ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Bar's princess(1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2560 13:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Bar's princess(1)
แบบอักษร

"คุณเมจะให้ผมวางไว้ตรงไหนดีครับ"

"ตรงมุมห้องก็ได้ค่ะพี่เข้ม"ฉันตอบกลับยิ้มๆเมื่อพี่เข้ม ยกกระถางต้นว่านเข้ามาตั้งไว้ในห้องนอนของน้องโรมหรือโรมันลูกชายคนเล็กของฉัน พี่เข้มจัดวางเรียบร้อยค้อมหัวให้ฉันนิดหน่อยแล้วเดินจากไป บรรยากาศเช้าๆแบบนี้ช่างดีเหลือเกิน ตื่นเช้ามาแค่ทำอาหาร เรื่องงานบ้านเป็นเรื่องของพวกพี่เข้มเขาทำค่ะ อยากรู้ล่ะสิว่าพี่เข้มเป็นใคร ถ้าในมุมมองของคนอื่นทุกคนจะมองว่าพี่เข้มเป็นลูกน้องของฉัน แต่สำหรับฉันพี่เข้มคือครอบครัว ฉันชอบช่วยเหลือผู้คนที่ไม่มีงานทำ กำพร้า หรือแม้แต่ติดคุกแล้วไม่มีใครให้โอกาสเป็นชายหญิงปะปนกันไป ฉันจะชวนพวกเขามาอยู่ด้วยกันโดยจะมีบ้านหลังเล็กหลังน้อยรอบๆตัวบ้านใหญ่ รวมๆแล้วตอนนี้เกือบๆสามสิบคนได้ ตอนนี้ฉันกำลังทำธุรกิจส่งออกอะไหล่รถยนต์โดยร่วมหุ้นกับพี่ชายอยู่ค่ะ โดยมีแรงงานอย่างพวกพี่เข้มคอยช่วยเหลือ แต่พอลูกๆเริ่มโตแล้วฉันอยากมีเวลาให้กับพวกเขามากขึ้นว่าจะเริ่มทำงานที่เบาลงแล้ว ฉันคิดว่าจะทำธุรกิจร้านอาหารกึ่งบาร์ อันนี้ฉันเคยคิดเล่นๆไว้ตั้งนานแล้ว แต่ไม่กล้าทำเสียที แต่พอเห็นลูกๆแล้วฉันคิดว่าความคิดเล่นๆมันต้องเป็นจริงเข้าสักวัน

"มัมมี๊เขินไม่ไปโรงเรียนได้ไหมคะ"ขณะที่ฉันกำลังคิดอะไรเพลินจู่ๆแก้มเขินก็วิ่งตึงตังเข้ามาในห้องน้องโรม แล้วกกกอดฉันไว้แน่น

"โธ่ หนูเขินขา อย่าทำให้พี่ซีต้องลำบากใจเลยไปโรงเรียนกับพี่ซีเถอะนะคะ"พี่ซีหนุ่มหล่อหน้าเกลี้ยงเกลาเพื่อนคู่ใจน้องแก้มเขินวิ่งตามมาพูดอ้อนๆ พยายามแงะมือแม่ตัวดีออกจากเอวของฉันด้วย

"ม่ายอาว เขินไม่ไปทีทีชอบจุ๊บแก้มเขิน เขินไม่อยากไป"ตัวเล็กงอแงมุดหน้าเข้ากับเอวของฉันอย่างอ้อนๆ

"น้องทีทีเพื่อนร่วมห้องหนูหรอคะ"ฉันย่อตัวคุยกับลูก ร่างบางพยักหน้าหงึกหงัก พลอยทำให้ฉันถอนหายใจไปด้วย ความรักแบบเด็กๆฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งหรอกค่ะ แต่น้องแก้มเขินเป็นผู้หญิงทำแบบนี้มันล่วงเกินกันเกินไป

"ซี พี่ฝากจัดการคุยเรื่องนี้กับอาจารย์ทีนะ ถ้าไม่คืบหน้ามาบอกพี่ พี่จะย้ายลูกไปเรียนที่อื่น"ฉันพูดพลางลูบหัวปลอบลูกสาว ซีขานรับอย่างขันแข็งเพราะเจ้าตัวหวงยัยตัวเล็กนี่มากกว่าใครบังอาจมาจุ๊บแก้มแบบนี้สงสัยงอนกันน่าดู

