ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ >.<

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 459

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2560 23:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ >.<
แบบอักษร



ตอนพิเศษ

 “นึกออกรึยังลูกว่าอยากไปเที่ยวไหน” ตากลมมองโซ่ปริบๆ นึกถึงสถานที่ที่อยากไปเนื่องจากวันหยุดนี้ทั้งสามคนว่างตรงกันพอดี เลยวางแผนว่าจะไปเที่ยวกันโดยให้เซนเป็นคนเลือกสถานที่ พอเซนอ้าปากจะพูด คนเป็นพ่อก็พูดขึ้นมาก่อนซะงั้น

“สวนสนุกดีมั้ย หรือจะไปเที่ยวต่างประเทศดี ประเทศไหนก็ได้นะ พ่อพาไปได้ทุกประเทศเลย อังกฤษ ญี่ปุ่น อิ...”

“โอ๋ยยย! พอได้แล้ว ผมให้ลูกเลือกไม่ใช่คุณ!” โซ่หันไปทำเสียงดุใส่จินจนร่างสูงนั่งหน้าจ๋อยไป

“ไง ตกลงอยากไปไหนลูก” โซ่หันมาถามอีกครั้ง

“เซนอยากไปทะเลฮะ” ปากเล็กยิ้มกว้าง

07:12 น.

“ว้าววว~ ทะเล สวยจัง” เซนอุทานอย่างตื่นเต้น ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้มาทะเล มือเล็กเกาะกระจกรถ ตามองผ่านออกไปยังชายหาดที่รถขับผ่านอย่างตื่นเต้น

“จะถึงแล้ว เดี๋ยวลงไปเดินเล่นกันเนอะ” โซ่หันมาคุยกับเซนที่นั่งอยู่เบาะหลัง ปากเล็กขานรับแต่ตายังคงมองที่ชายหาดเหมือนเดิม โซ่หัวเราะเบาๆ เขาตัดสินใจไม่ผิดจริงๆที่รับเด็กคนนี้มา เรื่องของจินก็เหมือนกันเขาตัดสินใจไม่ผิดจริงๆ

  โซ่หันไปมองคนรักที่นั่งอยู่ข้างๆ มองหน้าของอีกฝ่ายเพลินจนไม่รู้ว่ารถจอดตอนไหน

จุ๊บ!

“อ่ะ!” โซ่สะดุ้งเมื่อริมฝีปากของจินกดลงมาบนปากตัวเองเร็วๆแล้วผละออก เขามองคนรักที่ฉีกยิ้มกว้างเหมือนกวนประสาท โซ่ยิ้มหวานก่อนจะต่อยไปที่ไหล่แกร่งแรงๆทีนึงโดยไม่ออมแรง

“ซี๊ดดด” จินสูดปากพลางเอามือลูบที่ไหล่ตัวเองไปมา โซ่ยักไหล่อย่างไม่แยแส เดินลงจากรถแล้วจูงมือเซนเข้าไปในโรงแรมที่จองห้องพักเอาไว้ ก่อนจะหยุดตรงหน้าเคาน์เตอร์เพื่อเช็คอิน

“แม่ฮะ อยากเล่นน้ำ” มือเล็กกระตุกมือที่จูงตัวเองอยู่เบาๆ โซ่ก้มมองเซนที่ทำตาแป๋วใส่แล้วหัวเราะออกมา

“เดี๋ยวไปหาอะไรกินก่อนดีมั้ยลูก เดี๋ยวไม่มีแรงเล่นเนอะ” โซ่ขยี้ผมเซนอย่างหมั่นเขี้ยว

   เซนพยักหน้ารับ ตากลมมองไปรอบๆตัวอย่างตื่นเต้นก่อนจะหยุดอยู่ที่เด็กผู้ชายคนหนึ่ง เด็กชายคนนั้นมองมาที่เขานิ่งก่อนจะส่งยิ้มกว้างมาให้ เซนสะดุ้งตกใจนิดหน่อย สำหรับเขาถ้าไม่ใช่คนที่รู้จักหรือสนิทด้วยจะค่อนข้างขี้อายและตื่นกลัวไปหมด

