ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 2 ยินดีที่ได้เจอ..อีกครั้ง

ชื่อตอน : บทที่ 2 ยินดีที่ได้เจอ..อีกครั้ง

คำค้น : ปรารถนาจอมบงการ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2564 07:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ยินดีที่ได้เจอ..อีกครั้ง
แบบอักษร

เวทิดา ทำงานอยู่ที่บริษัท ทรานสปอร์ต กรุ๊ป มาได้ 5 ปีแล้ว ซึ่งเธอทำงานในตำแหน่งเลขานุการ  

“เว วันนี้จะมีคณะหุ้นส่วนใหญ่มาเยี่ยมบริษัทเรา เดี๋ยวไปต้อนรับกับพี่นะ” หัศนัย กล่าวกับ เวทิดา ซึ่ง หัศนัย นั้นเป็นชายวัยกลางคนอายุประมาณ 50 ปลายๆ ดำรงตำแหน่งเป็น ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการบริษัท  

“ค่ะ” เวทิดา ขานรับ หลังจากที่เอาเอกสารวางไว้ที่โต๊ะทำงานของ ทัศนัย แล้ว 

เมื่อคณะหุ้นส่วนใหญ่ได้เดินทางมาถึงบริษัท ผู้บริหารระดับสูงพร้อมทั้งเลขานุการ ต่างรอต้อนรับอยู่ที่หน้าตึก ซึ่งคณะหุ้นส่วนใหญ่มีมาด้วยกัน 5 คน  

‘โอ๊ะ!!..’ เวทิดา อุทานอยู่ในใจ เพราะมีหนึ่งในนั้นคือผู้ชายที่ เวทิดา เจอที่ร้านอาหารเมื่อเร็วๆ นี้  

‘มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน เอ๊ะ! คงไม่ใช้หรอก หน้าเขาคงจะคล้ายกันมากกว่า คงจะไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง!’ เวทิดา คิดในใจ พยายามปลอบใจตัวเอง พร้อมทั้งภาวนาอย่าให้เป็นเขาคนนั้นเลย 

ทีมผู้บริหารได้เชื้อเชิญคณะหุ้นส่วนใหญ่เข้าไปในห้องประชุม ซึ่งในระหว่างที่เดินเข้าห้องประชุมนั้นสายตาของ เวทิดา ก็สบกับ ลูคัส เข้าอย่างจัง ซึ่งสายตาของเขาเหมือนมีแรงดึงดูดยังไงไม่รู้ และทำให้รู้สึกว่าร่างกายเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแรงต่ำช็อต จนทำให้หญิงสาวทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว หญิงสาวเสมองหลบสายตาเข้มๆ คู่นั้นทันที  

‘ทำไมรู้สึกแปลกๆ อย่างงี้ล่ะ คงจะบ้าไปแล้วเรา ฟุ้งซ่านจริงเลย’ เวทิดา คิดในใจ ส่ายศรีษะไปมา เพื่อขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป 

“ก่อนอื่นต้องขอกล่าวคำว่ายินดีต้อนรับ คุณลูคัส ลาวานอฟ และหุ้นส่วนใหญ่ทุกท่านที่มาเยี่ยมบริษัทในวันนี้ครับ” ทัศนัย กล่าวต้อนรับคณะหุ้นส่วนใหญ่ 

“โอ๊ะ..โอ๊ะ แม่เจ้า!!!” เวทิดา ช็อคเป็นรอบที่สองของวัน กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทำหน้าแทบไม่ถูก  

‘คงไม่ใช่เขาคนนั้นหรอก ชื่อคงจะเหมือนกันเท่านั้นเอง’ เวทิดา พยายามปลอบใจตัวเองเป็นรอบที่สอง  

แต่เค้าลางเหมือนจะไม่เป็นอย่างที่คิด พยายามก้มหน้าก้มตาไม่หันไปมองยังชายหนุ่ม จะออกไปจากที่นี่ก็ไม่ได้เพราะหน้าที่ความรับผิดชอบมันค้ำคออยู่ ต้องทนและค่อยหลบสายตาของชายหนุ่มที่มองมาที่เธออยู่บ่อยๆ 

“เว เดี๋ยวเอาเอกสารฉบับนี้ไปให้ คุณลูคัส หน่อย” หัศนัย กล่าวขึ้นพร้อมกับยื่นเอกสารให้ เวทิดา รับไป  

“ค่ะ” เวทิดา รับมาไว้ในมือ แล้วเดินเอาเอกสารไปให้ ลูคัส ที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ  

“เอกสารค่ะ คุณลูคัส” เวทิดา กล่าวพร้อมกับวางเอกสารลงไว้บนโต๊ะ  

“ยินดีที่ได้พบคุณอีกครั้งนะครับ” ลูคัส กระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน  

