ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ll ASULE ll - Episode 9 - กลั่นแกล้ง [ 100% ] << รีไรท์

ชื่อตอน : ll ASULE ll - Episode 9 - กลั่นแกล้ง [ 100% ] << รีไรท์

คำค้น : fierce อสูรแสนซน อสูร อาสูร แสนซน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.7k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2560 16:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ll ASULE ll - Episode 9 - กลั่นแกล้ง [ 100% ] << รีไรท์
แบบอักษร

​​Episode 9

#อสูรแสนซน

ASULE’S TALK

ผมหงุดหงิดที่แสนซนทำตัวแย่ๆ แบบนั้น ผมไม่เคยสอนให้เธอเป็นเด็กก้าวร้าว ต่อให้เธอจะโดนตบหรือโดนทำร้ายก่อน เธอก็ไม่ควรตอบโต้!! สรีระและพละกำลังของผู้หญิงไม่ได้มีไว้สำหรับการต่อสู้หรือฆ่าฟันกัน แต่เหมาะสำหรับเอาไว้ให้ผู้ชายอย่างพวกผม ‘ปกป้อง’ ผมรู้ว่าความคิดผมมันออกจะหัวโบราณ แต่ผมก็อยากให้แสนซนเป็นแบบนั้น ผู้หญิงคนอื่นจะเป็นตายร้ายดี ตบตีแย่งชิงกันยังไงผมไม่เคยสน แต่มันต้องไม่ใช่แสนซน!!

เมื่อเย็นผมตั้งใจจะไปรับเธอแล้วพาไปกินขนมเพื่อไถ่โทษที่ทำรุนแรงกับเธอจนสลบไป ผมไม่ได้ตั้งใจจะรุนแรงกับคนตัวเล็ก แต่ผมห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอภายในกายมันร้อนรุ่มไปหมด สติที่เคยมีอยู่เต็มเปี่ยมกลับ เหือดหายไปอย่างไม่รู้สาเหตุ ให้ตายเหอะ ยิ่งพูดยิ่งดูหลงเด็ก!!

พอผมลงจากรถสายตาก็เหลือบไปเห็นฉากที่แสนซนกระชากม่านฟ้าเข้าไปหา และตบเข้าที่แก้มของเธออย่างรุนแรง เท่านั้นยังไม่พอเธอเอื้อมมือขึ้นไปจิกที่ผมม่านฟ้าจนหน้าแหงน ม่านฟ้าร้องไห้อย่างหนักพร้อมกับพยายามแกะมือแสนซนออกแต่เธอก็ไม่ปล่อย ผมเห็นแบบนั้นเลยเดินเข้าไปหาและดุเธอเสียงดัง แต่ไม่ว่าจะถามอะไร คนตัวเล็กก็เอาแต่ก้มหน้าแล้วร้องไห้ ถามอะไรก็ไม่เคยได้คำตอบ จนความอดทนผมแทบจะขาดลง ผมตั้งใจจะสั่งสอนเธอให้รู้ว่าเธอไม่ควรทำตัวแบบนี้

แต่แล้วไอ้ม่านหมอกมันก็เดินทำตาหวานเยิ้มเข้ามา มันพูดกับแสนซนด้วยเสียงนุ่มติดหู มือก็ยกขึ้นไปลูบหัวแสนซนอย่างสนิทชิดเชื้อ มันกล้า? เมียชาวบ้านยังกล้า? แถมคนตัวเล็กยังยอมให้มันลูบผมอยู่แบบนั้น คืนดีกันแล้ว? ยิ่งมันยิ้มให้ คนตัวเล็กก็ดูจะผ่อนคลายลง จนเมื่อแสนซนยิ้มตามมันนั่นแหละ ความอดทนของผมก็ขาดผึงทันที ผมเดินเข้าไปกระชากคนตัวเล็กออกมาจาก ไอ้หมอก และขับรถออกมาโดยไม่สนใจเธออีก เป็นเด็กไม่ดีก็ต้องโดนลงโทษ และรอบนี้จะไม่มีการยกเว้นอีก เด็ดขาด!!

ตึงงงงงงงง

แต่แล้วเสียงที่ดังมาจากในห้องน้ำ ก็ทำให้ผมตกใจยิ่งกว่าเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นนั่น ผมเริ่มรู้สึกว่ามีลางสังหรณ์ไม่ดีแบบแปลกๆ เลยรีบเดินเข้าไปเปิดประตูห้องน้ำออก แล้วภาพที่เห็นก็ทำให้ใจผมตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างเล็กที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษาเปียกชุ่ม ล้มลงไปกองอยู่กับพื้น มันจะไม่น่าตกใจเลยสักนิดถ้าครั้งนี้เธอไม่ได้สลบ

“เวรเอ๊ย!!” ผมตะโกนดังลั่นห้อง ก่อนจะรีบเข้าไปสำรวจร่องรอยการบาดเจ็บและสัญญาณชีพของเธอทันที ร่างเล็กได้บาดเจ็บอะไรทั้งที่คอและหลัง มีแต่รอยช้ำที่ผมเป็นคนทำไว้เท่านั้น แสนซนหายใจแผ่วเบาอย่างเป็นจังหวะและชีพจรของเธอก็ยังปกติอยู่ เฮ้อ อย่างน้อยหัวไม่ฟาดพื้นจนสลบก็ดีเท่าไรแล้ว

แต่ยิ่งได้สัมผัสกับคนตัวเล็กมากเท่าไร ผมก็ยิ่งรู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากเธอมากขึ้นเท่านั้น ไม่สบาย? คนตัวเล็กตัวร้อนจี๋จนผมรู้สึกได้ถึงความร้อนที่ส่งผ่านผิวหนังออกมา ต่อให้น้ำเย็นๆ จะเคลือบผิวกายแสนนุ่มละมุนนั่นไว้ แต่เพียงไม่นานมันก็ร้อนขึ้นตามอุณหภูมิของคนร่างเล็กทันที

“ให้มันได้แบบนี้สิวะ” ผมสบถเบาๆ ก่อนจะถอดชุดนักศึกษาที่เปียกชุ่มนั่นออกจากร่างของคนตัวเล็ก พร้อมกับบราเซียและเพนตี้ตัวจิ๋ว จัดการปิดฝักบัวและรีบอุ้มร่างเปลือยเปล่าออกมาวางบนเตียงอย่างแผ่วเบา ผมลำดับความคิดสิ่งที่จะทำทั้งหมดไว้ในหัว และเมื่อเรียบเรียงจนจบผมก็เดินเข้าไปหยิบชุดนอนหวานแหววแบบเด็กน้อยนั่นมาใส่ให้เธอเป็นลำดับแรก ข้างใน...คงไม่ต้องหรอกมั้ง

ผมเดินลงมายังห้องใต้ดินที่ใช้สำหรับเก็บอุปกรณ์ทางการแพทย์และ ตัวยาต่างๆ ที่จำเป็นในยามฉุกเฉิน ผมเลือกหยิบ ปรอทวัดไข้ แผ่นคูลฟีเวอร์ เข็มฉีดยา ยาลดไข้และยาแก้ปวดสำหรับฉีดออกมา ก่อนจะกลับขึ้นมาบนห้องแล้วเดินเข้าไปหาร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียง

“ฮื่อ หนาว” ร่างบางสั่นระริกและบ่นพึมพำเสียงแผ่วราวกับคนละเมอ ไข้คงสูงน่าดู ผมเห็นแบบนั้นเลยรีบเอาปรอทวัดไข้เสียบเข้าไปใต้ลิ้นของเธอ ก่อนจะเดินเข้าไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็ก พร้อมกับถาดใส่น้ำอุ่นออกมา รอเวลา สักพักผมจึงหยิบเอาปรอทนั้นออกมาดู แล้วก็เป็นอย่างที่คิด แสนซนเป็นไข้!!