   เด็กผู้ชายคนนั้นเมื่อเห็นเขาไม่โต้ตอบก็ยกมือโบกไปมาพร้อมทำท่าเหมือนจะเดินเข้ามาหาหากแต่มีคนดึงเอาไว้อยู่ เซนมองไปรอบตัวเผื่อเด็กนั่นอาจจะโบกมือให้คนอื่นแต่ก็ไม่ ตรงนี้มีเขากับแม่โซ่แค่สองคน เซนน้ำตาคลอและเริ่มคิดว่านอกจากคนในครอบครัวคนอื่นก็น่ากลัวไปหมด เด็กผู้ชายคนนั้นเมื่อเห็นเซนน้ำตาคลอก็ชะงักไปเหมือนกันเนื่องจากระยะที่ไม่ได้ห่างกันมากทำให้สามารถมองเห็นได้

“ขึ้นห้องก่ะ... อ๊ะ เป็นอะไรลูก” โซ่ที่คุยกับพนักงานเสร็จก็หันมาพูดกับเซนต่อ โซ่ตกใจเมื่อเห็นว่าตากลมมีน้ำตาคลออยู่ เขาย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกับเซนแล้วลูบใบหน้าหวานด้วยความเป็นห่วง เซนส่ายหน้าไปมาก่อนจะเข้ากอดโซ่ ฟุบใบหน้าลงกับไหล่

“หิวแล้วฮะ” เสียงที่ฟังดูอู้อี้ทำให้โซ่ยิ้มด้วยความเอ็นดู เขาลูบกลุ่มผมนิ่มเบาๆ

“งั้นเอาของไปเก็บแล้วไปหาอะไรกินกันเนอะ” เขาดึงตัวเซนออกก่อนจะลุกขึ้นแล้วจูงมือเล็กไปทางจินที่ยืนถือกระเป๋าอยู่แถวๆลิฟต์ เซนหันไปมองเด็กคนนั้นอีกครั้งและเมื่อเห็นว่าเด็กชายยังมองอยู่ก็รีบหันหน้ากลับไปทางเดิมทันที

    เมื่อเก็บของทั้งหมดเสร็จก็พากันเดินลงมาข้างล่าง เนื่องจากบริเวณนี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวและตัวโรงแรมติดกับชายหาดทำให้มีร้านค้าต่างๆเต็มไปหมดรวมทั้งร้านอาหารด้วย  ทั้งสามจึงเลือกร้านอาหารที่ไม่ต้องเดินไกลมากนัก

“เอาอะไรครับ?” โซ่พูดถามพลางเปิดเมนูอาหารให้เซนดู

“อะไรก็ได้ฮะ” ดูน่ากินทั้งนั้นเลยนะแต่ตอนนี้เขาสนใจเกลียวคลื่นของทะเลมากว่า มีคนเล่นน้ำแล้วด้วยทำให้อยากเล่นกว่าเดิมอีก

“อาหารมาแล้ว เซน กินข้าวก่อนเร็ว เดี๋ยวค่อยไปเล่น” จินเรียก เมื่อเซนหันกลับมาบรรดาอาหารทะเลก็เต็มโต๊ะไปหมด เขายอมนั่งกินแต่โดยดี รอจะกระทั่งโซ่อิ่มถึงลากร่างโปร่งเดินลงที่ชายหาดด้วยกัน โซ่หัวเราะเมื่อเห็นว่าเซนไม่รอจินเลยด้วยซ้ำ


 บริเวณชายหาดมีนักท่องเที่ยวทั้งคนไทยและต่างชาติเต็มไปหมดแม้ไม่ใช่ช่วงเทศกาล อาจเพราะเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่ออยู่แล้ว

“อ๊ะ! คลื่น” เซนมองเกลียวคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งด้วยความตื่นเต้นแล้วเริ่มวิ่งเล่นด้วยความสนุกสนานท่ามกลางผู้คนมากมาย

  ส่วนโซ่เมื่อเห็นว่าเซนวิ่งเล่นอยู่จึงเดินไปหาจินที่นั่งบนเตียงผ้าใบ จินยื่นหมวกสานที่ถืออยู่ให้โซ่

