ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่สอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 937

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2560 21:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่สอง
แบบอักษร

ทาสชายหญิงคนแล้วคนเล่าถูกประมูลไปในราคาที่เหมาะสม ทาสชายที่มีรูปร่างสูงใหญ่ก็ถูกประมูลในราคาหลายร้อยรูนส่วนทาสชายที่มีรูปร่างผอมแห้งก็ถูกประมูลไปเพียงไม่กี่สิบรูนเท่านั้น เช่นเดียวกันกับทาสหญิงหากหน้าตาขี้ริ้วก็ถูกประมูลไปเป็นทาสรับใช้ในราคาถูกๆหากหน้าตาพอใช้ราคาก็มากขึ้นไปอีกถ้าผิวพรรณสะอาดสะอ้าน เหล่าผู้ซื้อต่างแข่งขันกันเสนอราคาอย่างสนุกปากเมื่อทางโรงทาสจาเดนได้เริ่มปล่อยสินค้าชั้นดีออกมาประมูล ทาสหญิงตรงหน้ามีใบหน้าจัดว่าสวยรูปร่างอวบอิ่มอีกทั้งเสื้อผ้าอาภรณ์ก็บางเบาแทบจะเห็นทุกสัดส่วน


"ห้าร้อยรูน"


"หนึ่งพันรูน"


ราคาประมูลพุ่งสูงไปเรื่อยๆเมื่อผู้ขานราคาบอกว่าสตรีตรงหน้าเป็นหญิงพรมจรรย์ ก่อนราคาจะหยุดลงที่ห้าพันรูน นับเป็นราคาที่สูงที่สุดในขณะนี้ การประมูลดำเนินไปเรื่อยๆจนถึงวาระสุดท้ายสินค้าที่ถูกพาออกมานั้นเรียกเสียงฮือฮาอย่างมาก เมื่อสินค้าที่อยู่ตรงหน้านั้นมาในอาภรณ์ที่แปลกประหลาดแปลกตา แม้จะอยู่ในสภาพหลับไหลก็ยังดูออกว่างดงามเพียงใด


"ผู้ประมูลทุกท่าน!! สินค้าที่อยู่ตรงหน้านั้นพึ่งถูกพามาเมื่อเช้า เรียกได้ว่าเป็นสินค้าชั้นสูงดูจากการแต่งกายก็คงจะทราบ ด้วยความบริสุทธิ์ใจทางเราของแจ้งให้ท่านทราบว่าสินค้าตรงหน้า แม้จะมีใบหน้างดงามราวกับเทพีไอซิสรูปร่างบอบบางเพียงใด แต่สินค้าชิ้นนี้ไม่ใช่สตรีแต่เป็นบุรุษ!!" สิ้นเสียงผู้ขานราคาเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นไปอีกผู้คนเริ่มพูดคุยถกเถียง ผู้ขานราคาเห็นว่าเริ่มวุ่นวายก็กล่าวต่อในทันที "แม้จะเป็นบุรุษแต่ก็เป็นของดียังไม่ผ่านคืนแรก เทียบกับรูปร่างหน้าตาแล้วหากผู้ประมูลท่านใดได้ไปครอบครอง คงจะมีคนอิจฉาไม่น้อย ข้าน้อยขอเปิดราคาประมูลเริ่มต้นที่ ห้าพันรูนขอรับ" กล่าวประโยคโน้มน้าวจบแล้วผู้ขานราคาก็เริ่มเปิดประมูลด้วยราคาที่สูงที่สุดที่เคยมี 


