ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 1 ฝนฟ้าเป็นใจ

ชื่อตอน : บทที่ 1 ฝนฟ้าเป็นใจ

คำค้น : ปรารถนาจอมบงการ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2564 07:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 ฝนฟ้าเป็นใจ
แบบอักษร

สายฝนร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ละอองน้ำสาดกระเซ็น ปะทะผิวกายของ เวทิดา ที่นั่งทานอาหารเย็นอยู่ในร้านอาหาร ซึ่งร้านอาหารแห่งนั้นมีทั้งที่นั่งทานได้ทั้งในร้านและนอกร้าน เวทิดา เลือกที่จะนั่งนอกร้านเพราะจะได้เห็นวิวยามค่ำคืนและได้ผ่อนคลายอารมณ์เหงาๆ ที่ผ่านเข้ามาเป็นระยะๆ ของสาวอายุย่าง 30 ปี ที่ไม่มีแฟน  

แต่ไม่ใช่ว่า เวทิดา จะไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลย เธอเคยมีแฟนแต่ก็เลิกรากันไปนานมากแล้ว เพราะความที่ผู้ชายนั้นเจ้าชู้ และไม่คิดจะสนใจใยดีเวลาที่เจอกับปัญหา และเหนื่อยที่จะต้องมารองรับอารมณ์กับความเจ้าอารมณ์และเห็นแก่ตัวของเขา จึงขอยุติความรักครั้งเก่าก่อนไว้เสียตั้งแต่เมื่อ 2 ปีที่แล้ว และเวทิดา ก็ได้ครองสถานะโสดตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา 

เวทิดา เป็นผู้หญิงที่จัดว่าสวยมากเลยทีเดียว หน้าตาจิ้มลิ้ม หวานซึ้ง สวยหมดจด ใครเห็นใครๆ ต่างก็ทักว่าหน้าอ่อนกว่าวัยตั้ง 10 ปีแน่ะ *O* หญิงสาวมีรูปร่างบอบบาง น่าทนุถนอมเย้ายวนชวนให้หลงใหลเป็นอย่างยิ่ง  

“อุ้ย!..ฝนตกแล้ว มาตกอะไรตอนนี้นะ!.. แย่จัง” เวทิดา บ่นพึมพำกับตัวเอง  

“เดี๋ยวเปลี่ยนไปนั่งข้างในเถอะนะครับ ฝนน่าจะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ” พนักงานเสิร์ฟกล่าวบอกกับ เวทิดา  

“โอเคค่ะ” เวทิดา หันไปยิ้มให้พนักงานเสิร์ฟ แล้วเดินแก้มวิ่งเข้าไปในร้านซึ่งพนักงานได้จัดเตรียมโต๊ะไว้ให้เรียบร้อยแล้ว เป็นโต๊ะตัวมุมติดกับกระจกผนังร้าน มองออกไปเห็นสายฝนที่ตกพร่ำๆ อยู่ ณ ขณะนี้ 

“เฮ้!! คุณ..นี่โต๊ะฉันค่ะ” เวทิดา กำลังนั่งลงก็มีชายหนุ่มผู้ไม่ได้รับเชิญนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพร้อมกัน  

“อ้าว! ผมก็นึกว่าโต๊ะนี้ไม่มีคนนั่งซะอีก” ลูคัส พูด แต่ยังคงไม่ยอมลุกออกไป “คุณมาคนเดียวใช่ไหม?” เวทิดา มองหน้า ลูคัส ก่อนจะตอบ “ใช่”  

ลูคัส ยิ้มให้ เวทิดา  

“งั้นผมขอนั่งกับคุณนะครับ คุณดูสิไม่มีโต๊ะว่างให้ผมนั่งเลย และอีกอย่างฝนก็ตกหนักอย่างนี้คงจะไปไหนไม่ได้” ลูคัส กล่าวพร้อมกับทำตาบริบๆ ส่งให้ เวทิดา จึงมองสำรวจไปรอบๆ ภายในร้าน ซึ่งมีคนนั่งโต๊ะกันเต็มหมดตามที่ชายหนุ่มว่าจริงๆ  

“..ก็ได้ค่ะ” เวทิดา จำยอให้ชายหนุ่มนั่งด้วย ก่อนเอ่ยรับอย่างเสียไม่ได้ 

พนักงานเสิร์ฟนำอาหารของ เวทิดา มาวางให้ที่โต๊ะ  

“ผมขอเมนูหน่อย” ลูคัส กล่าวกับพนักงานเสิร์ฟ แล้วหันมอง เวทิดา  

“ผมชื่อ ลูคัส คุณชื่ออะไร?” ลูคัส กล่าวแนะนำตัวและเอ่ยถามชื่อสาวที่นั่งอยู่ตรงข้างออกไป  

