มาแล้วกับอีกเรื่องของ Sunday จะตั้งใจเขียนให้ดูที่สุดเลย ^^ ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านนะ จุ้บๆ >3< ไปสนุกกับเรย์และโซลกันได้เล้ยยยยยยย!!!!!

ตอนที่ 5 : อะไรวะ ห้ะ!?

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 : อะไรวะ ห้ะ!?

คำค้น : โซล เรย์ นิยายy

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 795

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2560 12:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 : อะไรวะ ห้ะ!?
แบบอักษร

                “เฮ้ออออออออออออ อิ่มมมมมมมมมมมม ท้องจะแตกแล้ว” ไม่เคยคิดว่าจะกินได้เยอะขนาดนี้ อิ่มจังตังอยู่ครบ ผมว่าผมกินไม่เยอะนะแค่ร้านละ  1 อย่างเอง ก็ไม่ถึง 10 20 ร้านหรอก

                “ไม่อิ่มก็ไม่รู้จะว่าไงล่ะ แดกเยอะชิปหาย” 5555 มึงออกปากจะเลี้ยงเองนะ สม อิอิอิ

                “เออ จะถามหลายรอบล่ะ เวลาพูดสุภาพมันดูฝืนๆยังไงไม่รู้อะ”

                “ก็พยามพูดอยู่ไง ไอ้ซันมันบอกว่าเรย์ชอบคนพูดสุภาพไม่ใช่หรอ?” มึงโดนไอ้ซันต้มจนเปลือยเลยแหละจะบอกให้

                “โดนมันหลอกแล้วแหละ”

                “ห้ะ?? จิงดิ แล้วเรย์อยากให้โซลพูดยังไงอะ”

                “จะพูดไงได้ก็แล้วแต่ดิ เป็นตัวของตัวเองดีที่สุดป่ะ”

                “เฮ้ออออออออ จะได้เลิกพูดสุภาพซะที รู้สึกกระดากปากมากอะ 5555”

                “หึหึ” มองมุมนี้มันก็ดูดีเหมือนกันนะ โซล ผู้ชายอะไรชื่อซะเกาหลี แต่ผมนี่ฝรั่งเชียว ดูแล้วเหมือนเด็กเลย ดูซน ชอบท้าทาย มองแล้วก็สบายใจดีจัง

                “เรย์!!!”

                “ห้ะ???”

                “เรียกตั้งนาน เหม่อลอยคิดอะไรอยู่หรอ”

                “ปะ ป่าวๆ ไม่มีไร”

                “เริ่มดึกแล้วนะ อยากกลับรึยัง”

                “เออๆ กลับๆ” รู้สึกร้อนหน้าแปลกๆแหะ เมื่อกี้ผมคิดถึงมันอยู่หรอถึงได้ใจลอยขนาดนั้นอะ ผมกับโซลเดินกลับมาที่รถ โซลขับรถมาส่งผมที่คอนโด ระหว่างทางก็คุยกันนิดๆหน่อยๆ

                “ถึงห้องแล้วไลน์บอกโซลด้วยนะ”

                “ขี้เกียจอะ อยากนอน” ไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อยทำไมต้องไลน์บอกด้วยล่ะ อีกอย่างห้องกูไม่ได้อยู่บนเขานะ ขึ้นลิฟท์ไปแค่ 3 ชั้นก็ถึงแล้วปะ

                “ถ้าไม่ไลน์บอกกัน งั้นพรุ่งนี้ไปหาที่ทำงานนะ”

                “ปะ ไปทำไม!!! เออๆเดี๋ยวถึงห้องแล้วจะไลน์บอก” ผมลงจากรถแล้วก็เดินเข้าในคอนโด ผมหันหลังไปมองรถของโซล แต่โซลก็ยังไม่ขับออกไป รึจะรอให้ผมขึ้นห้องไปก่อนหรอ??? มันถึงจะยอมกลับอะซักพักผมก็ถึงห้องของตัวเอง ผมเดินไปตรงหน้าต่างชะโงกดูรถของโซล ก็ยังอยู่ที่เดิม! มันเอาจิงหรอเนี้ย ผมรออีกประมาณ 5 นาทีถึงจะไลน์ไปบอกมัน

                “ถึงห้องแล้ว”

“เคเค ฝันดีนะ” ผมอ่านแต่ก็ไม่ได้ตอบกลับไป ไปดูที่หน้าต่างอีกรอบ โซลก็พึ่งขับรถออกไป นี่มันจิงจังกับผมจิงๆหรอว่ะเนี้ย


                6 โมงเช้า วันนี้ไม่มีอะไรมารบกวนเวลานอนของเรย์ เขาจึงดูสดชื่นขึ้น ติ้ง! เสียงไลน์ในมือถือของเรย์ดังขึ้น


                “ตื่นรึยัง” นี่มึงทักมาแต่เช้าเลยหรอ จะใครอีกล่ะ

                “ตื่นแล้ว กำลังจะอาบน้ำ”

“อาบด้วยดิ” หืมมมมมม มึงเอาอีกแล้วนะ

                “ไอ้ ทะ ลึ่ง *!!!!!”*ผมโยนมือถือไว้ที่เตียงแล้วไปอาบน้ำ พออาบน้ำเสร็จก็กินข้าวแล้วลงมาจะขับรถไปทำงาน ผมไม่ได้อ่านไลน์ของโซลต่อจากที่ผมด่ามันไป ค่อยไปอ่านที่ทำงานเอา ตอนนี้ไปเล่นงานไอ้เพื่อนตัวแสบก่อนดีกว่า ผมถึงที่ทำงานก็ตรงไปตึกที่น้องพินอินเด็กที่ไอ้ซันมันกำลังจีบๆอยู่ ค่อยดูนะกูจะเป่าหูเด็กมึง นั้นไงเจอพอดีเลย

                “น้องพินๆ”

                “คับพี่เรย์ มาแต่เช้าเลยมีอะไรรึป่าวครับ”

                “พอดีเมื่อวานวุ่นวายมากเลยอะ ไม่มีใครติดต่อไอ้ซันได้เลย”

                “หืม? แต่เมื่อวานพินก็คุยโทรศัพท์กับพี่ซันอยู่เลยนะคับ”

                “อ้าวหรอ แต่ทำไมน้องนนบอกติดต่อไอ้ซันไม่ได้อะ เอ ทำไม่นะ”

                “นน ไหนคับ!!!” โป๊ะเชะ!

                “อุ้ย พี่ขอโทษ หลุดปากอะ คือ พี่ไม่พูดดีกว่าเดี๋ยวพินกับไอ้ซันทะเลาะกัน”

                “บอกมาเถอะครับพี่เรย์!” หึหึหึ ไอ้ซันมึงโดนเมียเด็กมึงด่าแน่ๆ 55555

                “น้องนน เป็นรุ่นน้องที่มหาลัยของไอ้ซันมันอะ ก็คงเคยคบกันแหละแล้วสุดท้ายก็เลิกกัน แต่เห็นน้องนน ยังติดต่อกับไอ้ซันอยู่นะ แต่ไม่รู้ว่าในสถานะอะไรนะ” เรียบร้อยวางระเบิดไว้แล้ว 1 ลูก นับเวลาถอยหลังได้

                “………….”พี่ขอโทษนะพิน แต่มีแต่พินเท่านั้นแหละที่จะด่าไอ้ซันมันได้

                “พินไม่ต้องคิดมากหรอก ไอ้ซันมันรักพินจะตาย มันไม่นอกใจหรอกกกกกกกกกก เนอะ พี่ไปทำงานก่อนนะ บาย” น้องมันยืนนิ่งไปเลยคับ ผมก็ไม่รู้ว่าน้องมันคิดอะไรอยู่แต่ที่แน่ๆไอ้ซันมึงโดนด่าแน่ๆ ผมเดินกลับมาที่ตึกทำงานของตัวเองแล้วนั่งทำงานอย่างสบายอารมณ์