"งั้นไปโรงเรียนนะคะคนเก่ง ถ้ามีใครมาแกล้งให้บอกพี่ซีนะรู้ไหม"ฉันพูดพลางโยกตัวลูกสาวไปมา ร่างเล็กพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะหันไปคว้ามือเพื่อนคู่ใจ แต่อีกฝ่ายปัดออก ฉันแอบหัวเราะน้อยๆเพราะรู้ว่าซีต้องงอนแน่ๆ เล่นไม่ยอมบอกว่าทีทีชอบมาหอมแก้มตนเองแบบนี้

"พี่ซี~"

"พี่งอนหนูเขินแล้ว"ว่าแล้วเจ้าตัวก็เดินออกไปเลย เฮ้อ~สรุปแกเป็นผู้ชายจริงๆใช่ไหมยะ

หลังจากที่ซีไปส่งแก้มเขินกับเจ้าขาที่โรงเรียนแล้ว ฉันก็มานั่งทำบัญชีที่ห้องทำงานต่อ น้องนาฏยบอกว่าจะกลับบ้านพรุ่งนี้ ฉันว่าจะทำของโปรดไว้คอยลูกล่ะ ส่วนเฮียเฟิงกับพี่ฟาร์สองคนนี้ตัวติดกันตลอดเมื่อเช้าเห็นรีบออกจากบ้านไปด้วยกัน สงสัยติดสาวอีกแล้วเด็กพวกนี้

"พี่หนุ่มคะเข้ามาหาเมที่ห้องทำงานแป็บนึงสิคะ"ฉันกดโทรหาพี่หนุ่ม(ลูกน้อง)ที่ป่านนี้น่าจะกำลังดูแปลนอะไหล่รถอยู่

"ครับคุณเม"พี่หนุ่มรับคำ แล้ววางสายไป รอไม่นานพี่หนุ่มก็เข้ามาพบ

"คุณเมมีอะไรหรือครับ"

"คือว่า..เมจะปรึกษาพี่หนุ่มเรื่องร้านอาหารกึ่งบาร์ที่เมเคยเกริ่นๆไว้น่ะค่ะ"

"ครับ คุณเมตัดสินใจได้รึยังครับว่าอยากได้ที่ตรงไหน"

"เมคิดว่าจะเอาที่ตรงใจกลางน่ะค่ะ ที่ที่พี่หนุ่มเพิ่งไปถอนคืนมาให้เมน่ะค่ะ"ที่ตรงใจกลางเป็นที่ที่คุณยายของฉันโดนโกงไป ท่านเสียใจมากจนตรอมใจตาย พอฉันเริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวตอนร่วมหุ้นกับพี่ชายจึงกอบกู้ฐานะตนเองและไปเอาที่ดินคืนมาจนได้

"แล้วคุณเมจะเข้าไปจัดการเมื่อไหร่ดีครับ"

"ส่งช่างเข้าไปก่อสร้างอีกสองวันได้เลยค่ะ แบบแปลนเมให้ยัยส้มวาดไว้ให้แล้ว"ฉันพูดพลางหยิบแปลนที่ยัยส้มเพื่อนสนิทของฉันเป็นสถาปนิกอยู่บริษัทยักษ์ใหญ่ออกแบบให้ พี่หนุ่มรับไปก่อนจะขอตัวออกไป ก่อนไปก็ย้ำฉันว่าอีกสองวันจะพาฉันเข้าไปดูการก่อสร้างด้วย หลังจากนั้นฉันก็นั่งอ่านเอกสารยันเย็น เงยหน้าอีกทีก็ถึงเวลามื้อเย็นเสียแล้ว ฉันลุกออกจากโต๊ะทำงานก่อนจะตรงเข้าครัวทันที แต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน

"ว่าไงซี"

"คุณเมว่างไหมครับ"

"พี่กำลังจะทำข้าวเย็นมีอะไรหรอ"

