ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 19 : คู่แข่ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 : คู่แข่ง

คำค้น : ตอนที่ 19 : คู่แข่ง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 15:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 459
× 3,600
แชร์ :
ตอนที่ 19 : คู่แข่ง
แบบอักษร

ตอนที่ 19 : คู่แข่ง

*************************************************

คำเตือน * ตอนต่อจากนี้จะเป็นแนวพี่น้องกินกันเองนะคะ รับไม่ได้เชิญกดออก *

​"พี่จ๋า จะไปไหนหรือ"คนตัวเล็กกว่าจ้องมองพี่ชายที่จับแขนเดินตามตาแป๋ว ตั้งแต่เช้าถูกจับล้างหน้า อาบน้ำ แต่งตัว แล้วเดินออกไปด้านนอก

"โรงเรียน"คุณชายหันมาตอบน้องยิ้มๆ 

"อื้อ แล้วมันคือสิ่งใด"เมยไม่เข้าใจ

"ข้าเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่ท่านพ่อบอกให้ไปตามทางนี้ก็จะรู้คำตอบ"หลังจากใช้เวลาไม่นานทั้งคุณชายชุนและคุณหนูเมยตัวน้อยก็มาหยุดตรงบ้านหลังหนึ่งที่ได้ยินเสียงเจี้ยวจ้าวไม่ขาดสาย

"คนเยอะ"ลูกหนูตัวน้อยรีบหลบหลังพี่ชายเมื่อทางเดินเข้าไปมีแต่ผู้คนมากมาย ทั้งอายุมากกว่าและตัวเท่าพวกเขาก็มี

"พวกเจ้าเป็นเด็กใหม่งั้นหรือ"ผู้ชายตัวสูงใหญ่กว่าพี่ชายฝาแฝดเดินมาทักทายอย่างเป็นมิตร คุณชายชุนเพียงพยักหน้าตอบรับ

"ข้าชื่อ หลู่หยาง เจ้าชื่ออะไร"

"ชุน"

"อืม แล้วเจ้าล่ะ"คนที่คิดว่าบังพี่ชายมิดแล้วกลับถูกถามชื่อ เรียวปากบางสีแดงสดเม้มเข้าหากันอย่างขลาดกลัว

"เมย น้องชายฝาแฝดข้าเอง"คุณชายชุนเป็นฝ่ายแนะนำให้แทนซะเอง แต่นั่นกลับทำให้คนที่ชื่อ หลู่หยาง ยิ้มจนแก้มปริกับความน่ารักไร้เดียงสาของคนตัวบาง

"พวกเจ้าไม่เห็นจะเหมือนกันเลย"ฝาแฝดไม่ใช่ว่าต้องหน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบหรือไง

"อืม สงสัยข้าจะไปแย่งสารอาหารจากน้องตอนอยู่ในท้องท่านแม่นะ"

"ฮ่าๆๆ เจ้าช่างตลก ข้าชักชอบเจ้าแล้ว ตามข้ามา ข้าจะพาเข้าไปข้างใน"คนสูงใหญ่หัวเราะร่าอย่างชอบใจ แล้วเดินนำไปยังตำหนักของท่านอาจารย์ที่อยู่อีกฝั่ง

"ท่านอาจารย์มาแล้วขอรับ"

"อืม พวกเจ้าสองคนมานี่สิ"ชายสูงวัยที่นั่งอยู่บนพื้นหันมามองผู้มาใหม่อย่างพินิจพิเคราะห์ ช่างเหมือนกันไม่มีผิดกับผู้ชายคนนั้น 

"ลูกชายของเอเนลงั้นหรือ"

"ขอรับ ท่านอาจารย์ ข้าชื่อชุน ส่วนน้องชายฝาแฝดข้าชื่อ เมย"คุณชายแนะนำตัวต่อท่านอาจารย์อย่างนอบน้อมท่าทางที่องอาจ พูดจาฉะฉานทำให้ท่านผู้เฒ่ากระยิ่มยิ้มอย่างชอบใจ เป็นแค่เด็กแต่ท่าทาง กิริยามารยาทดี เช่นนี้คงไม่ต้องกังวล

"แม่หนูน้อย ไหนมาใกล้ๆ ข้า"ท่านอาจารย์หันไปสนใจอีกคนบ้าง ท่าทางเช่นนี้ก็เหมือนภรรยาของชายคนนั้นเช่นกัน

