มาแล้วกับอีกเรื่องของ Sunday จะตั้งใจเขียนให้ดูที่สุดเลย ^^ ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านนะ จุ้บๆ >3< ไปสนุกกับเรย์และโซลกันได้เล้ยยยยยยย!!!!!

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 : หวง

คำค้น : โซล เรย์ คำตอบของผมคือคุณ นิยายy

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 991

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ธ.ค. 2560 10:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 : หวง
แบบอักษร

                ก๊อก ก๊อก ก๊อก “เรย์ นี่โซลเองนะ ขอเข้าไปหน่อยได้มั้ย” เหอะยังมีหน้ามาเจอกูอีกหรอทำอะไรน่าอายแบบนั้นไปแล้วมึงยังมีหน้าจะมาเจอกูอีกหรอ หน้าด้าน!!!

                “ไปให้พ้น!!!”

                “ผมรู้ผมผิดไปแล้ว ยกโทษให้ผมเถอะนะเรย์” ฝันเหอะ ทำอะไรไม่คิดแล้วจะมาให้กูยกโทษให้ ชาติหน้าเถอะมึง

                “เรย์ เรย์ครับ เรย์อย่าเงียบแบบนี่สิครับ” กูจะเงียบแล้วมึงจะทำไมกับกู หึ?

                “ถ้าเรย์ยอมให้ผมเข้าไปผมจะยอมบอกว่าใครเป็นคนให้เบอร์เรย์กันผม โอเคมั้ยครับ” จิงง่ะ? เอาไงดีวะ ถ้าผมให้มันเข้ามาผมก็จะรู้ว่าใครเอาเบอร์ผมให้มัน แต่ยังไงก็ต้องเป็นไอ้ 3 ตัวนั้นอยู่แล้วแหละ ไปถามกับไอ้ 3 ตัวนั้นเองดีกว่า เหอะ มึงจะหลอกกูล่ะสิกูไม่โง่หรอกเว้ย

                “กูไม่อยากรู้เรื่องนี้แล้ว กลับไปซะ แล้วอย่ามายุ่งกับกูอีก!!!”

                “ถ้าเรย์คิดว่าเป็นคนที่ทำงานเรย์ล่ะก็ เรย์คิดผิดไปแล้วแหละ” ห้ะ ไม่ใช่ไอ้ 3 ตัวนั้นแล้วเป็นใครวะ เชี้ย เรื่องนี้แม่งเริ่มน่ากลัวแล้ววะ ใครวะ???

                “งั้นเอางี้ ลงไปเจอกันที่ร้านอาหารตรงกันข้ามกับคอนโด กูไม่ยอมให้มึงเข้าห้อง!!!”

                “ก็ได้ครับ งั้นโซลลงไปรอเลยนะ” ผมไม่ได้ตอบกลับโซลไป ตอนนี้มานั่งคิดก่อนว่าตกลงใครกันแน่ที่ให้เบอร์ผมกับมันเนี้ย


                ระหว่างที่เรย์นั่งคิดเรื่องเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองไปพรางเปลี่ยนเสื้อผ้าไปพรางเรามาดูด้านของโซลกันบ้างละกันว่าเขาคิดอะไรอยู่


                ไม่น่าเลยกู จิ๊ แม่งวู่วามชิปหาย ไปทำลามกๆแบบนี้กับเรย์แล้วมันจะยอมให้จีบต่อรึป่าวล่ะเนี้ย แต่ใครจะไปอดได้ล่ะ ผิวขาวซะขนาดนั้น ฝรั่งนี้มองตาเยิ้มเชียว กูหวงนะเว้ยกูถึงกอดมึงไว้นี้ไง รู้ว่าตัวเองดึงดูดสายตาขนาดนั้นยังแต่งตัวแบบนี้อีกนะ ไม่ระวังตัวเอาซะเลย จิ๊ แต่ผมก็สมควรโดนเรย์มันโกรธจิงๆนั้นแหละ ก็เล่นเอาของรักตัวเองไปถูกับมันซะแบบนั้นกลางสระน้ำเป็นใครจะไม่โกรธ เฮ้ออออออ ก็มันอดไม่ไหวจิงๆอะ ตอนนี้ผมเปลี่ยนเสื้อผ้ามารอเรย์ที่ร้านที่เรย์บอกผมเมื่อกี้ รออยู่ซักพักเรย์ก็มา

