ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่สี่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 864

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2560 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่สี่
แบบอักษร

วันเวลาฝ่านไปจากวันเคลื่อนไปเป็นสัปดาห์จากสัปดาห์เคลื่อนมาเป็นเดือนเรไนล์เข้ากับทาสในตำหนักทุกคนได้ดี อาจจะยกเว้นราซานไว้คนหนึ่งเพราะจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เห็นราซานยิ้มสักครั้ง ราซานพูดแทบจะนับคำได้ในแต่ละวันแต่เรไนล์กลับไม่มีความรู้สึกในเชิงลบกับอีกฝ่าย บ่อยครั้งที่ที่เรไนล์ซึมๆเพราะคิดถึงพี่ชายคิดถึงทุกคนในโลกที่จากมาแต่มิโมก็จะคอยชวนเขาพูดคุยเรื่องสนุกๆจนเขาคลายเหงาเพราะคิดว่าเรไนล์คิดมากเรื่องที่จำเรื่องราวของตัวเองไม่ได้ ส่วนราซานก็จะคอยยืนมือมาขยี้ผมเขาแล้วเดินจากไปเงียบๆแบบไม่มีสาเหตุบ่อยๆ แต่นั่นก็ทำให้เรไนล์สบายใจขึ้นทุกครั้ง


เขาถูกส่งมาทำให้ตัวเองสมหวังในความรักแต่.....ไหนล่ะ? ชายในฝันของตน มาอยู่เป็นเดือนปลายเท้าก็ยังไม่ได้เห็นได้ยินจากมิโมว่าไปปราบกองโจรทางใต้ยังไม่กลับ แล้วก็ไม่ทราบว่าจะกลับมาตอนไหน ซึ่งมิโมว่าดีแล้วที่ยังไม่ทรงกลับเพราะถ้าทรงกลับมาแล้วเห็นเรไนล์เกรงว่า แม้แต่คุณอาเรก็คงรับสถานการณ์ไม่ไหวซึ่งเขาก็ไม่ทราบว่าสถานการณ์อะไร


ในหนังสือประวัติศาสตร์มีข้อมูลอันน้อยนิดเกี่ยวกับเจ้าชายเฮอร์เมสที่ที่บอกไว้เพียงแค่ว่าทรงเป็นราชโอรสคนที่สามขององค์จักรพรรดิรามันทุสผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพอียิปต์บุตรชายที่ถูกพระบิดาระแวงอยู่เสมอว่าพระองค์จะทรงยึดอำนาจของจักรพรรดิไปจากตนและองค์ชายสามก็ก่อกบฏจริงๆส่วนเรื่องราวความเป็นมานั้นในหนังสือไม่ได้กล่าวถึงแต่ปานนั้นเรไนล์ก็ยังตกหลุมรักกับเรื่องราวแค่ไม่กี่หน้า จะว่าเขาบ้าเขาก็คงต้องยอมรับเพราะเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองไปตกหลุมรักบุรุษผู้นี้ตรงไหน


ห้องทรงอักษรขนาดใหญ่ข้าวเครื่องใช้ทุกชิ้นเป็นสีเข้มเต็มไปด้วยบรรยากาศขรึมๆแบบโบราณ ข้าวของถูกเรียงอย่างเป็นระเบียบโต๊ะทำงานขนาดใหญ่สีดำขลับถูกวางไว้กลางห้องข้าวของทุกอย่างในห้องไม่สีขาวปนแม้แต่ชิ้นเดียว โดยรวมแล้วเจ้าของห้องคงจะเป็นคนเจ้าระเบียบและเต็มไปด้วยกฏเกณฑ์ เรไนล์เดินสำรวจห้องอีกนิดหน่อยก่อนจะเริ่มลงมือทำความสะอาดวันนี้เขาถูกสั่งให้มาทำความสะอาดแทนจาเรตที่เป็นเวรประจำตัวจริงแต่เพราะอีกฝ่ายไม่สบายเรไนลืจึงได้มาทำหน้าที่แทน 


"เจ้าเป็นใคร" เสียงห้าวๆดังขึ้นจากข้างหลังทำให้เรไนล์ที่กำลังจัดหนังสือบนโต๊ะทำงานสะดุ้งโหยงเพราะความตกใจที่อีกฝ่ายมาเงียบๆก่อนจะรีบหันกลับมาหาทันที


ตอนนี้เรไนล์กำลังเผชิญหน้ากับ.....ผู้เป็นเจ้าของห้อง....องค์ชายสาม


เจ้าชายเฮอร์เมส!!!


ร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเรไนล์ตอนนี้  มีใบหน้าคมคายหากแต่ดูเย็นชาและแข็งกระด้างดวงตาคมเข้มผึ่งผายสมกับเป็นชายชาตรีรัศมีแห่งความมีอำนาจเปล่งประกายฉายชัดออกมา ฉลองพระองค์สีดำสนิทพอๆกันกับเสื้อคลุมเจ้าของห้องน่ากลัวกว่าห้องเสียอีก


"จะยืนสำรวจข้าอีกนานหรือไม่"น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นเรียกสติของเรไนล์ที่กำลังหลุดลอยไปให้กลับมา


"แฮ่มม อะ..เอ่อ กระหม่อมมีนามว่าเรไนล์เป็นทาส พ่ะย่ะค่ะ" เรไนล์ตอบคำถามที่อีกคนถามค้างไว้ตั้งแต่แรกหากแต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาคมดุที่จ้องมา


