนเข้าไปนั่งในรถเป็นที่เรียบร้อยแล้ว รถยนต์สุดหรูก็ขับเคลื่อนออกไปจากโรงแรมวิ่งไปบนท้องถนน เพื่อตรงไปสู่เป้าหมายปลายทางทันที  

“คุณเรียกแทนตัวเองกับผมว่า เว อย่างที่เรียกกับ คุณหัศนัย ได้ไหม? ฟังแล้วมันน่าฟังกว่าดิฉันเป็นไหนๆ” ลูคัส เอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยขณะที่อยู่นั่งกันอยู่ในรถ  

“...! ก็ได้ค่ะ” เวทิดา หันมามองหน้าชายหนุ่มนิดหนึ่ง ก่อนกล่าวจะตอบออกไป 

และเมื่อรถจอดลงยังหน้าคอนโด  

“ขอบคุณที่มาส่งนะค่ะ” เวทิดา กล่าวขอบคุณคนตัวโตที่นั่งอยู่ข้างๆ  

“ขอเป็นอย่างอื่นแทนคำขอบคุณได้ไหม?" ลูคัส เอ่ยถามพร้อมกับจ้องมองหน้าสาวเจ้านิ่ง  

“อะไรคะ?” เวทิดา เลิกคิ้วสงสัยกับคำขอนั้น  

“ขอจูบคุณได้ไหม?” เวทิดา ค้างไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะขออะไรแบบนี้  

“เอ่อออ!!..”  

แต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ชายหนุ่มก็ดึงร่างบางเข้าหาตัว โอบรัดด้วยแขนแกร่ง ก้มลงประกบปากกับปากบางจิ้มลิ้มของหญิงสาว จูบซับหยอกล้อเรียวปากเล็กไปรอบๆ ซึ่งเป็นผลให้หญิงสาวเสียวซ่าน วาบหวิว เผลอครางออกมา ทำให้ชายหนุ่มได้โอกาส สอดลิ้นสากอุ่นร้อนลื่นเข้าไปสำรวจภายในโพรงปากเล็ก ลิ้นสากไล่ต้อน หลอกล้อ หยอกเย้า ดึงดูด ตวัดรัดลิ้นเรียวเล็ก เพื่อดูดกินความหวานที่มีอยู่ข้างใน 

“อือออ!..” 

หญิงสาวส่งเสียงครางออกมาเบาๆ ซึ่งเธอรู้สึกว่าเรี่ยวแรงที่มีอยู่มันได้หลุดลอยหายออกไปจากร่างทีละน้อย ร่างกายรู้สึกเบาหวิว ซาบซ่าน เวทิดา เผลอยกมือขึ้นกอดรอบคอแกร่ง  

ลูคัส รู้สึกพึ่งพอใจกับการตอบสนองของหญิงสาวเป็นอย่างยิ่ง พลางกอดกระชับวงแขนแกร่งให้ร่างบางแนบชิดกับร่างหนาให้มากยิ่งขึ้นกว่าเดิม ซึ่งเป็นเวลายาวนานเท่าไรไม่รู้ ชายหนุ่มจึงค่อยๆ ถอนปากออกจากเรียวปากบางจิ้มลิ้มนั้นอย่างสุดแสนเสียดาย 

“คุณช่างหวานอะไรอย่างนี้” ลูคัส กล่าวกระซิบชิดริมฝีปากหญิงสาว  

“คุณลูคัส!...”  

เวทิดา เรียกชื่อชายหนุ่ม เมื่อเรียกสติกลับมาได้แล้ว และช็อคกับการที่ชายหนุ่มจูบเธอ แต่ก็ยังไม่ช็อคเท่ากับที่ตัวเองได้หลุ่มหลง แถมยังให้ความร่วมมือ จูบตอบชายหนุ่มอีกต่างหาก  

“ครับทูนหัว” ชายหนุ่มขานรับ ส่งยิ้มหวานทั้งปากทั้งตามาให้หญิงสาว  

“ฉัน!...” เวทิดา ไม่รู้จะพูดอะไร อายก็อาย ขายหน้าก็ขายหน้า จนหน้าแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู จึงได้แต่ก้มหน้าไม่ยอมสบตากับชายหนุ่ม  

“ขอตัวนะคะ” เวทิดา ว่าแล้วก็เปิดประตูรถออกไปทันที โดยไม่หันกลับมามองหน้าชายหนุ่ม  

“Good Night ครับ” ลูคัส เอ่ยตามหลัง ใบหน้าระบายไปด้วยรอยยิ้ม และมองตามร่างบางไปจนหายเข้าไปในตึก  

“ออกรถได้แล้ว อังเดร” ลูคัส เอ่ยกับบอดี้การ์ดประจำตัวที่ขับรถอยู่   

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว