facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่15 มีความสุขกับสถานะใหม่

ชื่อตอน : ตอนที่15 มีความสุขกับสถานะใหม่

คำค้น : เสือปะทะแรด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 68

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ธ.ค. 2563 22:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่15 มีความสุขกับสถานะใหม่
แบบอักษร

"ห๊ะ!! มึงกับเฮียเสือได้กันแล้ว?" 

ขุนพลหันมาถามหนูด้วยสีหน้าตกใจเอาทำหนูตกใจตามไปด้วยเพราะขุนพลร้องอุทานออกมาเสียงดัง 

"ชูว! อย่าเสียงดังสิพล" 

หนูเอานิ้วชี้มาทำท่าจุ๊ปากไม่ให้ขุนพลแหกปากร้องตกใจเหมือนเมื่อกี้อีก ดีที่โต๊ะใกล้ๆ ไม่มีคนนั่ง ไม่งั้นหนูคงอายคนอื่นแย่แน่ 

"ที่มึงพูดมาคือเรื่องจริงเหรอวะ? เฮียเสือเสร็จแล้วจริงดิ? " ขุนพลทำหน้าราวกับไม่เชื่อสิ่งที่หนูพูดออกไป หนูก็ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ยืนยันว่าที่พูดไปคือเรื่องจริง 

"เราพูดจริงนะพล แต่เราไม่แน่ใจเลยว่าเฮียเสร็จเราหรือว่าเราเสร็จเฮียกันแน่" 

หลังจากที่พยักหน้าตอบไปตามความจริงหนูก็ก้มหน้าพูดเสียงอุบอิบ มือทั้งสองข้างเลื่อนเข้ามาประกบกันเมื่อนึกถึงเรื่องเร่าร้อนในคืนนั้น เฮียเสือทำกับหนูหลายครั้งมากจนหนูแทบรับไม่ไหว ไม่รู้ว่าเฮียไปเอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหนเยอะแยะ  

"กูไม่อยากจะเชื่อ... ไม่ใช่แรดฝึกหัดแล้วนะมึงเนี่ย" 

หนูเงยหน้าขึ้นมามองขุนพลที่เอามือกุมขมับแล้วมองหนูด้วยสายตาแบบไม่อยากจะเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อ ส่วนหนูก็ก้มหน้างุดบิดตัวไปมาด้วยความเขินเพราะรู้สึกว่าหน้าตัวเองมันร้อนฉ่าไปหมด หนูสาบานเลยว่าขุนพลจะเป็นเพียงคนเดียวที่หนูพูดเรื่องนี้ด้วย (เพราะว่าหนูมีเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว) 

"เราก็ทำตามคำแนะนำกูรูขุนพลไง ถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้วเข้าไปยั่วเฮีย หลังจากนั้นเฮียกับเราก็... ฮือ~ เราเขินอ่ะพล" 

หนูหันไปพูดกับขุนพลจนโดนเพื่อนสุดหล่อของหนูขมวดคิ้วใส่ขุนพลตั้งใจฟังหนูเล่าประสบการณ์ที่โดนเฮียทำเรื่องนั้น แต่กลับกลายเป็นหนูซะเองที่เขินจนต้องเอามือมาปิดหน้า ตอนนี้แก้มของหนูมันคงจะแดงมากแน่ๆ 

"เออ หลังจากนั้นกูพอจะเดาออกแล้ว มึงไม่ต้องเล่าก็ได้ เล่าแค่นี้ถึงกับหน้าแดงเลยนะมึง" 

ขุนพลสบตาพูดกับหนูพร้อมกับใช้มือดันหัวของหนูด้วยความหมั่นไส้ หนูเลยแยกเขี้ยวใส่เพื่อนตัวดีไปแล้วเอามือลูบๆ จัดแจงทรงผมตัวเอง 

"ดีใจเลยสิมึง กูก็ดีใจที่ได้สานฝันแรดฝึกหัดอย่างมึงให้กลายเป็นจริงสักที กูคือผู้มีพระคุณของมึงนะ" 

