facebook-icon

ภาคลูกคือ 'ของเล่นในรังโจร' กับ 'สะใภ้เจ้า' นะคะ

ตอนที่ 19 : เสียงหัวใจ (50% ครึ่งตอนจบ) ​💛

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 : เสียงหัวใจ (50% ครึ่งตอนจบ) ​💛

คำค้น : ซีค, วีนัส, บ่วงรักเจ้าทะเลทราย, เจ้าชาย, ทะเลทราย, jungkook, bts, bts fic

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.7k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2561 15:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 : เสียงหัวใจ (50% ครึ่งตอนจบ) ​💛
แบบอักษร

“ร้องไห้ทำไม…” แต่เป็นเสียงพูดของซีคแทน นี่เราไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย

                ผมเงยหน้ามองเหวอ ๆ ถว่านัยน์ตาดำขลับของเขาดันทำให้ผมสะอื้นหนักกว่าเก่า คราวนี้ร้องออกมาเพราะโล่งใจที่ซีคไม่เป็นอะไร ผมยิ้มทั้งน้ำตาทั้งยังอยากมีพลังวิเศษกระชากกุญแจมือให้ขาดไปเลยเพื่อที่จะได้กอดเขาแน่น ๆ

                “ท่านฟื้นแล้ว ! ฟื้นแล้ววจริง ๆ ด้วย”

                “ฟื้นสิ ก็เจ้านอนทับอกข้า เจ้าทำข้าหายใจไม่ออก”

                “ก็ข้าอยากอยู่ใกล้ ๆ ท่านนี่นา”

                “ช่างเถอะ ลุกสักที ข้าหนัก” ซีคสั่ง ผมยอมลุกขึ้นนั่งแถมยังหยุดยิ้มไม่ได้ มันดีใจจริง ๆ ดีใจจนไม่อายถึงแม้เขาจะเห็นน้ำตาจากคนอย่างผม

                “ข้าถามว่าเจ้าร้องไห้ทำไม” ซีคถาม เขาลุกขึ้นนั่งแล้วเอื้อมมือมาใช้นิ้วโป้งปาดเช็ดน้ำตาให้ผมอย่างเบา ๆ

                “ข้ากลัวท่านไม่ตื่น ข้าก็เลยร้อง ขอโทษที่วันนี้ทำตัวอ่อนแอ ไม่สมกับเป็นเมียแต่งท่านเลย” จริงสิ เขาไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนเลยนี่ และยิ่งเขาถามน้ำตาก็ยิ่งไหล แถมใจไม่รักดีดันเต้นระรัวเหมือนเด็กสาวที่แอบชอบรุ่นพี่ในชมรม

                “พูดโง่ ๆ เจ้ากล้าหาญกว่าใครที่ข้าเคยพบ วีนัส” เขาพูดพลางซับน้ำตาให้ ผมพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลและสั่งตัวเองไม่ให้สะอื้น แต่ยิ่งฝืนก็ยิ่งสะอื้นเสียงฮึกอยู่ในคอ ทำเอาซีคจิ๊ปากคิ้วหนาขมวดชนกัน หรือว่าเขารำคาญที่ผมมัวแต่ร้องไห้ไม่หยุดกันนะ

                “เลิกร้องได้รึยัง” ผมพยักหน้าตอบพูดไม่ออก ต่อให้เจอเรื่องเลวร้ายมาแค่ไหนแต่พอเราได้พูดคุยกันความกลัวก็เปลี่ยนเป็นความกล้าและความหวังที่จะช่วยพากันออกไปจากที่นี่

                “ข้าเห็นเจ้าร้องไห้สองครั้งแล้ว อย่าให้มีครั้งที่สามอีก ข้าไม่ชอบ” ต่อให้เขาสั่งหรือเผด็จการผมก็เต็มใจจะรับฟัง ริมฝีปากกระจับเม้มแน่นพยักหน้าอีกครั้งแล้วขยับไปหาเขาก่อนพูดในสิ่งที่ไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าพูดและพูดกับเขาในเวลาแบบนี้

                “กอดข้าได้มั้ย…” ให้ตายสิ พูดอะไรออกไปรู้ตัวรึเปล่าวีนัส

                “กอดทำไม” ซีคทำหน้าฉงน

                “ข้าแค่อยากให้ท่านกอด” ทันทีที่พูดจบ ซีคก็คล้องวงแขนเข้ามาในหัวของผมแล้วเลื่อนลงมาแค่เอว ผมหลุดยิ้มรีบขยับตัวไปใกล้กว่าเก่าตามด้วยเอนตัวนอนตามซีคที่กำลังเอนหลังพิงหมอนใบใหญ่บนหัวเตียง เราสองคนต่างรู้ดีว่าในเวลานี้ต่อให้โวยวายหรือต่อต้านไปยังไงก็ไม่มีอะไรดีขึ้น

                เมื่อได้รับไออุ่นจากร่างกายและได้ยินเสียงหัวใจรวมถึงเสียงหายใจแผ่วเบาก้องดังให้ได้ยินมันทำให้รู้สึกอุ่นใจที่มีอ้อมกอดนี้คอยโอบกอดอยู่ ผมซุกหน้ากับอกกว้างครั้นคิดในใจว่าอยากอยู่แบบนี้นาน ๆ

                “ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ เจ้ายังจะตามมาอีกมั้ย” ซีคถาม

                “ต้องมาสิ ยังไงข้าก็ต้องมา” ผมตอบออกไปอย่างไม่ลังเล

                “ทำไม” ซีคคงแปลกใจที่เจอคนแบบผม คนที่โง่เอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยง

                “เพราะข้ากลัวคนอื่นจะมาทำร้ายท่าน ทำไม่ดีกับท่าน”

                “ปกป้องคนที่เกือบฆ่าเจ้าตายตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกันแบบนี้มันถูกแล้วรึ”

                “ข้าก็ไม่รู้ว่ามันถูกรึเปล่า แต่ข้ากลัวทั้งที่ไม่เคยกลัวอะไร กลัวกว่าตอนท่านจะฆ่าข้า กลัวกว่าตอนโดนลอบฆ่า ข้ากลัวว่าจะเสียท่านไป” ความกลัวนี้น่ากลัวกว่าทุกครั้ง กลัวจนไม่อยากคิดว่าถ้าสักวันผมต้องเสียซีคไปมันจะเป็นยังไง

                “ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ไปไหนแน่ ข้าสัญญา” ซีคกล่าวอย่างให้ความหวัง

                “อื้ม สัญญาแล้วนะ” ซึ่งผมหวังว่าคำพูดที่เขากล่าวออกมานั้นเขาจะทำมันได้จริง ๆ

                บรรยากาศในห้องเงียบสนิทก่อนที่ซีคจะอิงใบหน้ากับศีรษะของผมแล้วพูดถึงความรู้สึกที่ต้องพบเจอกับเหตุการณ์ในตอนนี้

                “ข้าเสียใจยิ่งนัก กับเรื่องพี่ท่าน…”

“ข้าก็เช่นกัน” พอพูดถึงเรื่องนี้แล้วไม่อยากเชื่อจริง ๆ ว่าพวกมันจะกล้าฆ่าท่านอควาห์ได้ลงคอเพียงเพราะปฏิเสธการทำธุรกิจร่วมกันเรื่องขุดบ่อน้ำมัน

                ซีคถอนหายใจ การเป็นเจ้าชายมันเหนื่อยจนอยากวางมือแต่ก็ทำไม่ได้ ผมไม่เคยเป็นเจ้าชายแต่ก็พอรู้ว่าอายุแค่ยี่สิบต้น ๆ กับการแบกรับภาระหน้าที่แบบนี้มันไม่ใช่เรื่องง่าย ทั้งความเป็นอยู่ของประชาชน ทั้งการปกครองที่ต้องดูแลและปกป้องทุกชีวิตให้ทั่วถึง มาตอนนี้พี่ชายก็ตายจาก สการ์ก็เปลี่ยนนายไปอยู่กับเจ้านายคนใหม่ที่คุ้มกะลาหัวตัวเองได้

                คิดไปคิดมาเราสองคนมีหลายอย่างที่เหมือนกัน ผมเองอายุเพิ่งจะยี่สิบเอ็ดแต่ทำไมต้องมาทำงานหาเงินทั้งที่ความจริงวัยรุ่นอายุเท่านี้ยังเรียนไม่จบแถมยังกินเหล้าเมายากันก็เยอะ ทุกคนต่างสนุกกับการใช้ชีวิต แต่ผมดันต้องทำงานหาเงินมาแบ่งเบาภาระครอบครัว หนำซ้ำยังต้องมาแบกรับความกดดันและการแข่งขันกันในเรื่องหน้าที่การงานอีกต่างหาก แต่ยังโชคดีที่มีเจ๊ส้ม คนที่เข้าใจผมมากกว่าใคร

                แล้วตอนนี้เจ๊ส้มจะเป็นยังไงบ้างนะ ป่านนี้คงวิ่งทั่ววังตามหาตัวผมอยู่มั้ง เพราะผมโกหกเขาว่าจะมาเอาหนังสือนิยายที่ห้องแต่ความจริงแอบกลับมาแต่งตัวเตรียมอาวุธแล้วชิงควบม้าออกมาที่นี่ หนูขอโทษนะเจ๊ที่หนูโกหกเจ๊ทำให้เจ๊เป็นห่วงอีกแล้ว ผมคิดในใจพร้อมกับรู้สึกผิดมาก ๆ จึงสะอื้นอีกกลั้นน้ำตาไม่ไหว

                “เจ้าร้องไห้อีกแล้วรึ” ซีคพูดถูก วันนี้มันวันบ้าอะไรกัน ทำไมผมถึงได้อ่อนแอเอาแต่ร้องไห้เป็นวักเป็นเวน

                “ข้าเป็นอะไรไม่รู้ ข้าพยายามไม่ร้อง แต่มันก็ร้องอยู่ดี” เสียงสะอื้นดังอยู่เนื่อง ๆ เหมือนผมควบคุมตัวเองไม่ได้

                “ไม่เป็นไร เจ้าคงกลัว แต่อีกหน่อยก็ชินไปเอง” ซีคบอกพร้อมเอามือลูบหลัง

                “อื้ม” ผมพยักหน้าตอบ

“ฟังนะวีนัส ข้าจะเล่าอะไรให้ฟัง… แม่พี่ท่านเสียตั้งแต่พี่ท่านได้สิบขวบ ข้ากับพี่ท่านห่างกันหกปี ตอนนั้นข้าเลยอายุสี่ขวบ ถึงไม่รู้ภาษีภาษาแต่ก็เสียใจอยู่เหมือนกัน เพราะแม่พี่ท่านก็เลี้ยงข้ามาตั้งแต่ข้ายังเด็ก”

                “ท่านกับท่านอควาห์ไม่ได้เกิดจากแม่คนเดียวกันหรอ…” แสดงว่าซีคต้องมีแม่อีกคน แล้วแม่เขาไปไหนล่ะ

                “ใช่ พ่อข้าแต่งงานกับสาวผิวขาวแถบตะวันตก ก่อนจะมาพบกับแม่ข้า พี่ท่านผิวขาวติดแม่แม้แต่นิสัยยังถอดกันมาไม่มีผิด” ซีคก็ยิ้มจางให้กับอดีตที่ทำให้เขาเคยมีความสุขมากกว่าปัจจุบันนี้ที่เป็นอยู่

                “แล้วแม่ท่านอยู่ไหน”

                “ถัดมาสองปีหลังจากแม่พี่ท่านเสีย แม่ข้าก็ถูกลอบฆ่า… ตอนนั้นข้าอายุได้หกขวบ ข้าร้องไห้จนไม่มีน้ำตา พี่ท่านก็เช่นกัน” เสียงซีคขาดหายสั่นเครือด้วยความรู้สึกตื้ออยู่ในอก

                “ข้าขอโทษ… ข้าไม่น่าถามเรื่องนี้เลย” มันทำให้ผมรู้สึกผิดที่ไปถามถึงอดีตอันเลวร้ายที่เคยเกิดขึ้นกับเขา

                “ไม่เป็นไร นานทีพูดก็เหมือนได้ระบาย มาถึงวันนี้… ข้าเสียพี่ท่านไป ข้าเสียใจจนร้องไม่ออกเลยล่ะวีนัส”

                “ถ้าอยากร้องก็ร้องเลยสิ ข้าไม่เอาไปบอกใครหรอกว่าท่านร้องไห้ ใคร ๆ ก็เสียใจได้ทั้งนั้น”

