มาแล้วกับอีกเรื่องของ Sunday จะตั้งใจเขียนให้ดูที่สุดเลย ^^ ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านนะ จุ้บๆ >3< ไปสนุกกับเรย์และโซลกันได้เล้ยยยยยยย!!!!!

ตอนที่ 6 : ไม่เคยดูหนังเจ้าพ่อกันหรอ ?

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 : ไม่เคยดูหนังเจ้าพ่อกันหรอ ?

คำค้น : โซล เรย์ นิยายy

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 757

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2560 23:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 : ไม่เคยดูหนังเจ้าพ่อกันหรอ ?
แบบอักษร

                “อ้าว ยืนนิ่งทำติ่งอะไรล่ะ ตามผัวไปดิ” ไอ้กานพูดขึ้น

                “ยังไม่ได้เป็นเว้ย!!!!” ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไงตอนนี้ แต่ต้องไปคุยกับมันให้รู้เรื่องก่อน แล้วผมจะไปอธิบายให้มันฟังทำไมล่ะ ผมยังไม่อยากมีใครไม่ใช่หรอ? สับสน สบสันมากๆเลย แต่ตอนนี้ผมก็ทั้งวิ่งทั้งเดินตามมันจนทันจนได้

                “หยุด!! แฮ่ก แฮ่ก” ผมดึงมือโซลเอาไว้ โคตรเหนื่อยเลย เดินเร็วชิปหาย

                “มีอะไรอีก” น้ำเสียงประชดประชันมาเต็ม

                “แฮ่ก มึงเดินออกมาทำไม”

                “ก็ไม่อยากให้กูมานักไม่ใช่หรอ ไลน์ไปก็ไม่ยอมตอบ โทรหาไอ้ซันมันก็ไม่ยอมรับสาย กูนึกว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับมึง ถึงได้มาหานี่ไง พอมาเจอมึง มึงก็พูดว่า ‘มาทำไม’ แบบนี้ กูก็น้อยใจนะเว้ย” มาเป็นชุดเลยครับท่าน พอได้ยินมันพูด กูมึง ก็ยังไม่คุ้นหูอยู่ดีอะ แต่เรื่องนี้ช่างมันก่อน

                “ก็ เอาเป็นว่ากูขอโทษที่ไม่ได้ตอบไลน์ กูมีเรื่องทะเลาะกับไอ้ซัน แล้วก็ กู กูยังไม่มั่นใจเรื่องมึงอะ เลยยังไม่อยากให้มึงมาที่นี้” บอกไปแล้ว รู้สึกเหมือนสารภาพรักยังไงไม่รู้วะ อายเว้ย!!!

                “ถ้าไม่มั่นใจเรื่องกูแล้วมึงเดินตามกูทำไม ทำไมไม่ช่างแม่งกูไปซะล่ะ”

                “ช่างแม่งได้ไงเล่า!!! ก็มึง……. กูแค่ไม่อยากให้มึงเขาใจผิดก็เท่านั้นแหละ” นั้นสิ ทำไมผมไม่ช่างแม่งมันอย่างที่มันบอกล่ะ มึงจะไปสนใจมันทำไมว่ะไอ้เรย์เอ้ย ทำไมกูต้องไปแคร์ความรู้สึกมันด้วยวะ

                “เข้าใจผิดเรื่อง???”

                “ก็มึงบอกว่ากูสับรางไง ก็ไม่ได้มีใครให้สับรางซะหน่อย แค่นี้แหละที่อยากบอก”

                “คือมึงจะบอกกูว่ามึงไม่มีแฟน คุยแค่กับกูคนเดียวช่ะ” แล้วไอ้โซลก็เริ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ สัส

                “กูไม่ได้พูดแบบนั้นซักหน่อย จะคิดอะไรก็เรื่องของมึง กูกลับไปทำงานแล้ว!!!” ผมหันหลังจะเดินกลับเข้าตึกทำงานตัวเองไอ้โซลก็มาดักหน้าไว้ แล้วมันก็ย่อตัวมันให้หน้าเราอยู่ในระดับเดียวกันแต่ผมรู้สึกว่ามันเอาหน้ามาใกล้ผมมากกว่านะ ผมสูงตั้ง 170 เซ็น แต่โซลมันสูงกว่าผมอีกซัก 185 ได้มั้ง มึงออกไปห่างกูร้อน>.<

                “แค่มึงเดินมาตามกูแค่นี้ กูก็ดีใจแล้วรู้มั้ย”

                “O ///////// O” หน้าแดงครับท่าน มึงพูดอะไรของมึงเนี้ย

                “ร้อนหรอ หน้าแดงเชียว หรืออออ เขิน?” สัส เพราะมึงนั้นแหละ

                “กูไม่ได้เขิน!!! กูร้อนตะหากเว้ย ออกไปเลยๆ” ผมผลักโซลออกห่างแบบไม่ได้จิงจังนัก จะเอาหน้ามาใกล้ทำไมก็ไม้รู้ กูร้อน!! กูไม่ได้เขิน!!!!!

                “งั้นตอนเย็นไปกินข้าวด้วยกันนะ เดี๋ยวไปรับที่คอนโด”

                “อืม งั้นไปทำงานแล้วนะ”

                “อืม ทำงานดีๆนะคนดี” O/////////////O มึงพูดอะไรของมึงเนี้ย พอโซลพูดจบผมได้แต่ก้มหน้ารีบวิ่งกลับเข้าตึกทำงาน มึงพูดบ้าอะไรของมึงว่ะเนี้ย ‘ทำงานดีๆนะคนดี’ คิดแล้วก็ตลกดีแหะ อิอิ

                “แหมๆๆๆ ยิ้มมาเชียวนะ เพื่อนเรย์” ไอ้กาน ไอ้ปากหมา กูคิดอะไรของกูอยู่คนเดียวแท้ๆมึงนี่นะ

                “ไปเคลียกับผัวมาแล้วหรา” สัสคิม

                “ไม่ใช่ผัวเว้ย”

                “แค่คนคุยๆกันช่ะ” เหี้ยซัน พวกมึง 3 ตัวไปไกลๆกูเลยนะ

                “พวกมึงไปทำงานเลยไป๊”

                “แหน่ะๆทำเขินๆ ดีกันยังล่ะ” ไอ้ซันถามขึ้น

                “เออๆ ดีแล้วๆ”

                “เออดี ทีนี้ก็มาเคลียกับเมียกูต่อเลย” ห้ะ!!! ไอ้ซันมึงพูดอะไรของมึงวะ  อ้าวน้องพินมาตอนไหนว่ะ

                “พี่เรย์ นิสัยไม่ดีเลย ทำไมทำให้พินกับพี่ซันทะเลาะกันอะ” มาถึงก็ใส่เลยครับเมียเพื่อน

                “พี่ขอโทษค้าบบบบบ ก็ไอ้ซันมันแกล้งพี่ก่อนนิ พี่จะด่ามัน มันก็สวนพี่ได้อะ มีแต่น้องพินเท่านั้นแหละที่มันกลัวอะ”

                “พี่เรย์นะพี่เรย์ พี่ซันก็เหมือนกัน ชอบแกล้งคนอื่นเขา” 5555 สม ไอ้ซันโดนเมียด่า

                “อ้าว ไหงมาจบที่พี่ได้ล่ะ เคเค เรากลับไปทำงานได้ล่ะ เดี๋ยวเย็นนี้พี่ไปรับที่ตึกนะ”

                “เคคับ ผมไปก่อนนะครับพี่ๆ”