เสียงพูดคุยจอแจในลานประมูลเงียบลงทันทีทำเอาผู้ขานใจแป้วเมื่อคิดว่าสินค้าของตนขายไม่ออกสินค้าชินนี้เขาเป็นคนพบเองยามที่มาเปิดโรงประมูลในยามรุ่งสาง หลังจากที่ตรวจดูว่ายังหายใจอยู่เขาก็เรียบอุ้มร่างบางเข้าไปในห้องรับรองทันที อันที่จริงเขาอยากจะเก็บเอาไว้เองด้วยซ้ำแต่เกรงว่าสินค้าที่เป็นบุรุษและดูงดงามผิวพรรณดูดีเกินชาวบ้านเช่นนี้จะนำความเดือดร้อนมาให้ในภายหลัง จึงตัดใจแล้วนำขึ้นประมูลแทน


"หนึ่งหมื่นรูน" สิ้นเสียงของคหบดี ผู้คนโดยรอบก็ฮือฮาขึ้นอีกครั้งก่อนที่ราคาประมูลจะเริ่มพุ่งขึ้นสูงอย่างหยุดไม่อยู่


"สามหมื่นรูน!!!!"


"เจ็ดหมื่นรูน!!"


"หนึ่งแสนรูน!!"การแข่งขันเป็นไปเรื่อยไม่มีท่าทีว่าจะจบจนกระทั่งสินค้าเริ่มงัวเงียลุกขึ้นมานั่งปรือตาสำรวจรอบๆอย่างงงๆ เรียกเสียงสูดหายใจเข้าลึกจากผู้เข้าประมูลและผู้ชมตามด้วยเสียงฮือฮาอีกระลอกใหญ่


"ห้าแสนรูน"


"เจ็ดแสนรูน"


"หนึ่งล้านรูน"เงียบไปหนึ่งอึดใจก่อนจะมีคนเสนอราคาขึ้นมาว่า


"ห้าล้านรูน!!!!!"ราคานี้เป็นราคาที่สูงมาก มากถึงขั้นที่ว่าไม่มีใครที่จะกล้าเสนอราคาที่สูงกว่านี้ ผู้ขานราคาเมื่อเห็นว่าราคาพุ่งมาอยู่ที่จุดสูงสุด จึงก้าวออกไปเพื่อประกาศราคาทว่า...


"สิบล้านรูน" เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง สายตาทุกคู่จับจ้องชายหนุ่มผมสีเทาผู้ลึกลับที่เดินเข้ามาอุ้มเอาสินค้าแล้วเดินออกจากโรงประมูลไปทิ้งให้ผู้ติดตามผู้จ่ายเงินประมูลราวกับว่าชายผู้นี้มาซื้อสินค้าชินนี้โดยเฉพาะ

​พระราชวังหลวงจักรวรรดิอียิปต์ ​​​สถานที่ที่มีการตรวจตรวรักษาเวรยามอย่างเข้มงวดแน่นหนาทว่ารถม้าที่เรไนล์อาศัยมากลับผ่านเข้าไปได้อย่าง่ายดาย ระหว่างทางที่โดยสารมาด้วยกันชายผมเทาที่อุ้มเรไนล์ออกมาจากโรงทาสก็ทำเพียงแค่ยื่นจดหมายมาให้เรไนล์แล้วเบนหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างเงียบๆเท่านั้น


จดหมายเป็นภาษาจำพวกฮีโรติกหรือฮีโรกริฟฟิกทำนองนี้ ซึ่งเป็นภาษาที่เรไนล์ไม่เคยรู้เรื่องแต่ยามนี้กลับอ่านได้คล่องปรื๋อ เนื้อความในจดหมายบอกให้เขาทราบว่าเหตุการณ์เครื่องบินตกทำให้เรไนล์ย้อนอดีตมานานหลายพันปี และมาโผล่อยู่ที่หน้าประตูโรงทาสหลังจากนั้นก็ถูกคนตรงหน้าช่วยออกมาเพราะเป็นคำสั่ง ใครสั่ง? เนื้อความในจดหมายบอกเพียงเท่านี้พร้อมกลับประโยคลงท้ายที่ทำให้เรไนล์รู้ว่าผู้เขียนจดหมายคือใคร