                “ไอ้เรย์ มึงยิ้มดีใจอะไรว่ะ” เมื่อกานเห็นว่าเพื่อนตนเองดูดีใจแปลกไปกว่าทุกๆวันก็เลยถามขึ้น เผื่อจะได้ไปส่งโรงพยาบาลทัน

                “ป๊าว”

                “แต่หน้ามึงบ่งบอกว่า โคตรดีใจอะ”

                “เออน่า”

                “ไอ้เพื่อนชั่ว!!! ไอ้เรย์!!! ไอ้สัส!!!” นั้นไง มาแล้วคับ ไอ้ซันโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเดิมมาหาผม

                “มีอะไรหรอเพื่อนซัน”

                “มึงไม่ต้องมาพูดลอยหน้าลอยตา มึงออกมาคุยกับกูข้างนอก เดี๋ยวนี้!!!”

                “ค้าบบบบบบบบ”

                ซันเดินนำหน้าเรย์ไปที่โถงระเบียงด้านนอกตึก กานกับคิมก็เดินตามออกมาแบบงงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับ 2 คนนี้


                “มึงบอกเรื่อง นน กับ พินทำเหี้ยอะไร กูทะเลาะกันเนี้ยรู้มั้ย”

                “แล้วมึงเอาเบอร์โทรศัพท์กูไปให้ไอ้โซลทำไม” ไอ้ซันช็อกตาเท่าไข่ไดโนเสาร์เลยคับท่าน เป็นไงล่ะมึง เจอกูสวนเรื่องนี้เข้าไป เอ๋อแดกมั้ยล่ะ

                “นน โซล อะไรของพวกมึงว่ะ”กานถามขึ้น

                “เออนั้นดิ เล่ามาดิ” คิมเสริมกาน

                “งั้นกูเล่าก่อน เนื้อๆเลยนะ นน คือเด็กเก่าไอ้ซันตอนมันเรียนมหาลัย เลิกกันไปเพราะเด็กมันไปมีคนอื่น ส่วนไอ้โซลเนี้ย กูเดาว่าเป็นเพื่อนไอ้ซัน แล้วไอ้ซันมันก็เอาเบอร์กูไปให้ไอ้โรคจิตโซลเนี้ย กูเลยเอาคืนมันโดยการไปเป่าหูน้องพินเรื่องน้องนน จบ”

                “ชั่ว/ชั่ว” กานกับคิมพูดออกมาพร้อมกัน

                “ใช่ปะ ไอ้ซันแม่งชั่ว”

                “มึงนั้นแหละ” กานด่าเรย์

                “เอ้า!!! ได้ๆไงว่ะ”

                “แค่มันเอาเบอร์มึงไปให้คนอื่นแค่นี้มึงถึงกับจะทำให้ไอ้ซันกับน้องพินทะเลาะกันเลยหรอว่ะ” ไอ้คิมก็เข้าข้างไอ้ซันไปอีกคนนึง เออดี ทิ้งกูหมด

                “พอก่อนๆ กูขอเคลียกับมันก่อน” แล้วไอ้ซันมันก็มาห้ามสงครามของผมกับไอ้กานกับไอ้คิมเอาไว้

                “มีไรว่ามา”

                “เออ กูขอโทษที่ให้เบอร์มึงกับไอ้โซลโดยที่ไม่ได้ขอมึงก่อน แต่มึงเอาคืนกูแบบนี้ก็ไม่ถูกป่าวว่ะ มึงจะไปปล่อยยางรถกู ใส่น้ำส้มสายชูให้กูแดก อะไรก็ได้ที่ไม่เกี่ยวข้องกับพินได้มั้ย” เอาซะกูรู้สึกผิดเลยมั้ยล่ะ

