มาแล้วกับอีกเรื่องของ Sunday จะตั้งใจเขียนให้ดูที่สุดเลย ^^ ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านนะ จุ้บๆ >3< ไปสนุกกับเรย์และโซลกันได้เล้ยยยยยยย!!!!!

ตอนที่ 7 : เยาวราช again

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 : เยาวราช again

คำค้น : โซล เรย์ นิยายy คำตอบของผมคือคุณ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 675

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2560 10:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 : เยาวราช again
แบบอักษร

                หลังจากที่พวกผมกินข้าวต้มกันเสร็จ ก็ขับออกจากร้านระหว่างทางผมก็บอกให้โซลมันแวะเยาวราชเพราะผมอยากกินของหวานตบท้ายก่อนนอน อิอิ


                “ไม่กลัวอ้วนรึไง”

                “ก็กูอยากอะ” ผมถอดเสื้อสูทออกแล้วเอาไปวางเบาะหลังเพราะตอนนี้เริ่มร้อนแล้ว ที่จริงมันร้อนตั้งแต่อยู่ในร้านแล้วแหละ แต่ไม่อยากเสียฟอร์มเดี๋ยวโซลมันแซวผมอีก ผมปลดกระดุมออก 1 เม็ด จะได้ระบายความร้อนได้บ้าง แต่สายตาของไอ้คนขับที่แบบมองมาเป็นพักๆแบบนี้ผมอยากจะหันไปเอาเสื้อสูทที่พึ่งเอาไปวางไว้เบาะหลังกลับมาใส่ซะแล้วสิ

                “มึงหยุดมองกูเดี๋ยวนี้เลยนะ กูไม่อยากรถคว่ำตาย”

                “มองที่ไหน เปล่าเลยยยยยยยย” ตอแหลสัส มึงคิดว่ากูโง่หรอห้ะ

                “มึงอย่าทำแบบนี้ดิ กู กูอึดอัดนะ” ก็เข้าใจนะว่าชอบอะ แต่มึงช่วยคุมสติกับความหื่นกระหายในตัวไว้บ้าง กูถูกมองด้วยสายตาแบบนี้กูก็ไปไม่เป็นนะเห้ย

                “กูขอโทษ ก็มึงอะ จะปลดกระดุมเพื่อ กูเป็นผู้ชายนะเว้ย แม่งขาวชิปหาย” ไอ้หื่น!!!

                “กูก็ผู้ชายเว้ย”

                “แต่กูชอบผู้ชายอยู่นะตอนนี้ หืม หรืออยากให้กูบอกชอบมึงอีก กูชอบมึ…..”

                “พอเลยๆ ขับรถไป กูหิว” ผมรีบห้ามโซลไว้ก่อนไม่งั้นได้ร้อนหน้าอีกนแน่ๆ

                “ค้าบๆ”


                ทั้ง 2 คนจอดรถไว้ที่ประจำของเรย์ แล้วเริ่มเดินหาของหวานในย่านเยาวราช และนี่คือการเอาคืนของเรย์ เรย์เดินตรงไปที่ร้าน ขนมปังเจ้าอร่อยเด็ดเยาวราช แล้วก็เขียนคิวกับสั่งใส้ที่อยากกิน


                “เดี๋ยวๆๆ เรย์ ไม่สั่งเยอะไปหรอ”

                “ไม่นะ”

                “แต่นี่มัน 10 ชิ้นแล้วนะ”

                “ธรรมดา กูกินวันนั้นยังไม่ชินอีกหรอ”

                “เอออ กูจะพยายามชินนะ”

                “อ๋อ แล้ววันนี้มึงจ่ายด้วยนะ”

                “ห้ะ!?”

                “ก็เมื่อกี้มึงแซวกู หัวเราะใส่กู กูเลยเสียความมั่นใจในการกินไป เพราะฉะนั้นมึงต้องจ่ายค่าของหวานคืนนี้ กูจะได้กลับมามั่นใจอีกไง เค๊ จบ” 55555 เดี๋ยวไปต่อร้านอื่นอีกดีกว่า

                “ได้ด้วยหรอวะ???”