“ไม่ไปเล่นด้วยกันหรอ?” ร่างโปร่งทรุดตัวนั่งลงบนเตียงข้างๆกันพร้อมถามจินที่เอนตัวนอนไปแล้ว นัยน์ตามองตามร่างเล็กของเซนตลอดเวลาเพราะความเป็นห่วง

“ไม่ล่ะ นายไปเถอะ ขอฉันพักหน่อยเดี๋ยวตามลงไป” โซ่พยักหน้าอย่างเข้าใจ คงเหนื่อยจากการขับรถมาที่นี่ เขาหันมองคนรักที่หลับตาลง

  ใบหน้าหวานโน้มตัวลงไปก่อนจะจูบลงที่แก้มสากอย่างแผ่วเบา แล้วผละออกมา

“ไม่อยากเล่นน้ำใช่มั้ย?” จินพูดเสียงเจ้าเล่ห์ทั้งที่ยังไม่ลืมตาทำให้โซ่หัวเราะ ก้มลงไปจุ๊บปากสีอ่อนเบาๆ ก่อนจะรีบวิ่งออกมาหาเซนเมื่อเห็นว่าจินลืมตาขึ้น ดวงตาคมมองตามหลังโซ่ที่วิ่งออกไปแล้วยิ้มขำ ปิดเปลือกตาลงเหมือนเดิม


“จะไปไหนล่ะลูก ไม่เล่นแล้วหรอ” ร่างโปร่งรับตัวเซนที่พุ่งเข้ามาหาพร้อมกับใส่หมวกที่ถือมาลงบนศีรษะทุย

ร่างเล็กวิ่งอ้อมไปอยู่ด้านหลังโซ่เมื่อมีเด็กชายคนหนึ่งวิ่งตามมา โซ่เหลือบตามองเด็กชายที่ยืนอยู่ข้างด้านหน้า แม้จะยังเด็กก็ยังคงมองออกว่าจะหล่อแค่ไหนตอนโต

“หนูเป็นใครครับ พ่อแม่ไปไหนล่ะ” ถามออกไปด้วยความสงสัย คนถูกถามยิ้มกว้าง ตอบคำถามอย่างฉะฉาน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“สวัสดีครับ ผมชื่อ เบลซ มีชื่อจริงว่า วัลดัส ริกเกอร์ ครับ ส่วนแม่ไปคุยงานอยู่ครับ” เจ้าตัวยกมือไหว้และพูดอย่างคล่องแคล่วราวกับถูกถามเป็นประจำ โซ่ยืนนิ่ง

“ริกเกอร์ ...งั้นหรอ” พึมพำเบาๆ รู้สึกเหมือนเคยได้ยินนามสกุลนี้ ก่อนจะทำตาโตเมื่อนึกออกว่าได้ยินนามสกุลนี้ที่ไหน โซ่มองเด็กตรงหน้าซึ่งยิ้มให้เขาเหมือนเดิมก่อนจะมองไปรอบๆเพื่อยืนยันว่าเป็นอย่างที่ตัวเองคิด

  ชายชุดดำสองสามคนที่ยืนออกไปไม่ไกลนักกำลังมองมาทางนี้ด้วยท่าทีนิ่งสงบและโซ่มั่นใจว่ามันไม่ได้มีแค่นี้แน่ พวกเขาอาจจะทำตัวกลมกลืนไปกับนักท่องเที่ยว ร่างโปร่งหัวเราะเบาๆ หันกลับมาหาเด็กชายอีกครั้ง

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ แล้วมีอะไรรึเปล่า ฮึ?” เขาเหลือบตามองเซนเหมือนจะถามว่าทำอะไรลูกของเขากัน

“ผมแค่อยากเล่นด้วย แต่เขาทำท่ากลัวผมแล้ววิ่งมาหาคุณ” เบลซทำหน้างง โซ่หัวเราะอีกครั้งหันกลับมาหาลูกตัวเองแล้วย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกัน

“กลัวเค้าหรอ” ถามออกมายิ้มๆ

“ฮะ เค้าน่ากลัว เค้ามองเซนตั้งแต่ในโรงแรมแล้ว” โซ่ทำหน้าสงสัยก่อนจะนึกออกว่าเซนมีท่าทีแปลกไปอยู่ช่วงหนึ่ง