                 แล้วเมียไอ้ซันก็ลาพวกผมไปทำงานต่อ ส่วนไอ้ 3 หน่อนี้ก็แซะผมเรื่องโซลตลอดจนเลิกงาน ผมก็บอกพวกมันไปแหละว่าพึ่งเริ่มคุยกัน ยังไม่ได้ไปถึงไหนเลย ไอ้ซันมันก็ให้เหตุผลกับผมว่าที่มันให้เบอร์ของผมกับโซลไปเพราะโซลมันชอบผมมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมแล้ว แต่ผมพึ่งมารู้จักกับไอ้ซันตอนเข้ามหาลัยเองนะ ตอนม.ต้นหรือม.ปลายก็ไม่เคยได้รู้จักไอ้ซันหรือโซลเลย แล้วมันมารู้จักผมได้ไงอะ เรื่องนี้คงต้องถามโซลดูเพราะไอ้ซันมันเคยถามโซลแค่โซลก็ไม่ยอมบอก ลึกลับนะมึงอะ ไอ้ซันมันก็บอกว่าโซลดีอย่างนั้นอย่างนี้ พราวทูพรีเซ็นเพื่อนมึงเหลือเกินนะ ของแบบนี้มันต้องดูไปยาวๆเว้ย

                ตอนนี้ผมกลับมาที่คอนโดตัวเองเพื่ออาบน้ำแต่งตัวไปกินข้าวเย็นกับโซล ผมเปล่าอยากไปนะแค่ไม่อยากเสียมารยาทเฉยๆ จิงจิ๊งงงงงงงง แต่จะใส่เสื้อตัวไหนดีนะโซลถึงจะชอบ เห้ยไม่ใช่ดิ!!! ทำไมต้องให้มันชอบด้วยล่ะ เอาใหม่ๆ ผมยืนเลือกเสื้อตัวเองอยู่หน้าตู้เสื้อผ้ามาประมาณ 30 นาที ก็เป็นปกติอยู่แล้วนะที่เลือกเสื้อนานๆแบบนี้ ใช่ซะที่ไหนล่ะ!!!  ทุกวันก็เสื้อยืดกางเกงยีนส์หรือไม่ก็ขาสั้นสบายๆนี้แหละแต่ไม่รู้ทำไมคิดว่าวันนี้ต้องแต่งตัวให้ดูดีที่สุดอะ

                ติ๊ง “ถึงแล้วนะ” ห้ะ ถึงแล้ว ผมยังเลือกเสื้อไม่ได้เลย เอาไงดีล่ะ

                “แปปนะ เดี๋ยวลงไป” จะใส่ชุดไหนดีวะ เอาว่ะ ใส่สูทไปล่ะกัน ตอนนี้ผมอยู่ในชุดกางเกงขายาวสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยสูทสีดำบวกกับเน็คไทต์สีดำ ดูตัวเองในกระจกอีกครั้งก็เดินออกจากห้องแล้วลงไปหาโซลที่ชั้นล่าง

                “เห้ย แต่งตัวไรเนี้ย” เหอะ กูหล่อล่ะสิ แต่โซลมันแต่งตัวแบบแตกต่างมันผมแบบสุดขั้วไปเลยอะ เสื้อยืดที่ดำ กางเกงขาสั้นสีน้ำตาล

                “ก็ปกตินะ”

                “ชุดสูทเนี้ยนะ ไปเปลี่ยนดีกว่ามั้ย ร้านที่จะพาไปมันร้อนนะ ไม่เข้ากันหรอก”

                “จะบอกให้นะชุดสูทเนี้ยมันใส่ได้ทุกงานแหละรู้ปะ” มึงนี่ไม่รู้อะไรกับเขาเล้ยยยยยยย

                “เค ไม่เปลี่ยนแน่นะ”

                “เออไม่เปลี่ยน ไปๆ กูหิว”

                “อืม เค ไปๆ” แต่เอ มันแต่งตัวแบบนี้ แล้วบอกว่าที่ร้านมันร้อน ตกลงผมควรไปเปลี่ยนเสื้อดีมั้ยนะ รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆวะ ผมไม่ได้ถามมันด้วยดิว่ามันจะพาไปกินอะไร แต่ตอนนี้ก็ขึ้นรถมันมาแล้วอะ ช่างเหอะนี้ก็ค่ำแล้วร้านมันจะร้อนซักแค่ไหนเชียว สิวๆ