“38.5 ร้อนตายแล้วมั้ง เฮ้อ!!” ผมบ่นเบาๆ ก่อนจะมองร่างเล็กนั่นอย่างทำใจ เกิดมาไม่เคยต้องทำอะไรแบบนี้ เกิดมาเป็นหมอทั้งทีแต่ต้องมาทำตัวเป็นพยาบาล แถมเป็นให้ใครไม่เป็นดันต้องมาเป็นให้เด็กบ๊องนี่ มันคงเป็นเวรกรรมที่ผมตีเธอเมื่อกี้ใช่ไหม

ผมได้แต่ปลงตกแล้วเริ่มใช้ผ้าชุบน้ำอุ่น มาเช็ดตัวให้กับเธอ ผมเริ่มเช็ดจากหน้าผากเล็กที่ตอนนี้เริ่มชื้นเหงื่ออย่างรุนแรง แก้มนวลนั่นขึ้นสีแดงเรื่อเหมือนต้องการระบายความร้อนที่สะสมอยู่ภายใน ไล่ลงมาตามลำคอเรียวเล็กที่เต็มไปด้วยรอยช้ำที่ผมทำ อะไรวะเนี่ย!! ผมเคยสบถด่าผู้ชายที่มันทำรอยช้ำจากแรงอารมณ์ไว้บนร่างกายผู้หญิงว่ามันเป็นพวกโรคจิต แต่ตอนนี้ผมทำรอยบ้าๆ นี่ไว้บนตัวแสนซน มันเยอะซะจน...นับไม่ได้ นี่ผมโรคจิตแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไรวะ

ผมจัดการเปลี่ยนผ้าผืนใหม่และเช็ดไปตามลำตัวจนทั่วทั้งตัว และผมก็เพิ่งรู้ตอนนี้นี่แหละว่า ผมแม่ง...โคตรบ้ากาม อะไรวะ ร่องรอยแดงช้ำเต็มตัวแสนซนไปหมด ทั้งต้นคอ เนินอก หน้าท้อง ต้นแขน แผ่นหลัง สะโพกเล็ก ต้นขาทั้งด้านนอก ด้านใน ยิ่งมองยิ่งประจานความบ้ากามของตัวเอง ปิดมันซะดีกว่า!!

ผมรีบติดกระดุมชุดนอนให้คนตัวเล็ก ก่อนจะจัดการฉีดยาลดไข้และยาแก้ปวดให้ก่อนที่เธอจะตื่น ถ้ายัยเด็กนี่ตื่นล่ะก็ อย่างหวังเลยว่าเข็มจะได้แตะเฉียดเข้าใกล้ผิวนุ่มๆ นั่น แม้แต่ยาเม็ดยังแทบจะไม่แตะเลยด้วยซ้ำ!!!

เมื่อฉีดยาเสร็จผมก็เดินเอาผ้าขนหนูเข้าไปเก็บในห้องน้ำ ก่อนจะเดินออกมาดูร่างเล็กอีกครั้ง พอเห็นว่าเธอเริ่มตัวอุ่นขึ้นแล้ว ก็จัดการแปะแผ่นคูลฟีเวอร์ไว้บนหน้าผากเล็ก แล้วเดินกลับเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำทันที พอเดินกลับออกมาอีกทีก็เห็นว่าร่างเล็กยังคงบ่นพึมพำเสียงเบาอยู่แบบเดิม ผมจึงเดินเข้าไปแต่งตัวให้เรียบร้อย ก่อนจะสอดตัวลงใต้ผ้าห่มและมองดูร่างบางนั่นอย่างสงสัย บ่นอะไรนักหนา?

“อาสูรนิสัยไม่ดี งืม ไม่ยอมฟังเค้า เค้าไม่ได้ทำซะหน่อย งืมๆ เจ็บก้น” แสนซนพยายามบอกผมตั้งแต่ตอนเย็นว่าเธอไม่ได้ทำ ผมรู้ว่าเธอไม่เคยโกหก แต่พอเธอพูดว่าไม่ได้ทำๆ เธอกลับไม่เคยอธิบายอะไรเลย มันทำให้ผมหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ถ้าไม่ได้ทำทำไมไม่เล่าความจริงว่าเรื่องมันยังไงวะ? บอกแค่ว่าม่านฟ้าทำตัวเอง ใครมันจะไปตรัสรู้ว่าคำว่า ทำตัวเองมันแปลว่าอะไร

อีกอย่างไอ้รอยนิ้วมือแดงๆ บนแก้มเนียนเนี่ย เห็นแล้วมันน่าโมโหเป็นบ้า อยากจะไปเอาคืนกับผู้หญิงคนนั้นให้สาสม แต่พอมองคนตัวเล็กอีกครั้งก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า มันคงไม่จบแน่ถ้าผมทำแบบนั้น สู้ปล่อยให้เรื่องมันเงียบไปเองยังจะดีซะกว่า

“อืม ไม่ทำก็ไม่ทำ นอนได้แล้ว” ผมตัดปัญหาด้วยการเอื้อมมือไปลูบผมคนตัวเล็กเบาๆ ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะตะแคงตัวแล้วหันหน้าเข้าหาผมช้าๆ

“งืม หนาว เจ็บก้นๆ” ร่างเล็กเอื้อมมือมาด้านหน้าอย่างสะเปะสะปะแล้วก็คว้าหมับเข้าที่อกเสื้อของผม ก่อนจะกำมันไว้จนแน่น ผมเห็นแบบนั้นเลยปล่อยเลยตามเลย แล้วรั้งเอาร่างเล็กให้เข้ามานอนหนุนที่แขนแกร่งของตัวเองไว้ก่อนจะกอดกระชับร่างนุ่มนิ่มให้มาอยู่ในอ้อมแขน แบบนี้ยังจะหนาวอีกไหม

“งื้อ เจ็บก้น” แต่ร่างบางก็ยังครางประท้วงไม่หยุด แถมเพิ่มแรงขยำอกเสื้อผมเข้าไปอีก เออ รู้แล้วว่าเจ็บจะให้ทำยังไงวะ ด้วยความที่ยังคิดอะไรไม่ออก เลยได้แต่ส่งมือลงไปลูบที่ก้นเล็กนั่นเบาๆ แล้วกระซิบที่ข้างหูเล็กๆ นั่นว่า

“แบบนี้หายเจ็บไหม หืม” คนตัวเล็กหัวเราะคิกคัก และคลายแรงที่ขยำ อกเสื้อผมออก ก่อนจะซุกหน้าเข้าหาอกแกร่งของผมมากยิ่งขึ้น เหอะ เด็กหนอเด็ก

“หายแย้ว อุ่นด้วย คิกๆ” ร่างเล็กพูดงึมงำกับอกผมอีกสักพัก และไม่นานเสียงนั้นก็เงียบลง และกลายเป็นลมหายใจแผ่วเบาราวกับเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างสบายใจแล้ว นี่ได้เมียหรือได้ลูกวะไอ้สูร ขนาดจะกล่อมให้นอนยังต้องลูบก้น!

เวรกำอะไรวะเนี่ย โว้ยย!!

SANSON’S TALK

ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกปวดหัว ร้อนรุ่ม และเจ็บร้าวไปทั่วตัว ฮือ ชีวิตแสนซนต้องทนอยู่กับความเจ็บปวดทุกครั้งที่ตื่นเลยรึไงนะ แต่พอรู้สึกตัวเต็มที่ก็ต้องตกใจเมื่อตอนนี้ฉันนอนกอดอาสูรอยู่เต็มไม้เต็มมือ แถมมือข้างหนึ่งของเขายังไปแปะอยู่ที่ก้นของฉันอีกต่างหาก

“อาสูร ปล่อยน้า แค่กๆ” ฉันออกแรงดันแผ่นอกของอาสูรให้ออกห่าง จากตัว ตอนนี้ฉันอยู่ในชุดนอนตัวเก่งแถมยังวาบหวิวไปหมด แงะ ไม่ได้ใส่ชุดชั้นในสักชิ้นเลยนี่ แถมตอนนี้ยังมากอดแนบแน่นกับอาสูรอีกแย่ที่สุดเลย L

ตึกตัก ตึกตัก

หัวใจเจ้ากรรมเต้นตึกตักไม่ยอมหยุด ฮือ แสนซนคนบ้า อย่าลืมปณิธานที่ตั้งไว้แบบนี้สิ ไม่ดีเลยนะ ไม่ดีเลย ไอ้หัวใจบ้า หยุดเต้นเดี๋ยวนี้นะ!!

