ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ห้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 899

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2560 17:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ห้า
แบบอักษร

เรไนล์ได้แต่สะอื้นอยู่ในอก เขามองทุกสิ่งทุกอย่างในแง่ดีทั้งยังวาดฝันไว้สวยงามเกินไป นี่ไม่ใช่เขาหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างแล้วหรือการเดิมพันครั้งแรกในชีวิตเพื่อคนที่เขาตกหลุมรักอย่างโง่งมราวกับหญิงสาว กำลังจะจบลงพร้อมกับชีวิตของเขา กว่าจะรู้ว่ามันเป็นรักข้างเดียวที่โง่เง่าสิ้นดีก็สายไปแล้ว


นี่เป็นทางที่เขาเลือกเองไม่ใช่หรือ อยากจะพบสักครั้งก็ได้พบแล้ว...เรื่องความรักนั้นคงเป็นไปไม่ได้


เฮอร์เมสทอดสายตามองเจ้าของร่างเล็กๆที่ยืนให้เขาบีบคออยู่ตรงหน้า ยามนี้แววตากลับนิ่งสงบไม่ดิ้นรนหวาดกลัวมือเล็กตกลงข้างลำตัวไม่มาคอยแกะมือเขาออกเช่นเดิม เขาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดใจหากเขาจะฆ่าก็เพียงแค่เพิ่มแรงอีกหน่อยแต่ก็เพราะหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยตาโตๆนั่นทำให้เขาต้องถอนมือออกมาอย่างหงุดหงิด


มันเป็นบุรุษหรือไม่ เป็นนักฆ่าหรือเป็นนักแสดง เหตุจึงคล้ายสตรีเพียงนี้ แค่มองเห็นใบหน้าขาวๆนั่นเขาก็อารมณ์ขุ่นมัวแล้ว


ปึง!!!


มือใหญ่ทุบลงกับโต๊ะทรงงานของตัวเองเสียงดังจนคนที่ยืนชิดกันสะดุ้ง


"อ่อนแอและน่ารังเกียจ!! ใครที่ส่งเจ้ามาคงจะโง่น่าดู"


"ฮึก..."เรไนล์กลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองไม่ให้เล็ดรอดออกมาเพียงพบกันครั้งแรกเขาก็ถูกรังเกียจซะแล้วหรือนี่


"ใส่อาภรณ์ซะ!! คราวนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไป ลองดูซิว่าตัวเท่านี้จะมาฆ่าข้าด้วยวิธีใด” 


นี่พระองค์คิดว่าเรไนล์เป็นนักฆ่าที่ปลอมตัวมา? สภาพอย่างเขานี่นะ?


“จำไว้ว่าโลกภายนอกมันโหดร้ายกว่าที่เจ้าคิดนัก"


เขารู้ซึ้งดีเชียวล่ะว่าโลกภายนอกมันโหดร้ายคนตรงหน้าเขาก็โหดร้ายไม่เห็นในหนังสือประวัติศาสตร์บอกเอาไว้เลยว่าพระองค์จะอารมณ์ร้ายสุดๆเช่นนี้เพียงบอกไว้ว่าทรงเป็นบุรุษที่หน้านิ่งและเย็นชา


"เสร็จแล้วก็ไปตามอาเรมาพบข้า แล้วเจ้าก็ไสหัวไปได้แล้ว อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก" ถูกไล่ทั้งๆที่เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย อย่างน้อยจะเรียกคนมาถามหน่อยก็ยังดี กลั้นสะอื้นไว้อย่างยากลำบากกว่าจะพูดออกมา


"ฮึก..พ่ะย่ะค่ะ..ฮึก.."


"บุรุษอันใดกันเจ้าน้ำตา!"


เฮอร์เมสพยายามสลัดความขุ่นมัวในใจออกไปอย่างรวดเร็ว วันๆเขาต้องทำอะไรมากมายกลับมาจากปราบกองโจร ก็ต้องมาเผชิญกับเอกสารที่กองเต็มโต๊ะ ไหนจะต้องเข้าไปตรวจงานที่กองทัพไหนจะกองปฏิบัติพิเศษ แล้วยังจะต้องมาอารมณ์เสียกับเรื่องบ้าๆนี่ด้วย เดือนๆหนึ่งเขาถูกลอบสังหารไม่ต่ำกว่าสี่ครั้งทั้งๆที่ไม่ได้เป็นองค์รัชทายาท แต่เป็นเพราะตำแหน่งผู้บัญชาการทหารทหารสูงสุดและหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการพิเศษ จักรวรรดิอียิปต์ ก่อตั้งมาเป็นจักรวรรดิขนาดใหญ่ได้เช่นนี้ก็ย่อมมาจากการตีเอาเมืองเล็กเมืองน้อย รวมถึงชนเผ่าต่างๆที่ตั้งถิ่นฐานปกครองตนเอง มาผนวกบวกเข้าเป็นจักรวรรดิอียิปต์


ชนเผ่าต่างๆยังมีความคิดที่จะแยกตัวเป็นอิสระปกครองตนเอง บางเผ่าคิดการใหญ่ล้มล้างราชบัลลังก์ จะแปลกอันใดหากเขาจะถูกลอบสังหารไม่ต่างจากองค์รัชทายาท การถูกลอบฆ่าสำหรับเขาเป็นเรื่องในชีวิตประจำเสียแล้ว หากเป็นอาเมโนพี่ชายของเขาหรือองค์รัชทายาทนักฆ่าที่ถูกส่งเข้ามาหากถูกจับได้จะถูกนำตัวไปไต่สวน แต่หากเป็นเขาผลคือตายสถานเดียว


แต่วันนี้บางสิ่งเปลี่ยนไป


ปกติเขาไม่สนใจเรื่องหยุมหยิมเหล่านี้อยู่แล้วหากเห็นก็ฆ่า แต่เพราะเห็นลักษณะของนักฆ่าที่ทั้งตัวเล็ก บอบบาง ขาวซีดราวกับไม่มีแรงแล้ว ก็อดจะคิดไม่ได้ว่าคนที่ส่งมามันหาคนไม่ได้หรือปัญญาอ่อนกันหมดแล้ว


"เจ้าบอกว่ากาเบรียลเอามาฝากเลี้ยง?"