"หนูขาสิครับงอแง บอกว่าจะให้มัมมี๊มารับไม่งั้นไม่กลับ"ฉันถอนหายใจเฮือก เจ้าขาติดฉันแจเสมอถึงแม้จะอยู่มัธยมแล้วก็ตาม วันนี้สงสัยอ้อนให้ซีซื้ออะไรให้แน่แต่ซีไม่ยอมซื้อให้เลยอ้างไปแบบนั้น น่าตีจริงๆเด็กคนนี้

"โอเคเดี๋ยวพี่รีบไป"ฉันกดวางสายก่อนจะเรียกจ๋ากับป้าดามาทำข้าวเย็นแทน

หลังจากที่เรียกจ๋ากับป้าดามาทำข้าวเย็นแทนแล้ว ฉันก็รีบมุ่งหน้าไปรับยัยตัวแสบที่โรงเรียนทันที

เอี๊ยด!!

รถเกิดเบรกกระทันหันเมื่อมีบางอย่างตัดหน้า ฉันไม่รอช้าที่จะลงไปดูทันที

"โอย..เจ็บจัง"ผู้หญิงร่างเล็กแต่งกายชุดนักศึกษาถูกระเบียบปล่อยผมสยายหน้าตาน่ารัก ทรุดตัวไปกับพื้น อ๊ะ!! มีเลือดออกที่ข้อมือกับข้อศอกด้วยนี่

"เป็นไรมากไหมคะ พี่ขอโทษนะ"ฉันพูดพลางพยุงร่างบางตรงหน้าให้ลุกขึ้น ดวงตาคมสวยจ้องมองตาแป๋วเหมือนลูกแมวเลย เด็กคนนี้น่ารักดีแฮะ>//< ก่อนจะยิ้มอ่อนๆส่งมาให้

"ไม่เป็นไรค่ะพี่ หนูเดินไม่ดีเอง มัวแต่เหม่อ"ร่างบางพูดพลางพยายามทรงตัวเอง

"ให้พี่พาไปหาหมอดีกว่านะคะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ แผลแค่นี้เอง"เอ..ทำไมดื้อแบบนี้เนี่ยน่าจับตีก้นจริงๆ

"ไม่ได้นะ! ถ้าแผลติดเชื้อจะทำยังไง"ฉันเผลอดุใส่เพราะคนตรงหน้าไม่ห่วงตัวเองเอาเสียเลย ร่างบางน้ำตารื้นขึ้นมาด้วยความกลัว เอาแล้วไงยัยเมทัน ทำเด็กน้อยร้องไห้ซะแล้ว

หมับ!

"โอ๋ๆๆ ไม่ร้องนะคะคนเก่ง พี่เมขอโทษน้าาาา ไปโรงพยาบาลให้คุณหมอตรวจดูหน่อยนะคะคนดี"ฉันคว้าเด็กน้อยเข้ามากกกอดแล้วโยกตัวไปมาเหมือนปลอบเด็ก ปรากฏว่าร่างตรงหน้ากอดฉันเสียแน่นแต่ยอมพยักหน้าหงึกหงัก ฉันเผยยิ้มออกมาอย่างดีใจ ก่อนจะพยุงเด็กน้อยขึ้นนั่งฝั่งข้างคนขับ

"เดี๋ยวพี่แวะรับลูกสาวแป็บนึงนะคะ ทนเจ็บหน่อยนะ"ฉันพูดพลางลูบไล้ศีรษะเด็กน้อยตรงหน้า ดูเหมือนอีกฝ่ายจะชอบมากเป็นพิเศษซบศีรษะมาตามฝ่ามืออย่างอ้อนๆ เป็นเด็กที่แปลกดีแฮะ^^ แล้วฉันก็เริ่มออกรถไปรับลูกสาวต่อ

"มัมมี๊มาช้าาาา"หนูขาโอดครวญ แต่กอดเอวฉันเสียแน่นเลย นี่คืองอนหรอคะลูก

"ทำไมมาช้าจังล่ะครับคุณเมทัน"ซีถามบ้างแต่ยังกอดอกเชิดใส่แก้มเขินอยู่เลย นี่เขายังไม่ดีกันหรอเนี่ย

"เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ พี่ขับรถไม่ดีเองทำให้น้องเขาเจ็บตัว ว่าจะพาไปโรงพยาบาลเลยแวะมารับยัยตัวแสบนี่ก่อน"ฉันพูดพลางก้มไปฟัดแก้มยัยลูกสาว

"ซีพาแก้มเขินกลับไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่พาเจ้าขากลับเอง"ซีตอบรับก่อนเราจะแยกย้ายกันไป

"ว้าวววว พี่สาวสวยจังเลยค่ะ"หลังจากที่ขึ้นรถมายัยตัวแสบก็เอาแต่พูดว่าพี่สาวสวยๆอยู่นั่นแหละ สาวน้อยนี่ก็ได้แต่หัวเราะชอบใจ

"ตัวเล็กชื่อไรคะเนี่ย?"ร่างบางหันมาถามเจ้าขาที่อยู่เบาะหลังอย่างชอบใจ

"เจ้าขาค่ะ พี่สาวชื่ออะไรคะ เหมือนตุ๊กตาเลย"หนูขาหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ เห็นแล้วมีความสุขจังค่ะ

"แวมไพร์ค่ะ เรียกพี่ไพร์ก็ได้"เด็กน้อยตอบพร้อมรอยยิ้มหวาน ระหว่างทางสองสาวเขาก็คุยเล่นกันไปส่วนสารถีอย่างเรามีหน้าขับรถก็ขับไปค่ะ

"ถึงแล้วค่ะเด็กๆ"ฉันหันไปบอกเด็กน้อยทั้งสองคนที่เล่นกันไม่หยุด พอเห็นว่ามาถึงโรงพยาบาลแล้วต่างคนต่างเงียบเลยค่ะ เจ้าขาน่ะไม่แปลกเพราะยัยตัวแสบเนี่ยกลัวเข็มเลยไม่ชอบโรงพยาบาล แต่ดูท่าเด็กน้อยอีกคนจะเป็นเหมือนกันนะคึคึ

"ลงกันเร็ว"ฉันพูดกระตุ้นเมื่อไม่มีใครยอมลงรถ

"พี่เมทัน ไพร์ไม่เป็นไรแล้วไม่เข้าไปได้ไหมคะ"เด็กน้อยออดอ้อนด้วยสายตาเว้าวอน ระหว่างทางที่ขับรถมาฉันแนะนำตัวเรียบร้อยแล้วค่ะ

"ทำไมล่ะคะ ไพร์เจ็บอยู่ไม่เห็นหรอ"ฉันพูดพลางชูแขนขวาร่างบางที่มีเลือดซิบขึ้นมา

"งื้อออ ไพร์ไม่เป็นไรจริงๆนะคะพี่เมทันนะๆ"เด็กน้อยพูดพลางซบใบหน้าไปตามฝ่ามือฉันอ้อนๆ ช่างอ้อนเก่งจริงๆเลยเด็กคนนี้

"แต่พี่เป็นห่วงไพร์นะคะ"ฉันพูดด้วยรอยยิ้ม พลางลูบหัวร่างบางอย่างแผ่วเบา

"ให้หมอตรวจหน่อยนะคะ พี่สัญญาว่าจะจับมือไพร์แบบนี้ตลอด"ฉันพูดพลางผสานมือเข้ากับนิ้วเรียวของอีกฝ่าย ร่างบางนิ่งไปพักนึงก่อนจะยอมพยักหน้าแต่โดยดี โถ..เด็กน้อยเอ้ย! ขี้กลัว ขี้อ้อนเสียจริงนะเราเนี่ย ทำไมเด็กคนนี้ยิ่งมองยิ่งน่ารักกันนะ><

.

.

.

.

.

งุ้ยยยยยย เพราะน้องน่าฟัดไงคะพี่เมทัน กรี๊ดดดดดด ตอนแรกมาแล้วววว อ่านแล้วเขินเอง น้องขี้อ้อนมาก ฝากติดตามด้วยนะคะ^^




ความคิดเห็น