ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

​ตอนที่ 18 : หวงแหน

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 18 : หวงแหน

คำค้น : ​ตอนที่ 18 : หวงแหน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 15:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 558
× 4,200
แชร์ :
​ตอนที่ 18 : หวงแหน
แบบอักษร

ตอนที่ 18 : หวงแหน

*************************************************

คำเตือน * ตอนต่อจากนี้จะเป็นแนวพี่น้องกินกันเองนะคะ รับไม่ได้เชิญกดออก *

ใช้เวลาไปอีกหนึ่งวัน ขบวนรถก็เดินทางมาถึงเผ่าจิ้งจอก สองข้างทางประชาชนค้าขายอย่างคึกคัก นั่นทำให้สิ่งมีชีวิตเล็กๆ สองคนมองทอดออกไปทางนอกรถอย่างตื่นเต้น

"ท่านพ่อ นี่นะหรือเผ่าจิ้งจอกขอรับ"

"ใช่ เผ่าของเรา"คุณชายว่าตอบลูกชายตัวโต ก่อนจะหันไปมองร่างบางที่เริ่มงอแงเพราะต้องจากบ้านมาอีกหน

"เสี่ยวเออร์ เจ้าหยุดร้องไห้เถิด เดี๋ยวเขาจะหาว่าขารังแกเจ้า"

"ขะ...ข้าคิดถึงบ้านนี่ ฮือ"คนตัวบางเช็ดน้ำตาปรอยๆ ผ่านมาแค่หนึ่งวันก็อยากจะกลับบ้านเกิดใจจะขาด

"หากเจ้าหยุดร้อง ข้าจะพาเจ้ากินของอร่อยๆ"คุณชายว่าหลอกล่อและมันก็ได้ผล คนตัวบางหยุดร้องแล้ว หูและหางกระดิกไปมาอย่างดีใจ

"อย่ามาหลอกข้านะ"

"ข้าพูดจริง ถ้าถึงวังค์แล้ว ข้าจะพาเจ้าไปกินทันที"ขอแค่ร่างบางมีความสุข คุณชายก็พร้อมจะมอบทุกอย่างให้

"อื้อ ข้าไม่ร้องแล้ว"พอเห็นว่าความสงบกลับมาเยือนอีกครั้ง คุณชายจึงจับคนรักมาลงโทษหอมแก้มสองสามที คนที่ไม่ทันระวังตัวจึงถูกหมาป่าเจ้าเล่ห์แทะโลมจนหน่ำใจ กว่าจะยอมปล่อยให้เป็นอิสระ

"เมย เจ้าหิวหรือไม่"คุณชายชุนที่มองการกระทำของท่านพ่อและท่านแม่ ก็หันมาถามน้องบ้าง ที่เอาแต่เงียบท่าเดียว

"ไม่จ๊ะ พี่จ๋า ข้ายังไม่หิว"รอยยิ้มดั่งพระอาทิตย์ยามเช้า ทำเอาคุณชายตัวน้อยยิ้มตามบ้าง ไม่ว่าเมื่อไหร่เมยของเขาก็น่ารักเสมอ

"ถ้าถึงวังค์ของท่านพ่อ เจ้าควรหลับเสียหน่อย"นอนบนรถใช่ว่าจะสบายตัวนัก เมื่อคืนก็เผลอตื่นขึ้นมาตอนดึกๆ

"อื้อ"คุณหนูน้อย พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง เพราะพี่ชายของเขาเลือกในสิ่งที่ดีที่สุดให้เสมอ


*************************************************​


"ท่านพ่อ ข้าพาน้องไปนอนนะขอรับ"พอลงจากรถไม่รอช้ารีบเข้าอุ้มน้องชายไว้ในอ้อมอก 

"อืม งั้นเดี๋ยวเจ้าสองคนพาลูกข้าไปยังห้องนอน"คุณชายหันไปสั่งนางดูแลทั้งสองคนที่เดินออกมารับ ห้องที่คุณชายเลือกให้นั้นอยู่ติดกับห้องของเขา เผื่อมีเหตุอันใดจะได้ดูแล

"ขอบคุณขอรับ"

"เดี๋ยวอุ้มให้นะเจ้าคะ"นางที่เห็นคุณชายตัวน้อยอุ้มน้องชายตัวน้อยอีกคนอย่างทุกลักทุเลก็อาสา แต่เหมือนจะไปทำอะไรให้ไม่พอใจถึงโดนตีหน้าเรียบกลับมา

"อย่าไปยุ่งกับของของเขาเลย"คุณชายส่ายหัวไปมากับความหวงน้องชาย ก่อนจะพาคนรักกลับห้องบ้าง

"นี่ข้าหิว นั่นมันไม่ใช่ห้องอาหาร"พอรู้สึกตัวคนตัวบางก็รีบแย้ง ไหนบอกว่าถ้าถึงจะให้กินอาหารไงเล่า

"ข้าก็คิดว่าเจ้าอยากพักผ่อนเสียก่อน"

"ข้าไม่เป็นไร ตอนนี้ข้าหิวแล้ว"

"อืม เช่นนั้นก็ไปกิน"ไม่อยากจะเถียงคนที่กำลังมองค้อน คุณชายก็พาภรรยาสุดรักเดินไปอีกฝั่ง

"ทางนี้เจ้าค่ะ คุณหนูคุณชาย"นางรับใช้เดินพาคุณหนูตัวน้อยทั้งสองคนไปยังห้องที่จัดเตรียมเอาไว้อย่างดี ภายในกว้างขวางกว่าที่นู่นนัก บรรยากาศที่นี้ก็ปลอดโปร่งมาก หวังว่าเมยของเขาอาการคงจะดีขึ้น

"พวกเจ้าออกไปได้แล้ว ถ้ามีอะไรข้าจะเรียก"

"เจ้าค่ะ"พวกนางยิ้มรับก่อนจะเดินออกไปรอหน้าห้องตามคำสั่ง

"อาบน้ำกันเถิด"เมื่อสักครู่ตอนจับตัวน้อง ร่างกายชื้นไปด้วยเหงื่อ คงจะไม่สบายตัวนักเท่าไหร่

"ข้าง่วง"มันไม่ไหวแล้วจริงๆ ถึงได้ยอมดื้อกับพี่ชาย

"อาบน้ำเจ้าจะได้สบายตัว"คุณชายชุนไม่ยอมให้น้องหลับไปทั้งอย่างนั้น จึงได้พยายามอุ้มไปทางห้องน้ำ

"พี่จ๋า"

"เดี๋ยวข้าจัดการเอง"ก้มหอมแก้มนุ่มของน้อง ก่อนจะพาลงอ่างอาบน้ำใบใหญ่ คนตัวเล็กกว่ามองตาแป๋วก่อนจะหลับตาลงให้เป็นหน้าที่พี่ชาย เพราะตอนนี้มันง่วงจริงๆ

"ฮึบ"พออาบเสร็จ ก็รีบอุ้มขึ้นอย่างทุกลักทุเล คนหลับปุ๋ยไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ถูกพามาที่เตียง ร่างกายถูกซับน้ำเปียกปอนจนสะอาดหมดจด

"นอนหลับฝันถึงข้าบ้างนะ"ริมฝีปากหนาก้มแตะลงแก้มแต่เผอิญน้องดิ้นถึงถูกริมฝากแดงระเรื่ออย่างไม่ทันตั้งตัว แต่เพราะเป็นเด็กถึงไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำตอนนี้เรียกว่า จูบ

"เมย ตื่นได้แล้ว"เดี๋ยวค่ำกว่านี้ตอนดึกจะนอนไม่หลับ

"อื้อ พี่จ๋า หิว"

"นั่นเพราะเจ้าไม่ยอมตื่นมาต่างหาก ท่านพ่อบอกว่าเดี๋ยวออกไปพบท่านปู่ท่านย่ากันเสียก่อน"ตั้งแต่มาถึงที่นี่ยังไม่ได้ไปเคารพท่านทั้งสองคน

"ดื่มน้ำก่อนเถิด"พี่ชายหยิบเหยือกน้ำให้น้องดื่มอย่างรู้หน้าที่ คนตัวเล็กยิ้มรับดื่มลงไปเล็กน้อย

"พี่จ๋า อุ้ม"สองมือเล็กๆ อ้ากว้างอย่างออดอ้อนเหมือนดั่งที่ชอบทำ มีหรือพี่ชายจะปฏิเสธลง

"ได้ แต่ขากลับเจ้าต้องเดินบ้าง"ไม่เช่นนั้นร่างกายจะไม่แข็งแรง แต่หากทำมากไปก็ไม่ดีต่อสุขภาพ

"อื้อ"คนตัวเล็กคว้าหมับเข้าที่ลำคอพี่ชายทันทีที่ถูกอุ้ม แก้มใสถูตรงอกอย่างออดอ้อนก่อนจะหลับตาพริ้ม

"โตไวๆ ล่ะ เมยของข้า"แม้จะยังเด็กแต่สภาพของน้องชายฝาแฝดกับเล็กกว่าเขามากนัก ส่วนเขากลับสูงใหญ่เติบโตไวยิ่งกว่าเด็กที่อายุขวบเศษนัก

"ชุน เมย"

"ท่านแม่"คนที่มายืนรอตรงหน้าห้องคือร่างเล็กบางของท่านแม่ ตั้งแต่ทั้งสองคลอดออกมา ท่านแม่ก็ยังคงน่ารักไม่เปลี่ยน

"นี่มากินกัน อร่อยมาก"อาหารมากมายตรงหน้าไม่ได้ทำให้ทั้งสองคนยิ้มออกมาได้หรอก นั่นเพราะท่าทางของท่านแม่ที่มองอาหารเหล่านั้นต่างหาก

"มาแล้วหรือ หลานของข้า"คนเป็นปู่ที่นั่งหัวโต๊ะทักทายหลานทั้งสองที่อุ้มกันมา ช่างเติบโตสูงไวยิ่งนัก ผ่านไปเพียงปีเดียวเด็กๆ โตกันขนาดนี้เชียวหรือ

"เคารพท่านปู่ ท่านย่า"คุณชายชุนวางน้องลง ก้มเคารพท่านทั้งสอง คุณหนูเมยตัวน้อยเห็นก็ทำตามบ้าง ทำเอาคนเป็นปู่เป็นย่ายิ้มกับความน่ารักของเด็กๆ โดยเฉพาะ เด็กที่แอบอยู่หลังพี่ชาย ช่างน่ารัก บอบบางเสียยิ่งนัก

"ทั้งสองคนมาหาย่า"ท่านย่าอ้าแขนรับเด็กทั้งสองที่เดินเข้ามาอ้อมกอดอย่างรักใคร่ 

"เจ้าช่างโตและแข็งแรง ส่วนน้องเจ้าช่างบอบบางยิ่งนัก เจ้าต้องดูแลน้องนะรู้ไหม"ท่านย่าว่าสอนเด็กๆ ทั้งสอง ยิ่งเด็กที่น่าตาน่ารักดั่งตุ๊กตาตรงอ้อมแขนที่บิดตัวอาย ยิ่งน่าเป็นห่วง

"ขอรับ ข้าจะดูน้องข้าอย่างดี"คุณชายรับปากอย่างจริงจัง นั่นทำให้ทุกคนต่างอมยิ้ม

"เอาหล่ะ ทานอาหารกันเถิด"มาครบทุกคนกันแล้วก็เริ่มอาหารมื้อค่ำ

"อืม ข้ายังไม่ได้บอกเจ้า เอเนล พี่ชายเจ้ามีลูกชายอีกคน"

"ข่าวดีขอรับ ท่านพ่อ"

"เพิ่งคลอดไม่นาน เช่นนั้นเจ้าคงได้เจอ"

"ขอรับข้าก็อยากเจอท่านพี่ทั้งสองเช่นกัน"คุณชายยิ้มรับก่อนจะลงมือรับประทานอาหารตามไป

"เมย เจ้ากินอีกหน่อยเถิด"

"พอแล้วพี่จ๋า"

"เจ้ากินไปเพียงสองสามคำเท่านั้น"จะไปอยู่ท้องได้เช่นไร

"ข้าอิ่มแล้ว"

"เดี๋ยวดึกเจ้าจะหิว"คนเป็นพี่พูดว่านล้อม แต่เหมือนจะไม่เป็นผล

"อื้อ ไม่เอาแล้ว"ไม่ว่าพี่ชายจะว่ายังไง น้องคนเล็กก็ไม่เอาทั้งนั้น จนยอมใจวางลง

"ถ้าหากหิวข้าจะลงโทษเจ้า"

"ไม่หิว"

"คุณหนูเล็กน่ารักมากเจ้าค่ะ"นางดูแลที่มองทั้งคู่ใกล้ๆ ก็ยิ้มให้กับความน่ารักของคุณหนู หากดูไปเหมือนคู่รักไม่ผิด

"เช่นนั้นจับงานหมั้นดีไหม"คุณปู่พูดขึ้นแต่ทั้งห้องกลับเงียบกริบ

"ข้าก็พูดไปอย่างนั้น ถ้าหลานมันตกลง ข้าก็ตามใจ"

"แต่ลูกข้ายังเด็ก"คุณชายว่าแย้ง เรื่องเช่นนี้อยากให้ทั้งสองโตอีกนิดค่อยตัดสินใจ ถึงแม้ว่าธรรมเนียมที่นี่พี่น้องสามารถรักกันได้ แต่ทว่าก็อยากให้เด็กทั้งสองไปเจอโลกกว้าง ที่ไม่ใช่เพียงสอง

"งั้นหรือ เช่นนั้นพาลูกเจ้าเข้าโรงเรียน"

"โรงเรียน"มันคือสิ่งใด เพราะคุณชายเพียงเรียนรู้กับท่านอาจารย์ที่มาสอนตัวต่อตัวตั้งแต่ยังเด็กเล็ก

"อืม ท่านอาจารย์ของข้ากำลังรับลูกศิษย์เพิ่มข้าจะให้หลานข้าเข้าโรงเรียน"

"หากเช่นนั้นก็ได้ขอรับ"หากท่านพ่อพูดเช่นนี้ คุณชายก็ยอมเห็นด้วย


**********************************************************

เกิน 10 เม้นมาลง

 TBC.

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/274898/848988689-member.jpg

1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ

อ่านแล้วช่วยเม้นติชมด้วย  พลีสสส

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif


ความคิดเห็น