                “ก็กูด่ามึงไม่ชนะนิ มีแต่น้องพินอะที่ด่ามึงได้อ่า กู กู ฮึก กูขอโทษษษษษษษ” T^T

                “มึงนี่นะ แต่เรื่องมึงกับไอ้โซลก็ไม่ได้แย่อะไรขนาดนั้นนิ เมื่อคืนก็เดินเยาวราชด้วยกันไม่ใช่หรอ” เหี้ยซัน!!! เช็ดน้ำตาแทบไม่ทันเลยสัส มึงจะพูดเพื่อ ไอ้โซล? มึงเอามาเล่าให้ไอ้ซันด้วยหรอว่ะ เดี๋ยวมึงเจอกู

                “อ้าว เพื่อนเรย์ ยังไงๆ” ไอ้กานเปิดคำถามก่อนเลยคับ

                “กู กูไม่รู้เว้ย”

                “ฮั่นแน่ๆๆๆๆๆ” ไอ้คิมแซวใหญ่เลยคับ

                “เรย์” เชรี้ย??? O.O เสีนงคุ้นๆว่ะ อย่าบอกนะ

                “อ้าว โซล มาไงว่ะ” ไอ้ซันทักโซลที่กำลังเดินเข้ามาตรงที่พวกผมยืนคุยกันอยู่

                “ก็ทักไลน์ เรย์ ไปก็ไม่ยอมตอบนึกว่าเป็นอะไรเลยมาดู” มึงเน้นชื่อดูด้วย มึงจะมาทำไมว่ะเนี้ยยยยย

                “คนเนี้ยหรอ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ผมกานนี่คิม ส่วนอีกคนคงรู้จักกันแล้วเนอะ” ไอ้กานรีบแนะนำตัว

                “คับ ผมโซลคับ”

                “หวัดดีโซล นี่แค่ไม่ตอบไลน์นะ ถ้าโทรมาแล้วเรย์มันไม่รับสาย ไม่โทรแจ้งตำรวจเลยหรอออออ” สัสคิม พวกมึง 2 ตัวไปไกลๆไป๊!!!

                ผมไม่สบตาไม่มองหน้ากับโซลเลย ก็จะมาทำไมก็ไม่รู้ ผมยังไม่แน่ใจเรื่องของมันเลย ผมเลยไม่อยากเอามันมาเปิดตัวกับเพื่อนๆ รมณ์เสียเว้ย!!!

                “กูเข้าไปทำงานต่อแล้วนะ” ผมเดินออกมาจากวงสนทนาจะเข้าตึกทำงาน

                “เดี๋ยวสิเรย์ กูขอโทษ” โซลจับแขนผมเอาไว้ แต่ผมก็ไม่ยอมหันหน้าไปหามัน ได้ยินมันพูด กู ก็แปลกๆเหมือนกันแหะ

                “ปล่อย!!!”

                “ขอโทษ ที่มาโดยที่ไม่ได้ขออนุญาต”

                “ก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรอ ว่าอย่ามาๆอะ” คราวนี้ผมหันไปว่ามัน

                “ทำไมวะ!!! ทำไมกูจะมาไม่ได้ หรือมึงมีคนอื่นอยู่แล้ว ไม่อยากให้รถไฟชนกัน???” เหี้ยไรเนี้ย อยู่ดีๆก็ขึ้นซะงั้น งงดิเห้ย

                “ป่าวกูแค่”

                “เออ กูกลับก็ได้เว้ย!!!” แล้วมันก็เดินไปเลย คือเดินไปเลยไม่ทักอะไรกับไอ้ซันเลยนะ อะไรว่ะ??? กูผิดหรอ??? กูต้องไปง้อมันรึป่าวว่ะ อะไรว่ะเนี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ความคิดเห็น