ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่สาม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 877

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2560 16:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่สาม
แบบอักษร

หลังจากที่เรไนล์บอกกับทุกคนว่าตัวเองเป็นเพศชายแล้ว คราวนี้สายตาทุกสายต่างหันมาสำรวจเธออย่างละเอียดสักพักก็มีชายคนหนึ่งเอ่ยปากขึ้น


"​มิน่าเล่าองค์ชายกาเบรียลถึงได้ซื้อมาผิดข้าไม่แปลกใจแม้แต่น้อย"ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยกับชายที่มีร่างกายขนาดใกล้เคียงเขาที่สุด


"มิโม ระวังคำพูดเรื่องของเจ้านายไม่ควรสอดปาก"ยกเว้นคุณหัวหน้าอาเรที่มองมายังมิโมแบบดุๆ


"หรือข้าพูดไม่จริง แค่สีผิวก็แตกต่างจากพวกเราทุกคนแล้วไหนจะรูปร่างหน้าตาไม่คล้ายเผ่าใดเลยสักนิด"


"มิโม!!!"เสียงของหัวหน้าอาเรทำให้ทุกคนต่างสะดุ้งยกเว้นแค่เพียงเจ้าตัว เรไนล์แอบสำรวจมิโมที่กำลังยืนสลดหากแต่แววตาสีน้ำตาลของเขานั้นกลับปรากฏแววสนุกสนาน มิโมเป็นชายหนุ่มรูปร่างกะทัดรัดเช่นเดียวกันกับเรไนล์เพียงแต่อีกฝ่ายนั้นยังพอมีกล้ามเนื้ออยู่บ้าง ผมสีเดียวกับดวงตาผิวสีน้ำผึ้ง ดูเป็นคนอารมณ์ดีไม่น้อย


"ก็ได้ขอรับ"


"ทุกคนแยกย้ายได้ เหลือไว้แค่ราซานกับมิโม"จบประโยคทุกคนต่างรีบแยกย้ายไปทางใครทางมันเหลือไว้แค่มิโมกับชายที่มีท่าทางและบุคลิกแตกต่างจากมิโมแบบสุดโต่ง


"แค่นี้ก็จะทำโท-"ยังไม่ทันที่มิโมจะได้โวยวายจบร่างสูงก็ส่งมือมาปิดปากเอาไว้เสียก่อน


"เรไนล์จะพักอยู่ห้องเดียวกันกับพวกเจ้าทั้งสอง ฝากดูแลด้วยแล้วกัน"


"ขอรับ/อื้อ"น้ำเสียงเฉยชามาจากร่างสูงส่วนอีกเสียงมาจากคนที่ถูกเอาปิดปาก


"เรไนล์ ช่วงนี้เจ้าก็ทำงานทั่วไปก่อน หากคล่องขึ้นแล้วค่อยไปอยู่เวรประจำวัน"


"หาาา!! อุ้บบ!!"


"หากข้าได้ยินเสียงเจ้าอีกรอบข้าจะส่งเจ้าไปห้องลงฑัณฑ์ ราซานพาเรไนล์ไปเบิกเครื่องแบบให้เรียบร้อยแล้วพากลับที่พักเลยวันพรุ่งค่อยให้ออกมาเริ่มงาน"


"ขอรับคุณอาเร"


อาเรหันมามองเรไนล์เล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป ทิ้งเรไนล์ที่ยังยืนมึนๆอยู่กับเพื่อนร่วมห้องใหม่ทั้งสองคนที่ที่ดูแล้วช่างแตกต่างกันสุดขั้ว


