มาแล้วกับอีกเรื่องของ Sunday จะตั้งใจเขียนให้ดูที่สุดเลย ^^ ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านนะ จุ้บๆ >3< ไปสนุกกับเรย์และโซลกันได้เล้ยยยยยยย!!!!!

ตอนที่ 8 : อย่าไปนะ!

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 : อย่าไปนะ!

คำค้น : โซล เรย์ นิยายy คำตอบของผมคือคุณ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 910

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2560 19:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 : อย่าไปนะ!
แบบอักษร

                ผมเดินลงคอนโดมาพี่ที่เคาน์เตอร์ก็เรียกผมไว้ บอกว่ามีคนเอาของมาฝาก มันคือแซนวิช 2 ชิ้น ชิ้นใหญ่ด้วยนะ แล้วโซลก็ไลน์มาบอกพอดีว่าเอามาฝากไว้ให้ มันตื่นเช้าขนาดนั้นเลยหรอ มันต้องทำงานแบบไหนถึงจะมีเวลาไปวิ่งตอนเช้าได้ เป็นผมนะเหนื่อยตายเลยไปวิ่งแล้วก็ต้องมาทำงานอีกไม่เอาเด็ดขาดอะ แต่ก็ดีแหะ วันนี้มีข้าวเที่ยงล่ะ อิอิ

                “เพื่อนเรย์ ยิ้มหน้าบานมาทำงานเชียวนะ” เดินเข้าห้องทำงานไอ้กานเจ้าเดิมก็เริ่มแซวผมคนแรกเลย เชื่อเถอะ เดี๋ยวมันต้องตามมาอีก 2 เสียงให้ครบแก๊งค์

                “นั้นดิ เมื่อวานไปทำอะไรมานะ” นั้นไงไอ้คิมมาอีก 1 เหลืออีก 1 ผมทำไม่สนใจเอากระเป๋าไปวางไว้ที่โต๊ะของผม

                “คงไปกินกันที่เยาวราชล่ะม้างงงงงง” ครบล่ะครับ 3 เสียงปากหมา สัสซัน

                “โห้! นี้มึงไป “กิน” กันที่เยาวราชเลยหรอออออออ” ไม่จบไอ้กานไม่จบ

                “นั้นดิแถวนั้น ห้อง เอ้ย! ของมันแผงนะเว้ยยยยยย” ไอ้คิมก้ไม่จบอีก กูทนไม่ไหวล่ะนะ

                “สัส!!! กุไปกินข้าว ไม่ได้ไปกินกัน ไปเลยพวกมึงไปทำงานเลย ไป๊” ไม่ไปกูจะสาดน้ำใส่พวกมึง

                “อุ้ยๆๆ มีโกรธๆ แซวนิดแซวหน่อยก็ไม่ได้เนอะ ไปๆพวกเราไปทำงานกันเถอะ” ไอ้ซันทำลอยหน้าลอยตาแล้วมัน 3 ตัวก็แยกย้ายไปทำงาน ใจร่มๆอีก 1 อาทิตย์ก็หยุดแล้ววววว ที่ทำงานของผมจะหยุดให้พนักงาน 1 อาทิตย์ครึ่ง ในช่วงสิ้นปีกับเข้าปีใหม่ที่ให้หยุดยาวแบบนี้เพราะว่าก่อนหน้านี้เราจะหยุดได้แค่วันหยุดนักขัตฤกษ์เท่านั้น นอกนนั้นจะต้องทำงานเติมวันทุกวัน!!! ฟังดูอาจโหดนะ แต่เขาก็ตอบแทนให้ตอนสิ้นปีนี้แหละ ช่างเหอะ ตอนนี้ผมคิดว่าสิ้นปีจะไปไหนดี ขั้นแรกก็ต้องไปหาครอบครัวก่อน จากนั้นก็ ถ้าผมจะชวนโซลมันไปเที่ยวมันจะดูอ่อยแรงไปมั้ยอะ เอาไม่ดิๆ มึงโดนจีบอยู่นะเรย์มึงต้องเล่นตัวหน่อยดิว่ะ จะไปชวนโซลมันก่อนได้ไงล่ะ แล้วถ้ามันไม่ชวนผมล่ะ เห้ยเดี๋ยว? แล้วกูจะมานั่งคิดเรื่องมันเพื่อไรว่ะ ไหนบอกไม่อยากมีแฟนไงว่าเรย์ โอ้ยปวดหัวเว้ย! ไม่เอาๆทำงานๆ

                ติ๊ง “แค่ 2 ชิ้นจะอิ่มมั้ย?” โซลไลน์มาถามผม ถ้าบอกว่าไม่อิ่มมันจะซื้อมาให้อีกหรอ ถ้าโซลมาไอ้ 3 ตัวนั้นได้แซวยันเลิกงานแน่ๆ

                “อิ่มดิ”

“แน่ใจ? ซื้อไปให้อีกได้นะ”

“ไม่เป็นไร ซื้อมาเพิ่มก่อนเข้างานแล้ว” ไม่ได้ซื้อมาหรอก แต่บอกโซลไปก่อนมันจะได้ไม่ต้องมาที่ทำงาน

                “เคเค วันหลังจะซื้อให้เยอะกว่านี้นะ หลุมดำ 55555” สัสว่ากูหรอ ได้!!!

                “พูดแบบนี้เจอกันเยาวราชมั้ย”

“ตั้งใจทำงานนะ บาย” สัส รีบหนีเชียวนะมึง

                “เหอะ นึกว่าจะแน่”

“แน่อยู่แล้วเจอกันก็ได้ มีเรื่องจะถามด้วย เย็นนี้ไปรับที่คอนโดนะ เลิกงานแล้วไลน์มาด้วยล่ะ”

                เรื่องจะถาม? เรื่องไรวะ อยากรู้อะ ทำไมไม่บอกตอนนี้เลยล่ะ ถามแม่งเลยละกัน

                “บอกมาเลย อยากรู้ๆๆๆๆ”……………. เงียบ ไม่อ่าน ไม่ตอบด้วย อะไรของมันว่ะ ปกติอ่านเร็วจะตาย ชิ กูไม่อยากรู้แล้วก็ได้ ทำงานดีกว่า

                “ป่ะ แดกข้าว หิวเว้ย กินไรดีวะ” ไอ้ซันเดินมาชวนผมที่โต๊ะ แล้วไอ้กานกับคิมก็เดินตามมา

                “พวกมึงไปเหอะ วันนี้กูห่อข้าวมา”

                “หืม?/หืม?/หืม?” พวกมันตกใจพร้อมกัน

                “มึงห่อข้าวมา? แปลกจังว่ะ ไหนบอกขี้เกียจตื่นเช้ามาทำไง” ไอ้กานเริ่มถาม

                “เออน่า ไปๆ เดี๋ยวคนก็เต็มศูนย์อาหารหรอก” ผมรีบไล่พวกมันให้ไปกินข้าว ไม่งั้นผมหลุดแน่ๆ

                “เออๆ เดี๋ยวนะ มึงก็เอาข้าวมึงไปกินกับพวกกูที่ศูนย์ก็ได้นิ ปะ” คิมชวน

                “คนเยอะ ขี้เกียจ กินที่โต๊ะนี้แหละ”

                “เออๆ เคเค เจอกัน” แล้วมัน 3 คนก็เดินไปแดกข้าว เห้ออออ ไปได้ซักที หิวไส้จะขาดอยู่แล้ว ผมเคลียร์โต๊ะทำงานแล้วก็หยิบแซนวิช 2 ชิ้นออกมา รู้สึกเขินแปลกๆแหะ อิอิ

                ติ๊ง “กินข้าวยัง” เจ้าของแซนวิชทักมา

                “กำลังกินอยู่” ผมถ่ายรูปแซนวิชที่โดนผมกัดให้โซลดู

                “เคเค ไม่กวนล่ะ”

“เดี๋ยวๆ บอกมาก่อนจะคุยเรื่องอะไร เมื่อเช้าอะ”

                “เดี๋ยวบอกตอนเย็นนะ บาย อ่อ อีกอย่างขอโทษนะ” ขอโทษไรว่ะ? อ้าวเห้ย แล้วมันก็เงียบไปเลย เรื่องไรว่ะ ต่อมเผือกสั่นแล้วเนี้ย ชิ แดกต่อดีกว่า

                ผมกินแซนวิชเสร็จก็กลับมาทำงานต่อ ซักพักคนก็เริ่มกลับเข้ามาทำงานเพราะใกล้เข้าเวลางานช่วงบ่ายแล้ว

                “ข้าวที่มึงห่อมาอะ แซนวิชช่ะ” ห้ะไอ้ซันรู้ได้ไง ดีนะมันถามตอนไอ้กานกับคิมมันไปเข้าห้องน้ำ หรือว่าไอ้ขอโทษนะของโซลมันคือ

                “มึง รู้ได้ไง?”

                “55555 กูถามไอ้โซลมา เอาน่ากูไม่ได้บอกไอ้ 2 ตัวนั้นหรอก” กูว่าแล้ววววววว ไอ้โซลลลลลลลล มึงนะมึง เชี้ย

                “สัสเอ้ย!”

                “แหมๆ หวานกันเชียว”

                “หยุดเลยมึงอะ เดี๋ยวไอ้ 2 ตัวนั้นมาได้ยินมันก็แซวกูอีก”

                “ค้าบๆ น้องหลุมดำ”

                “สัส มันบอกอะไรมึงอีก บอกกูมา!!!”

