การเดินทางในทริปเร่งด่วนเป็นไปอย่างทุลักทุเล แต่ก็มาถึงจนได้

หนูนิดลากกระเป๋าตัวเองวิ่งหลบเข้าห้องไป

หนูนิดยื่นน้ำสีสวยให้ผู้เป็นพี่แก้วนึง แล้วทำท่าชนแก้ว

🥂

หนูนิดนั่งรื้อของในกระเป๋าออกมาวางเรียงกัน โดยมีภูวินทร์นั่งมองอยู่ที่เตียงนอน

เหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้าหนูนิด เธอใช้มือบางพัดโบกลมเข้าใบหน้าตัวเอง พร้อมใช้หลังมือปาดเหงื่อตามลำคอระหง

ภูวินทร์ : ทำไมท่าทางแบบนั้นมันดูเย้ายวนผมแปลก ๆ นี่เธอตั้งใจหรือยังไงกันนะ ใบหน้าแดงระเรื่อกับคอขาว ๆ ที่เธอกำลังลูบไล้อยู่นั้น ...

ภูวินทร์ : ฝีมือคุณย่าแน่ ๆ ที่ทำให้อาการของเราสองคนเป็นแบบนี้ ถึงกับต้องวางยากันเลยเหรอเนี่ย

หนูนิดร่างสั่นเทาด้วยฤทธิ์ยา เนื้อตัวขึ้นสีแดงเพราะอุณหภูมิขึ้นสูง นาทีนี้เขาเท่านั้นที่จะช่วยเธอได้

เท่านั้นเองเขาก็จับร่างบางเข้ามาประกบปาก ดูดดึงกลีบปากบางอย่างไม่ทะนุถนอม ลิ้นร้ายจาบจ้วงเข้าไปด้านในจนหนูนิดต้องเผยอรับอย่างเก้ ๆ กัง ๆ จูบแรกของเธอ...มอบให้เขาไปแล้ว

กายสาวสะท้านหนักเมื่อถูกสัมผัสเพียงปลายนิ้วของภูวินทร์ นี่คือครั้งแรกที่ต้องมือสากของผู้ชาย เขา...คือคนแรกที่ได้สัมผัสผิวขาวของเนื้ออ่อน

✂️ cut✂️cut✂️cut

ไร้ท์ : จินตนาการกันตามสะดวกนะฮะ

หนูนิด : คุณย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วมันจะทำให้เรารักกันขึ้นเหรอ คุณย่าคิดผิดแล้วล่ะค่ะ

หนูนิด : พอเสร็จแล้วเขาก็นอนหันหลังให้หนูนิดอยู่ดี //น้ำตาไหล

ภูวินทร์ : ดูเหมือนว่าผมใจร้ายและเห็นแก่ตัวใช่มั้ยล่ะ

ภูวินทร์ : ใช่แหละ ผมมันเห็นแก่ตัว..แต่ใครจะรู้ว่าความรู้สึกผิดมันจุกในอกจนผมเองพูดไม่ออกเหมือนกัน

ภูวินทร์ : ถึงผมจะไม่ได้รักเธอและหาเรื่องกัดกันมาตลอด แต่กับหนูนิดที่โตมาด้วยกัน ผมก็มองว่าเป็นน้องสาวคนนึงเสมอ

ด้วยฤทธิ์ยาทำให้คนทั้งคู่หมดแรงและหลับไปในที่สุด

จนกระทั่งฟ้ามืดสนิท

หนูนิด : ฉันตกใจตื่นขึ้นมาก็อยู่ในอ้อมแขนของเขา แต่พอจะขยับตัวออกเท่านั้น ก็รู้สึกปวดร้าวที่ช่วงล่างขึ้นมา

หนูนิด : แว้บนึงที่แววตาของเขาทอความห่วงใย

หนูนิด : นี่เขาเป็นห่วงด้วยเหรอ หรือแค่รู้สึกผิดเฉย ๆ

ติ้งหน่อง~

ไม่ทันได้สังเกตอะไรต่อ เสียงออดประตูก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน

ภูวินทร์ : อาหารหน้าตาน่าทาน พร้อมกับยาลดไข้ หึ! วางแผนมาเป็นอย่างดีเลยนะคุณย่า

อาหารมื้ออร่อยจบไปอย่างเงียบ ๆ ภูวินทร์ที่รู้สึกผิดจนไม่อยากหาเรื่องทะเลาะกับอีกคน ส่วนหนูนิดก็รู้สึกเสียใจอยู่ลึก ๆ เขาย้ำอยู่เป็นนัย ๆ ว่าทั้งหมดนี้ที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเพราะฤทธิ์ยาเท่านั้น...

กลางดึก

ระหว่างที่ทั้งคู่นอนพลิกตัวกันไปมาเพราะนอนไม่หลับ

หนูนิด : อย่างที่ฉันบอกไป ฉันถือว่ามันเป็นหน้าที่ของภรรยา ครั้งแรกของฉันก็เสียให้เขาไปแล้ว ฉันจะทำหน้าที่ให้ดีต่อไป

หนูนิด : ครั้งนี้เหมือนว่าเขาจะอ่อนโยนกับฉันมากขึ้นมั้ยนะ ยังไงก็เถอะ มันไม่เจ็บเท่าครั้งแรกและมันรู้สึก...อืมมมม ดีกว่าเดิม

ภูวินทร์ : หนูนิดหลับไปแล้วครับ ครั้งนี้ผมกอดเธอเอาไว้หลังเสร็จกิจ อย่างน้อยคงทำให้เธอรู้สึกแย่กับตัวเองน้อยลง

สายวันต่อมา

ภูวินทร์ : ไม่รู้ว่าเพราะเมื่อคืนได้เสียกันไปถึงสองครั้งแล้วหรือเปล่า ผมถึงมองหนูนิดเปลี่ยนไป ผมไม่เคยเห็นมุมนี้เลยครับ

ภูวินทร์ : มุมที่เธอก็เป็นผู้หญิงคนนึง ที่รักสวยรักงามรักการแต่งตัว มีความสดใสยามที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับธรรมชาติ

หนูนิด : พอเดินออกมานอกรีสอร์ท ก็มีร้านอาหารและคาเฟ่น่านั่งเต็มไปหมด แต่คนก็จะเยอะหน่อย ไม่เหมือนกับที่รีสอร์ทที่เป็นหาดส่วนตัว

ภูวินทร์ : เราเลือกร้านสตรีทฟู้ดข้างทางที่มีหลาย ๆ ร้านเปิดบู้ทขายอาหาร และมีโต๊ะให้นักท่องเที่ยวมานั่งสั่งอาหารจากหลายร้านมากินได้

รอไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟถึงโต๊ะ

ภูวินทร์มองตามร่างบางที่เดินไปหาร้านขายน้ำอย่างกระฉับกระเฉง อยู่กับยัยนี่ก็ไม่ลำบากดีแฮะ 😏

TBC.