 “อืมม” แต่ยิ่งฉันออกแรงดัน อาสูรก็ยิ่งรั้งร่างฉันเข้าไปซุกอยู่กับแผ่นอกกว้างมากยิ่งขึ้น เท่านั้นยังไม่พอมือใหญ่ยังลูบไปลูบมาบริเวณก้นฉันอีก อ๊ะ อาสูรจะทำอะไร อย่าลูบนะ แสนซนห้าม ห้ามอาสูรลูบก้นแสนซน

“อาสูรหยุดๆ อย่าลูบนะ ปล่อยสิคะ แค่กๆ” ฉันครางประท้วงกับอกแกร่งนั่นอย่างไม่ยอมแพ้ ฉันรู้สึกปวดหัวตุ๊บๆ และปวดตามเนื้อตามตัวแบบไม่เคยเป็นมาก่อน ตรงโต๊ะหัวเตียง มีปรอทวัดไข้กับขวดยาเปล่าตั้งทิ้งไว้ด้วย งั้นแปลว่าฉันไม่สบายหรอ มิน่าล่ะถึงรู้สึกร้อนแปลกๆ

“นอนเฉยๆ” ร่างสูงดุเสียงดังทั้งที่ยังหลับตาอยู่แบบนั้น ก่อนจะกอดรัดฉันแน่นขึ้นกว่าเดิม อึก หายใจไม่ออกแล้ว

“แค่กๆ แสนซน หายใจไม่ออก” พอฉันครางประท้วงหนักเข้า ร่างสูงก็ลืมตาขึ้นมาแล้วก้มลงมามองฉันแบบรำคาญ แค่อาสูรปล่อยแสนซน อาสูรก็ ไม่รำคาญแล้ว ปล่อยสิคะ ปล่อย

“หายใจออกรึยัง” แต่แล้วเขาก็ทำในสิ่งที่ฉันคาดไม่ถึง อาสูรลุกขึ้นแล้วคร่อมร่างฉันเพื่อข้ามไปอีกด้าน ก่อนที่เขาจะตามเข้ามาซ้อนด้านหลังฉันอย่างถือวิสาสะแล้วก็กอดฉันไว้อย่างแนบแน่น ง่ะ แสนซนบอกให้อาสูรปล่อย ไม่ได้ให้อาสูรมากอดแสนซนแบบนี้นะ

งับบบบ

อาสูรดึงคอเสื้อชุดนอนของฉันไปด้านข้าง ก่อนจะงับเข้ามาที่ต้นคอเบาๆ แล้วลากไล้ริมฝีปากไปมาบนผิวฉันราวกับกำลังละเมอ แบบนี้มันบ้าชัดๆ อุณหภูมิภายในกายที่ร้อนมากอยู่แล้วกลับร้อนขึ้นไปอีก เมื่อเขาปลดกระดุมชุดนอนที่ฉันใส่อยู่แล้วสอดมือเข้ามาด้านใน เพื่อสัมผัสกับหน้าท้องแบนราบของฉันอย่างจงใจ

“อ๊ะ แค่กๆ” ฉันตกใจจนผวาเมื่อมือใหญ่สัมผัสลูบไล้หน้าท้องนั่นอย่างแผ่วเบา เขาทำให้ขนฉันลุกชันไปทั้งร่าง อาสูรน่ะ ขี้โกงตลอด ขนาดฉันไม่สบายเขายังมีหน้ามาทำรุ่มร่ามแบบนี้อีก ถ้าแสนซนมีแรง แสนซนจะตีอาสูรให้ตายเลย

“ตัวยังอุ่น นอนพักซะ ไม่ต้องไปเรียน” อาสูรพึมพำอยู่แถวต้นคอของฉัน ริมฝีปากร้อนยังลากไล้ไม่หยุด แต่ไม่นานร่างสูงก็เริ่มหายใจสม่ำเสมอขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุดเขาก็หลับไปทั้งแบบนั้น อาสูรจะหลับจะนอน จะพัก จะทำอะไรแสนซนไม่เคยว่า แต่ช่วยเอามือออกจากหน้าท้องแสนซนก่อนได้ไหม แบบนี้แสนซนนอนไม่หลับค่ะ

พูดว่านอนไม่หลับก็จริง แต่พอรู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าแสงแดดแยงตาจนนอนต่อไม่ได้เลย หลับไปตอนไหนเนี่ย แสนซนคนเอ๋อ ตอนนี้ฉันนอนอยู่บนเตียงคนเดียวแล้ว อาสูรคงไปทำงานแล้วล่ะมั้ง อาการปวดหัวเริ่มคลายลงบ้างแล้ว ส่วนอาการปวดแปล๊บตามลำตัวก็ยังคงมีอยู่ แต่มันก็ยังพอทนไหว ฉันเลยลงจากเตียงเพื่อเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ ร่างกายฉันมันร้อนจนอยากจะแช่น้ำเย็นๆ สักพัก แถมตอนนี้ท้องมันร้องโครกครากแล้วด้วย หิวง่า หิวจังเลย รีบอาบแล้วรีบลงไปหาอะไรกินดีกว่า

แอ๊ดดดดด

“จะทำอะไร?” แต่แล้วอาสูรก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถ้วยข้าวต้ม หอมกรุ่น เอ๊ะ ทำไมอาสูรถึงไม่ไปทำงานล่ะ อาสูรเคยมีวันหยุดด้วยหรอคะ ปกติแล้วอาสูรจะทำงานทุกวันเลยนี่นา O[]O

วันนี้ร่างสูงอยู่ในชุดไปรเวทซะด้วย เสื้อโปโลสีขาวกับกางเกงขาวยาวสีน้ำตาลอ่อน เง้อ อาสูรหยุดงานแหละ โลกจะแตกหรือน้ำจะท่วมไหมคะเนี่ย

“อาบน้ำค่ะ แค่กๆ อาสูรไม่ไปทำงานหรอคะ” ฉันตอบออกไปพร้อมกับไอค่อกแค่กอย่างห้ามไม่อยู่ เจ็บคอนิดๆ แหะ แถมยังคันคอยิกๆ อยากเกาแต่มันก็คงไม่หายอยู่ดี

“ทำไม่ทำก็มีเงิน แล้วนั่น...ใครใช้ให้อาบ?” อาสูรเดินไปวางถ้วยข้าวต้มที่โต๊ะกระจกหน้าโซฟา ก่อนจะเดินเข้ามาจูงฉันที่ยืนไอค่อกแค่ก ไปนั่งลงตรงนั้นช้าๆ ไม่ทำก็มีเงิน โหย อาสูรเอาความมั่นใจแบบนั้นมาจากไหนเนี่ย เบื่อคนรวยจัง

“ก็แสนซนร้อน แค่กๆ” อาสูรมองมาอย่างเอือมระอา เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะหยิบเอาผ้าขนหนูผืนเล็กมาพร้อมกับถาดสแตนเลสสำหรับใส่น้ำเพื่อเช็ดตัวคนไข้ ร่างสูงเดินมานั่งข้างฉันแล้วเอื้อมมือมาจับแขนฉันไปเช็ดอย่างรวดเร็ว

“อาสูร แค่กๆ น้ำร้อน ไม่เอาๆ” อาสูรชุบน้ำอุ่นมาเช็ดแขนให้ฉันอย่าง เบามือ แต่ทำไมถึงเอาน้ำร้อนมาเช็ดให้แสนซนล่ะ แบบนี้มันก็ยิ่งร้อนน่ะสิ อาสูรนี่ไม่รู้เรื่องเลย ตัวเองเป็นหมอแท้ๆ นะคะ ฉันพยายามดึงแขนออกจากมือใหญ่นั่นอย่างแรง เพื่อให้เขารู้ว่าฉันไม่อยากเช็ดตัวด้วยน้ำร้อนแบบนี้

“ใครเขาใช้น้ำเย็นเช็ด?” อาสูรเงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยแววตาตำหนิ พอเห็นท่าทางฉันทำหน้างงและทำท่าทีไม่พอใจ เขาจึงอธิบายต่อ