"เออ....พี่จ๋า"

"ไปสิ ท่านอาจารย์คงอยากคุยกับเจ้า"คุณชายดุนดันหลังน้องให้เดินไปหาท่านอาจารย์ แต่หากทำเอาคนทั้งห้องหน้าซีดทันตา เมื่อร่างบอบบางเริ่มน้ำตาคลอหน่วยอย่างน่าสงสาร แถมมือที่จับชายเสื้อพี่ชายยับยู่ยี่ไม่ปล่อย

"ไม่ต้องๆ ข้าไม่ได้อยากจะแกล้งเด็กให้ร้องไห้"ท่านอาจารย์รีบโบกมือก่อนที่อะไรๆ จะยุ่งยาก

"น้องชายข้ายังไม่คุ้นชินกับผู้คนนะขอรับ"คุณชายชุนรีบว่าแก้ตัวให้

"อืม แต่ที่นี่จะแยกเป็นระดับชั้น เจ้าสองคนอาจจะไม่ได้เรียนด้วยกัน ก็ได้งั้นหรือ"ท่านอาจารย์ลองถามหยั่งเชิงดู ท่าทางเช่นนี้คงยากที่จะจับแยกห่างจากกัน

"ทะ...ทำไมหรือขอรับ"คุณชายชุนรีบแย้งเพราะคิดว่ามาที่นี่ต้องการจะเรียนกับน้องชาย

"ไม่มีใครถนัดเหมือนกัน เจ้าคงเข้าใจ"หากจะเรียนรู้ด้านการปกครอง การค้าก็ต้องอยู่กับตำรับตำราการท่องจำ หากชื่นชอบการทำอาหาร สมุนไพรก็ต้องการแพทย์ แค่เพียงพบเจออาจารย์ก็ตัดสินได้เลยว่าทั้งสองคนยังไงก็คงมีด้านที่ชอบไม่เหมือนกัน

"แต่ข้า..."คุณชายชุนไม่อยากจะห่างน้อง แต่จะทำยังไงดี

"เอาเถอะยังไงลองไปเรียนดูก่อนหากชอบสิ่งใดก็ค่อยมาบอกข้า"

"ขอบคุณขอรับ"คุณชายยิ้มกว้างทันตาที่ไม่ต้องห่างจากน้องชาย

"หลู่หยาง พาทั้งสองคนไปห้องเรียน"

"ขอรับท่านอาจารย์ พวกเจ้าสองคนตามข้ามา"หลู่หยางหันลาท่านอาจารย์ก่อนจะพาเดินออกไป

"เดี๋ยวข้าแนะนำเพื่อนข้าให้รู้จัก น่าจะอยู่รุ่นเดียวกับพวกเจ้าชื่อ โนอาร์ เป็นลูกครึ่งหมาป่าเหมือนกับเจ้า"หลู่หยางว่ายิ้มๆ พลางชี้ไปยังคนตัวบอบบางกว่า

"ข้าก็ลูกครึ่ง"คุณชายชุนหรี่ตาลงเมื่อไม่ได้ถูกพูดถึงในครั้งนี้

"เจ้ามีกลิ่นของหมาป่าอยู่เต็มไปหมด เจ้ามันพวกบริสุทธิ์"ไม่มีกลิ่นแมวสักนิด" 

"งั้นหรือ"คุณชายเองก็เคยคิดเรื่องเช่นนี้อยู่เหมือนกัน หากแต่เพิ่งถูกคนทักเป็นครั้งแรกเท่านั้น

"ชายคนนั้นนะ เป็นอัจฉริยะ"หลู่หยางยังคงพูดยิ้มๆ เช่นเดิมจนพาไปยังห้องห้องหนึ่งมีคุณชายผู้ดีนั่งเขียนหนังสืออยู่ในนั้น ท่าทางสงบดิ่งดั่งสายน้ำ กิริยาช่างสง่างามไม่เหมือนเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันแม้แต่น้อย

"ข้าบอกแล้วไงว่าอย่ามารบกวนข้าตอนเขียนหนังสือ"คนถูกรบกวน พูดเสียงอย่างไม่ชอบใจนักที่ถูกขัดตอนกำลังมีสมาธิ

"เจ้าหันมามองสักนิดเถิดว่าข้าพาใครมา"คนกำลังปิดประตูพูดกระตุ้น จนคนที่ถูกรบเร้าวางปากกาลงแล้วหันมามอง

"ใคร"

"นี่ชุน ส่วนนี้เมย เหมือนอย่างที่เจ้าชอบ"หลู่หยางว่าพลางแสยะยิ้ม เพราะภาพที่โนอาร์ชอบวาดนั้น ใบหน้าคล้ายคลึงกับคนตัวบางนี้นัก

"สวัสดีจ๊ะ"คนที่หลบหลังพี่ชายกล่าวทักทาย เพราะบรรยากาศเช่นนี้ไม่ได้กดดันเหมือนอยู่ด้านนอกจึงพูดได้ดี

"อืม ข้าชื่อ โนอาร์ เจ้าช่างน่ารักอย่างที่หลู่หยางพูดไม่มีผิดเพี้ยน"เพียงไม่นาน ร่างที่สูงพอๆ กับชุนก็หยุดอยู่ตรงกัน แววตาเรียบนิ่งจ้องมองคนบอบบางที่หลบหลังพี่ชายด้วยใบหน้าแดงแจ๋

"นี่ช่วยอยู่ห่างๆ จากน้องชายข้าด้วย"ตั้งแต่เห็นหน้าชุนก็รู้สึกไม่ชอบใจ แต่ก็ไม่ได้เกลียดไม่เข้าใจอารมณ์ตนเองเช่นกัน

"พี่ชายงั้นหรือ ข้าชอบน้องเจ้า ข้าจะให้ท่านพ่อไปสู่ขอ"ข้ามหน้าข้ามตาพี่ชายคงไม่ได้ จึงเอ่ยขอจากพี่ชายเสียก่อน

"เจ้า!"คุณชายชุนถึงกับพูดไม่ออก ไม่รู้ความหมายหรอกแต่รอยยิ้มของคนตรงหน้ามันต้องเป็นความหมายไม่ดีแน่ๆ

"สนใจมาเป็นเจ้าสาวของข้าหรือไม่"ยิ่งเห็นใบหน้าน่ารักๆ โนอาร์ก็ยิ่งรุกเร้าหนักเพราะชอบมองตอนที่เขินอาย

"เอ๋"ตาแป๋วยังคงมองไม่เข้าใจ

"เจ้ายังเด็กคงไม่เข้าใจความหมาย"หรืออาจจะเร็วไป รอเขาอีกสัก 13 ปี รออายุครบ 15 ค่อยไปสู่ขอแต่ถึงตอนนั้นก็คงจะสายไปหากมีใครพบเจอแล้วสู่ขอตัดหน้าเขาจะทำเช่นไร

"เจ้าก็เด็กไม่ใช่หรือ"คนที่อายุมากกว่าในห้องยิ้มกริ่มกับท่าทางของทั้งสามคน คนหนึ่งทำสีหน้าไม่เข้าใจ อีกคนกำลังโกรธจัด ส่วนอีกคนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มด้วยความจริงจัง คิดถูกจริงๆ ที่พามาที่นี่มันบ่งบอกว่ากำลังมีเรื่องสนุกๆ ให้ติดตาม 


*************************************************​


หลังเลิกเรียนคุณชายชุนก็จับมือน้องตรงกลับวังทันที สีหน้าเรียบนิ่ง บึ้งตึงตลอดเวลาทำให้คุณหนูตัวน้อยเงียบตามไปด้วยที่พี่ชายดูไม่ร่าเริง

"พี่จ๋า เป็นอะไรหรือ"ทำไมถึงไม่ยอมพูดอะไรเลย เอาแต่ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

"ข้าแค่...มานี่"พอรู้ตัวว่าทำให้น้องเป็นกังวล คุณชายก็จับน้องอุ้มขึ้นตัก ใบหน้าน่ารักๆ ยิ่งทำให้คุณชายหนักใจ

"ข้ากลัวว่าใครจะแย่งเจ้าไป"วันนี้ทั้งวันคุณชายต้องกันเมยจากโนอาร์ แต่นั่นก็ได้แค่บางเวลาเท่านั้น แถมเมยของเขาก็ถูกจับนู่นจับนี่ ยิ่งไม่ชอบใจนัก

"แย่ง"

"อืม ข้าต้องไปหาท่านพ่อ เจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้"คุณชายจับน้องตัวเล็กนอนบนเตียงพลางห่มผ้าให้เสร็จสรรพแล้วเดินออกไปนอกห้อง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ท่านพ่อขอรับ"

"เจ้ามีอะไรงั้นหรือ"คุณชายกับภรรยาที่นอนอยู่ในห้องเปิดประตูออกมารับลูกชายที่ดูมีบรรยากาศเงียบพิกล

"ข้ามีเรื่องอยากถาม"หากไม่ได้ถามคืนนี้เขาคงนอนไม่หลับ

"ชุน!"