“เวทิดาค่ะ” หญิงสาวตอบ  

“Nice to meet you. เวทิดา” ลูคัส ยิ้มส่งให้หญิงสาว  

“Nice to meet you too ค่ะ.” เวทิดาตอบกลับ 

เมื่อพนักงานนำเมนูมาส่งให้ ลูคัส เลือกรายการอาหาร ลูคัส จึงก้มลงดูเมนู  

“ผมขอแม็กซิกันเบอร์เกอร์เนื้อ และพั้งค์เบียร์” ชายหนุ่มสั่งอาหารกับพนักงานเสิร์ฟ  

เวทิดา แอบชำเรืองมองสำรวจชายหนุ่มที่อยู่ตรงข้าม เขามีรูปร่างกำยำสูงใหญ่ ซึ่งคงจะเป็นคนที่ชอบออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ ความสูงน่าจะประมาณ 190 ซม. ผมสีน้ำตาลเข้ม คิ้วหนา จมูกโด่งเป็นสันอย่างชายฝรั่ง ซึ่งรับกับริมฝีปากที่บางน่าจูบ ดวงตาเข้มติดไปทางดุ แต่มีแววขี้เล่นกวนๆ  

‘ผู้ชายคนนี้ก็น่าตาดูดีไม่เบาเลยนะเนี่ย’ เวทิดา คิดในใจ  

“มองผมอย่างนี้ อย่าบอกนะว่าหลงเสน่ห์ผมเข้าแล้ว” ลูคัส กล่าวขึ้นเมื่อสั่งอาหารของตนเสร็จแล้ว และเงยหน้ามาทันเห็น เวทิดา กำลังมองเขาอยู่พอดี  

“หึ! บ้าเหรอ..คุณนี้เป็นพวกหลงตัวเองนะ” เวทิดา ส่ายหน้าพร้อมส่งค้อนให้ชายหนุ่ม ที่พูดเหมือนกับว่าตนเองนั้นหล่อมากมาย เอ๋! แต่ก็หล่อน่ากินจริงๆ อ่ะ ;)  

“เอ้า!..ก็เห็นคุณมองผมซะขนาดนั้น แต่จะหลงผมก็ได้นะ ผมไม่ว่า” ลูคัส กล่าวยิ้มทั้งตาและปาก  

“ไม่ล่ะค่ะ ขอบคุณ” เวทิดา ส่ายหัว ยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเอง  

“ว้า! แย่จัง..ไม่ได้ผลเลยแหะ... คุณเป็นคนที่ไหน? ผมเป็นคนเยอรมัน” ลูคัส ถาม เวทิดา  

“แล้วคุณเห็นฉันอยู่ที่ไหนล่ะ ฉันก็เป็นคนที่นั่นแหละ” เวทิดา ตอบกวนๆ  

“ฮ้า! ผมคิดว่าคุณเป็นคนเยอรมันซะอีก” ลูคัส ชอบใจและสนุกกับการที่สาวเจ้าตอบแบบกวนๆ ยกคิ้วหลิ่วตาให้  

เมื่อทานเสร็จ เวทิดา ก็เรียกพนักงานมาเก็บเงิน  

“คุณผู้ชายจ่ายแล้วค่ะ” พนักงานพูดกับ เวทิดา  

“อะไรกันคุณ ฉันไม่ได้ให้คุณมาจ่ายให้ฉันนะ” เวทิดา หันมาแว้ดใส่ ลูคัส  

“ก็ถือซะว่าเป็นการขอบคุณที่ให้ผมนั่งโต๊ะด้วยไง” ลูคัส กล่าว  

“ฉันไม่ต้องการให้ใครมาจ่ายให้ฉัน ฉันจ่ายเองได้” เวทิดา พูดอย่างมีโมโห  

“งั้นคราวหน้าค่อยเลี้ยงผมคืนก็ได้น่า” ลูคัส กล่าวตัดบทอย่างไม่คิดอะไร  

“ไม่มีคราวหน้าค่ะ” เวทิดา ว่าพลางหยิบเงินยื่นส่งให้ชายหนุ่ม ลูคัส นั่งนิ่งไม่รับ เธอจึงลุกขึ้นเดินเอาเงินยัดใส่มือของ ลูคัส แล้วเดินออกไปจากร้านไป 