                เรยไม่ได้ตอบกลับไปได้แต่ยิ้มอย่างผู้ชนะให้ไปเท่านั้น ต่อจากร้านขนมปังเจ้าอร่อยเด็ดเยาวราช ก็เป็นร้าน ขนมไหมฟ้า และสุดท้ายก็คือ เต้าทึงนมสด เรย์ขนขนมมากินที่ร้านเต้าทึงนมสด


                “ดูแล้วอิ่มสัส มึงกินเข้าไปได้ยังไงเยอะแยะวะ” โซลสงสัยในพลังแห่งหลุมดำของเรย์ ซึ่งมันเป็นเรื่องปกติของเรย์มากๆ

                “ไม่รู้ดิ กินเยอะมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว แม่เคยเล่าให้ฟังอะ”

                “งั้นตอนเด็กๆอ้วนปะเนี้ย”

                “ไม่นะ” ใครจะไปกล้าบอกล่ะ ตอนเด็กๆผมอ้วนมากๆ เหมือนมาสคอตยางมิชลินเลยแหละ แม่ชอบแซวผม

                “จิงอะ”

                “เออดิ”

                “หึหึ อืมๆ”

                โซลและเรย์นั่งกินขนมไปเรื่อยๆแต่ส่วนมากเรย์จะเป็นคนกินมากกว่า เพราะโซลแค่เห็นเรย์กินก็อิ่มแล้ว ทั้งคู่นั่งกินและพูดคุยกันเรื่องทั่วไปจนเรย์กินขนมหมดลงในที่สุด

                “อิ่มมมมมมมม” ผมกับโซลเดินกลับมาที่รถของโซล วันนี้ก็อิ่มจังตังค์อยู่ครบอีกล่ะ อิอิ

                “คนหรือควายวะ แดกเยอะชิปหาย”

                “ว่ากูหรอ!!!!!”

                “ป่าว”

                “มึงว่ากูเป็นควาย”

                “บ้า ควายที่ไหนจะน่ารักแบบนี้ล่ะ” เชี้ย!!!

                “O///O ปะ ไป ไป ขึ้นรถ” ผมรีบเปิดประตูแล้วขึ้นรถ ไอ้บ้าโซล กูเป็นผู้ชายนะ ใครให้มาชนผู้ชายว่าน่ารักวะ ไอ้บ้า!!!

                “หึหึ เขินหรอ” พอโซลมันขึ้นรถมามันก็เริ่มแซวผมเลย

                “ถ้าแซวกูอีก กูจะมาเยาวราชอีก”

                “โอเคกูไม่แซวแล้ว”

                “เหอะ ก็ดี” กูชนะ!!! 555


                ขอมาด้านของโซลบ้างเนอะ โซลมาส่งเรย์ที่คอนโดของเรย์ แต่ก็ไม่ได้ไปส่งถึงห้องเพราะเรย์บอกว่าให้รีบกลับเพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว โซลเลยได้แค่รอให้ไฟห้องของเรย์เปิดก่อนถึงจะออกจากคอนโดเรย์เพื่อกลับที่พักของตัวเอง ระหว่างทางที่ขับรถกลับบ้านโซลก็นั่งคิดถึงตอนที่นั่งกินข้าวต้มและตอนที่ไปเยาวราชกับเรย์ คนอะไรเวลาเคี้ยวข้าวยังน่ารักอะ โซลดีใจมากที่เรย์ยอมให้โอกาสแล้วก็ยอมไปไหนมาไหนด้วย ตอนที่ไปหาที่ทำงานแล้วทำหัวเสียเดินออกมาก็กะจะลองใจเรย์มันเท่านั้นแหละว่ามันจะยอมตามมาอธิบายรึเปล่า ถึงเรย์จะไม่ยอมตามมาโซลก็ไม่ยอมที่จะหยุดจีบเรย์มันหรอกก็คนมันรักนินะทำไงได้ล่ะ


                “ไลน์ไปบอกดีกว่า” ผมหยิบมือถือขึ้นมาแล้วไลน์หาเรย์เพราะถึงคอนโดแล้ว

                “ถึงแล้วนะ” ผมรอให้เรย์ตอบแต่ก็ไม่อ่านไม่ตอบซักที เห้ออออ ไปอาบน้ำก่อนละกัน

                ติ๊ง! ได้ยินเสียงแจ้งเตือนผมก็รีบกลับมาที่มือถือแล้วเปิดดู

                “อืม รีบนอนซะล่ะ เดี๋ยวตื่นสาย บาย” เชี้ย! ดีใจวะ

                “ค้าบๆ” อยากส่งสติ๊กเกอร์ไปนะ แต่กลัวมันเขินจนงอนแล้วให้ผมพามันไปเยาวราชอีก กระเป๋าตังค์ผมจะไปเกิดใหม่อยู่แล้ว เมื่อกี้ไปแค่ 3 ร้านก็จริงแต่ก็ไม่ใช่จะหยุดแค่อันเดียวมีเบิ้ลครับท่าน ไม่รู้มันกินเข้าไปได้ยังไงเยอะขนาดนั้น ผมคงต้องพามันไปร้านบุฟเฟ่ต์แทนแล้วล่ะจะได้คุ้มๆกว่านี้ แต่ถึงมันจะไปร้านไหนผมก็ยอมทุ่มครับ ก็อยากได้เขามาเป็นแฟนนิเนอะ เท่าไหร่ป๋าโซลก็จ่ายได้ครับบบบบบบบ