“ถ้าตัวร้อน ให้ใช้น้ำอุ่นเช็ดตัว รูขุมขนมันจะได้เปิด แล้วความร้อนมันจะได้ระบายสะดวกขึ้น เข้าใจไหม?” ฉันฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ก็สรุปได้ข้อเดียวคือ ไม่ควรเถียงอาสูร เพราะเถียงไปก็ไม่ชนะไงล่ะ! ดังนั้นฉันเลยนั่งให้เขา เช็ดตัวอยู่แบบนั้น เอ๊ะ นี่ฉันลืมอะไรไปรึเปล่านะ

“สรุปเมื่อวานทำหรือไม่ได้ทำ?” ฉันที่ยังนั่งนึกอะไรบางอย่างอยู่ ก็ได้ยินเสียงอาสูรดังแทรกขึ้นมาซะก่อน นี่ไงล่ะ เรื่องที่ฉันลืมไป ก็เมื่อวานน่ะอาสูรนิสัย ไม่ดี ไม่ยอมฟังที่แสนซนอธิบาย แถมยังตีก้นแสนซนจนเจ็บไปหมด

“แสนซนบอกว่าไม่ได้ทำไงคะ!! แค่กๆ” ฉันหวีดเสียงใส่อาสูรเพราะเพิ่งนึกออกว่าควรจะโกรธเขาต่อได้แล้ว แต่แล้วร่างกายฉันมันก็ไม่อำนวย พอขึ้นเสียงสูงเท่านั้นแหละ มันก็ต้องไอออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เจ็บคอชะมัด                 

“งั้นก็เล่ามา” อาสูรเอาผ้าผืนนั้นลงไปจุ่มน้ำอุ่น ก่อนจะบิดมันให้หมาด และเอามาเช็ดไปทั่วตัว เขาถามคำถามนั้นเสียงเรียบโดยไม่มองหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว เหอะ อาสูรไม่คิดจะเชื่อแสนซนหรอก งั้นก็ไม่เล่าเพราะถึงเล่าไปอาสูรก็ไม่เชื่อแสนซนอยู่ดี

“แสนซนไม่เล่าหรอก แค่กๆ อาสูรเสร็จรึยังแสนซนหิวแล้ว” ฉันประท้วงออกไป พร้อมกับเริ่มดิ้นอีกครั้ง ร่างสูงยอมปล่อยมือจากฉัน แต่ยังคงมองมาเหมือนต้องการคำตอบที่มากกว่านั้น

“ง่ำๆ” ฉันทำเป็นไม่เข้าใจสายตาที่เขาส่งมา เลยเสมองไปยังชามข้าวต้มและตักมันเข้าปากแทน โอ้ย อร่อยจังเลย ข้าวต้มจ๋าอร่อยมากเลยจ้า

“จะไม่เล่า?” อาสูรวางผ้าขนหนูลงกับถาดเบาๆ และหันมาถามฉันอีกครั้ง ถ้าไม่เล่าครั้งนี้อาสูรจะฟึดฟัดอีกไหมนะ คงไม่หรอกมั้ง

“ง่ำๆ ง่ำๆ” ฉันตักข้าวต้มเข้าปากอย่างต่อเนื่อง พอไม่ได้คำตอบที่ต้องการร่างสูงก็เดินถือถาดนั้นเข้าไปในห้องน้ำ ฉันจึงหันไปหยิบน้ำอุ่นในแก้วขึ้นมาจิบเล็กน้อย 

และลงมือกินข้าวต้มถ้วยนั้นต่ออย่างสบายใจ

เมื่อเขาเห็นว่าฉันดูแลตัวเองได้ อาสูรจึงเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ก่อนจะนั่งทำงานอย่างเคร่งเครียด ไหนบอกว่าไม่ทำงานก็มีเงินไงคะ อาสูรโม้นี่นา พอฉันกินข้าวต้มจนหมดเกลี้ยง ร่างสูงก็เดินเข้ามาพร้อมกับยาเม็ดใหญ่สองเม็ด เง้อ ไม่เอาหรอก ฉันทำเนียนหันหน้าไปอีกทางเหมือนไม่เห็นยานั่น ก่อนจะลุกแล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำทันที ไม่เห็นอะไรเลยน้า

“มากินยา!!” อาสูรที่ดูเคร่งเครียดจากงานเมื่อกี้ หันมากดดันด้วยน้ำเสียงดุจัด ง่า ก็คนไม่อยากกินอาสูรจะบังคับทำไมอะ เดี๋ยวมันก็หายได้เองแหละ

“แสนซนปวดฉี่” ฉันใช้มือทั้งสองข้างกุมที่ท้องน้อยไว้ ส่วนขาก็หนีบเข้าหากัน ทำท่าเหมือนคนปวดท้องจนแทบจะทนไม่ไหว ดูสิอาสูรจะยังใจร้ายใจดำอยู่ไหม ง้อว แสนซนฉลาดใช่ไหมล่ะ คิกๆ

แต่แล้วร่างสูงก็ทำเหมือนรู้ทัน เดินหยิบแก้วน้ำมาหยุดตรงหน้าฉัน ก่อนจะยื่นยามาตรงหน้าอีกครั้ง ฮือ ไม่อยากกินง่ะ ไม่กินไม่ได้รึไงนะ

“อย่าให้ใช้กำลัง!” ฉันมองอาสูรอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา นี่ฉันไม่สบาย ฉันป่วยนะ อาสูรจะใช้กำลังกับฉันอีกแล้วหรอ เนี่ย อาสูรนิสัยไม่ดี ผู้ใหญ่ไม่ดี รังแกเด็ก!!!

“อาสูรจะบีบปากแสนซนรึไง แสนซนไม่สบายอยู่นะ!! แค่กๆ” ไอโชว์ ซะเลย ฉันตะโกนออกไปแบบโกรธๆ ผู้ใหญ่อะไรคิดจะใช้กำลังกับเด็กที่กำลัง ไม่สบาย ร่างกายก็อ่อนปวกเปียกไม่มีแรงจะสู้ขนาดนี้ยังจะทำร้ายกันได้หรอคะ

“ใครว่าจะบีบ หึ” แล้วฉันก็ต้องตกใจอย่างแรง เมื่ออาสูรโยนยาสองเม็ดนั้นเข้าไปในปากของตัวเอง ก่อนจะก้มลงมาประทับริมฝีปากกับฉันที่ยังอ้าปากค้างอย่างทึ่งๆ อยู่

“อึก” อาสูรทำบ้าอะไร ฉันอยากจะกรี๊ดใส่หน้าเขาเสียงดังๆ เอาให้หูแตกไปเลย ฮือ ก็เขาน่ะใช้ลิ้นร้อนนั่นดันยาสองเม็ดเข้ามาโพรงปากฉัน ก่อนจะค่อยๆ ส่งมันลงไปในลำคอของฉันอย่างรวดเร็ว ความขมแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก เนี่ยยามันขมแบบเนี้ย จะผลิตมาทำไมกันนะ ทำไมไม่ทำยาหวานๆ แบบขนมบ้างล่ะ

แต่แล้วลิ้นร้อนนั่นกลับไม่ยอมหยุดอยู่แค่นั้น มันตวัดหยอกเย้ากับลิ้นเล็กที่สั่นระริกอยู่ในโพรงปากของฉัน เขาจูบฉันแบบนั้นอย่างอ้อยอิ่งราวกับอยากให้ความขมนั้นค่อยๆ เลือนหายไป และมันก็น่าแปลกที่ไม่นานนัก อาสูรก็เปลี่ยนความขมของยาที่เขาบังคับให้ฉันกิน กลายเป็นความหวานจากปลายลิ้นร้อนนั่นแทน

“แฮ่กๆ แค่กๆ” ทันทีที่ร่างสูงผละริมฝีปากออกไป ฉันก็ทั้งหอบทั้งไอจน ตัวสั่นคลอนไปหมด เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบว่าร่างสูงกำลังแสยะยิ้มร้ายส่งมาให้ เขามองฉันเพียงแวบเดียวก่อนจะเดินอ้อมไปนั่งทำงานต่อทันที หนอยแหน่ะ อาสูรจอมวายร้าย อย่าให้แสนซนหายดีนะ ถ้าแสนซนหายดีล่ะก็...ก็ทำอะไรอาสูรไม่ได้อยู่ดีแหละ L

เมื่อวานอาสูรไม่ให้ฉันขยับไปไหนเลยทั้งวัน แถมยังไม่ให้อยู่ห่างจาก สายตาดุๆ ของเขาอีกต่างหาก เขาบังคับให้ฉันกินข้าวและกินยาตรงเวลาเป๊ะๆ ฉันที่หนีไม่พ้นก็โดนเขาจับกรอกยาแบบเดิมทุกที อาสูรน่ะเผด็จการเป็นบ้าเลย คิดว่าตัวเองมีอำนาจหรอคะ ถึงสั่งห้ามอะไรแสนซนตั้งเยอะตั้งแยะ ทั้งห้ามอาบน้ำ ห้ามเล่นโทรศัพท์ ห้ามๆๆ ห้ามไปทุกอย่าง มีอย่างเดียวที่เขาไม่ห้ามนั่นแหละ ก็ยาไง เขาไม่ห้ามฉันกินยาสักมื้อ

หากจะคิดต่อต้านหรือขัดแย้งก็คงทำได้แค่ในใจ เพราะไม่ว่าอาสูรจะสั่งให้ทำอะไร ฉันก็ต้องทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ไม่ว่าจะเข้มงวดหรือดุยังไง เขาก็ยังดูแลฉันอย่างอ่อนโยนเสมอ อาสูรน่ะคอยเช็ดตัวป้อนข้าวป้อนน้ำและก็ป้อนยาฉันไม่ขาด อาสูรกำลังตบหัวแล้วลูบหลังแสนซนรึเปล่าเนี่ย (เริ่มระแวง)

พออาสูรเดินเข้าไปในห้องน้ำ ฉันก็ถือวิสาสะลุกจากเตียงเพื่อเดินไปเปิดการ์ตูนเรื่องโปรดดู พอเขาออกมาจากห้องน้ำ ฉันก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ก่อนจะนอนดูการ์ตูนต่อแบบเนียนๆ ฮะฮ่า อาสูรห้ามแสนซนไม่ได้หรอก แต่แล้วเขากลับโชว์สกิลที่เหนือกว่าโดยการดึงปลั๊กโทรทัศน์ออกหน้าตาเฉย ฮือ แม้แต่การ์ตูนก็ดูไม่ได้หรอคะ

“นอน!!” อาสูรหันมาสั่งเสียงเข้มก่อนจะเดินเข้าไปทำงานต่อที่โต๊ะ ทำไมอาสูรงกแบบนี้ ตัวเองจะทำงานก็ทำไปคนเดียวสิ คนอื่นเขาก็อยากทำอย่างอื่นนี่นา ตอนอาสูรเบื่ออาสูรยังทำอะไรได้ตั้งเยอะ ทำไมทีแสนซนเบื่อทำอะไรไม่ได้เลยล่ะ บังคับให้นอนอยู่แบบนี้แล้วเมื่อไรแสนซนจะหายคะ

“ยังจะมอง” อาสูรเหลือบตาขึ้นมามองฉันผ่านแว่นสายตาสุดเท่ ฉันเลยรีบยกผ้าห่มขึ้นคลุมใบหน้าไว้ ก่อนจะแลบลิ้นล้อเลียนเขาอยู่ใต้ผ้าห่มนั่นอย่างสนุกสนาน

“ไข้ลดรึยัง หืม” เสียงทุ้มดังอยู่ใกล้ๆ หู ฉันที่กำลังแลบลิ้นล้อเลียนเขา ก็ต้องตกใจจนสะดุ้งเมื่อผ้าห่มถูกกระชากออกไปอย่างรวดเร็ว และก็ปรากฏเป็นใบหน้าดุๆ ของอาสูรตามระเบียบ เง้อ ลิ้นยังคาอยู่ที่ปากอยู่เลย โดนแน่แล้ว โดนจับข้อหาล้อเลียนโทษจะหนักไหมนะ

“เดี๋ยวจะกัดให้ขาด” อาสูรขู่ด้วยเสียงโทนต่ำ ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะที่ลำคอและหน้าผากของฉันอย่างสำรวจ พอเขาเช็คจนมั่นใจว่าไข้ฉันลดลงแล้ว เขาจึงเดินไปเสียบปลั๊กโทรทัศน์แล้วเปิดการ์ตูนให้ฉันดูทันที เย้ อาสูรยอมให้ดูการ์ตูนแล้ว วันนี้อาสูรใจดี แสนซนจะไม่ดื้อหนึ่งวันแล้วกันนะคะ >w<

ช่วงเวลาที่ฉันเกลียดที่สุดตอนเป็นไข้ก็คือช่วงเช็ดตัวตอนเย็นนี่แหละ เพราะอาสูรมักจะชอบบังคับขู่เข็ญเพื่อจะเป็นคนเช็ดตัวให้ฉันเองเสมอ แถมยังต้องเช็ดตัวแบบซุปเปอร์ถึงเนื้อถึงตัวกับเขาอีก ตอนนี้ก็เช่นกันพอฉันกินข้าวเสร็จฉันก็นั่งดูการ์ตูนต่อไปเรื่อยๆ เวลาผ่านไปสักพักร่างสูงก็ละมือจากงานที่ทำ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อหยิบอุปกรณ์สังหารออกมา อุปกรณ์สังหารคืออะไรน่ะหรอ ก็ผ้าขนหนูกับถาดใส่น้ำไงล่ะ

“อย่าแม้แต่จะคิด” อาสูรเอ่ยดักทางฉันเสียงเข้ม เพราะฉันหนีเขาทุกครั้งที่เขาจะเช็ดตัวให้ อาสูรน่ะฉลาดเกินไปแล้ว แสนซนแค่กระพริบตาปริบๆ เพื่อหาวิธีหนีเฉยๆ เอง ทำไมอาสูรรู้แล้วล่ะว่าแสนซนจะหนี

“แสนซนเช็ดเองก็ได้ค่ะ แสนซนจะหายแล้ว” ก็สองวันที่ผ่านมาเขาบังคับให้ฉันทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดนี่ ไม่หายก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว

“มานี่” อาสูรเดินเข้าไปนั่งบนเตียง ก่อนจะวางถาดน้ำและผ้าขนหนูไว้บนโต๊ะ ร่างสูงหันมาจ้องฉันอย่างกดดันเพื่อบอกให้ฉันเดินเข้าไปหาเขาไวๆ แล้วฉันจะทำยังไงได้ล่ะ หนีก็คงหนีไม่พ้น จะเอามาเช็ดเองเขาก็ไม่ยอม สุดท้ายก็ต้องตัดใจจากแผนหลบหนี แล้วก้มหน้าก้มตาเดินเข้าไปนั่งบนเตียงอย่างผู้พ่ายแพ้สงคราม ฮือ แสนซนแพ้อีกแล้ว แพ้อาสูรทุกทีเลย

อาสูรบังคับให้ฉันเข้าไปนั่งในผ้าห่มและถอดชุดที่ใส่อยู่ออกจนหมด มือใหญ่ค่อยๆ เอื้อมมือไปชุบน้ำและบิดแบบหมาดๆ ก่อนจะสอดมือเข้ามาใน ผ้าห่มที่ฉันคุดตัวอยู่ ผ้าอุ่นๆ นั่นไล่เช็ดไปทั่วทั้งตัว ตั้งแต่ลำคอ ไหล่ หน้าท้อง หน้าอก ต้นแขน ต้นขา เรียกได้ว่า อาสูรใช้ผ้าที่ชุบน้ำอุ่นนั่นลากไล้ไปทั่วผิวกายของฉัน จนมันร้อนรุ่มและสั่นระริกไปหมด