เวทิดา กวักมือเรียกแท็กซี่ที่เปิดไฟว่าง แท็กซี่มาจอดตรงหน้าเธอ  

“ไป..... ค่ะ” คนขับรถแท็กซี่พยักหน้า เวทิดา จึงขึ้นไปนั่งเบาะหลัง ยังไม่ทันที่รถแท็กซี่จะวิ่งไป ประตูรถที่นั่งเบาะหลังฝั่งตรงข้ามกับที่ เวทิดา นั่งก็เปิดออกและ ลูคัส ก็เข้าไปนั่ง  

“ไปเลยครับ” ลูคัส บอกแท็กซี่ให้ออกรถ  

“คุณ..เป็นบ้าอะไรเนี่ย! ขึ้นมาทำไม?” เวทิดา หันไปแยกเขี้ยวใส่ชายหนุ่มข้างกายทันที  

“ก็ผมอยากไปส่งคุณน่ะ” ลูคัส กล่าวพร้อมกับยิ้มให้ เวทิดา  

“ฉันกลับเองได้ ไม่ต้องให้คุณไปส่ง” 

“แต่ผมก็ยังอยากไปส่งคุณอยู่ดี ไม่เคยได้ยินเหรอหนึ่งคนหัวหาย สองคนเพื่อนตาย สามคนกลับบ้านได้น่ะ” ลูคัส ตื้อที่จะไปส่งให้ได้  

“คุณนี้ประสาทนะเนี่ย” เวทิดา ขมวดคิ้ว ส่ายหน้าอย่างระอาให้กับลูกตื้อของชายหนุ่ม  

“น่า!..คุณ ผมไม่ทำอันตรายหรอก แค่อยากเชื่อมสัมพันธ์ไมตรีด้วยก็เท่านั้นเอง” ลูคัส กล่าวยิ้มทั้งปากและตาให้กับ เวทิดา  

“ตามใจ อยากไปส่งก็เชิญ” เวทิดา เอ่ยอย่างเสียไม่ได้ ลูคัส ยิ้มกว้างมากขึ้นกว่าเดิม  

“คุณอายุเท่าไร?” ชายหนุ่มถามขึ้นอย่างอยากรู้ เวทิดา หันไปมองเขาอีกรอบ  

“ถามทำไม? ..ไม่รู้หรือไงว่าผู้ชายถามอายุผู้หญิงมันไม่สุภาพน่ะ” ลูคัส ยักไหล่ “ก็ผมแค่อยากรู้ หากคุณไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไร ผมอายุ 38 นะครับผม” 

เวทิดา ถอนหายใจออกมาดังๆ ก่อนจะกล่าวออกไป  

“จริงๆ ฉันก็ไม่ได้อยากรู้อายุคุณนะ” การพูดกวนๆ ของสาวเจ้าก็ไม่ได้ทำให้ ลูคัส เบื่อหน่ายและล่าถอยไปแต่อย่างใด กลับทำให้ชายหนุ่มสนุกกับการที่ได้ต่อปากต่อคำกับ เวทิดา ซะงั้น  

“ถึงคุณไม่อยากรู้ แต่ผมอยากบอกนี่ และอยากบอกมากกว่านี้ด้วย” ชายหนุ่มกล่าวยิ้มพลางทำหน้าทะเล้นกวนๆ ส่งให้ เวทิดาส่งค้อนให้ชายหนุ่มหนึ่งที และหันกลับไปพูดกับแท็กซี่  

“จอดตรงนี้ละค่ะ เท่าไรคะ?" เวทิดากำลังล้วงเงินออกจากกระเป๋า  

“เดี๋ยวผมจ่ายเอง ผมจะให้ไปส่งต่อน่ะ” ลูคัส บอกกับแท็กซี่  

“งั้นคุณเอาเงินค่าแท็กซี่นี้ไป” เวทิดา ยื่นเงินให้ชายหนุ่ม “ผมไม่รับก็บอกแล้วว่าผมมาส่ง” เวทิดาส่งค้อนให้ชายหนุ่มอีกหนึ่งที  

“ไม่เอาก็ตามใจ ขอบคุณนะคะที่มาส่ง หวังว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกนะ บายค่ะ” เวทิดา กล่าวแล้วเปิดประตูลงจากรถ เดินเข้าไปในคอนโดที่สาวเจ้าเช่าอาศัยอยู่  

“แล้วเราจะได้เจอกันอีกอย่างแน่นอน” ชายหนุ่มกล่าวพึมพำตามหลังคนที่เดินจากไปอย่างหมายมั่น 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว