ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่หก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 933

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2560 19:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่หก
แบบอักษร

"เจ้าจะได้เป็นเวรประจำวันแทนราคัสองค์ชายสามทรงอนุญาติแล้ว"


"จริงหรือครับ"ดวงตากลมโตยามนี้เบิกกว้างเป็นประกายพราวหายซึมทันที


"อืม" อาเรตอบรับในลำคอองคืชายเฮอร์เมสทรงอนุญาติง่ายดายจนน่าแปลกใจไม่ทราบว่าทรงคิดสิ่งใดอยู่กันแน่


"แล้ว...ราคัสล่ะครับ" เรไนล์อดกังวลไม่ได้เมื่อนึกถึงทาสหนุ่มร่างสูงใหญ่ราวกับยักษ์แต่ใจดีกับเขา ด้วยเกรงว่าจะแย่งงานของราคัส


"องค์ชายทรงรับสั่งว่าให้เจ้าแทนใครก็ได้ ราคัสเพียงแต่โชคดีที่จับสลากได้เท่านั้น และเขาก็ยินดีมากที่ได้เป็นมหาดเล็กธรรมดา" 


"ดูเจ้าดีใจมากนะน้องข้าที่ได้เป็นเวรประจำวัน ข้าว่าราคัสมันดีใจมากแล้วแต่เจ้ากลับดีใจยิ่งกว่า" มิโมตั้งข้อสังเกตเมื่ออยู่ในห้องกับเรไนล์ตามลำพัง


"กะ...ก็ไม่นี่..น้องแค่..แค่อยากลองเป็นเวรประจำวันดูเท่านั้นเอง"เรไนล์ก้มลงหลบสายตาของมิโมที่กำลังหรี่ตาลงนิดๆคล้ายจับผิด


"ท่าทางน้องของพี่นี่มีพิรุธ หรือว่า...."


"ไม่ใช่นะ!!น้องไม่ได้เป็นสายลับหรือนักฆ่า ไม่ได้เป็นแน่ๆพี่มิโมเชื่อน้องสิ น้องไม่มีวันคิดร้ายกับองค์ชายแน่นอน" เรไนล์ปฏิเสธเป็นพัลวัน


"ข้าเชื่อเจ้า แต่องค์ชายน่ะไม่แน่ไม่รู้ว่าจะทรงหาวิธีใดมาทดสอบเจ้าอีก แต่ถ้าเจ้าไม่คิดร้ายอันใดก็ไม่ต้องกังวลพระองค์ไม่ทรงลงโทษคนที่ไม่ความผิด"


สิ้นคำของมิโมเรไนล์ก็เผลอยกมือขึ้นจับรอยช้ำจางๆที่คอเขาคงไม่อาจเชื่อคำพูดของพี่มิโมได้เต็มที่นัก


"ไม่ต้องตื่นเต้นให้มากนัก ทำทุกอย่างที่เจ้าเคยฝึกมายามเช้าองค์ชายจจะนั่งทรงงานแค่ไม่กี่ชั่วโมง แล้วก็จะเสด็จไปกองบัญชาการทหารหรือกองปฏิบัติการพิเศษระหว่างนั้นเจ้าจะทำอะไรก็ได้แต่ต้องอยู่รอให้พระองค์ทรงเรียกใช้ได้ทันทีที่เสด็จกลับมาถึงตำหนักในตอนเย็นซึ่งบางทีก็ค่ำ จากนั้นเจ้าก็อยู่เวรอีกคืนหนึ่งรอให้มีคนไปผลัดเปลี่ยนในตอนเช้าวันรุ่งเท่านี้แหละ ระวังอย่าทำอะไรพลาดจนทำให้ทรงกริ้วก็พอไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเลยเจ้าทำแค่ตอบรับก็พอเวลาที่พระองค์ทรงรับสั่งหรือต้องการอะไร ตอนนี้ก็รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้เจ้าต้องตื่นแต่เช้าและอยู่เวรทั้งคืน"


วันรุ่งขึ้นเรไนล์เคาะห้องประตูห้องบรรทมสามครั้งก่อนจะเปิดเข้าไปพร้อมกับราซานผู้เป็นเวรประจำวันเสาร์ก้าวสวนออกมา เพียงแค่ประตูถูกปิดสายตาคมกริบและเย็นชาก็ถูกส่งมาสะกดเขาให้ยืนแข็งอยู่ตรงนั้น เรไนล์รีบหลบตาลงก่อนจะทำใจแข็งเดินเข้าไปค้อมตัวลงถวายความเคารพก่อนจะเดินไปคุกเข่าข้างแท่นบรรทมที่มีอีกฝ่ายนั่งอยู่ก่อนจะเอื้อมแขนเรียวสั่นๆของตัวเองไปปลดกระดุมฉลองพระองค์ออก แต่ด้วยเพราะความสูงที่มีอยู่ไม่มากจึงทำให้เอื้อมไม่ถึงกระดุมเม็ดแรก ตัดสินใจช้อนใบหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายเพื่อเป็นสัญญาณว่าตัวเองแขนไม่ถึง


"ยืนขึ้น" เฮอร์เมสเอ่ยอนุญาติให้เรไนล์ยืนขึ้นได้เมื่อเห็นความพยายามทำสายตาออดอ้อนราวกับสตรีที่ทำให้เขาหงุดหงิดใจตั้งแต่เช้า


"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ" เรไนล์ยืนขึ้นก่อนจะเริ่มปลดกระดุมเสื้อด้วยมือสั่นๆ


"เจ้าใช้น้ำหอม"


"กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเป็นทาสไม่สมควรมีน้ำหอม"


มันไม่ได้ใช้น้ำหอมแล้วเหตุใดกลิ่นกายมันถึงมีกลิ่นหอมจางๆอยู่ตลอดไม่เหมือนนางในฮาเร็มของชาร์มาที่มีกลิ่นน้ำหอมฉุนขึ้นจมูก เฮอร์เมสสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวก่อนจะลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นว่าเสื้อของตัวเองถูกถอดออกเรียบร้อย มองทาสตัวดีนั่งคุกเข่าลงด้วยท่าทางแปลกๆ ทั้งยังเอื้อมแขนเล็กๆนั่นมาถอดกางเกงเขาโดยที่ยังก้มหน้าแทนที่มันจะเงยหน้าขึ้นมามองแล้วรีบๆถอดให้เสร็จ กลับก้มหน้าแล้วค่อยๆคลำมือหาขอบกางเกงเขา


"อีกนานไหม?" น้ำเสียงเย็นเยียบทำให้เรไนล์เรียกสติแล้วสูดหายใจเงยหน้าขึ้นแล้วถอดกางเกงออกอย่างรวดเร็วแล้วลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อคลุมสีดำมาสวมให้คราวนี้ไม่พ้นต้องเขย่งเท้าขึ้นสวมให้ตลอดเวลาเรไนล์ไม่ยอมสบตาของอีกฝ่ายเลยในขณะที่เฮอร์เมสจ้องมองใบหน้าขาวเนียนที่บัดนี้ขึ้นสีอยู่ตลอดเวลา


เรไนล์เดินตามองค์ชายสามไปยังห้องสรงที่ประกอบด้วยอ่างหินอ่อนขนาดใหญ่ที่อยู่กลางห้องเรียงรายด้วยรูปปั้นของเทพธิดาที่กำลังแบกคนโทเพื่อเทน้ำลงในอ่างน้ำมากมาย ถอดเสื้อคลุมออกให้แล้วจึงเริ่มคุกเข่าลงตรงขอบอ่างถวายงานปรนนิบัติอย่างไม่ขาดตกบกพร่องเริ่มจากตักน้ำราดลงบนร่างกายและขัดถูร่างกายส่วนบนด้วยฟองน้ำหนานุ่มที่ถูกชโลมด้วยสบู่หอม ไม่เห็นเหมือนฝึกอาบน้ำให้พี่มิโมเลยสักนิด ร่างกายของพี่มิโมแตกต่างกว่ามากองค์ชายเฮอร์เมสมีร่างกายใหญ่โตแม้จะมีผิวสีน้ำตาลอ่อนเหมือนกันแต่ขององค์ชายกลับเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตึงแน่นไม่มีที่ติ และถ้ายิ่งเอามาเทียบกับเขาก็บอกได้เลยว่าตรงกันข้ามทุกอย่างทั้งสิผิวทั้งรูปร่างทั้งกล้ามเนื้อ 


หลังจากสรงน้ำเปลี่ยนฉลองพระองค์เรียบร้อย องค์ชายเฮอร์เมสก็ทรงงานประจำวันเขาก็คงไม่มีปัญหาอะไรแล้วเพราะที่ต้องทำก็แค่เพียงคุกเข่าอยู่เฉยๆรอว่าจะทรงเรียกใช้อะไรบ้างแค่นั้น เขาชงกาแฟถวายตามที่ได้รับคำบอกเล่าจากพี่มิโมอดนึกทึ่งไม่ได้ว่าอียิปต์โบราณรู้จักดื่มกาแฟ ใช้สบู่ มีผงซักฟอกแม้จะเคยอ่านในประวัติศาสตร์มาบ้างก็ตาม เรื่องชงกาแฟสำหรับเขานั้นไม่มีปัญหาแม้ไม่เคยดื่มแต่ก็ชงให้คนเป็นพี่ชายอยู่บ่อยครั้ง ยกไปวางไว้บนโต๊ะทรงงานแล้วจึงถอยออกมาคุกเข่าอยู่ไม่ไกล


ไม่นานก็มีเสียงเคาะเบาๆที่ประตูเรไนล์ก็ทราบทันทีว่าขบวนกระยาหารเช้ากำลังถูกจัดวางบนโต๊ะเสวยโดยเหล่าพ่อครัว องค์ชายสามวางมือจากงานและลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะเสวย เรไนล์ต้องใช้ช้อนเงินทดสอบพิษในอาหารและชิมอาหารแต่ละอย่างเห็นอาหารแล้วคนไม่ชอบกินผักก็เผลอทำหน้ายู่ออกมาโดยไม่ตั้งใจฝืนชิมจนครบทุกจาน


เฮอร์เมสมองใบหน้างามราวสตรีที่ยืนทำปากยื่นในระหว่างที่ชิมอาหารแล้วก็เผลอยกมุมปากขึ้นโดยไม่รู้ตัวก่อนจะนั่งกินอาหารของตัวเองไปตามปกติ


​โปรดติดตามตอนต่อไป....

ความคิดเห็น