"บังอาจ! ตำหนักของข้าไม่มีทาสที่เป็นสตรี"


"กระหม่อมเป็นบุรุษพ่ะย่ะค่ะ"สิ้นคำของเรไนล์บรรยากาศก็เงียบลงอย่างน่าอึดอัดใจ


"ไม่มีใครสอนรึว่าเวลาคุยกับข้าต้องสบตาด้วย"


เรไนล์สูดหายใจเข้าลึกก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองสบตาคมด้วยแววตาไหวระริกด้วยความตื่นเต้นปนหวาดกลัว


เฮอร์เมสก้มหน้าสำรวจร่างที่สูงเพียงอกของตนเองใบหน้าเรียวสวยจมูกโด่งได้รูป ดวงตากลมโตสีดำสนิทตัดกับสีผมที่เหลืองสว่างราวกับทองคำอีกทั้งผิวกายขาวนวลเนียนแตกต่างจากผู้คนในอียิปต์ ไม่มีสิ่งใดที่บอกว่าเป็นบุรุษได้นอกจาก...


"...ถอดเสื้อผ้า" 


เสียงเรียบๆแฝงแววเฉียบขาดทำให้คนฟังสะดุ้งเฮือกปากอิ่มยามนี้อ้าค้าง ถึงแม้เขาจะเป็นผู้ชายแต่ก็ยังไม่เคยแก้ผ้าต่อหน้าคนอื่นแล้วยิ่งเป็นคนที่ตัวเองแอบรัก


"อย่าให้สั่งเป็นครั้งที่สอง" น้ำเสียงกระด้างและแววตาที่เย็นชากว่าเดิมที่ถูกส่งมาให้นั้นทำให้เรไนล์กลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว


เอาเถอะ...ยังไงก็ผู้ชายด้วยกันมีเหมือนกันทุกอย่าง...อย่างน้อยก็ยังชั้นในตัวจิ๋วที่ติดร่างมาจากโลกเก่า


เรไนล์แก้ปมเชือกที่เอวก่อนจะค่อยๆถอดเสื้อคลุมสีขาวซึ่งตัดกับสีของห้องออกทางศรีษะเล็กแล้วตามด้วยกางเกงขาสั้นสีขาวด้วยมืออันสั่นเทาทิ้งไว้เพียงชั้นในตัวน้อยก่อนจะยืนก้มหน้าหลบตาคมเพราะความอับอายที่ถูกเห็นรูปร่าง


เฮอร์เมสสำรวจร่างขาวตัดกับสีทึบๆของห้องทรงงานของตัวเอง ร่างบอบบางราวสตรีหากแต่ดูมีเนื้อหนังไม่ได้มีเพียงกระดูก แผ่นอกบางเรียบเช่นบุรุษหากสียอดอกกลับแตกต่าง อีกทั้งขาเรียวที่ไร้เส้นขน


"ถอดให้หมด" คำสั้นๆที่ได้ยินทำให้เรไนล์ส่ายหน้าไปมาโดยไม่รู้ตัวแต่เมื่อสบตากับใบหน้านิ่งขรึมที่บอกให้รู้ว่าเจ้าตัวไม่มีทางเปลี่ยนคำสั่งเด็ดขาดและหากเรไนล์ไม่ทำตามเกรงว่าคงไม่พ้นถูกลงโทษเป็นแน่ เรไนล์ค่อยๆยื่นมือสั่นๆไปถอดชั้นในตัวเล็กออกจากเอวใบหน้าหวานยามนี้คลอไปด้วยน้ำตาเมื่อรู้ตัวว่าไม่มีสิ่งใดปกปิดร่างกายไว้อีก


"ใครส่งเจ้ามา"


"จะ..เจ้าชายกาเบรียลซื้อกระหม่อมมา..เอ่อเพราะคิดว่ากระหม่อมเป็นสตรี...เมื่อทรงทราบว่ากระหม่อมเป็นบุรุษ..เลยนำตัวมาฝากไว้ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ"


"โกหก!"


"กระหม่อมไม่ได้โกหก...กระหม่อมถูกซื้อมาจริงๆ..หากไม่ทรงเชื่อ..."


"เจ้ามาจากไหน บิดามารดาของเจ้าคือผู้ใด เหตุใดจึงมาเป็นทาส"


"เอ่อ..คืออกระหม่อมจำเรื่องของตัวเองไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ จำได้แค่เพียงชื่อของตัวเองเท่านั้น"


"พ่อค้าทาสชื่ออะไร"


"กระหม่อมไม่ทรา-อึ่ก!!"


แรงบีบที่คอทำให้เรไนล์สำลักกระอักกระไอมือเล็กเลื่อนขึ้นไปแกะมือแกร่งทันทีตามสัญชาตญาณ ขณะที่ความคิดเริ่มขาดๆหายๆ ไม่รู้ว่าตัวเองโชคดีหรือโชคร้ายที่มารักคนอย่างเขา


"ข้าไม่มีเวลามาฟังเจ้าโกหกและไม่จำเป็นต้องอดทนกับเจ้านานขนาดนี้ ผิวขาวละเอียด มือไม่หยาบกร้านเหมือนคนเคยใช้แรงงาน ตามเนื้อตัวไม่มีรอยถูกลงโทษสักแผล จำเรื่องของตัวเองไม่ได้ เจ้าของโรงทาสที่เลี้ยงตัวเองยังจำชื่อไม่ได้ หึ!! ช่างเหมาะเจาะเสียจริง!!"


​โปรดติดตามตอนต่อไป.....

ความคิดเห็น