“เค้าแค่มองไม่ใช่หรอ เซนน่ารักไง เค้าถึงอยากเล่นด้วย” เซนมองเบลซคล้ายจะถามว่าจริงหรอ ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้ารัวๆ โซ่พยายามกลั้นยิ้มกับความน่ารักของเด็กทั้งสองแล้วพูดอีกครั้ง

“ลองไปเล่นกับเค้าดูมั้ย ถ้าเค้าทำอะไรเดี๋ยวแม่จัดการให้” โซ่ยิ้มให้เซนมั่นใจว่าจะทำอย่างที่พูดไปแน่ๆ

  เซนมองหน้าเบลซอย่างชั่งใจก่อนจะค่อยๆพยักหน้า เดินไปหาเบลซด้วยความหวาดหวั่น โซ่ลุกขึ้นยืนมองเด็กทั้งสอง

“เล่นอยู่แถวๆนี้ละกัน แม่จะได้มองเห็น ห้ามลงน้ำนะ เล่นแค่แถวนี้พอ มีอะไรก็เดินไปหาแม่นะ แม่นั่งอยู่ตรงโน้นกับพ่อ โอเคมั้ยครับ?” โซ่สั่งก่อนจะชี้ไปตรงที่มีจินนอนอยู่ไม่ไกล ถึงแม้จะรู้ว่าเซนว่ายน้ำแข็งแล้วแต่เพราะความเป็นห่วงจึงสั่งห้ามลงน้ำ

“ฮะ” เซนพยักหน้า โซ่ยิ้มให้เบลซแล้วเดินกลับไปนั่งลงข้างจินเหมือนเดิม คอยมองดูเด็กทั้งสองเป็นระยะ

   เซนสะดุ้งเบาๆเมื่อเบลซคว้าหมับที่มือตัวเอง เขาเงยหน้ามองคนที่สูงกว่าตัวเองไปเกือบสิบเซ็น

“จะ ..จับทำไม” ถามเสียงติดสั่นน้อยๆ เบลซยังคงทำหน้ายิ้มเหมือนเดิมจนเซนสงสัยว่าอีกฝ่ายทำหน้าอื่นไม่เป็นเลยเหรอไง

“เราชื่อ เบลซ นะ อายุเราน่าจะมากกว่า งั้นเรียกเราว่า พี่เบลซ แล้วนายล่ะชื่อ เซน ใช่มั้ย” ไม่ตอบคำถามก่อนหน้า แต่พูดแนะนำตัวเองอีกครั้ง เซนทำหน้ามึนๆใส่พลางตอบรับ

“ฮะ” ความกลัวเริ่มไม่มีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก็ดูไม่น่ามีพิษมีภัยอะไร

  เบลซหัวเราะร่า ใบหน้าของเซนน่ารักจนเขาอดใจไม่ไหว เอื้อมมือไปดึงแก้มนิ่มอย่างหมั่นเขี้ยว ไม่สนใจใบหน้าเหวอๆนั่นก่อนจะจูงมือเล็กให้ไปเล่นด้วยกัน

   ผ่านไปเกือบๆสองชั่วโมงชายชุดดำที่ยืนเฝ้าอยู่ไม่ไกลก็เดินมาหาเบลซ เซนมองอย่างสงสัยแต่ก็ไม่สนใจจนมีคนมาสะกิดนี่แหละ

“กลับไปหาแม่ของเซนกัน” เบลซพูดจบก็ดึงให้เซนตามตัวเองมาหาโซ่

“เลิกเล่นกันแล้วหรอ” โซ่ถามก่อนจะดึงตัวเซนมาปัดตามแขนที่มีแต่ทรายติดเต็มไปหมด

“คือ.. แม่ผมคุยงานเสร็จแล้ว เลยต้องกลับแล้วน่ะครับ” เบลซพูกกับโซ่แต่ตามองเซนซึ่งร่างเล็กก็มองเขาอยู่เช่นกัน

  เซนรู้สึกแปลกๆ เขาไม่อยากให้เบลซไปไหนถึงแม้จะเพิ่งรู้จักกันแค่ไม่นานแต่เขาชอบอีกฝ่าย คนที่เขารู้จักไม่มีใครเหมือนเบลซเลย คนๆนี้นิสัยดีแต่ก็เหมือนดีไม่สุด แต่เขากลับชอบมันซะงั้น การที่เบลซเข้ามาทำให้เขารู้สึกดีแล้วจากไปนี่มันแย่สุดๆ

“อ่าว หรอ งั้นไปเถอะ เดี๋ยวแม่เธอรอนานนะ ขอบใจละกันที่มาเล่นกับลูกฉัน” โซ่พูดยิ้มๆ เซนเงียบไม่ได้พูดอะไร มือยกโบกลาอีกฝ่าย

    เบลซยกมือไหว้ร่างโปร่ง ยิ้มให้เซนอีกครั้ง ใจของเขารู้สึกแย่เมื่อเห็นนัยน์ตาที่ว่างเปล่าของเซน เบลซคิดว่าเซนต้องไม่รู้ตัวแน่ๆว่าทำสายตาแบบไหนอยู่ สงสัยคงต้องทำอะไรซักอย่าง เบลซหันหลังเดินออกไปหาชายชุดดำที่ยืนรออยู่ไม่ไกล

   โซ่ยิ้มเมื่อเห็นสายตาเบลซ เขาเห็นหมดนั่นแหละ รู้ด้วยว่าเซนคงชอบเด็กคนนั้นแน่ๆ

“ทำไมยิ้มแบบนั้นล่ะ” เสียงจินถาม ร่างสูงส่งลูกมะพร้าวที่เดินออกไปซื้อให้โซ่กับเซนคนละลูก นั่งลงข้างโซ่ จินไม่ได้พูดคุยกับเด็กคนนั้น ถึงโซ่เล่าให้ฟังแต่ก็มองเห็นเพียงไกลๆเท่านั้น

“เปล่าครับ ลงเล่นน้ำกันมั้ย เซนยังไม่ได้เล่นเลยด้วย เล่นมั้ยลูก?” ประโยคสุดท้ายหันไปถามเซน คนถูกถามยิ้มกว้าง

“เล่นฮะ เซนอยากเล่น ไปกันฮะ” เซนวิ่งนำไปก่อน เขาอยากลงตั้งนานละแต่ก็เข้าใจดีว่าแม่เป็นห่วง โซกับจินยิ้มให้กับความน่ารักของเซนก่อนจะรีบวิ่งตามไปเมื่อเซนตะโกนเรียก



    เซนตื่นเช้ามาโรงเรียนตามปกติหลังจากที่เมื่อคืนกลับมาถึงคอนโดตอนดึก เมื่อเข้าแถวเสร็จร่างเล็กก็ขึ้นห้องไปนั่งประจำที่ วันนี้ที่โรงเรียนดูแปลกๆ นักเรียนนั่งจับกลุ่มคุยกันเต็มไปหมด เซนไม่ได้สนใจนัก โต๊ะเรียนของเขาติดริมหน้าต่าง ดวงตาเหม่อมองดูวิวธรรมชาตินอกห้องเรียน

“นักเรียน เงียบๆครับ” เสียงครูไม่ได้เรียกความสนใจจากเซนได้เลย

“วันนี้เราจะมีนักเรียนใหม่นะครับ มีอะไรก็แนะนำเพื่อนได้ ช่วยดูแลเพื่อนด้วยนะครับ เอ้า วัลดัส แนะนำตัวครับ” ชื่อที่ได้ยินทำเอาเซนชะงัก ค่อยๆหันกลับมามองหน้าห้องตามเดิม

“สวัสดีครับ ผมชื่อ เบลซ ชื่อจริงคือ วัลดัส ริกเกอร์ ฝากตัวด้วยนะครับ”




..................................................

แต่งไว้นานละ ไม่ได้ตรวจคำผิดหรืออ่านทวนด้วย มีอะไรแปลกๆก็ปล่อยผ่านมันไปนะครับ 55555

ขอบคุณที่อ่านจนจบ คอมเม้นหรืออะไรต่างๆนะครับ ขอบคุณครับ มีกำลังใจมากกกกกก

ป.ล.เค้าอ่านทุกคอมเม้นนะ

ป.ล.2 ยังไม่ได้คิดจะแต่งเรื่องเซนนะครับ

ความคิดเห็น