"อื้ออ ปล่อยข้าได้แล้วน่าาราซาน ว่าแต่เจ้าเป็นผู้ชายจริงๆใช่หรือไม่ แล้วเหตุใดจึงใส่อาภรณ์แปลกตาราวกับสตรีเช่นนี้ แล้วเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่าง- อื้ออออ"เรไนล์ที่กำลังยืนมึนหัวกับคำถามมากมายที่ถูกถามออกมาก็ต้องเผลอปล่อยรอยยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้เมื่อราซานส่งมือเข้าไปปิดปากมิโมอีกรอบก่อนจะหันมาพยักหน้าให้เขานิดๆนิดเดียวจริงๆก่อนจะลากตัวมิโมออกเดินนำก่อนที่เรไนล์จะเดินตามทั้งคู่ไปเงียบๆ


เรไนล์มองห้องพักสำหรับสามคนตรงหน้า เป็นห้องพักที่มีเตียงเล็กๆสามเตียงเรียงกันมีตู้ไม้ขนาดกลางแบบไม่มีประตูสำหรับปิดที่ถูกทำขึ้นมาให้ไว้สำหรับไว้เป็นที่เก็บของใช้ส่วนตัวคั่นกลางระหว่างเตียงนอนแต่ละเตียงเอาไว้ แลดูแล้วชีวิตทาสของตำหนักนี้คงสบายไม่น้อยไม่ทันได้คิดได้สำรวจอะไรต่อไปเรไนล์ก็ถูกมิโมจับให้นั่งลงบนเตียงก่อนที่คำถามมากมายจะพรั่งพรูออกมาจากปากของมิโม ซึ่งเรไนล์ก็ตอบคำถามเท่าที่ตอบได้โดยที่มีราซานนั่งฟังเงียบๆ


"เจ้าเป็นบุรุษจริงหรือ"


"อื้ออ"


"ขอข้าดูหน้าอกได้หรือไม่...เอ๊ะ..ไม่สิต้องตรงนั้นเพราะบางครั้งหน้าอกก็บอกไม่ได้"


"เอ่อ..คือ"ยังไม่ทันจะได้เอ่ยตอบรับหรือปฏิเสธกระโปรงชุดเมดของเรไนล์ก็ถูกเปิดขึ้นทันที ราซานที่รีบเบือนหน้าไปอีกทางทันที ก่อนที่มือของมิโมจะคว้าหมับที่เรไนล์ของเขา


ฟึ่บบบ


หมับ


ฟึ่บบบ


"โอ้ เจ้าเป็นบุรุษจริงด้วยแต่เจ้าขาวเนียนราวกับสตรียิ่งนัก"เมื่อแน่ใจแล้วกระโปรงของเรไนล์ก็ถูกปิดลงให้อย่างเรียบร้อย "คำถามต่อไปเจ้ามาเป็นทาสได้อย่างไร"


"เอ่ออ องค์ชายกาเบรียลซื้อข้ามาจากโรงทาสเพราะ..เพราะคิดว่าข้าเป็นสตรี"


"เจ้าเป็นทาสจริงๆหรือ"


"ข้าๆ คือ..ข้าจำสิ่งใดไม่ได้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ถูกอุ้มออกมาจากโรงทาสแล้ว ข้าจำได้แค่ข้ามีนามว่าเรไนล์"หากจะให้บอกว่าเขามาจากอนาคตแล้วใครจะไปเชื่อ บอกว่าเป็นบุตรหลานใครมาจากเมืองใดเรไนล์ก็ไม่รู้จักอีกจึงได้แต่ตอบออกไปเช่นนั้น


"อืมมม ข้าว่าเจ้าคงจะถูกทำร้ายมาแน่นอนดูสิศรีษะเจ้าเขียวช้ำ แต่ข้าว่าเจ้าไม่ใช่ทาสแน่นอนแต่ก็ช่างมันเถิดมาถึงขั้นนี้แล้ว ข้ามีนามว่ามิโม ส่วนที่นั่งเป็นรูปปั้นอยู่ตรงนั้นคือราซานถึงจะพูดน้อยไปหน่อย หน้าเฉยตลอดเวลา แต่ก็ใจดีสุดๆอีกหน่อยเจ้าก็จะรู้เอง"


"ยินดีที่ได้รู้จักมิโม ราซาน ข้าฝากตัวด้วย"เรไนล์ยิ้มหวานเป็นการทักทายอย่างน้อยวันนี้เขาก็มีเพื่อนแล้วตั้งสองคน หลังจากที่ถูกซักจนสะอาดแล้วเรไนล์ก็ถูกพาไปเบิกอาภรณ์ซึ่งเป็นชุดทรงยาวทำจากผ้าลินินสีขาวบางที่ทิ้งตัวลงมาพอดีเท่าเข่า ซึ่งแตกต่างจากสตรีที่ชุดยาวลงมาถึงข้อเท้าอีกทั้งยังชุดยังแนบเนื้อพอดีตัว หลังจากที่ชำระร่างกายพร้อมเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยมิโมถึงกับบ่นงุบงิบอยู่คนเดียวว่าอิจฉาเขาที่ไม่มีขนตามร่างกายไม่ต้องลำบากโกนลำบากถอน ตอนนั้นเองตนถึงจำได้ว่าชาวอียิปต์ไม่นิยมให้มีขนตามร่างกาย ยังที่เขาไม่ย้อนมาอยู่ในช่วงที่โกนศรีษะแล้วใส่วิกผมแทนด้วย


คืนนั้นเรไนล์แทบนอนไม่หลับเพราะเมื่อได้อยู่กับตัวเองแล้วก็เริ่มคิดถึงพี่ชายเป็นห่วงว่าอีกฝ่ายจะปลอดภัยจากเครื่องบินตกหรือไม่ หากปลอดภัยแล้วจะเป็นอย่างไรต่อไปจะตามหาน้องน้อยอย่างเขาหรือไม่เรไนล์คงทำได้เพียงขอพรให้พี่ชายของตนปลอดภัยดี เมื่อปล่อยวางเรื่องพี่ชายได้แล้วก็ยังต้องมาคิดถึงเรื่องตัวเองอีกอันที่จริงแล้วเขาคงลืมไปว่าตัวเองเป็นบุรุษ และแน่นอนว่านี่เป็นยุคโบราณไม่ใช่ยุคปัจจุบันการที่บุรุษจะรักชอบบุรุษด้วยกันนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเขามีโอกาสได้กลับมาเพื่อทำให้ตัวเองสมหวังในความรักแล้วไม่ลองสักตั้งก็คงจะเสียดาย


เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่รับอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยเรไนล์ก็ถูกคุณอาเรเรียกไปหาเพื่อรับตารางการฝึก การฝึกที่ว่าคือการทำงานเป็นทาสนั่นเอง ทั้งการเรียนทำอาหาร ฝึกทำความสะอาด กิริยามารยาท ฝึกการถวายการรับใช้ประจำวัน ซึ่งเรไนล์ก็ตั้งใจฝึกอย่างดี แม้จะทำงานหนักได้ไม่ดีเท่าไหร่ แต่อาเรก็ไม่ติดใจอะไรมากเขาเพียงแค่ประหลาดใจกับกิริยามารยาทของเรไนล์ ซึ่งแลดูจะสุภาพเรียบร้อยราวกับสตรีอีกทั้งยังแลดูมีความรู้มากกว่าทาสคนอื่นๆด้วยซ้ำ


เรื่องงานบ้านต่างๆล้วนเป็นสิ่งที่เรไนล์ถนัดอยู่แล้วเพราะตนอาศัยอยู่กับพี่ชายเพียงสองคนหน้าที่เหล่านั้นจึงต้องตกเป็นของเขาเพราะไรนีลต้องคอยทำงานหาเงินส่งเขาเรียน ส่วนกิริยาท่าทางของเรไนล์ที่แลดูคล้ายกับผู้หญิงนั้นก็คงต้องโทษพี่ชายที่หวงตนราวกับจงอางหวงไข่เพื่อนผู้ชายรึก็มีอยู่คนเดียวรายนั้นก็อ่อนแอยิ่งกว่าเขาอีก


โปรดติดตามตอนต่อไป......

ความคิดเห็น