เวทิดา หันไปส่งยิ้มแห้งให้เขา ทำหน้าไม่ถูกเลยทีเดียว ไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี จะดีใจหรือเสียใจก็ไม่รู้เลยตอนนี้  

‘ยายเว เอ่ย!..โลกทำไมแคบอย่างนี้วะ ซวยแล้วไหมล่ะ อยากจะบ้าตาย’ เวทิดา คิดในใจ รีบเดินออกมาจากตรงนั้นโดยเร็วไว เพราะไม่รู้จะสู้หน้ากับชายหนุ่มอย่างไรดี  

หญิงสาวภาวนาขอให้เวลาที่อึดอัดเช่นนี้ ผ่านพ้นไปโดยเร็วด้วยเถิด ตอนนี้เธอแน่ใจร้อยเปอร์เซ็นแล้วว่าชายหนุ่มคือคนๆ เดียวกันที่ได้เจอกับเธอที่ร้านอาหาร 

เมื่อทุกอย่างในห้องประชุมผ่านพ้นไปด้วยดี เวทิดา แทบจะถอนหายใจออกมาดังๆ แต่ก็ได้โล่งใจเพียงเสี้ยวนาทีเดียวเท่านั้น  

“เดี๋ยวตอนเย็นมีงานเลี้ยงต้อนรับคณะหุ้นส่วนใหญ่ที่โรงแรม เว ไปกับพี่ด้วยนะ” หัศนัย กล่าวขึ้นเมื่อเดินมาถึงห้องทำงานของตน  

“หา!.. ให้ เว ไปด้วยหรือคะ?” เวทิดา เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ  

“ใช่” หัศนัย ตอบ  

“เอ่อ!.. เว ไม่ไปไม่ได้หรือคะ?” เวทิดา เอ่ยถามออกมาอย่างรู้สึกเกรงใจ 

         “คุณลูคัส เขาอยากให้เลขาทุกคนไปร่วมงานด้วยน่ะ เราติดอะไรหรือเปล่าล่ะ ถ้าไม่ติดอะไรก็ไปร่วมงานกัน”  

หัศนัย กล่าวแกมบังคับ เพราะจริงๆ แล้ว หัศนัย ได้รับการขอร้องมาจาก ลูคัส มาอีกที ซึ่งเขาก็ยังงงเหมือนกัน และตอนนี้ก็ยังคงงงอยู่ไม่หาย ว่าทำไม ลูคัส ถึงต้องเน้นย้ำให้พา เวทิดา ไปร่วมงานเลี้ยงด้วยให้ได้  

“ก็ไม่ได้ติดอะไรหรอกค่ะ” เวทิดา พูดออกมาเนืองๆ  

“ถ้างั้นก็ไปร่วมงานเลี้ยงกัน” หัศนัย กล่าวตัดบท  

“ได้ค่ะ” เวทิดา รับปากอย่างเสียไม่ได้ 

“อ้อ!.. เดี๋ยวสักช่วงสี่โมงเย็น เว ก็ออกไปแต่งตัวได้เลยนะพี่อนุญาต แล้วเราค่อยไปเจอกันที่ โรงแรมสักประมาณหนึ่งทุ่มนะ” หัศนัย กล่าวขึ้น  

“โอเคค่ะพี่” และเวทิดา ก็ตอบรับคำสั่งนั้นออกไปอย่างจำใจ 

พอสี่โมงเย็น เวทิดา ก็ออกจากบริษัท กลับมายังห้องของตัวเอง ซึ่งนับว่าโชคดีที่เธอมีชุดใส่ออกงานอยู่บ้าง ชุดที่เธอเลือกเป็นชุดเดรสสีส้มโอรสเปิดไหล่ซ้าย กระโปรงสั้นเลยเข่าขึ้นมาประมาณ 3 นิ้ว เวทิดา จัดการแต่งเนื้อแต่งตัวและแต่งหน้า โดยใช้เวลาประมาณชั่วโมงครึ่ง เธอเลือกที่จะปล่อยผมยาวสรวยให้สยายเต็มแผ่นหลัง 

และเมื่อแต่งองค์ทรงเครื่องเสร็จแล้ว เวทิดา ก็ออกจากห้องพัก เรียกรถแท็กซี่เพื่อไปยังโรงแรมที่จัดงานเลี้ยงต้อนรับนั้นทันที 

 

​อะไรจะช่างบังเอิญได้ใจขนาดนั้นเนาะ ลูคัส กับ เวทิดา ได้เจออีกครั้งจริงๆ ด้วย..... อิอิ :) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว