facebook-icon

ภาคลูกคือ 'ของเล่นในรังโจร' กับ 'สะใภ้เจ้า' นะคะ

ตอนที่ 18 : ตำแหน่งนายทหาร 💛

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 : ตำแหน่งนายทหาร 💛

คำค้น : ซีค, วีนัส, บ่วงรักเจ้าทะเลทราย, เจ้าชาย, ทะเลทราย, jungkook, bts, bts fic

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.8k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2561 15:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 : ตำแหน่งนายทหาร 💛
แบบอักษร

ซีค Part.

ข้าไม่อยากเชื่อว่าวีนัสจะร้องไห้ น้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความเสียใจเพียงเพราะข้าสั่งไม่ให้ห่วงกันมันช่างเป็นน้ำตาที่หลั่งออกมาจากความโง่เง่าสิ้นดี แต่จะว่าไปถ้าเลือกได้ข้าก็ไม่อยากทำให้วีนัสร้องไห้หรือเสียใจอีก เพราะใบหน้าเปื้อนน้ำตานั้นพอเห็นแล้วพาให้หัวใจในอกเจ็บแปลบแสนทรมานอย่างบอกไม่ถูก

ข้าควบม้านำขบวนทหารกว่าห้าร้อยชีวิตฝ่าฝุ่นทรายและแสงแดดเพื่อมุ่งหน้าไปยังเมืองชอวน์พลางคิดว่าตอนนี้วีนัสจะเลิกร้องไห้แล้วหรือยัง และถ้าหากข้าไม่อยู่ทหารในเมืองจะดูแลวีนัสได้ดีเท่าข้ารึเปล่า แต่ขณะที่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยก็มีเสียงทหารนายหนึ่งตะโกนไล่หลังมาติด ๆ

“ท่านซีคขอรับ มีคนตามพวกเรามา” บ้าจริง หรือว่าเป็นพวกมันที่ดักซุ่มอยู่

“มันเป็นผู้ชาย ! มันพกอาวุธปืนด้วยขอรับ !” ทหารอีกนายพูดแทรก ข้าจึงรีบสั่งให้สการ์ย้อนกลับไปดูว่าชายที่ตามมาเป็นใคร

“สการ์ ! ไปสกัดไว้ อย่าให้เข้าใกล้ขบวนเด็ดขาดจนกว่าจะรู้ว่ามันเป็นใคร”

“ขอรับ !” ว่าแล้วสการ์ก็ออกจากขบวนแถวแล้วควบม้าสวนกลับไป

ขณะเดียวกันข้าได้หันหน้าไปมอง เสื้อสีขาวแขนยาวสวมคู่กับกางเกงสีขาวขายาวมีผ้าโพกคลุมศีรษะพันลงมาจนถึงใบหน้าเหลือแค่ดวงตา ดูแล้วมันตั้งใจปกปิดใบหน้ากันชัด ๆ ฝ่ายตรงข้ามไม่ชะลอความเร็วลงสักนิดทั้งที่รู้ตัวว่าตนกำลังถูกสการ์สกัด หนำซ้ำยังมีทีท่าว่าจะเปลี่ยนเส้นทางเพื่อเลี่ยงการประชันหน้า

กระทั่งสการ์กระตุกสายบังเหียนม้าอย่างแรงส่งผลให้ม้าดีดสองขาหน้าขึ้นกลางอากาศเพื่อกั้นไม่ให้ชายปริศนาเข้าใกล้ขบวนทหารไปมากกว่านี้

แต่แล้วทั้งม้าและสการ์ก็แทบหงายหลังล้มลงพร้อมกันเมื่อโดนอีกฝ่ายพุ่งเข้าใส่ไวปานพายุ ถึงมองไม่เห็นหน้าแต่ก็พอจะรู้ว่าสายตามันเล็งมาที่ข้า ได้ ไอ้คนชั้นต่ำเอ๋ย สงสัยเราคงต้องเผชิญหน้ากันสักตั้ง

“ทหาร ! แยกขบวนไปทางขวา ข้าจะไปทางซ้าย” เป็นไปตามที่คิด ทันทีที่แยกตัวออกจากขบวน มันก็เปลี่ยนทิศทางการควบคุมม้าตามข้ามาทันที

มันตามมาตีขู่ติด ๆ ไม่ลดความเร็วลงสักนิด ไม่พอยังวิ่งมาดักด้านหน้าทำให้ข้าต้องกระตุกสายบังเหียนอย่างแรงเป็นการบังคับให้ม้าหยุดทันที เม็ดทรายฟุ้งกระจายไปทั่วทุกพื้นที่ เห็นเพียงขาม้าของอีกฝ่ายกำลังเดินวนเป็นวงกลม ม้าหุ่นกร้านดีสีดำสนิทแบบนี้เห็นทียากขอไวซะแล้วสิ

แต่แล้วข้าก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อม้าตัวนั้นคือคีอาร์ม้าหลวงของข้าเอง ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ยังไม่สร้างความแปลกใจเท่าคนบังคับควบมันมานั้นเป็นใครถึงได้กำราบคีอาร์ได้ด้วยมือเปล่าทั้งที่มันไม่เคยเชื่อฟังใครนอกจากข้าแท้ ๆ

“เจ้าเป็นใคร !” สิ้นสุดคำถาม เจ้าหนูลมกรดก็เลื่อนผ้าโพกหัวคลุมหน้าออกเผยเห็นใบหน้าขาวสันจมูกโด่งปากเป็นกระจับสีชมพูอมระเรื่อและแววตาหวาดหวานแต่แฝงไปด้วยความแข็งกร้าว

“วีนัส !”

ซีค Part end.

“ใช่ ข้าเอง” กะแล้วว่าต้องโดนซีคแหกปากใส่หน้า การที่ผมมาที่นี่ได้เพราะผมพกเอาความมั่นใจใส่กระบอกปืนมาด้วย มั่นใจว่าซีคจะต้องปลอดภัย มั่นใจว่าจะช่วยเขาได้ไม่มากก็น้อย และมั่นใจว่าผมต้องกำราบความพยศของคีอาร์ได้ ส่วนเรื่องร้องไห้ผมร้องแค่แป้บเดียวก็หาย ไม่มานอนระทมอมทุกข์เป็นคืน ๆ หรอก

“เจ้าตามข้ามาทำไม !” ซีคถาม เขาโมโหจัด แต่สายตาแข็งกร้าวก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกหวาดหวั่นเพียงนิด ผมก้มหน้าปลดกระบอกปืนออกจากสายคาดอกและมีดพกที่เหน็บมาอีกสองอันยื่นให้เขาโดยไม่ตอบอะไร

“ข้าถามว่าเจ้าตามมาทำไม !” เขาไม่ยอมรับสิ่งที่ผมส่งให้

“ก็ท่านไม่ได้สั่งไว้นี่ว่าห้ามตามมา” ในเมื่อเขาไม่ยอมรับมันไว้ ผมก็เก็บอาวุธพวกนี้ไว้เอง

“งั้นข้าขอสั่งให้เจ้ากลับไปเดี๋ยวนี้ !”

“ไม่ ! ข้าไม่กลับ”

“เจ้าต้องกลับ !”

“ข้า ! ไม่ ! กลับ !”

“ข้าขอพูดเป็นครั้งสุดท้ายว่าให้เจ้าจงกลับไปซะ !”

“เชิญ ! จะพูดกี่ครั้งก็เรื่องของท่านเพราะยังไงข้าก็ไม่กลับ !”

ผมกระตุกสายบังเหียนม้าเบา ๆ คีอาร์ก็ย่องขากลับหลังหันเดินหน้านำซีคทันที ทหารทุกนายมองมาเป็นตาเดียวกัน พวกนั้นคงไม่รู้ว่าคีอาร์ที่ว่าพยศยังพยศน้อยกว่าผมด้วยซ้ำ ไม่งั้นผมมาเป็นนายมันไม่ได้หรอก

30 นาทีต่อมา

ไม่นานพวกเราก็มาถึงเมืองชอวน์ ที่นี่แลดูมั่งคั่งกว่าเอิร์กเนื่องด้วยเศรษฐกิจหลักคือการขุดบ่อน้ำมันและเป็นคู่ค้าพันะมิตรกับฝรั่งชาติตะวันตก เหล่าทหารถูกสั่งให้รออยู่หน้าอาคาร ตอนนี้ผมกับซีคกำลังเดินเข้ามาในตัวตึก ซึ่งที่นี่มีนายหัวเป็นคนปกครอง ถ้าจะให้พูดเข้าใจง่าย ๆ ก็เหมือนประเทศที่มีประธานาธิบดีเป็นประมุข

แน่นอนว่าตั้งแต่มาถึงที่นี่เรายังไม่ได้พูดกันสักคำ ผมยังคงน้อยใจส่วนซีคยังคงไม่พอใจที่ผมตามมาถึงที่นี่ ยอมรับว่าเราต่างไม่ยอมลดทิฐิของตน จนเป็นผลให้มาทำหน้าบึ้งใส่กันต่อหน้าต่อตาคนอื่น ทั้งที่ท่านอควาห์กับเจ้าหญิงไลลากำลังตกอยู่ในอันตรายแท้ ๆ มันควรเป็นเวลาที่เราควรจะสามัคคีกันไม่ใช่หรอ

หลังจากซีคบอกว่าต้องการพบท่านอควาห์ เราสองคนก็ถูกพามายังห้องโถงยาวโดยมีทหารในเครื่องแบบยืนล้อม นี่ตกลงจะต้อนรับหรือจะเตรียมเป่าลูกตะกั่วใส่หัวกันแน่ ก็นายหัวหนวดเฟิ้มที่ผมสังหรณ์ใจว่าเขาคือคนสั่งฆ่าล้างราชวงศ์ตอนนี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ชี้นิ้วสั่งให้ทหารใต้อำนาจของตนทุกนายถือปืนไว้ข้างกายไม่ห่าง

“เป็นเกียรติยิ่งนัก ที่ท่านซีคมาเยี่ยมเยียนพวกเราถึงที่นี่” ถึงจะเอ่ยปากพูดด้วยความเยินยอ แต่ตัวเองดันนั่งไขว่ห้างเชิดปลายเท้าใส่ซีคซะงั้น  

“แล้วคนข้าง ๆ ท่านนั่นใคร ทหารคนสนิทรึ” ผิดแล้วนายหัวหน้าโง่ โง่แล้วยังตาไม่ถึงอีก ไม่มีทหารคนไหนกล้ายืนเทียบนายตัวเองหรอกนอกจากเมียแต่ง ถึงความจริงจะเป็นแบบนั้น แต่เพราะความไม่สนิทใจผมเลยบอกไปตามที่มันคิด

“ใช่ครับ กระผมเป็นทหารคนสนิทของท่านซีค” ซีคไม่ได้แย้งอะไร

“ดีจริง ข้ามีทหารใต้อำนาจนับพัน แต่กลับทำงานไม่ถูกใจสักคน ว่าแต่ท่านมาถึงที่นี่ มีอะไรรึเปล่า” มันพูดพลางลูบสันกรามตัวเองซ้ำ ๆ ผมรู้ว่าซีคคงไม่สบอารมณ์เหมือนกัน แต่เลือกที่จะอดทนอดกลั้นเก็บโทสะเอาไว้ตามที่ท่านอควาห์เคยสอน

“ข้ามาพบพี่ท่าน” ซีคบอกถึงจุดประสงค์ที่มาที่นี่

“ฮ่า ๆ ว่าที่องค์ราชาที่สิบสามแห่งเมืองเอิร์กที่เยอะแยะทำอะไรไม่เป็นนอกจากปลูกดอกไม้น่ะรึ” มันระเบิดหัวเราะอย่างสะใจแล้วใช้มือตบหน้าขาตัวเอง

“เป็นถึงว่าที่องค์ราชาซะเปล่าแต่จับดาบจับอาวุธไม่เป็น เอาแต่ปลูกต้นไม้อย่างกับตัวเองเป็นคนสวน ฮ่า ๆ” มันขำไม่พอยังลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหาเราสองคน ถ้าซีคเอ็ดโวยตอนนี้คงไม่ดีแน่ เพราะที่นี่ไม่ใช่เอิร์กที่เขาจะตัดสินหรือทำอะไรก็ได้

“ท่านไม่ขำกับข้าหน่อยรึ” ไอ้นายหัวเชิดหน้าใส่ซีค แต่ซีคเลือกที่จะเข้าประเด็นการสทนาโดยไม่ตอบคำถามไร้สาระของมัน

“พี่ท่านอยู่ที่ไหน”

“อะไรนะ ท่านถามว่าอะไรนะ” พูดจบก็แกล้งทำท่าแคะหูเป็นการยียวนกวนประสาท

“ข้าถามว่าพี่ท่านอยู่ไหน” แต่ซีคก็ถามด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“อ๋อ… ก็อยู่ในที่ที่สมควรอยู่ยังไงล่ะ”

“หมายความว่าอย่างไร”

“ก็หมายความว่า… จริงสิ ขอเท้าความก่อนแล้วกันว่าข้าเชิญท่านอควาห์มาที่นี่ก็เพื่อชวนทำธุรกิจขุดบ่อน้ำมันร่วมกัน ที่เอิร์กน่ะมีแหล่งน้ำมันมากกว่าที่นี่ ข้าอยากเป็นคู่ค้าพันธมิตรกับพวกท่านนะ แต่… ท่านอควาห์ดันไม่เห็นด้วย ข้าก็เลย… ปัง ! สั่งให้ทหารยิงทิ้งซะ นัดเดียวกลางหัวแล้วควักหัวใจสด ๆ มาให้ดู” มันทำมือเป็นรูปปืนแล้วยกขึ้นมาจ่อหน้าผากซีค

“ไอ้ชั่ว !” ซีคปัดมือออกอย่างแรง หน้าเขาแดงจัดหมดความอดทนเต็มทีทันทีที่ได้ยินว่าท่านอควาห์สิ้นแล้ว ในเมื่อตอนนี้นายหัวเป็นคนคุมเกมทั้งหมดมันจึงสั่งให้ทหารเข้ามาคุมตัวเราสองคน

“ทหาร ! จับตัวพวกมันสามคนไปขังรวมกันในห้องทิศใต้ ส่วนทหารด้านนอกเอาไปขังคุกชั้นใต้ดิน” สิ้นสุดคำสั่ง ทหารก็เข้ามาจับผมและซีคใส่กุญแจมือ แต่จู่ ๆ สการ์ก็นั่งลงกับพื้นแล้วโค้งคำนับมือสองข้างวางทาบกับพื้นพร้อมจรดหน้าผากกับปลายเท้านายหัว นี่มันท่าแสดงความเคารพต่อนายตัวเองนี่ อย่าบอกนะว่า…

“กระผมสการ์ ฮัลลอฟ ขอน้อมรับใช้นายหัวไปชั่วชีวิตขอรับ” บ้าไปแล้ว ผมอึ้งพูดอะไรไม่ออก ส่วนซีคก็โมโหจัด เขาบันดาลโทสะใส่สการ์ที่หักหลังพวกเราด้วยการเตะเสยคางจนสการ์หน้าหงายและเสียหลักล้มลงนอนกับพื้น

“ทหารเลว ! ไอ้คนชั้นต่ำเลี้ยงไม่เชื่อง ! ข้าขอสาปส่งให้เจ้าไม่ตายดี !” ไม่แปลกที่ซีคจะเดือดดาลเลือดขึ้นหน้าทั้งยังสบถคำหยาบออกมาอย่างไม่วายเว้น

“ข้าเกลียดเจ้า ! ไอ้ทหารเลว !” เขาพยายามดิ้นเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากการจับกุมของเหล่าทหารแต่ก็ไม่เป็นผล เรื่องศักดิ์ศรีซีคไม่ยอมใครอยู่แล้ว ในเมื่อโดนทหารคนสนิทก่อกบฏต่อหน้าอริมันยิ่งทำให้เขารู้สึกเสียหน้ายิ่งกว่าโดนคนธรรมดาแย่งมงกุฎเจ้าชายไปสวม

“ท่านซีคขอรับ พอได้แล้วขอรับ” ผมจำเป็นต้องเปลี่ยนการใช้คำพูดเพราะกำลังตบตาอยู่ว่าตนเป็นเพียงทหารคนสนิท แต่คำห้ามปรามทั้งหมดกลับกลายเป็นเพียงลมปากเมื่อซีคผลักผมอย่างแรงจนแทบล้มก่อนที่เขาจะอาละวาดขัดขืนเพื่อเข้าไปหาสการ์ให้ได้ทั้งที่ตัวเองกำลังโดนรุมทึ้ง

แต่มันไม่ได้เป็นไปตามที่ซีคต้องการเมื่อนายคนใหม่ดันชอบใจทหารรับใช้คนใหม่ของตนเช่นกัน นายหัวจึงออกตัวปกป้องสการ์อย่างเต็มที่

“กำลังโดนยึดอำนาจอยู่แท้ ๆ ท่านน่าจะเจียมกะลาหัวตัวเองหน่อยนะเจ้าชาย” ดวงตาคู่นั้นทอประกายวาวโรจน์อย่างกับอยากฉีกซีคเป็นชิ้น ๆ และนายหัวก็ง้างมือขึ้นสูงหวังจะฟาดไม้เท้าใส่ซีค ผมไม่รีรอรีบเงื้อมือขึ้นรับแรงฟาดนั้นแทนทำให้ลำแขนรู้สึกปวดร้าวลามไปยันข้อมือ

“โอ๊ย !” ถึงผมจะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด นายหัวหาสนใจไม่ มันฟาดซ้ำอีกทีคราวนี้ฟาดไปที่กลางลำตัวซีคเต็ม ๆ

“โอ๊ย !” ซีคงอตัวนั่งลงกับพื้นสองมือกุมท้องตัวเอง เขาสำลักในคอหายใจเหมือนหายใจได้ไม่ทั่วท้องจนผมต้องประคองให้ลุกขึ้นยืนทั้งที่มือผมก็เจ็บไม่น้อยหยิบจับอะไรแทบไม่ได้ และความเจ็บปวดที่ซีคได้รับก็เกินกว่าที่ร่างกายจะรับไหวทำให้ซีคสลบหมดสติหลับตาลงสนิท

“ท่านซีคขอรับ !” ผมรีบประคองร่างเขาเอาไว้ไม่ให้ล้ม

ทำแบบนี้มันไม่มากไปหน่อยหรอ ผมคิดพลางหันหน้าไปมองหน้านายหัวด้วยแววตาสีดำอันคลั่งค้างไปด้วยความแค้นเคือง

“กูเอาคืนมึงแน่ ไอ้สารเลว”


-----------------------------------------------

มาแล้ววววววว เป็นไง รู้จักวีนัสน้อยไปนะคะนายหัว

เดี๋ยวคอจะหลุดจากบ่าไม่รู้ตัว

​ว่าแต่สการ์กบฎ คือไร

10.12.17

​----------------------------------

สปอยตอนที่ 19

💛​อย่าลืมคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้น้องวีนัสด้วยนะ💛​

ความคิดเห็น