                ตี 5 ผมตื่นนอนก็ไปวิ่งที่สวนสาธารณะเดี๋ยวซัก 6 โมงค่อยทักไปหาเรย์ละกัน ผมจะตื่นเช้าไปวิ่ง ก่อนไปทำงานทุกวัน เพราะงานของผมมีเวลาพักเยอะไม่ต้องเข้างานเหมือนมนุษย์ออฟฟิสแต่ก็ต้องมีความรับผิดชอบสูงเหมือนกัน ตอนเช้าๆมาวิ่งแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ อากาศสดชื่นกำลังดี รถน้อย แต่ก็มีคนเริ่มออกมาทำงาน ส่วนมากก็จะเป็นพ่อค้าแม่ค้าที่จะต้องรีบตั้งร้านเพื่อที่จะได้ทันขายของในเวลา 7-8 โมง เราพเวลานี้จะเป็นเวลาเข้างานของทุกๆคน ถึงมันจะดูวุ่นวายแต่มันก็ทำให้ได้เห็นการใช้ชีวิตในแต่ละวันของคนต่างอาชีพ เมื่อก่อนผมก็ไม่รู้หรอกว่าอาชีพนี้เขาทำยังไงถึงจะได้ผลลัพธ์ของสิ่งที่เขาประกอบอาชีพมา แต่พอได้มีเวลามานั่งมองแบบนี้ก็ได้รู้ว่าเขาก็ลำบากเมื่อกัน บางสิ่งกว่าจะได้มามันก็ไม่ใช่ง่ายๆเลย กว่าป้าคนนั้นจะทำอาหารมาขายในแต่ละอย่างคงจะต้องตื่นนอนก่อนผมหลายชั่วโมงแน่ๆ กว่าลุงคนนั้นจะปิ้งหมูปิ้งได้ในแต่ละไม้คงก็ใจเย็นมากๆ ผมจึงเป็นคนที่ค่อนข้างเสียได้ของโดยเฉพาะของกิน แต่ตอนนี้ผมคิดว่าผมซื้อกับข้าวอะไรไปให้เรย์มันดีมั้ยนะ เอาแซนวิชด์ละกันมันจะได้เอาไปกินตอนเที่ยงได้ ผมกลับมาที่คอนโดแล้วขับรถมอไซไปที่คอนโดของเรย์ ตอนนี้พึ่ง 7 โมงมันน่าจะยังไม่ออกไปทำงาน ผมฝากของไว้ที่เคาน์เตอร์แล้วก็ไลน์บอกเรย์


                “อาหารเที่ยงฝากไว้ที่เคาน์เตอร์นะ” ผมไม่ได้รอให้เรย์ตอบเพราะต้องกลับมาที่ดอนโดเพื่ออาบน้ำแล้วไปทำงาน ค่อยไปอ่านที่ทำงานล่ะกัน


                ตอนนี้ 8 โมงครึ่งเรย์น่าจะถึงที่ทำงานนานแล้ว ผมมาถึงที่ทำงานก็ตรงไปห้องทำงานของตัวเองแล้วเปิดดูมือถือ

                “ห้ะ เอามาให้ตอนไหนเนี้ย แต่ก็ขอบคุณนะ” มีกำลังใจทำงานสุดๆ

                “เอาไปฝากไว้ตอนเช้า ไปวิ่งมาเลยซื้อมาให้”

                “ตื่นเช้าจัง”

                “ทุกวัน”

“จิงอะ”

“จิงดิ ทำงานกอ่นนะ”

“อืม” คุยกันยาวขึ้นแหะ อยากคุยยาวกว่านี้หรอกถ้าไม่ติดว่าต้องอ่านแฟ้มข้อมูลไม่รู้กี่แฟ้มที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของผม ก็เพราะเมื่อคืนไปเยาวราชนั้นแหละเลยต้องทิ้งงานไว้

                ติ๊ง! เสียงไลน์? เรย์หรอ แต่ปกติเรย์ไม่ทักมาก่อนนะ ผมเปิดมือถือดู…….เรย์จริงๆด้วย

                “ทำงาน สู้ๆนะ” เชรดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด สู้เว้ย!!!

ความคิดเห็น