“เฮือก” ในขณะที่อาสูรกำลังเช็ดใต้เนินอกฉันอยู่นั้น อยู่ดีๆ ฉันก็ขนลุกเกรียวขึ้นมาดื้อๆ ฉันเลยเอื้อมมือไปปัดมือใหญ่เพื่อให้เขาหยุดเช็ดตรงนั้นซะที แต่แล้วฉันดันผิดจังหวะไปหน่อย มือฉันปัดไปโดนผ้าขนหนูผืนเล็กนั่น จนมันหลุดจากมือใหญ่และร่วงลงไปบนตักฉันเบาๆ สิ่งที่แตะสัมผัสกับหน้าอกของฉันเลยกลายเป็นมือร้อนของเขาแทน ฮือ แสนซนเอ๋ย เจ้าจะเอ๋อแบบนี้ไม่ได้น้า แง้

“หึ ไม่ซนก็ไม่โดนแล้วแท้ๆ” อาสูรแสยะยิ้มร้ายก่อนจะขยับมือเบาๆ อย่างหยอกล้อ เฮือก ถ้าอาสูรขยับไปมากกว่านี้ แสนซนจะตายนะ แสนซนตายได้เลยน้า

“อ๊ะๆ อาสูรอย่าขยับน้า แสนซนขอโทษค่ะ >/&lt;” ฉันหลับตาปี๋ พร้อมกับยกมือไหว้อาสูรด้วยความหวาดกลัว ก็อาสูรตอนบ้ากามน่ะ น่ากลัวจะตาย จ้างให้ก็ไม่เอาแบบนั้นเด็ดขาดเลย

“หืม…” ร่างสูงครางเสียงต่ำราวกับกำลังพอใจอะไรบางอย่าง เขาเงียบและนิ่งสนิทไปทันที ความรู้สึกเย็นวาบสัมผัสผิวหนังฉันช้าๆ และกว่าจะรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองกำลังเปลือยเปล่าต่อหน้าอาสูร ก็สายเกินไปซะแล้ว เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอามือออกจากหน้าอกฉัน แถมอาสูรน่ะยังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้แบบไม่หยุดหย่อนอีก

“อาสูรลืมมันได้ไหม แง้” ฉันดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเองไว้ ก่อนจะงอแงอยู่แบบนั้นจนอาสูรที่ยังยิ้มล้อไม่เลิกต้องเอื้อมมือเข้ามาแต่งตัวให้ฉันจนเสร็จ ไม่เอา อาสูรต้องลืมก่อน ฮือ ลืมมันไปน้า ลืมเถอะค่า


08.00 น. @ มหาวิทยาลัย Y

วันนี้ฉันมีสอบสองวิชาแรก ฉันเลยออกมาจากบ้านพร้อมอาสูรแต่เช้า เพื่อมาให้ทันเวลาสอบ จริงๆ ก็ไม่ได้อยากจะมากับเขาหรอก (ยังงอนอยู่) แสนซนยังไม่ยกโทษให้อาสูรแน่นอน แต่แสนซนอีฟให้ชั่วคราวค่ะ เพราะตั้งแต่ฉันป่วยอาสูรก็ดูจะดุร้ายน้อยลงนิดหน่อย ก็เขาน่ะไม่ค่อยตวาดเหมือนเมื่อก่อนแล้วนี่นา แถมยังสัญญาว่าจะคอยไปรับไปส่งฉันทุกวันด้วย

พอมาถึงมหาวิทยาลัยฉันก็เดินเข้าห้องสอบทันที แต่พอเข้ามาในห้องก็พบกับสายตาแปลกๆ ของเพื่อนที่นั่งรอสอบอยู่ในห้อง ทำไมทุกคนมองฉันแปลกๆ แบบนั้นล่ะ ฉันเก็บความแปลกใจเอาไว้ ก่อนจะเข้าสอบอย่างมีสมาธิ เฮ้อ อย่าเพิ่งฟุ้งซ่านนะแสนซน เดี๋ยวจะเดาไม่ถูกเอา ฮ่ะฮ่า


17.00 น. @ มหาวิทยาลัย Y

เย้ สอบเสร็จไปตั้งสองตัวแล้ว คิกๆ ต่อให้คะแนนจะยังไม่ออกก็เถอะ พอเลิกสอบปุ๊ป ฉันก็เดินออกมาจากคณะปั๊ป ตั้งใจว่าจะเข้าไปหาหนังสือในห้องสมุดซะหน่อย เพราะอาทิตย์หน้าฉันมีสอบอีกสองตัวแหน่ะ แต่ยังไม่ทันจะเดินพ้นตึกคณะ ก็มีน้ำเหนียวๆ สีขาว ตกลงมาจากด้านบนจนโดนหัวฉันพอดิบพอดี แถมยังไหลย้อยลงมาเปรอะเปื้อนไปทั้งตัวอีกต่างหาก แงะ น้ำอะไรอ่ะ พอดมๆ ดูแล้วมันก็เหมือนครีมอาบน้ำเด็กยี่ห้อหนึ่งในท้องตลาดเลยง่ะ แบบนี้มันต้องลื่นแน่นอน ไปล้างที่ไหนดีนะ

“นี่มันแสนร่านในคลิปนี่ ยี๋ น้ำอะไรเปรอะตัวอะ เหมือน Semen เลยอะแก๊ คิกๆ” ระหว่างที่กำลังคิดหาที่ล้างตัวอยู่นั่นเอง ก็มีเด็กคณะพยาบาลเดินผ่านมาและซุบซิบกันเสียงดังให้ฉันได้ยิน เอ๊ะ คลิปอะไร แล้ว Semen คืออะไร? ปูนหรอ อะ..อ้าวน้ำที่มันเปรอะอยู่นี่มันเป็นปูนหรอ เง้อ งั้นมันก็จะแห้งแล้วติดตัวฉันน่ะสิ คิดได้ดังนั้นฉันจึงรีบวิ่งไปที่ชมรมกีฬาวอลเล่บอลที่อยู่ใกล้ๆ เพื่อไปขอใช้ห้องน้ำทันที

“เธอๆ เราขอเข้าไปล้างตัวหน่อยได้ไหมอะ” ฉันเอ่ยถามสมาชิกชมรมคนนึงที่ยืนอยู่บริเวณนั้น เธอหันมาทำหน้าตกใจ ก่อนจะพยักหน้าให้ฉันเข้าไปล้างตัวในห้องอาบน้ำชมรมได้

ซู่ ซู่

ฉันเปิดน้ำแล้ววักมาลูบไปตามเส้นผมและใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำสีขาวขุ่นนั่น ก่อนจะหาวิธีจัดการกับคราบเหนียวๆ บนเสื้อผ้า แต่แล้วก็เพิ่งนึกได้ว่าฉัน ไม่มีชุดให้เปลี่ยนนี่ ฮือ ทำยังไงดีล่ะ เอาน้ำถูๆ มันจะออกไหมนะ คิดแบบนั้นฉันเลยเอาน้ำมาถูตรงรอยเปื้อนตามเสื้อผ้า และกระโปรงนักศึกษา แต่มันก็ออกไม่หมด แถมติดเป็นคราบสีขาวเลยด้วย เฮ้อ อีกไม่นานก็จะเรียนจบแล้วง่ะ เดี๋ยวก็ไม่ได้ใส่แล้ว ทิ้งไปสักชุดก็คงไม่เป็นไรหรอกเนอะ พอคิดแบบนั้นฉันเลยไม่ใส่ใจที่จะทำความสะอาดคราบบนเสื้อผ้าต่อ เลยปิดน้ำและเดินออกมาด้านนอกทันที

“แกๆ เมื่อกี้ใช่ดาวคณะที่อยู่ในคลิปปะวะ เห้ย สวยๆ แบ๊วๆ อย่างนั้นอะนะ แย่งแฟนเพื่อน จริงดิ?” พอเดินออกมาปุ๊ป ก็ได้ยินเสียงคนในชมรมคุยกันอย่างออกรสชาติ

“ใช่ๆ คนนั้นแหละ แต่ฉันว่าคลิปที่สองอะ มันดูแปลกๆ ไหมอะ” ทั้งสองคนกำลังหันหลังให้ฉันอยู่ เธอจึงคุยกันโดยไม่เห็นฉัน คลิปที่หนึ่ง คลิปที่สอง อะไรกันแน่นะ

“คะ...คลิปอะไรหรอ? เอ่อ...เราขอดูได้ไหมอะ” ฉันที่ติดใจในคำนินทานั่นถึงสองครั้งสองคราจึงเอ่ยขอออกไปทันที มันต้องเป็นคลิปเกี่ยวกับฉันใช่ไหมล่ะ

“เอ่อ เธอแน่ใจหรอว่าจะดู” สมาชิกชมรมสองคนนั้นหันไปมองหน้ากันเลิ่กลัก ราวกับกลัวว่าฉันจะรับไม่ได้ หรือไม่กล้าพอที่จะดูคลิปอะไรนั่น ฉันพยักหน้าให้อย่างแน่วแน่ จนทั้งสองคนเริ่มใจอ่อน ก่อนจะส่งโทรศัพท์มือถือที่บันทึกวีดีโอไว้ในอัลบั้มภาพมาให้ฉัน ฉันรับมาแล้วเปิดดูอย่างรวดเร็ว

คลิปแรกเป็นคลิปที่ม่านฟ้าต่อว่าฉันในห้องบรรยาย ในคลิปถ่ายมาทางฉันและม่านฟ้าจนดูเหมือนทะเลาะกันอย่างหนักหน่วง แถมยังได้ยินเสียงทุกคำที่เราพูดกัน งั้นก็แปลว่า...ทุกคนที่มีคลิปนั่นก็รู้ว่าฉันแต่งงานกับอาตัวเองงั้นสินะ

คลิปที่สองเป็นคลิปที่ม่านฟ้าเดินเข้ามาหาเรื่องฉัน และในตอนที่อาสูรกำลังลงจากรถ ม่านฟ้าก็เดินเข้ามาและจับมือฉันไปตบเข้าที่หน้าของตัวเองอย่างแรง ถ้ามองจากมุมที่กล้องถ่ายอยู่ก็เห็นชัดอยู่นะว่าม่านฟ้าเป็นคนเข้ามากระชากมือฉันไปตบหน้าตัวเอง แต่จากมุมมองของอาสูร เขาคงเห็นฉันกระชากม่านฟ้าเข้ามาตบแน่ๆ เลย มิน่าล่ะอาสูรถึงทำท่าทางเหมือนฉันเป็นเด็กไม่ดี

เอ๊ะ จากในคลิปอาสูรมองฉันด้วยสายตาที่ดุจัดแต่มันก็แฝงไปด้วยความเป็นห่วงอย่างแรง เขาใช้มือแตะตัวม่านฟ้าอยู่ก็จริง แต่สายตาเขากลับมองมายังฉันที่ยืนก้มหน้าอยู่ตลอดเวลาเลย  ทันทีที่พี่ม่านหมอกเดินเข้ามา อาสูรก็บีบแขนม่านฟ้าจนเธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ยิ่งพี่หมอกพูดคุยกับฉัน สายตาของอาสูรก็เริ่มแปรเปลี่ยนไป จากความเป็นห่วงเริ่มกลับกลายเป็นความไม่พอใจ ละเมื่อฉันเริ่มยิ้มตามพี่หมอก อาสูรก็ทำท่าฟึดฟัดแถมยังสะบัดม่านฟ้าออกจากตัวอย่างแรง ก่อนจะเดินเข้ามากระชากฉันออกไปที่รถทันที

ตึกตัก ตึกตัก

พอเห็นแบบนั้นหัวใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นรัวอย่างห้ามไม่อยู่ บ้าน่า ถึงเขาจะมองอย่างเป็นห่วงแต่เขาอาจจะไม่ได้เป็นห่วงแบบนั้นก็ได้นี่ แล้วที่อาสูรเห็นพี่หมอกแล้วฟึดฟัดแบบนั้น เขาอาจจะไม่ได้หึงแบบที่ฉันคิดก็ได้นี่นา แต่จนแล้ว จนรอดใจฉันก็เต้นไม่หยุดจนความร้อนเอ่อคลอที่สองข้างแก้มอย่างแรง ฮือ สองคนนี้จะสงสัยไหมนะ ว่าทำไมฉันถึงหน้าแดงทั้งที่ดูคลิปตบตีกันแบบนี้ พวกเธออาจจะคิดว่าฉันเป็นบ้าก็ได้นะ

“เอ่อ...ขอบคุณน้า” ฉันรีบส่งโทรศัพท์คืนสมาชิกชมรมวอลเล่บอลคนนั้น ก่อนจะรีบเดินออกมาจากห้องชมรมอย่างรวดเร็ว ถ้าช้ากว่านี้ล่ะก็หน้าฉันคงแดงเถือกจนทั้งสองคนแปลกใจแน่ๆ เฮ้อ แล้วแบบนี้เมื่อไรจะตัดใจจากอาสูรได้ซะทีล่ะ

ฉันกำกระเป๋าในมือจนแน่น ก่อนจะรีบเดินออกจากบริเวณนั้น แต่พอเดินผ่านอาคารเรียนรวม ฉันก็ชนเข้ากับผู้ชายร่างสูงใหญ่จนกระเป๋าปลิวไปตกอีกฝากของโถงทางเดินนั้นทันที

ปึกกกกกก

“เห้ย ทำไมไม่ดูทางวะ อะ...อ้าว แสนซนนี่ เดี๋ยวฉันเก็บให้ๆ” ผู้ชายหน้าตาน่ากลัวคนนั้นโวยวายขึ้น ก่อนจะหันหน้ามาหาฉันแล้วก็ชะงักไป เขาเดินเข้าไปเก็บกระเป๋าให้ฉัน ก่อนจะยื่นมันมาตรงหน้าแล้วส่งยิ้มมาให้แบบมีเลศนัย

“เมื่อกี้ขอโทษนะคะ แหะๆ เราไปก่อนน้า” ฉันเอ่ยขอโทษก่อนจะรับเอากระเป๋าของตัวเองมาถือไว้ และเอ่ยลาเขาในทันที ถ้าฉันไปสายอาสูรจะต้องหงุดหงิดและดุฉันอีกแน่ๆ ต้องรีบเข้าห้องสมุดให้เร็วที่สุด ฮึบ

แควกกกกกก

แต่ยังไม่ทันที่จะได้เดินออกจากอาคารเรียนรวม อยู่ดีๆ กระเป๋าของฉันก็ขาดดังแควก ก่อนที่ของในกระเป๋าจะร่วงลงมาจนหมด แต่ที่น่าแปลกใจที่สุดก็คือ ถะ...ถุงยาง ซองถุงยางอนามัยมากมายร่วงออกมาจากกระเป๋าฉัน แถมบนซองนั้นก็มีหมึกสีดำตัวใหญ่ เขียนบนนั้นว่า ‘อา’ อีกต่างหาก

บ้าน่า นี่มันฝีมือใครกัน ใครที่ทำกับฉันแบบนี้กัน ผู้ชายที่เดินสวนกับฉันเมื่อกี้หรอ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงเขาจะทำแบบนั้นกับฉันทำไมกัน เราไม่ได้รู้จักกัน สักหน่อย ฉันรีบก้มลงไปเก็บหนังสือและกระเป๋าดินสอของตัวเองขึ้นมาถือไว้ ส่วนซองถุงยางบ้าๆ นั่น ทิ้งเอาไว้แบบนั้นแหละ อย่าให้รู้นะว่าใครทำ หึ่ยๆ

“อ้าว ถุงยางแหละ ดาวคนสวยพกถุงยางทีเป็นโหลๆ แบบนี้เลยหรอเนี่ย โอ้ว แถมยังเอาไว้ใช้กับ อา ของตัวเองด้วยนี่ คิกๆ แสนซน เอ๊ะไม่สิแสนร่านนี่เนอะ” และในขณะที่ฉันกำลังลุกขึ้นยืน อยู่ๆ ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามาล้อมรอบตัวฉันไว้ คนที่พูดเมื่อกี้หน้าคุ้นจังเลย ใช่ผู้หญิงที่อยู่กลุ่มเดียวกับม่านฟ้ารึเปล่านะ คิดได้แบบนั้นฉันเลยสงสัยขึ้นมาตะหงิดๆ ว่าเหตุการณ์บ้าๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้ทั้งหมด จะเป็นฝีมือคนที่รู้จักม่านฟ้า และพวกเธอก็อาจจะคิดว่าฉันแย่งคนรักของม่านฟ้าไป