*"เราทำให้เจ้าย้อนอดีตตามคำขอของเจ้าแล้วนับจากนี้เจ้าจะเป็นทาสของชายที่เจ้าพึงใจ...ขอให้เจ้าสมหวังในความรักเรไนล์"*คุณยายผู้นั้นจะต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน ยามนี้พี่ชายของเขาจะเป็นเช่นไรบ้างปลอดภัยหรือเสียชีวิตกันนะ


"ลงมาสิ"เสียงดุเอ่ยเรียกทำให้เรไนล์ที่นั่งเหม่ออยู่คนเดียวสะดุ้งหลังตรงก่อนจะระลึกได้ว่ารถม้าจอดนิ่งสนิทแล้วและชายผมเทาก็ลงไปยืนรอข้างล่างเรียบร้อย เรไนล์ก้าวลงจากรถม้าก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายไปเงียบๆอย่างไม่มีทางเลือกใจจริงเรไนล์คันปากอยากจะถามชื่อเขานักแต่ก็ไม่กล้าเพราะกลัวสายตานิ่งๆที่ส่งมา


เบื้องหน้าของเรไนล์คือตึกขนาดใหญ่ตัวตึกทำจากหินอ่อนทั้งหมดรอบๆมีสวนขนาดใหญ่แต่ไม่มีดอกไม้สักต้นมีเพียงไม้เลื้อยไม้ยืนต้นธรรมดา เดินไปออกไปข้างหลังเรไนล์ก็พบกับอาคารขนาดสามชั้นปลูกสร้างอย่างแข็งแรงและเรียบง่าย ชายผมเทาพาเรไนล์ไปหยุดยืนที่กลางโถง ก่อนจะสั่นกระดิ่งสองครั้ง


กริ๊งๆ


ไม่นานก็มีชายผู้หนึ่งเดินออกมาแล้วทรุดเข่าลงกับพื้นค้อมให้คุณผมเทาของเรไนล์ซึ่งจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ชื่อเสียงเรียงนามแต่คาดว่าน่าจะมียศมีตำแหน่งพอตัว


"ฝ่าบาท"


"เรไนล์นี่คืออาเรหัวหน้ามหาดเล็กในตำหนักนี้ ส่วนอาเรนี่คือเรไนล์ จะมาเป็นทาสอีกคนของตำหนักนี้ฝากบอกเฮอร์เมสด้วยบอกว่าทาสผู้นี้ข้าซื้อตัวมาผิดเพราะคิดว่าเป็นสตรีกะว่าจะนำกลับแคว้นไปด้วยพอทราบว่าเป็นบุรุษจึงนำมาฝากเลี้ยง" ฝ่าบาทของอาเรพูดจบก็หันกลับมาหาเรไนล์แล้วกล่าวเพียงสั้นๆว่า "โชคดี"


หลังจากที่ฝ่าบาทกลับไปคุณหัวหน้าอาเรก็สั่นกระดิ่งรัวๆ ก่อนจะมีผู้ชายมากมายหลายสิบคนทยอยออกมายืนรวมตัวกันหลังจากนั้นอาเรก็ให้เรไนล์ก้าวออกไปแนะนำตัว


"สวัสดีทุกคน เรา..เอ่อ..ข้าชื่อเรไนล์ถูกฝ่าบาทซื้อมาจากตลาด อายุสิบเจ็ดปีฝากตัวด้วยนะครับ"ว่าจบเรไนล์ก็โค้งตัวลงอีกครั้ง


คนส่วนใหญ่ต่างก็มองเรไนล์ราวกับเป็นตัวประหลาดมีทั้งเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ทำหน้าเหลือเชื่อ มีเพียงบางคนที่ยังทำหน้านิ่งๆปกติ 


"คะ..คุณอาเรครับตะ..แต่นี่มัน..ผะ..ผู้หญิง!!!"


โปรดติดตามตอนต่อไป.....​

ความคิดเห็น