                “มันคงเป็นความรู้สึกด้านชาเวลาที่เราเสียคนที่เรารักจนชิน เสียทั้งแม่ ทั้งพี่ เสียทั้งทหารคนสนิท อีกหน่อย ถ้าเจ้าเสียข้าไป เจ้าอาจจะไม่ร้องไห้ก็ได้เพราะชินกับความเจ็บปวดที่มันเกิดขึ้นซ้ำซากแบบข้า”

                “ไม่ ! ข้าเคยเสียเพื่อนสนิทไปแล้วหนึ่งคน จนถึงตอนนี้ข้าก็ยังทำใจไม่ได้ และข้าก็ไม่ยอมเสียท่านไปอีกคนแน่” ผมทุบอกซีค ไม่อยากให้เขามาจบชีวิตและจากผมไปเหมือนกับนายไผ่เพื่อนสนิทของผมที่ฆ่าตัวตายไปเมื่อสามปีก่อน

                แววตาซีคไหวเพียงนิด คงไม่คิดว่าผมก็เคยเสียคนที่รักมาก่อนเหมือนกัน

                “เพื่อนเจ้าเป็นอะไรตาย” ซีคถาม

                “กระโดดน้ำฆ่าตัวตาย…” พูดทีไรน้ำตาก็ไหลทุกที วันดีคืนดียังฝันว่ามีนายไผ่คอยอยู่เคียงข้างผมตลอดเวลาไม่ว่าจะไปไหน

                “เสียใจด้วย กับเรื่องเพื่อนของเจ้า”

                “อื้ม…” เป็นครั้งแรกที่เราพูดถึงความหลัง และมันดันเหมือนกันจนน่าใจหาย เหมือนตรงที่ผมและซีคต้องเสียคนที่รักและใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ความกดดันโดยไม่มีใครรับรู้ ผมคิดว่านิสัยก้าวร้าวของเราสองคนแท้จริงก็แค่คนที่อยากได้คนที่เข้าใจ แต่เมื่อไม่มีใครเข้าใจก็เลยแสดงกิริยาถ้อยคำหยาบคายออกมา ก็แค่นั้น

                “ท่านสัญญากับข้าแล้วนะ ว่าท่านจะไม่ทิ้งไปไหน” ผมขยับตัวไปหาส่งสบสายตามองกลับไปทวงถึงสัญญาที่ซีคเคยให้ไว้

                “ข้าสัญญา” ถึงเจ้าชายจะไม่กลับคำ แต่มันก็ยังไม่มีอะไรมายืนยันได้

                “ข้าจะเชื่อได้ไง ว่าท่านจะไม่ทิ้งข้าไปแบบนายไผ่เพื่อนของข้า” ผมทักท้วง

                “ฟังเสียงหัวใจข้าสิวีนัส ตราบใดที่มันยังเต้นอยู่ ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าไปไหน” พูดจบซีคก็เงื้อมือมากดศีรษะผมเบา ๆ ตอนนี้เองใบหน้าผมก็แนบกับอกซ้ายเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้จังหวะการเต้นของหัวใจของซีคดันดังกึกก้องทั่วโสตประสาท ผมไม่เคยได้ยินเสียงหัวใจของใครชัดเท่านี้มาก่อนเลยจริง ๆ

                “เสียงหัวใจท่านเต้นดังจัง ข้าจะได้ยินมันเต้นดังแบบนี้ตลอดไปใช่มั้ย…” ผมถามด้วยเสียงสั่นเครือเคล้าสะอื้น

                “ตลอดไป” เขาตอบออกมาโดยไม่ลังเล

                “หัวใจข้าก็เต้นดังเหมือนกันนะ ดังมาก ๆ ท่านอยากฟังรึเปล่า”

------------------------

มาแล้ว อ่านกันให้สนุกเน้ออออ ถึงเว็บธัญจะเน่า แต่ขออย่าให้ผู้อ่านทิ้งซีคกับวีนัสไปเลย

เห็นคนอ่านน้อยบอกตรง ๆ ใจไม่ดีย์

​24.12.17

​------------

สปอยตอนที่ 20

เอ้าเร้วววววววววววววว มาอ่านสปอยกันก่อน

น้องเป็นอะไร อยากรู้รอชมวันพุธ อิอิ

💛​อย่าลืมคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้น้องวีนัสด้วยนะ💛​

ความคิดเห็น