"พ่ะย่ะค่ะ แม้จะผิดหวังที่เรไนล์เป็นบุรุษแต่เจ้าชายกาเบรียลก็ทรงใส่พระทัยเรไนล์มากถึงขั้นลงมาส่งด้วยพระองค์เอง"


"แล้วเหตุใดกาเบรียลถึงไม่เอากลับไปด้วยเสียเลย"


"ทรงบอกว่าจะไปเยือนเผ่านารีก่อนแล้วค่อยกลับแคว้นของพระองค์ทรงไม่อยากให้เรไนล์ลำบากพ่ะย่ะค่ะ"


"ติดใจอะไรนักหนา ก็แค่บุรุษตัวเล็กๆที่มีสีผิวต่างจากคนอื่น"


"เอ่ออ สีผมก็ด้วยพ่ะย่ะค่ะ"


"ไม่ได้ถาม!!"


"ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ หากฝ่าบาทไม่โปรดส่งเขากลับไปหาองค์ชายกาเบรียลดีไหมพ่ะย่ะค่ะ"


"ท่องกฏข้อศูนย์ อาเร"


"กฎข้อศูนย์พระองค์ไม่เคยบังคับให้ใครมาแต่หากใครผู้ใดเข้ามาอยู่ก็ต้องยอมรับการออกจากที่นี่ทำได้วิธีเดียวคือต้องไปตอนไม่มีลมหายใจพ่ะย่ะค่ะ"


"ก็จำได้"


เมื่อหัวหน้ามหาดเล็กถวายคำนับออกไปแล้ว เฮอร์เมสก็ทอดสายตามองปากกาในมือที่เพิ่งใช้ลงนามในเอกสาร เหตุใดเขาถึงรู้สึกว่าเจ้าเด็กเรไนล์นั่นจะเข้ามาก่อความวุ่นวายให้กับเขากัน สหายของเขาต้องการสิ่งใดถึงได้ส่งเด็กอ่อนแอนี่มาให้ เขาตัดสินใจแล้วว่าจะยอมทำเป็นไม่รู้บ้างสักเรื่อง....


 บางที...ชีวิตที่มีแต่สีดำของเขาอาจจะมีสีอื่นมาปะปนบ้าง


"เจ้า...." มิโมที่อยู่ในห้องพักอ้าปากค้างก่อนจะรีบมาดึงแขนเรไนล์ให้นั่งลงบนเตียง "เหตุใดที่คอของเจ้าถึง..." มิโมมองรอยเขียวช้ำที่คอแล้วต้องกลืนน้ำลายมือเอื้อมไปรับตลับยาจากราซานมาแล้วทาลงเบาๆที่คอตรงรอยช้ำ


"ขอบคุณครับ" พึมพัมออกไปแล้วเรไนล์ก็ก้มหน้าลงตามเดิม


"อย่าบอกนะ! ว่าองค์ชายเฮอร์เมสทรงคิดว่าเจ้าเป็นนักฆ่า"


"ใช่" ดวงตากลมโตปรากฏแววรวดร้าวเมื่อพยักหน้าตอบ ก่อนจะรีบแก้ตัวกันเพื่อนร่วมห้องเข้าใจผิด "แต่ว่าผมไม่ได้เป็นนักฆ่านะ!!"


"ข้าก็ไม่ได้บอกว่าเจ้าเป็น เจ้ามักมีคำพูดแปลกๆเสมอเช่นเมื่อครู่เจ้าใช้คำว่าผมแทนตัวเอง....แต่ช่างเถอะ อยู่ด้วยกันมาเป็นเดือนยังไม่รู้อายุเจ้าเลยแต่คิดว่าคงเด็กกว่าข้ามาก เจ้าอายุเท่าไร"


"สิบเจ็ด"


"หือ เจ้าดูตัวเล็กกว่าอายุมากไปหน่อยแต่อีกไม่นานก็คงสูงขึ้นกระมัง ข้าอายุยี่สิบเท่ากันกับราซาน หวังว่าเจ้าจะอยู่กับพวกเราได้นานๆนะ"


"ข้าก็หวังไว้เช่นนั้น ข้าเรียกพวกเจ้าทั้งสองว่าพี่แล้วแทนตัวเองว่าน้องได้หรือไม่"อยู่ๆเรไนล์ก็นึกถึงพี่ชายของตัวเองขึ้นมา


"ข้าอยากมีน้องๆ เจ้าเรียกข้ากับราซานได้เลยข้าอยากเป็นพี่ชาย"


"ขอบคุณครับพี่มิโม"


"ข้าชอบเจ้า!! อย่างน้อยเจ้าก็พูดเก่งกว่าบางคน" ประโยคแรกผู้พูดเผยรอยยิ้มกว้างหากแต่ประโยคหลังกลับหุบยิ้มแล้วปรายหางตาไปทางราซานที่นั่งนิ่งไม่พริ้วไหว


​โปรดติดตามตอนต่อไป.....

ความคิดเห็น