พอเห็นหนูยิ้มหน้าบานไม่หุบ ขุนพลก็พูดแซะพร้อมกับกระตุกยิ้มออกมา หนูเลยหันไปประนมมือกราบลงตรงไหล่กว้างน่าซบของขุนพลเพื่อเป็นการขอบคุณและสำนึกในบุญคุณจากการแนะนำดีๆ (?) ของกูรูขุนพล 

ถ้าไม่มีขุนพลหนูก็คงได้แค่แอบชอบเฮียในใจไม่กล้าแสดงออกมากขนาดนี้หรอก ขุนพลคือผู้มีพระคุณ คือคนที่เป็นผู้ปลุกความแรดในตัวหนู(?) 

"เราต้องขอบคุณพลมากนะที่ทำให้เรากลายเป็นซ้อนะโมในวันนี้ คิกๆ ๆ " 

หนูพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างตลกกับคำพูดของตัวเอง ขุนพลก็แค่นหัวเราะเบาๆ ตามก่อนจะใช้มือจับหัวของหนูโยกไปมาอีกรอบ ขุนพลคงจะหมั่นไส้กับคำพูดของหนู ก็หนูเป็นซ้อนะโมแล้วจริงๆ นี่นา เฮียเสือกับซ้อนะโม คิกๆ ดูเข้ากันสุดๆ ไปเลยว่าไหมจ๊ะ 

"มาซงมาซ้อนะโมห่าอะไร อาการหนักแล้วนะมึง" 

ขุนพลกระแทกเสียงดับความฝันของหนูกลางอากาศ แต่หนูก็ยังคงยิ้มเคลิ้มกับความคิดของตัวเองอยู่ เดี๋ยวกลับไปบ้านหนูจะบอกให้ลูกน้องของเฮียเรียกหนูว่าซ้อนะโมให้หมดเลย 

ส่วนเฮียเสือให้เรียกหนูว่าอะไรดีอ่ะ?  

เรียกว่า 'เมียรัก' ดีไหมน้าา 

"ถ้าเราแต่งงานกับเฮียนะ เราจะแจกการ์ดเชิญพลเป็นคนแรกเลย" 

เมื่อความคิดจินตนาการของหนูมันไปไกลเกินจะหยุด หนูเลยหันไปจับแขนของขุนพลแล้วพูดด้วยสีหน้าเคลิ้มฝัน ถ้าเฮียเสือของหนูอยู่ในชุดเจ้าบ่าวเฮียจะต้องหล่อมากแน่นอน ถึงตอนนั้นหนูคงหลงเฮียหัวปักหัวปำหาทางกลับบ้านไม่ถูกแน่ 

"แรด! เรียนให้จบก่อนเถอะมึงค่อยคิดเรื่องนั้น นับวันมึงยิ่งแรดเกินอายุตัวเองเกินไปละ" 

จากที่กำลังทำหน้าเคลิ้มฝันอยู่หนูก็ต้องสะดุ้งทันที เมื่อคำว่าแรดจากปากของขุนพลลอยมากระแทกหน้าของหนูเต็มๆ แถมยังพูดกับหนูด้วยน้ำเสียงเชิงตำหนิอีก 

หนูก็ก้มหน้าเม้มปากแน่นเพราะมันจริงอย่างที่ขุนพลพูด หนูควรจะตั้งใจเรียนให้จบก่อน แต่ถ้าเรียนไปด้วยแรดไปด้วยก็คงไม่ผิดหรอกมั้ง ถึงหนูจะแรดแต่หนูก็ไม่ทิ้งการเรียนหรอก หนูจะไม่ทำให้สามีของหนูผิดหวังเด็ดขาด! 