                “5555 ก็มีแค่นี้แหละ 55555” ไอ้โซลนะไอ้โซล เย็นนี้มึงเจอกู กูจะแดกร้านอาหารที่แพงที่สุดเลย ค่อยดู

                ตอนนี้ก็เลิกงานแล้วผมกลับมาที่คอนโด อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า รอไอ้ตัวแสบมารับ

                ติ้ง “ถึงแล้ว ให้ขึ้นไปรับมั้ย”

“ไม่ต้อง” ผมรีบลงไปหาโซลที่ลานจอดรถ เจอล่ะ มึงโดนแน่

                “วันนี้ไปกิ….”

                “มึงเล่าอะไรให้ไอ้ซันฟังบ้าง!!!”

                “เออออ เอออ คือออ มันก็ถามๆ ก็บอกๆมันไปอะ”

                “หรอออออ มันแซวกูเรื่องแซนวิช เรื่องหลุมดำ”

                “ก็มันแชทมาถามเมื่อตอนเที่ยงอะว่า ทำไมมึงถึงไม่ไปกินข้าวกับมัน กูก็บอกว่ากูซื้อแซนวิชไปให้ แค่นี้เอง”

                “มึงก็บอกไปดิว่าไม่รู้อะ”

                “จะให้บอกแบบนั้นได้ไง ก็กูจีบมึงอยู่ กูก็แค่เอาของไปให้ มันแซวนิดหน่อยก็ช่างมันดิ”

                “กูไม่ชอบนิ!!!”

                “เรย์ มึงอยากให้กูจีบมึงแบบแอบๆอะหรอ ไม่ต้องให้ใครรู้ว่าจีบกันอยู่งี้หรอ”

                “………” ผมไม่รู้จะตอบโซลมันยังไงดี คือผมไม่อยากให้ใครมาแซวผมว่าโซลจีบผมอยู่ คือไม่ชอบให้ใครมาแซวอะเข้าใจป่าวว่ะ

                “มึงแคร์คนอื่นนอกจากกูหรอ มึงไม่ชอบที่คนอื่นแซวมึงในเรื่องของเราโอเคกูเข้าใจ มึงก็ช่างแม่งดิ มึงจะไปห้ามความคิดของคนอื่น มันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ ถ้ามึงยังสนใจยังแคร์คำแซวอีก มึงก็ต้องมาหน้ามุ่ยแบบนี้แหละ วันนี้คงกินข้าวกันไม่สนุกแล้วแหละ กูกลับล่ะนะ” เห้ยเดี๋ยวดิ อย่าไปดิว่ะ โซลเปิดประตูรถแล้วกำลังจะก้าวขาขึ้นรถ กูขอโทษ อย่าไปนะเว้ย

                หมับ! “อย่าไปนะ!!!” ผมรีบวิ่งเข้าไปดึงตัวโซลออกจากรถแล้วกอดเอาไว้ ผมไม่อยากให้มันไป ผมอยากอธิบายให้มันฟัง

                “เออออ เรย์ ปล่อยกูก่อนมั้ย”

                “ทำไม!!! รังเกียจกูหรอ”

                “ป่าว แต่คนอื่นเขามองเราอะ” ห้ะ!? ผมคลายกอดออกแล้วก็มองไปรอบๆ มีคนอยู่แถวๆนั้นประมาณ 4-5 คน มองมาที่ผมกับโซลแบบงงๆ เชี้ยล่ะ

                “ขึ้นรถ กูหิว” >//////< ผมรีบวิ่งขึ้นรถ แล้วซักพักโซลก็ขึ้นตามมา

                “ไปกินไม่สนุกแล้วม้างงงง กลับห้องมั้ย” เสียงมึงกวนตีนขนาดนี้ มึงอย่ามาเล่นใหญ่ใกล้กูนะ กูจะยกให้วันนึงเพราะวันนี้กูผิดsivdot

                “ไม่กลับ หิว!!!”

                “อะๆก็ได้ จะเอาร้านไหน”

                “ร้านอะไรก็ได้”

                “เคเค แล้ววว เมื่อกี้กอดกูทำไม”

                “O///O กู กู เออ แล้วตกลงเรื่องที่จะบอกอะเรื่องอะไร”

                “อ้าว? ตอบกูมาก่อนดิ”

                “มึงแหละบอกก่อน…แล้วกูจะบอก”

                “จะชวนไปเที่ยวตอนปีใหม่เฉยๆ”

                “ห้ะ !? O.O”

                “อืม อะ ตามึงล่ะบอกมา กอดกูทำไม”

                “กู กู กูกลัวมึงหนี”

                “แค่จับแขนก็พอปะ???”

                “พอเลย!!! ขับรถไป”

                “ค้าบๆ ตัวหอมจังนะ มึงอะ”

                “O///O” นี้มึงแอบดมกูด้วยหรอ ไอ้หมาบ้า >///<

ความคิดเห็น