ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Bar's princess(2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2560 08:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Bar's princess(2)
แบบอักษร

หลังจากที่พาเด็กน้อยเข้าไปให้คุณหมอตรวจเช็กอาการพร้อมกับทำแผลเรียบร้อยแล้ว ฉันก็พาร่างบางมาส่งที่บ้าน ปรากฏว่าบ้านของฉันกับร่างบางอยู่ถัดกันไปเพียงแค่สองซอยเท่านั้น

"ขอบคุณมากนะคะพี่เมทันที่มาส่งไพร์ แล้วยังพาไพร์ไปโรงพยาบาลอีก"เด็กน้อยพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง แต่แอบเบะปากตรงประโยคหลังเล็กน้อย

"นี่งอนพี่จริงจังหรอเนี่ยหืม"ฉันเย้าถาม เพราะตอนอยู่โรงพยาบาลฉันให้หมอแสกนแล้วแสกนอีกว่าร่างบางไม่บอบช้ำตรงไหนอีก จนเจ้าตัวนั่งหน้างอง้ำ

"มันน่างอนไหมละคะ ก็ไพร์บอกแล้วว่าไม่เป็นไรพี่เมทันก็ไม่เชื่อไพร์"เด็กน้อยยื่นปากนิดๆ ทำไมมันน่ารักน่ากัดแบบนี้น้าาา

"โอ๋ๆๆ ขอโทษค่ะไม่โกรธนะคะ"ฉันโยกศีรษะร่างบางไปมา แล้วยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าอีกฝ่าย

"อะไรคะ?"

"ดีกันนะคะ^^"ฉันพูดแล้วยิ้มหวาน เด็กน้อยอายม้วนเลยค่ะ ทำไมน่าฟัดแบบนี้นะ

"อะแฮ่ม! หนูยังอยู่นะคะมัมมี๊ จะทำไรม่าม๊าไพร์เกรงใจหนูนิ๊ดนึง"ยัยเด็กตัวแสบที่นั่งอยู่เบาะหลังสงสัยจะกลัวน้อยหน้ารีบกระแอมไอขัดจังหวะเชียว

"ม่าม๊าไพร์?"ฉันพูดทวน ฉันไม่ได้หูฝาดใช่ไหมคะ

"อื้ม..ม่าม๊า หนูขาชอบม่าม๊าไพร์ มัมมี๊กับม่าม๊าไพร์เป็นแฟนกันเรียกม่าม๊าก็ถูกแล้วนี่คะ"ยัยลูกสาวตัวดีเอียงคอใสซื่ออย่างน่ารัก โถ..เด็กน้อยมัมมี๊ไม่ได้เป็นแฟนเค้าค่ะลูก

"ไม่ใช่นะคะ พี่ไพร์กับมัมมี๊หนูไม่ได้เป็นแฟนกันนะคะลูก"รอยยิ้มหวานตอบกลับลูกสาวตัวน้อยอย่างขัดเขิน หน้าแดงแปร๊ดเป็นลูกมะเขือเทศเชียว น่ารักจริงๆ

"งื้ออ ไม่อาวว มัมมี๊กับม่าม๊าไพร์เป็นแฟนกัน"เดี๋ยวๆค่ะลูกตรรกะไหนเนี่ย คนไม่ใช่แฟนแต่ทำให้เป็นแฟนกันได้เนี่ย

"โอเคค่ะสาวน้อย มัมมี๊กับม่าม๊าไพร์เป็นแฟนกัน โอเคไหม"ฉันรีบเบรกน้ำตายัยตัวแสบตรงหน้าทันที แลดูสาวเจ้าจะพอใจเสียมากถึงกับยิ้มกว้างเชียว น่าตีจริงๆเลยยัยลูกคนนี้

"แต่พี่เมทันคะ.."

"ไม่เป็นไร เรารังเกียจรึเปล่าถ้าหนูขาเรียกเราแบบนี้"ฉันถามกลับกลัวอีกฝ่ายจะไม่ชอบใจ แต่ร่างบางกลับส่ายหน้าไปมาด้วยใบหน้าขึ้นสี

"ดีแล้วงั้น..พี่ขอเบอร์เราได้ไหมคะ"ฉันถามอ้อนๆ แอบอยากได้ใจจิขาด

"เอาไปทำไมหรอคะ"

"เผื่อหนูขางอแงไงพี่จะได้คุยกับเราได้"ฉันอ้างไปงั้นแหละ อันที่จริงอยากบอกว่าสนใจเด็กตรงหน้านี้มาก เห็นท่าทางขี้อ้อน ขี้กลัว แถมขี้งอนแบบนี้มีอะไรหลายอย่างดึงดูดให้ฉันอยากเข้าใกล้มากขึ้นทุกครั้ง

"คะ..ค่ะ"เด็กน้อยหน้าแดง แต่ก็ยอมให้เบอร์ฉันมา แล้วรีบลงจากรถงุดๆ ฉันยิ้มขำกับอาการเขินอายของคนตรงหน้า ทำไมน่ารักแบบนี้นะ แล้วออกรถกลับบ้านทันที