                “เรย์ ผมขอโทษ”

                “หยุด หิว ขอสั่งอาหารก่อน” แล้วเรย์ก็เดินไปสั่งอาหารที่เคาน์เตอร์ ดูจากหน้าก็คงโกรธอยู่นั้นแหละ เฮ้อออออออ แล้วก็เดินกลับมาที่โต๊ะ

                “ผมขอโทษ”

                “เออ รู้แล้ว จะพูดทำไมซ้ำไปซ้ำมา”

                “ก็โซลไม่รู้จะพูดอะไรดีหนิ”

                “แล้วทำไมถึงทำแบบนั้น รู้มั้ยว่ามันทำให้ผมโกรธขนาดไหน ถ้าไม่ติดว่าผมอยากรู้ว่าใครให้เบอร์ผมกับคุณนะ ผมไม่มาเจอหน้าคุณเด็ดขาด!!!”

                “ก็ผมหวงอะ”

                “ห้ะ หวง?”

                “ใช่ ก็คุณแต่งตัวแบบนั้น แล้วไอ้ฝรั่งพวกนั้นมันก็มองคุณตาเป็นมันเลยอะ ผมไม่ชอบนิ ผมเลยกอดคุณไว้”

                “แต่วิธีของคุณผมก็ไม่ชอบ แล้วเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน คุณไม่มีสิทธิมาหึง มาหวงผม เข้าใจนะ”

                “ครับ” เฮ้อออออ น้อยใจจังวะ เจ็บจี๊ดดดดดเลยกู

                “แล้วตกลงใครให้เบอร์ผมกับคุณ” เออว่ะ ลืมไปเลย จะบอกเรย์ยังไงดีล่ะ

                “เอออ เขาคนนั้นเป็น เป็นนน เป็นผู้ชายคับ”

                “เอิ่ม ผมไม่ได้อยากรู้เพศของคนคนนั้น บอกมาว่าเขาคือใคร” ขอโทษนะเพื่อน การจีบครั้งที่กูต้องมาก่อนมึง

                “ไอ้ซันอะครับ”

                “กูว่าแล้วไง!!! ไหนบอกไม่ใช่คนที่ทำงานไง”

                “แหะๆ”

                “งั้นผมกลับแล้วนะ”

                “อ้าว แล้วข้าวที่คุณสั่งไว้ล่ะ”

                “ไม่ได้สั่ง แค่เดินไปทักเจ้าของร้านเฉยๆ ไปนะ บาย”

                “เดี๋ยวสิ เรย์ เรย์ครับ” ผมรีบลุกตามเรย์ออกร้านไปแล้วคว้าแขนเอาไว้

                “ปล่อยผมนะ”

                “เรย์ครับ ฟังผมก่อนได้มั้ย ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำลงไปมันผิดมากๆ ผมขอโทษที่ผมอดทนไม่ได้แล้วทำสิ่งทุเรศๆไปกับคุณ ผมอยากกอดคุณ เพราะผมชอบคุณมากๆเลยรู้มั้ยเรย์ ยกโทษให้ผมนะ ให้โซลได้จีบเรย์ต่อได้มั้ยคับ”


                ขอกลับมาฝั่งเรย์ต่อนะคะ

                นี้คือสารภาพรักใช่มั้ย โซลมันชอบผมขนาดนั้นเลยหรอ ตึกตัก ตึกตัก ทำไมใจเต้นแรงแบบนี้ล่ะ ผมควรทำยังไงดี ผมยังไม่พร้อมจะมีใครตอนนี้ ความอุ่นที่ส่งผ่านจากมือของโซลมันยิ่งทำให้ผมสับสนไปกันใหญ่

                “ได้มั้ยคับเรย์”

                “เออออ คืออออ” ผมไม่รู้จะตอบอะไรกลับไปดี ผมยังไม่รู้เลยว่าผมควรทำยังไง

                “งั้นเอางี้ เรย์นั่งรถไปกับผม ไปกินข้าวที่เยาวราชดีมั้ยคับ ไอ้ซันมันบอกเรย์ชอบไปเดินหาของกินแถวๆนั้น ผมเลี้ยงเองทุกอย่างเลย ผมสัญญาผมไม่ทำอะไรแบบนั้นอีกคับ” แล้วโซลก็ชูนิ้วก้อยให้ผมดู ผมควรไปกับโซลดีมั้ยล่ะ?

                “ห้ามทำอีกนะ”

                “ครับ ^^” เพราะหิวหรอกถึงไปอะ ผมไม่ได้มีใจให้มันเลยนะ จิงๆ โซลเดินจับมือผมไปที่รถของโซล ไม่รู้ทำไมผมถึงไม่ชักมือกลับ โซลเปิดประตูให้ผมขึ้นก่อนแล้วเดินอ้อมไปขึ้นตามฝั่งคนขับ แล้วก็ออกรถเพื่อที่จะไปเยาวราชกัน

                “เรย์ชอบกินอะไรแถวนั้นหรอ”

                “หอยแครงอะที่ชอบที่สุด”

                “ระวังแสบตูดนะ” ผมรีบหันควับไปมองหน้าโซล ไหนบอกจะไม่ทำไง

                “ทะลึ่ง!!! จอดเลยๆ จะลง”

                “เห้ยๆๆๆ แค่แซวเล่นเฉยๆครับ ก็กินหอยแครงมันก็ต้องจิ้มกับน้ำจิ้มเผ็ดๆใช่ปะละ เวลาเข้าห้องน้ำมันก็ต้องแสบตูดอะดิ เนอะๆ” โซลรีบคว้ามือผมไว้ไม่ให้เปิดประตูรถ ถึงจะเปิดก็เปิดไม่ได้หรอก มันล็อคเอาไว้หนิ

                “ห้ามพูดแบบนี้อีก ไม่ชอบ” ผมหันหน้าเข้ากระจก ไม่อยากเห็นหน้าโซลมัน ชิ

                “เวลาโกรธน่ารักจังครับ” O.O  O////////////O มันพูดอะไรของมันนะน่ารักอะไร กูเป็นผู้ชายนะ หน้าแดงไปหมดแล้วมั้งเนี้ย ดีนะผมหันหน้าเข้ากระจกไม่งั้นมันเห็นแน่ๆผมหน้าแดง

                “คือเรย์ครับ กระจกมันสะท้อนอะครับ มันเห็นชัดเพราะมันกลางคืนแล้ว  ไม่ต้องพยายามซ่อนเขินหรอก อิอิอิ” เชรี้ยหมดกันกู

                “ถ้าไม่หยุดแซว จะลง!!!”

                “เคค้าบบบบบ งั้นเรย์ช่วยบอกที่จอดรถให้โซลด้วยนะ โซลไม่รู้ที่อะครับ”

                “อืมๆ เดี๋ยวใกล้ถึงแล้วจะบอก” อายชิปหายเลย โดนผู้ชายแซวแล้วดันมาเขินอีก โกรธตัวเองเว้ยยยย

                ทั้ง 2 คนคุยกันเล็กน้อยตลอดทาง จนมาถึงย่านเยาวราชดินแดนอาหารนานาชนิดยามค่ำคืนที่มีทั้งคนในประเทศและต่างประเทศมาจับจ่ายซื้ออาหารกันอย่างควักไขว้ เรย์ให้โซลจอดรถไว้ใกล้แถวๆเยาวราชที่ตนชอบมาจอดบ่อยๆ ตอนนี้เรย์ไม่สนอะไรแล้วเพราะหิวมากๆ

                “นี่ ที่บอกว่าจะเลี้ยงอะ เลี้ยงแน่นะ”

                “ครับ” หึดีมาก รู้จักเรย์ผู้มีหลุมดำในกระเพาะน้อยไป ค่อยดูเหอะพ่อจะจัดให้ครบทุกร้านเลย

                “ทั้งหมดเลยนะ”

                “เออออ เรย์หมายความว่าไงอะครับ”

                “มีหน้าที่จ่ายตังก็จ่ายไป มาๆตามมา หิวแล้ว”


                คำตอบของเรย์ทำให้โซลถึงกับเหงื่อตก ถึงซันจะเคยบอกโซลมาบ้างแล้วว่าเรย์เป็นคนกินจุมากๆ แต่พอมาเจอกับตัวโซลรู้สึกว่ากระเป่าตังค์ตัวเองได้ไปเกิดใหม่แน่ๆวันนี้ นี่ถ้าได้เป็นเมียจิงต้องเก็บเงินซื้อข้าวให้เมียกินมื้อละกี่กิโลกันล่ะเนี้ย โซลคิดในใจ

ความคิดเห็น