"พลอย่าว่าเราสิ ถึงเราจะแรดแต่ก็เป็นแรดที่ตั้งใจเรียนน้า~" 

หนูเกาะแขนขุนพลแล้วกะพริบตาปริบๆ พูดและยิ้มไปด้วยจนโดนขุนพลใช้นิ้วดีดหน้าผากไปหนึ่งที และหนูก็เจ็บไปตามระเบียบ 

ฮึ่ย! เห็นหนูไม่สู้คนหน่อยก็แกล้งหนูดีจัง ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงชอบทำร้ายร่างกายและคนสภาพจิตใจบอบบาง (?) แบบหนูด้วย 

พอได้ยินหนูพูดออกไปแบบนั้นขุนพลก็โดนขุนพลเบ้ปากใส่ ส่วนหนูก็ยิ้มแป้นน้อมรับทุกคำด่า เราสองคนนั่งคุยเล่นกันอีกสักพัก 

จากนั้นก็เดินกลับไปเรียนเพราะถึงเวลาเรียนในตอนบ่ายแล้ว ระหว่างทางเดินหนูก็ยิ้มไม่หุบเหมือนคนบ้าเพราะมีความสุขกับสถานะใหม่ไฉไลกว่าเดิม 

หนูอยากให้ถึงตอนเย็นเร็วๆ จังเพราะหนูอยากเจอหน้าเฮียแล้ว ถึงแม้จะอยู่บ้านเดียวกันเจอหน้ากันทุกวันทุกคืนหนูก็ไม่เคยที่จะเบื่อหน้าเฮียเลยสักนิด 

 

 

... 

หลังเลิกเรียน... 

"พลจะไม่ไปกับเราจริงเหรอ? เดี๋ยวเราให้เฮียแวะส่งก็ได้นะ" 

หนูหันไปเงยหน้าถามเพื่อนตัวสูงที่กำลังเดินอยู่ข้างเป็นรอบที่สิบแปด ขุนพลก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหันมาทำหน้าไม่พอใจใส่หนูเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ 

สาเหตุเนื่องมาจากโดนหนูถามเซ้าซี้เรื่องนี้ตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากประตูห้องเรียน หนูก็แค่อยากให้ขุนพลกลับบ้านด้วยกันนี่ 

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูกลับเอง มึงกลับกับเฮียมึงเถอะ" ขุนพลหันมาตอบหนูด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แววตาเหมือนกำลังข่มความหงุดหงิดที่มีต่อหนูไว้อยู่ นี่หนูมันน่าหงุดหงิดขนาดนั้นเลยเหรอ? 

"แต่ว่า.." 

"ไม่ต้องมาแต่แล้ว กูไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอมึงกับเฮียเสือของมึงหรอกนะ ให้กูกลับเองแหละดีแล้ว มึงจะได้สวีทกับเฮียมึงได้เต็มที่ไง" 

พอหนูอ้ำอึ้งทำท่าจะหาเหตุผลมาอ้างให้ขุนพลกลับบ้านด้วยกันอีก ขุนพลก็หยุดเดินแล้วจับตัวหนูให้หันมาฟังที่ตัวเองพูดแถมยังใช้มือกดไหล่หนูไว้แน่นอีก หนูสบตาตั้งใจฟังที่ขุนพลพูดจนเข้าใจที่เหตุผลที่แท้จริง ที่ไม่ยอมกลับด้วยกันเพราะอยากให้หนูไปสวีทกับเฮียนี่เอง 

เห็นไหม... หนูบอกแล้วว่าขุนพลคือสปอนเซอร์ผู้สนับสนุนการแรดของหนูที่แท้จริง 

"พลจะเอางั้นเหรอ? " หนูถามความเห็นของขุนพลอีกครั้งจนโดนเพื่อนสุดหล่อกระแทกเสียงตอบกลับมา 

"เออ! ไปได้แล้วมึง เดี๋ยวเฮียมึงรอนานนะ" ขุนพลพูดพร้อมกับจัดการพลิกตัวหนูให้หันไปตรงทางออกประตูใหญ่หน้าโรงเรียนแล้วดันหลังของหนูให้เดินไป 

"เอาตามนี้ก็ได้ งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะพล บาย~" 

หนูหันไปพูดกับขุนพลพร้อมกับโบกมือลา ขุนพลก็โบกมือตอบแล้วหันหลังเดินไปอีกทาง ส่วนหนูก็หันกลับมารีบเดินออกมาจากโรงเรียนแล้วเดินไปตรงที่นัดเจอกับเฮียไว้ 