"เสี่ยวเออร์ เจ้าจะกระโดดกอดลูกแบบตอนเด็กๆ ไม่ได้"คุณชายรีบคว้าภรรยาสุดรักที่แทบจะกระโดดกอดลูก ทำแบบนี้เขาเองก็หึงหวงเช่นกัน

"ไหนบอกพ่อ"คุณชายย่อตัวลงถามไถ่ความทุกข์ ไม่คิดว่าตัวเล็กแค่นี้จะมีอะไรให้คิดมากว่าความสนุก

"สู่ขอคืออะไรหรือขอรับ"ชุนได้ยินจากโนอาร์ที่พูดถึงเมยแต่ไม่รู้ความหมาย

"อืม หมายถึงการที่จะอยู่ร่วมกันในคราวต่อไป อยู่กินกันอย่างพ่อกับแม่เจ้า"คุณชายอธิบายให้ฟังแบบเรียบง่าย นั่นยิ่งทำให้คุณชายตัวน้อยไม่พอใจ

"มีคนมาขอหนูเมยหรือ"คุณชายพูดขึ้น ทำเอาลูกชายรีบวิ่งหนีไป ก็พอเข้าใจกับท่าทีเช่นนี้

"ลูกเราเติบโตเพียงนี้แล้วหรือไง"

"เอ๋ ชุนนะหรือ"คนตัวบางมองไม่เข้าใจ คุณชายส่ายหัวไปมาช้าๆ ก่อนจะกดหอมแก้มคนที่ไม่รู้อะไรเลย

"สนใจเรื่องของเราเถิด"คุณชายยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่เหมือนแมวน้อยจะตามเรื่องเช่นนี้ไม่ทันเอาเสียเลย จนจับอุ้มเข้าห้องนั่นแหละถึงรีบโวยวาย

"นี่! ปล่อยข้านะ"


*************************************************​​


"พี่จ๋า"

"เจ้ายังไม่หลับอีกหรือ"คุณชายชุนเข้ามาในห้องก็เห็นแววตาแป๋วมองมา ดึกดื่นเช่นนี้มันเลยเวลานอนของร่างบอบบางไปไกลนัก

"อื้อ ข้านอนไม่หลับ กอด"เสียงหวานอ้อนพี่ชายอย่างเช่นทุกที มีหรือคุณชายจะไม่รีบขึ้นไปหา

"อืม นี่ไม่ห่มผ้าใช่หรือไม่"คุณชายว่าดุน้องเล็กน้อยเมื่อจับตามตัวที่เย็นชื้น

"ข้ารอ พี่จ๋า"ใบหน้าหวานลู่ตกลง พี่จ๋าไม่ยอมมาสักที เขาก็รอ

"เจ้ารอข้าก็ต้องห่มผ้ารอ คราวหน้าอย่าทำเช่นนี้อีก"คุณชายว่าเสียงอ่อนลง น้องเล็กพยักหน้าหงึกๆ ขยับตัวเข้าหาอ้อมกอดที่อบอุ่นและแข็งแรงด้วยรอยยิ้มละมุน

"อื้อ"

"แล้วก็อย่าให้ใครจับตัวเจ้าเช่นข้าอีก"

"เอ๋"ตะ...แต่วันนี้เพื่อนที่ห้องก็แตะ ไม่ได้หรือ

"เข้าใจหรือไม่"

"อื้อ"​ถ้าท่านพี่ไม่ให้ทำ เมยก็ไม่ทำ แต่ยกเว้น โนอาร์กับหลู่หยาง เพื่อนในวันนี้คงไม่เป็นไรหรอกมั้งเพราะท่านพี่ก็แตะตัวสองคนนั้นได้เช่นกัน


**********************************************************

เกิน 10 เม้นมาลง

 TBC.

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/274898/848988689-member.jpg

1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ

อ่านแล้วช่วยเม้นติชมด้วย  พลีสสส

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif


ความคิดเห็น