"พี่ฟาร์ วันนี้หนูขาเจอม่าม๊าไพร์ด้วยหล่ะ"หลังจากที่กลับมาถึงบ้าน ตัวเล็กก็รีบวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาพี่ชายคนโตที่กำลังนอนดูหนังที่ห้องนั่งเล่น ขี้ฟ้องเหมือนใครกันเนี่ย

"ใครคือหม่าม๊าไพร์กันคะ"พี่ฟาร์หรือฟาโรห์ลูกชายคนโตตอนนี้เรียนปีหนึ่งวิศวะค่ะเป็นเดือนมหาลัยด้วยนะเออ ถามร่างเล็กก่อนจะอุ้มขึ้นไปนั่งบนตักตัวเอง เจ้าขากับแก้มเขินพี่ฟาร์จะหวงมากหวงยิ่งกว่าฉันอีกค่ะ

"แฟนมัมมี๊ น่ารักเหมือนตุ๊กตาเลย"ยัยตัวแสบหัวเราะคิกคัก พาลทำให้พี่ฟาร์หันมามองฉันอย่างล้อๆ

"อะไรยะคุณลูกชาย"ฉันถามขึ้นเมื่อเห็นแววตาล้อเลียนส่งมาไม่ปิดบังเลยสักนิด

"ก็..คนแก่แถวนี้ริอาจจะมีแฟนนี่ครับ"พี่ฟาร์หัวเราะในลำคอ ริอาจล้อแม่ตัวเองรึไงเจ้าเด็กนี่

"มี๊ไม่แก่สักหน่อย"ฉันเบะปากใส่เจ้าลูกชาย ไม่ต้องสงสัยนะคะว่าทำไมเจ้าลูกชายถึงไม่รู้สึกรังเกียจเลยที่แม่ตัวเองจะมีแฟนเป็นผู้หญิง เพราะเรื่องนี้ฉันเปิดใจคุยกับลูกทุกคนค่ะว่าเรื่องเพศไม่สำคัญ หัวใจเท่านั้นที่เราต้องมั่นคง

"ครับๆ ไม่แก่เลยสักนิด ว่าแต่เขาเป็นใครหรอครับ ฟาร์ชักอยากจะเห็นหน้าแล้วสิ"พี่ฟาร์เอียงคอถาม พลางโยกตัวเล่นกับยัยตัวแสบที่นั่งอยู่บนตัก ฉันเลยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้พี่ฟาร์ฟัง เจ้าตัวแลดูตั้งอกตั้งใจฟังมาก เมื่อเล่าจบทุกคนต่างแยกย้ายกันไปทานมื้อเย็น พี่ฟาร์มีการแซวฉันเรื่องน้องไพร์ด้วยล่ะ ไอเด็กแก่แดดเอ๊ย ฉันนั่งหัวโต๊ะ ทางขวาเป็นเจ้าขา แก้มเขินและก็น้องโรม ทางซ้ายเป็นพี่ฟาร์กับเฮียเฟิง เฮียเฟิงเพิ่งกลับถึงบ้านเมื่อไม่นานเองค่ะ จะว่าไปพอกินข้าวพร้อมกันแล้วทำให้อดคิดถึงน้องนาฏยไม่ได้ พรุ่งนี้รีบไปรับเจ้าตัวกลับบ้านดีกว่าคึคึ

เมื่อมื้อเย็นจบ ฉันกลับเข้ามาในห้องนอนของตนเองเพื่อที่จะอาบน้ำ ควักโทรศัพท์ออกมาวางไว้บนโต๊ะกระจก

ตึ๊งดึง!

ฉันกำลังถอดเสื้อแต่กลับชะงักเมื่อได้ยินเสียงการแจ้งเตือนจากแอพริเคชั่นไลน์

××Vampire×× เป็นเพื่อนกับคุณแล้ว

ฉันยกยิ้มชอบใจแล้วกดเข้าไปดูโปรไฟล์ของเด็กน้อย ร่างบางยิ้มหวานใส่กล้องอย่างน่ารัก ทำไมฉันอยากให้รอยยิ้มนี้เป็นของฉันคนเดียวกันนะ

Meton : (สติ๊กเกอร์หมีบิดตัว)

ตึ๊งดึง!

××Vampire×× : (สติ๊กเกอร์หมีงง)

คึคึเด็กน้อยเอ๊ย!

Meton : นี่พี่เองเมทัน^^

××Vampire×× : พี่เมทันมีอะไรหรือเปล่าคะ?

Meton : ไม่มีนี่พี่ทักหนูไม่ได้หรอคะ

××Vampire×× : งุ้ยยย ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย

คึคึฉันว่าป่านนี้น้องหน้างออยู่แน่ๆเลย คิดแล้วอยากหยิกแก้มชะมัด หลังจากนั้นฉันก็นั่งคุยสัพเพเหระ น้ำเนิ้มไม่ต้องอาบมันแล้วค่ะ

Meton : ดึกแล้วพี่ไปอาบน้ำดีกว่า

××Vampire×× : โอเคค่ะ งั้นไพร์ไม่กวนแล้ว

Meton : อาบด้วยกันไหมคะ อยากได้คนถูหลังจัง

××Vampire×× : คนลามก! รีบๆไปอาบน้ำเลยนะคะ

คึคึแกล้งเด็กแล้วมันกระชุ่มกระชวยหัวใจจริงๆ

Meton : จ้าๆๆ ฝันดีนะหนูน้อย^^

××Vampire×× : งื้อออ ฝันดีค่ะพี่เมทัน><

พอคุยเสร็จฉันก็เข้าไปอาบน้ำในตอนสองทุ่มกว่าๆแล้วเข้านอนแลย

++เช้า++

"จ๋าขึ้นไปปลุกเด็กๆให้พี่ทีจ้ะ"ฉันพูดบอกกับจ๋า(ลูกน้อง)ขณะที่กำลังปิดเตา หลังจากต้มข้าวต้มกุ้งเรียบร้อย

"ค่ะคุณเม"จ๋าขึ้นไปตามเด็กๆ วันนี้ฉันตื่นเช้าเป็นพิเศษเพราะตั้งใจจะไปส่งลูกๆทุกคนด้วยตัวเอง ดีใจค่ะวันนี้น้องนาฏยจะกลับบ้าน เราจะได้อยู่กันครบสักที หลังจากที่มื้อเช้าผ่านพ้นไปฉันขับรถไปส่งเจ้าขา แก้มเขิน และเฮียเฟิงที่โรงเรียนก่อนเลย 

"ตอนเย็นมัมมี๊จะมารับเขินไหมคะ"หนูเขินถามพลางกอดคอฉันอ้อนๆไม่ยอมลงจากรถเลย

"มาค่ะ เดี๋ยวตอนเย็นมัมมี๊มารับนะคะ^^"ฉันตอบรับยิ้มๆ ทำให้ยัยตัวแสบยิ้มกว้าง หอมแก้มฉันฟอดใหญ่ คนอื่นก็กลัวน้อยหน้าพากันหอมแก้มฉันยกใหญ่ไม่เว้นแม้แต่เฮียเฟิง รายนี้ขี้น้อยใจมากถ้าไม่ได้หอมแก้มฉันคือจะงอนหนักมาก แต่เมื่อวานแกก็ไม่อยู่หอมแก้มฉันนะเฮียเฟิง

"สวัสดีครับ/ค่ะมี๊"เด็กๆยกมือไหว้แล้วรีบวิ่งเข้าโรงเรียนไป ดีใจค่ะเห็นลูกมีความสุข เราก็สุขด้วย

"ว่าไงคุณชายสรุปจะให้มี๊ไปส่งแน่หรอ"ฉันหันไปถามไอลูกชายคนโตที่วันนี้งอแงเป็นพิเศษอยากให้ฉันไปส่งบ้าง

"ทีน้องๆมี๊ยังไปส่งได้เลย มี๊ไม่รักฟาร์หรอครับ"มีการพูดเสียงอ้อน ดวงตาเว้าวอน ทำแบบนี้มี๊ไม่ไปส่งก็ใจร้ายเกินไปแล้ววว

ฉันจึงขับรถมุ่งหน้าไปส่งเจ้าลูกชายที่มหาลัยต่อ แต่สายตาพลันไปเห็นร่างบางคุ้นตาเดินเรียบฟุตบาทอยู่ไม่ไกล

ปริ๊น ปริ๊น!

"กำลังจะไปมหาลัยหรอคะ"ฉันบีบแตรรถก่อนจะลดกระจกฝั่งคนขับลง แล้วถามเด็กน้อยแต่งกายชุดนักศึกษารัดรูปกระโปรงทรงเอสั้นเลยเข่าขึ้นมาเล็กน้อย ปล่อยผมสยายตามแผ่นหลัง

"คะ..ค่ะพี่เมทันล่ะคะ"เด็กน้อยตกใจเล็กน้อย แล้วถามกลับ

"พี่กำลังจะไปส่งลูกชายขึ้นมาสิ เดี๋ยวพี่ไปส่ง"

"ไม่เป็นไรค่ะ ไพร์ไปเองได้"ร่างบางยิ้มรับ ทำไมดื้อแบบนี้น้าาา น่าจับตีก้นเสียให้เข็ดเลย

"ขึ้นมาเร็วสิคะ!"ฉันแกล้งทำเสียงดุ ร่างตรงหน้าน้ำตารื้นทันที อ่อนไหวง่ายจังแฮะดุนิดเดียวเองนะนี่

"จะขึ้นเองหรือให้พี่อุ้มหนูขึ้นมาคะ"ฉันถามกลับร่างบางส่ายหน้าไปมารีบขึ้นรถทันที พี่ฟาร์เห็นดังนั้นรีบปีนไปนั่งเบาะหลังทันที รู้ใจมี๊ดีจริงๆคุณลูกชาย

.

.

.

.

มีลูกชายดีก็อย่างงี้แหละค่ะมี๊คึคึ มาต่อแล้วววว เขียนเองเขินเองไม่รู้คนอ่านชอบไหมแต่เถาชอบนะจุ๊บ^^

ปล.นามปากกาtao hua(เถาฮวา) แปลว่า ดอกท้อนะคะ^^


ความคิดเห็น