พอเดินออกมาหนูก็ยิ้มกว้างทันทีเมื่อเห็นรถคันหรูของเฮียจอดอยู่ไกลๆ แค่นั้นแหละ หนูรีบวิ่งสี่คูณร้อยไปหาเฮียที่รถทันที คือดีใจมากจนน้ำตาแทบไหล ไม่เคยคิดเคยฝันมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่เฮียคอยบริการมารับ-ส่งแบบนี้ หนูคิดว่าตัวเองฝันไปด้วยซ้ำ 

"มึงจะรีบวิ่งมาทำไม เดี๋ยวก็หกล้มหรอก" 

เฮียเสือหันมาว่าหนูเสียงดุเมื่อหนูเปิดประตูเข้ามานั่งในรถ แอร์เย็นฉ่ำทำให้หนูต้องทำหน้าเคลิ้มครู่หนึ่งก่อนจะถอดกระเป๋าสะพายออกแล้วหันไปกอดแขนล่ำๆ ของเฮียเสือ หนูเอาแก้มซบแขนเฮียพร้อมกับเงยหน้าพูดอ้อนเอาอกเอาใจคนแก่ 

"ก็รีบมาหาเฮียไงจ๊ะ หนูคิดถึ้งคิดถึงเฮีย" 

"คิดถึงห่าอะไรของมึง! เจอกันทุกวัน เมื่อเช้ากูก็มาส่งมึง" เฮียก้มลงมาพูดเสียงดุใส่หนูเหมือนจะรำคาญแต่ไม่ได้ผลักตัวหนูออกแต่อย่างใด 

"ก็คิดถึงคนที่นะโมรักไงจ๊ะ" 

หนูสบตาแววตาดุดันของเฮียเสือแล้วพูดเสียงออดอ้อน เฮียก็กระตุกยิ้มออกมาก่อนจะใช้มือมารั้งใบหน้าหนูให้เงยขึ้น 

จากนั้นเฮียก็ก้มลงมาใช้ปากตัวเองจุ๊บปากหนูอย่างแผ่วเบา ถึงจะเป็นการจุ๊บแบบเพียงแค่เอาริมฝีปากแตะกันแต่ใจของหนูมันกลับเต้นรุนแรงเหมือนทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เฮีย หนูเขินจนหน้าเห่อร้อนไปหมดแล้ว 

"มัดจำไว้ก่อน" 

"งื้อ~ นะโมเขินนะเฮีย" 

พอเฮียเสือผละริมฝีปากออกไปแล้วพูดกับหนูด้วยแววตากรุ้มกริ่มหนูก็มุดหน้ากับแขนของเฮียด้วยความอายทันที มีการมัดจำไว้ก่อนด้วย 

"หึหึ เด็กแรก! " 

เฮียเสือกระตุกยิ้มออกมาก่อนจะใช้มือผลักหัวของหนูเล่นเบาๆ หนูก็จ้องหน้าเฮียแล้วยิ้มกว้างด้วยหัวใจพองโต เฮียของหนูหล่อและน่ารักมาก 

"หนูก็แรดกับเฮียแค่คนเดียวแหละจ้ะ" 

หนูเงยหน้าสบตาพูดกับเฮียเสือที่กำลังมองหน้าหนูด้วยสายตาเอ็นดู ไม่ใช่สายตาแบบหงุดหงิดรำคาญหนูเหมือนแต่ก่อน ก็อย่างว่าแหละเนอะ เลื่อนสถานะจากเด็กแรดที่หลงรักเฮียมาเป็นเมียแล้วอะไรๆ ก็ต้องเปลี่ยนไป หนูอยากให้เฮียรักหนูเอ็นดูหนูเยอะๆ 

"มึงอยากกินอะไรก่อนกลับไหม? " 

หูทั้งสองข้างของหนูผึ่งทันทีเมื่อได้ยินคำถามที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากเฮียจนหนูต้องถามทวนซ้ำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง หรือหนูจะแรดจนหูฝาด? 

"เฮียจะพาหนูไปเหรอ? " 

"เออ มึงอยากกินไรล่ะ บอกมา" 

"ฮือ~ ทำไมเฮียใจดีจัง นะโมอยากกินไอติมจ้ะเฮีย" 

หลังจากที่ได้ยินคำตอบจากเฮียก็ทำให้หนูยิ้มกว้างออกมาจนปากแทบจะฉีกถึงหูแล้วขยับเข้าไปกอดแขนเฮียอีกรอบด้วยความดีใจ หนูไม่คิดว่าพอเป็นเมียเฮียเสือแล้วเฮียจะใจดีกับหนูขนาดนี้ 

ปกติถ้าหนูชวนเฮียไปกินอะไรข้างนอกแบบนี้ เฮียจะบอกว่าเดี๋ยวให้พี่หนุนออกมาซื้อให้ตลอดเพราะเฮียขี้เกียจพาไป แต่ว่าวันนี้... เฮียจะพาหนูไปกินไอติมแบบสวีทหวานสองต่อสอง (?) 

คิกๆ หนูดีใจมาก~ 

"ไปนั่งดีๆ ได้แล้ว คาดเข็มขัดด้วย" 

เฮียใช้มือขยี้หัวของหนูเบาๆ ก่อนจะดันตัวหนูออกไปพร้อมกับกำชับให้คาดเข็มขัด หนูก็รีบทำตามแล้วหันมายิ้มหวานให้เฮียเหมือนที่ชอบทำ เฮียก็ส่ายหน้าใส่แล้วขับรถพาหนูไปกินไอติมตรมที่หนูขอ 

เฮียเสือพาหนูมากินไอติมที่ห้างใกล้ๆ ซึ่งเวลาตอนเย็นแบบนี้คนจะเยอะมาก หลังเลิกเรียนก็มีเด็กนักเรียนมาเดินเที่ยวเยอะหนูเลยต้องเกาะแขนของเฮียไว้และเดินไปพร้อมกับเฮีย 

ที่ทำแบบนี้ไม่ใช่อะไรนะจ๊ะ หนูหวง!! หนูต้องการให้คนอื่นรู้ว่าเฮียเป็นของหนูคนเดียว แต่ว่าพอดูแล้วมันเหมือนเฮียมากับน้องชาย หรือไม่ก็ออกแนวเสี่ยมากับเด็กเลี้ยงมากกว่าอ่ะ หน้าเฮียก็ยิ่งโหดๆ อยู่ด้วย 

"มึงจะกินร้านไหน?" 

เฮียเสือหันมาถามหนูด้วยน้ำเสียงห้าวๆ ไม่แคร์โลกประจำตัวของเฮีย เป็นเสียงที่หนูคุ้นชินมาตั้งแต่เด็ก โดนด่าก็ไม่โกรธเพราะหนูรักเฮียจนหูหนวกตาบอดไม่รับรู้อะไร คิกๆ ล้อเล่นจ้า 

"กินร้านนู้นจ้ะเฮีย" 

หนูชี้ไปตรงร้านที่หนูมากินกับขุนพลประจำแล้วจับแขนเฮียเสือให้เดินตามมา เฮียก็เดินตามหนูมาอย่างว่านอนสอนง่าย สามีที่ดีก็งี้แหละจ้ะ ฟังเมีย... 

หลังจากที่หนูพาเฮียเสือเข้ามานั่งในร้านก็มีพนักงานมารับออเดอร์หนูก็สั่งไอติมที่หนูชอบกิน แล้วพอถามเฮียว่าจะกินอะไรเฮียบอกว่าเฮียไม่กินเพราะเฮียไม่ค่อยชอบของหวาน หนูก็เลยสั่งไอติมมากินคนเดียวสองถ้วยเลย กินเผื่อเฮียด้วย! 

"กินเยอะนะมึง ไม่กลัวอ้วนเหรอ?" พอพนักงานเดินออกไปเฮียก็พูดเสียงดุเป็นเชิงตำหนิ หนูก็ส่ายหัวแล้วตอบเฮียไป 

"ไม่กลัวจ้ะ" 

"แต่จะว่าไปถ้ามึงมีเนื้อมีนวลก็ดีนะ น่าขย้ำดี" 

สิ่งที่เฮียเสือพูดออกมาทำให้หนูต้องก้มหน้าหลบสายตาร้อนแรงของเฮียที่ไล่มองตามร่างกายของหนูด้วยความอาย เฮียพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งมากในขณะที่หนูเขินจนแทบจะบิดตัวสามร้อยหกสิบองศาอยู่แล้ว 

"เฮียอ่ะ พูดไรก็ไม่รู้" 

หนูแหวใส่เฮียเสือจนเฮียหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยความชอบใจที่เห็นหนูเขินแบบนี้ แถมยังเอื้อมมือมาหยิกแก้มของหนูอีก เจ็บอ่ะ... 

รอไม่นานไอติมที่หนูสั่งไปก็มาเสิร์ฟ หนูสั่งเป็นช็อกโกแลตกับวานิลลาอย่างละถ้วย หนูนั่งกินไปไอติมคนเดียวอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมกับใช้ทิชชู่คอยเช็ดปากตรงที่ตัวเองกินเลอะไปด้วย เฮียเสือก็นั่งมองหนูกินแล้วยิ้มอะไรคนเดียวก็ไม่รู้ 

"เฮียมองนะโมทำไมเหรอ?" หนูวางช้อนลงแล้วถามเสียงเบาเมื่อเฮียเสือมองหนูแบบไม่ละสายตาไปมองที่อื่นบ้างเลย มามองแบบนี้หนูก็เขินแย่สิ 

"ก็มึงมันตลก ฮ่ะๆ แต่น่ารักดี" 

คำตอบของเฮียทำให้หนูหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันทีจนหนูต้องหยิบช้อนที่ตัวเองพึ่งวางไปขึ้นมาตักไอติมกินอีกครั้งเพื่อแก้เก้อ เฮียชอบทำให้หนูเขินอยู่เรื่อยเลย 

"เฮียกินไหมจ๊ะ? " หนูตักไอติมวานิลลาของโปรดของหนูยื่นไปตรงหน้าให้เฮียกิน แต่เฮียก็ส่ายหน้าปฏิเสธ 

"ไม่เอา กูไม่ชอบของหวาน" 

"ลองกินหน่อยนะจ๊ะ อร่อยนะเฮีย นะโมชอบกินมากๆ " 

หนูขยับตัวยื่นช้อนที่ตักไอติมไปจ่อตรงปากเฮียพร้อมกับพูดรบเร้าให้เฮียกิน เฮียก็มองหน้าหนูด้วยแววตาไม่พอใจที่หนูเซ้าซี้ แต่สุดท้ายเฮียก็อ้าปากรับไอติมหวานละมุนลิ้นของหนูเข้าไปอยู่ดีแถมเฮียยังทำหน้าราวกับขนลุกจนหนูตลก 

"หวานจังวะ พอใจมึงยัง! " 

เฮียสบถออกมาอย่างไม่เกรงใจใครแล้วหยิบน้ำเปล่าขึ้นมาดื่มล้างปาก หนูก็หัวเราะคิกคักชอบใจที่เห็นเฮียยอมกิน หนูรู้ว่าปกติเฮียไม่ชอบกินของหวานเท่าไหร่นักแต่หนูก็แค่อยากแกล้งเฮีย 

"คิกๆ เอาอีกไหมจ๊ะ?" หนูหัวเราะออกมาแล้วตักไอติมจะป้อนเฮียเสืออีกจนเฮียทำหน้าโหดใส่ หนูก็เลยเปลี่ยนมาเอาเข้าปากตัวเองแทน 

กินไอติมครั้งนี้เป็นการกินไอติมที่หนูมีความสุขสุดๆ เลยจ้ะเพราะได้มากับเฮีย 

หลังจากที่เรากินไอติมกันเสร็จเฮียก็พาหนูเดินดูของเผื่อว่าหนูจะซื้ออะไร วันนี้เฮียดูเป็นป๋าสายเปย์มากแต่ว่าสุดท้ายหนูก็ไม่ได้ซื้ออะไรเพราะไม่มีอะไรที่อยากได้ เราเดินกันอยู่ในห้างอยู่นานกว่าจนไอติมที่หนูพึ่งกินไปมันเผาผลาญไปหมดแล้ว 

 

 

... 

กว่าเราจะกลับมาถึงบ้านก็ค่ำเพราะว่ารถติดหนักมาก พอมาถึงบ้านเฮียเสือก็พาหนูไปกินข้าวเลยเพราะว่าพี่หนุนเตรียมกับข้าวไว้รอแล้ว และดูท่าว่าเฮียคงจะโมโหหิวด้วยหนูก็เลยมากินข้าวกับเฮียทั้งที่ยังใส่ชุดนักเรียนอยู่ 

พอกินข้าวเสร็จหนูจะขึ้นไปอาบน้ำเฮียก็ไม่ยอมให้ไป เฮียลากหนูมานั่งดูทีวีด้วยแล้วกอดเอวหนูไว้หลวมๆ พอโดนเฮียกอดแบบนี้หนูก็ฟินยิ่งกว่าฟินเลยเอนตัวไปซบพิงอกเฮียซะเลย 

หลังจากที่กินข้าวอิ่มมาหนูก็เริ่มง่วงๆ แถมเฮียยังมาเปิดทีวีกล่อมแบบนี้อีกหนูก็เลยผล็อยหลับไปทั้ง ที่เฮียให้หนูมาดูทีวีเป็นเพื่อนแต่หนูกลับมาแอบหลับ 

หนูหลับไปนานแค่ไหนไม่รู้แต่หนูมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เฮียเสืออุ้มหนูขึ้นมาบนห้องนอนของหนู ในขณะที่หนูกำลังสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาก็เห็นเฮียเสืออุ้มเจ้าเมี้ยวแมวอ้วนที่นอนอยู่บนเตียงออกไปนอกห้องแล้วปิดประตูล็อกกลอน 

จากนั้นเฮียก็เดินเข้ามาหาหนู เฮียเสือขึ้นมาบนเตียงโดยใช้ร่างตัวเองคร่อมทับตัวหนูไว้จนหนูต้องขยับตัวหนี 

"เฮียจะทำอะไรจ๊ะ" 

จากที่ยังงัวเงียอยู่หนูก็ตาสว่างแล้วขยับตัวหนีเฮียทันทีเพราะแววตาของเฮียตอนนี้มันดูเหมือนเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อมาก 

"มึงก็รู้ว่ากูจะทำอะไร" 

เฮียเสือกระตุกยิ้มแล้วดันร่างของหนูให้นอนราบไปบนเตียงพร้อมใช้มือกดไหล่ของหนูไว้เบาๆ หัวใจของหนูเต้นแรงมากตอนที่เฮียบดเบียดร่างกายของตัวเองมาทับตัวหนูแล้วขยับหน้าเข้ามาใกล้จนใบหน้าเราแทบชิดกัน 

"แต่หนูกลัว" 

หนูก้มหน้าพูดเสียงสั่นเมื่อเฮียเสือก้มลงเอาจมูกไซร้ซอกหูของหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเฮียที่เป่ารินรดใบหูของหนูอยู่ทำให้หัวใจหนูเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมาเสียให้ได้ 

"ไม่ต้องกลัว กูสัญญาว่าจะทำเบาๆ จะไม่เอาแต่ใจทำกับมึงเหมือนครั้งนั้น" เฮียเสือผละหน้าออกมาสบตาพูดกับหนูด้วยแววตาอ่อนโยนพร้อมกับใช้มือลูบหัวของหนูเบาๆ ไปด้วย 

"งะ งั้นหนูขอไปอาบน้ำก่อนนะจ๊ะ" 

หนูอึกอักไม่ได้ตอบตกลงไปในทันทีแต่ใช้มือดันร่างของคนตัวโตที่คร่อมทับร่างออกไปก่อนจะรีบลุกหนีจากเตียง ขอเวลาเตรียมตัวเตรียมใจก่อนก็ยังดี เผื่อหนูอยู่ในห้องน้ำนานจนเฮียหลับไปก่อนที่จะได้ขย้ำหนู... 

ความคิดเห็น