“พวกเธอเอามันมาใส่กระเป๋าฉันใช่ไหม?! เล่นบ้าอะไรกัน!!”  ฉันมั่นใจว่าคนที่ทำแบบนี้กับฉันต้องเป็นพวกเธอนี่แหละ ก็เพราะพวกเธอเป็นคนเข้ามาหาเรื่องฉันนี่นา แต่แล้วคนพวกนั้นก็หัวเราะร่วน ก่อนจะพยักหน้าส่งซิกกันไปมา และเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อทุกคนที่ยืนล้อมฉันอยู่ต่างก็ล้อมเข้ามาล็อคตัวฉันอย่างแน่นหนา ไม่นานนักพวกเธอก็ลากฉันไปที่ตึกคณะพยาบาลที่อยู่ด้านหลังมหาวิทยาลัยทันที ต่อให้ฉันดิ้นรนขัดขืนยังไงก็ไม่เป็นผล เล่นรุมกันห้าต่อหนึ่งขนาดนี้นี่นา โอ๊ย คิดสิแสนซน คิดสิว่าควรเอาตัวรอดยังไงดี

งับบบบ

ฉันกัดเข้าที่แขนของหนึ่งในนั้นอย่างแรง จนเธอตวัดมีอีกข้างมาตบหน้าฉันดังเพี๊ยะ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่เต็มปากไปหมด ฮึก เจ็บเป็นบ้า แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังไม่ยอมแพ้ ยังคงดิ้นรนขัดขืนต่อไป แต่ยิ่งดิ้นพวกนั้นก็ยิ่งทำร้ายฉัน มากขึ้น ทั้งตบทั้งตี ทั้งหยิก ทั้งข่วน

พลั่กกกกกก

ไม่นานร่างของฉันก็ถูกผลักเข้ามาในห้องมืดๆ จนฉันเซไปชนกับเตียงเหล็กที่ตั้งอยู่ภายใน ฮึก มันเจ็บแปล๊บไปหมดทั้งร่างเลย และเรื่องที่น่ากลัวที่สุด ก็เกิดขึ้นจนได้ คนพวกนั้นปิดประตูนั้นก่อนจะล็อคไว้อย่างแน่นหนา

ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งไปทางประตูอย่างรวดเร็ว จะบ้ารึไงคนพวกนี้จะขังฉันไว้ในห้องเย็นๆ มืดๆ แบบนี้เนี่ยนะ ถ้าหนาวตายจะทำยังไง เป็นบ้ากันไปหมดแล้วหรอ!!!

“แย่งผัวเพื่อนก็ต้องเจอแบบนี้นั่นแหละ หึ!! ไปนะจ๊ะแสนร่าน ขอให้สนุกกับศพแข็งๆ นั่นนะ” ทันทีที่เสียงภายนอกเงียบลงฉันก็หันไปมองรอบข้างทันที แต่พอหันไปก็ต้องพบกับเตียงเหล็กที่ตั้งเรียงรายกันนับสิบเตียง แถมทุกเตียงยังมี...ศพตั้งอยู่ด้วย อากาศภายในห้องเริ่มหนาวขึ้นเรื่อยๆ จนต้องกอดตัวเองไว้อย่างแนบแน่น

แกร่กๆ กึกๆ

เสียงปริศนาดังมาจากมุมห้อง  เสียงอะไรน่ะ! ฉันค่อยๆ หันไปมองยัง ต้นตอของเสียงนั้น แล้วก็พบเข้ากับศพศพหนึ่งที่นอนอยู่บนเตียงเหล็ก ปลายเท้าเขามีด้ายสีแดงผูกติดอยู่ กลิ่นฟอร์มาลีนก็คละคลุ้งจนน่าอึดอัด แต่แล้วมือของศพร่างนั้นก็เด้งออกมานอกผ้าดิบสีขาวที่ใช้คลุมร่างนั้นอยู่ 

“กรี๊ดดด หนูขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ ฮือออ” ฉันตัวสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ ความหวาดกลัวพุ่งถึงขีดสุด ฉันยกมือขึ้นมาปิดหูและหลับตาปี๋ ก่อนจะร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง ฉันอยากออกจากที่นี่ ต้องให้ทำยังไงถึงจะได้ออกจากที่นี่นะ

“ฮือ ใครก็ได้ช่วยด้วย แค่กๆ” พออยู่กับความเย็นแบบนี้นานๆ เข้า ร่างกายมันก็เริ่มชาจนแทบจะขยับไม่ได้ สิ่งที่พอทำได้คือทำให้ตัวเองอุ่นไว้ก่อน ฮึก แต่ฉันควรจะทำยังไงล่ะ ต้องทำยังไง...แต่แล้วพอนึกถึงวิธีที่ทำให้ร่างกายอุ่น ภาพอาสูรก็ลอยเข้ามาจนล้นทะลัก สิ่งเดียวที่ทำให้ฉันอุ่นทั้งกายและใจก็คือเขา เขาคนเดียวเท่านั้น

“ฮึก แสนซนคิดถึงอาสูร อาสูรช่วยด้วย” ความหนาวและความหวาดกลัวกัดกินพลังงานในร่างกายฉันจนตอนนี้มันแทบจะเหือดแห้งไปหมด ฉันร้องไห้อย่างหมดหนทาง ไม่ว่าจะทุบประตูหรือร้องเรียกให้คนมาช่วย ก็เหมือนจะไม่มีใครผ่านมาทางนี้เลยสักคนเดียว

Line Line (เสียงไลน์ดัง)

อยู่ๆ ไลน์ก็ดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ใช่แล้ว ทำไมโง่แบบนี้นะแสนซน โทรไปหาอาสูรก็ได้นี่ ให้อาสูรมาช่วยไงยังไงเข้าก็ต้องมาช่วยแน่ๆ คิดแบบนั้นฉันเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อกดโทรออก แต่ดันมือสั่นจนเผลอไปกดรับข้อความไลน์ที่ส่งมาจาก Account ปริศนาที่ฉันไม่เคยรู้จัก คนคนนั้นส่งคลิปอะไรสักอย่างมาให้ฉันดู พร้อมกับพิมพ์ข้อความมาว่า

‘แสนซนหนาวจะตายอยู่แล้ว แต่ตอนนี้อาสูรอยู่ไหนนะ อิอิ’

เอ๊ะ ใครกัน นี่มันคลิปบ้าอะไร พอคลิปนั้นถูกดาวน์โหลดจนเสร็จมันก็แสดงขึ้นมาจนเต็มหน้าจอและภาพที่ปรากฏก็ทำให้หัวใจฉันเต้นแรงจนมัน ปวดหนึบไปหมด ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโง่เง่ามากแค่ไหน ฮึก แสนซนคนโง่ โง่มากเลยจริงๆ แต่ยังไม่ทันจะได้ปิดคลิปบ้าๆ นั่นเพื่อโทรไปหาใครสักคน สติของฉันก็ดับวูบลงไปทั้งอย่างนั้น

**** ภาพด้านล่างเป็นภาพประกอบในเล่มค่ะ ลงเต็มไม่ได้เดี๋ยวตำรวจจับ อุอุ อิอิ ****

มันแบบว่า 18+ มากอะ 55555555555555555555

MawNum's Talk

ฟินไหมไหนตอบไรท์ซิ๊ 555555555

14/12/2017 กลับมาลงนิยายฉบับรีไรท์ให้นะค้า 

ตอนนี้ อาสูรกำลังเปิด Pre Order อยู่น้า

​เล่มหนาประมาณ 450 หน้าค่ะ ราคาตกอยู่ที่ 430 บาทรวมส่งลงทะเบียน

เปิด 27/11/2017 - 31/12/2017 เท่านั้นนะคะ

Fanpage : MAWMUN / แมวน้ำ

ღ 1 คอมเม้นต์ 1 กำลังใจน้า ღ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว