ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP : 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2560 21:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP : 6
แบบอักษร




ผ่านไป30นาที

ผมใช้เวลาขับรถไม่นานนักก็มาถึงบ้านเรียบร้อย..ผมอุ้มเจ้าตัวเล็กเข้าไปในบ้านและไปไว้ที่ห้องผม

ไม่ต้องหาว่าผมนิสัยไม่ดีฉวยโอกาสหรอกนะ เพราะที่ผมไม่ได้เอาคนดีไปไว้ที่ห้องเพราะว่าห้องเธอล็อคและผมก็ไม่อยากปลุกไง...เลยเอามาไว้ที่ห้องผมแทน น้องนุ้งผมไม่ถือหรอก

“งืมมมมมม”

ผมยืนมองคนดีที่กำลังนอนซุกกับผ้าห่มอย่างมีความสุข..ก็ไม่เข้าใจว่าเหนื่อยอะไรขนาดนั้นถึงได้หลับลึกขนาดนี้..

“คนดี..คนดี”

ผมตัดสินใจปลุกคนดีให้ตื่นเพื่อจะได้อาบน้ำนอนห้องตัวเอง

แต่ในใจลึกๆก็ไม่อยากให้ตื่นหรอกครับ หึ

“คนดีครับ ตื่นอาบน้ำได้แล้ว”

“อื้ออออ”

“คนดี..”

ผมเอื้อมมือไปเขย่าคนดีเบาๆ

“อย่ากวน จะนอนน”

คนดีปัดมือผมออกอย่างไม่ไยดีแล้วนอนต่ออย่างสบาย

โว้ะ อยากนอนมากก็นอนไป นอนแม่งด้วยกันนี่แหละดี!!

“เลือกเองนะไอแสบ”

[ : เฮียEnd ]


เช้าวันต่อมา..

“อื้ออออ”

ฉันพลิกตัวจากการนอนตะแคงอีกข้างก่อนจะหันไปอีกข้างเพื่อหาหมอนข้างของตัวเองที่วางไว้ประจำ..

พอฉันกอดหมอนข้างก็รู้สึกว่ามันแปลกๆขึ้นกว่าทุกวัน เพราะวันนี้ทั้งใหญ่ ทั้งอุ่น แถมกอดได้มากกว่าเดิมอีก

ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นด้วยความสงสัย ก่อนที่ภาพจะโฟกัสสิ่งตรงหน้า..

“กรี้ดดดดดดดดดด”

ฉันร้องออกมาสุดเสียงเพราะคนข้างๆฉันคือเฮีย แถมห้องนอนยังไม่ใช่ของตัวเองอีก!!!

ยัยคนดีเอ้ยย ขี้เซาอะไรขนาดนั้นเนี่ย ฮือ TT^TT

“เฮียยยยย!”

ฉันเรียกเฮียเสียงดังจนเฮียตื่นมา..

“อะไรของคนดีวะเนี่ย”

“ทำไมเฮียไม่ปลุกคนดีห๊ะ!!”

“รู้ได้ไงว่าปลุกวะ เฮียปลุกคนดีจนเฮียหลับอ่ะ”

พอเฮียพูดจบ..ฉันที่กำลังจะเตรียมเถียงเขาต่อก็ต้องเงียบลง

ฉันลืมนิสัยของตัวเองได้ไงเนี่ย จิงอยู่ที่เวลาฉันหลับทีไรต่อให้ใครมาบอกว่าไฟไหม้ฉันก็นอนอยู่นั่นแหละ ไม่ยอมตื่นมาหรอก

“จิงหรอคะ?”

ฉันถามออกไปอย่างเขินๆ

“ขี้เซาแล้วยังไม่รู้เรื่อง จะไปห้องก็ไป เฮียจะนอนแล้ว”

เฮียตอบกลับมาอย่างขอไปที..สงสัยคงง่วงมากกกกกกกกกกกกกกถึงได้เอ่ยปากไล่ฉัน

“ไหนๆก็นอนมาทั้งคืนละ นอนต่ออีกนิดแล้วกัน ง่วง!”

คิดหรอว่าฉันจะเป็นนางเอกที่รับไม่ได้ว่าตื่นมาอยู่บนเตียงแล้วต้องโวยวายเผ่นหนี ความง่วงสำหรับกว่าโว้ยยยยย

“เออมา”

เฮียตอบมาแค่นั้นฉันก็รีบยัดตัวเองลงในผ้าห่มแล้วนอนต่อด้วยทันที..


หลังจากที่ตื่นนอนแล้วก็ย้ายมาอาบน้ำห้องตัวเองเรียบร้อย..

ตอนนี้เรากำลังนั่งทานอาหารเย็นกันอยู่อย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

“คนดีหาที่เรียนได้แล้วหรอลูก”

พ่อหันมาถามฉัน

“ค่ะ..เฮียพาไปหามาเมื่อวาน”

“ดีแล้วลูก..ส่วนขุนคอยดูแลน้องให้ดีไปรับไปส่งน้องทุกวันอย่าปล่อยให้น้องไปคนเดียว เข้าใจ๊?”

พ่อหันไปบอกเฮีย ไม่ใช่บอกสิ สั่ง!

“ได้ค้าบบบ”

“เอ่อ..ไม่ต้องก็ได้นะคะ เฮียคงต้องทำงานยุ่งน่าดู”

ฉันบอกออกไปอย่างเกรงใจ..

“ไม่เป็นไรหรอกไอขุนมันก็ไม่ได้ทำงานไรเยอะขนาดนั้นหรอก วันๆที่ไม่กลับก็เอาแต่คลุกสาว”

พอได้ยินแบบนี้ฉันถึงกับชะงักไปนิดหน่อย..ก่อนจะเปลี่ยนให้เป็นปกติ

“แหม่พ่อก็เว่อร์ไป”

“แล้วไอคนที่คบอยู่ล่ะ”

“เลิกแล้วครับ เบื่อ”

“เออดีละ พ่อไม่ชอบ”

“แล้วพ่อจะเอาคนไหนละ ตั้งแต่ผมคบมาก็ไม่เห็นพ่อจะชอบคนไหน”

เฮียกับพ่อคุยกันเหมือนว่าฉันกับแม่ไม่ได้อยู่ตรงนี้..

แบบคนดีไงพ่อชอบ

เพร้ง!!

พอพ่อพูดจบฉันที่กำลังจะตักแกงส้มก็ถึงกับทำช้อนร่วง

“ฮ่าๆพ่อล้อเล่นน่ะ”

พ่อหันมาหัวเราะฉันนิดๆ

“แฮะๆค่ะ..”

ฉันหยิบช้อนที่ร่วงไปขึ้นมาก่อนจะกินน้ำ เพราะคงไม่กล้ากินอะไรแล้ว..

“แล้วถ้าผมจิงจังล่ะครับ”

พรวดดดด!

ฉันสำลักน้ำทันทีเมื่อเฮียพูดออกมา

สองพ่อลูกนี่ยังไงก๊านนน ต้องทำให้ฉันช็อคตลอดใช่มั้ย

ฉันหันไปมองหน้าแม่แบบอึ้งๆ..แต่หารู้ไม่แม่ฉันกับหัวเราะด้วยกับพ่อแล้วก็เฮีย

ฮืออออ ทุกคนกลั้นแกล้งฉันนนนน

ความคิดเห็น