                “ปะ ถึงล่ะ”

                “ห้ะ ที่นี้เนี้ยนะ” รู้มั้ยครับมันพาผมมาร้านอะไร ร้านข้าวต้มอะ มึงจะบ้าหรอทำไรเกรงใจสูทกูด้วย

                “ทำไม กินไม่ได้หรอ”

                “ไม่ใช่กินไม่ได้ แต่มึงดูกูแต่งตัว กูเดินเข้าไปคนในร้านไม่คิดว่ากูมาถ่ายหนังฮ่องกงรึไงล่ะ มีใครที่ไหนเขาจัดเต็มสูทมาร้านข้าวต้มบ้างล่ะ”

                “ก็บอกแล้วให้ไปเปลี่ยน จะเอาไงล่ะทีนี้ หืม” มึงไม่ต้องยักคิ้วใส่กูเลย ครั้งนี้กูพลาดเอง เอาว่ะ

                “ช่างแม่งเหอะ ไปๆ”

                “กูมีเสื้อกับกางเกงท้ายรถนะ เอาไปเปลี่ยนก่อนมั้ยล่ะ” ห้ะ!!! ให้กูใส่ชุดมึงเนี้ยนะ บ้าหรอ>///<

                “มะ ไม่เอา ใส่สูทนี้แหละ”

                “ทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ หืม”

                “จะแดกมั้ย ไม่แดกกูกลับ!”

                “เคเค ปะๆ” ผมกับโซลเดินเข้าร้านข้าวต้ม มีแต่คนมองมาที่เรา 2 คนแต่ส่วนมากมองมาที่ผมเองนี้แหละ ไม่เคยเห็นคนใส่สูทเข้าร้านข้าวต้มรึไง ไม่เคยดูหรอหนังเจ้าพ่อฮ่องกงหรอ เหอะ เฉยสัส

                “มึงหงุดหงิดอะไรเนี้ย คิ้วชนกันหมดแล้ว” แล้วโซลมันก็เอานิ้วมาแตะที่คิ้วผม เชี้ย O///O

                “ก็ ก็คนแม่งมองกูอะ”

                “5555 สั่งอาหารเถอะ”

                “มึงหัวเราะกูหรอ”

                “เออดิ คนอะไรใส่สูทกินข้าวต้ม 55555”

                “ได้” มึงเจอกู นี้แน่ะ

                “โอ้ย!!! เตะกูหรอ” ผมเตะขาโซลใต้โต๊ะ

                “เออดิ อิอิ” สม

                “ค่อยดูเถอะ หึ”

                “ค่อยดูอะไร?”

                “ถ้ามึงเป็นเมียกูเมื่อไหร่นะ กูจะจัดให้ล้มเลย ค่อยดู!!!”

                “O///O”  แล้วอาหารก็มาเสิร์ฟ ผมตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเดียว ก็เพราะคำพูดโซลเมื่อกี้แหละ พูดบ้าอะไรก็ไม่รู้

                “เดี๋ยวก็ติดคอหรอก จะรีบกินไปไหน หรือกินแก้เขินเมื่อกี้”

                “แค่ก แค่ก แค่ก” สัส

                “นั้นไง อะน้ำ ดื่มเข้าไป” ผมรีบรับน้ำจากโซลมาดื่ม

                “เฮ้ออออออ เกือบตาย พูดห่าอะไรของมึงห้ะ”

                “ก็มึงเตะกูก่อนอะ”

                “จิ๊ กูจะเอาคืน”

                “หึ รออยู่นะครับน้องเรย์” ลอยหน้าลอยตาไปเถอะ เดี๋ยวกูจะทำให้มึงสำนึกแทบไม่ทันที่มาแซวกูแบบนี้ คอยดู!!!

ความคิดเห็น