ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ

ประกายดายส่องใจ

- ติกาหลัง -

บทนำ

                “เด็กมาใหม่ค่ะ คุณหญิง”

                เสียงที่ร้อนรนรายงานกับสตรีร่างเพรียวสง่าผู้อยู่ในชุดกางเกงผ้าไหมตัดเย็บเรียบง่ายโทนสีน้ำเงินประดับด้วยเข็มขัดหนังเส้นเล็กสีดำที่รัดทับเสื้อพอดีตัวบริเวณเอวคอด พอนางหันมาสบตาและมองไปยังจุดที่กล่าวถึง ก็ก้มตัวลงถอดรองเท้าหนังแก้วสีดำก่อนก้าวเท้าที่สวมถุงน่องสีเนื้อเข้าไปในบริเวณเสื่อขนาดใหญ่ที่วางรองพื้นห้องและมีฟูกหนาวางไว้ด้านบนอีกชั้น และมีพี่เลี้ยงเด็กในชุดฟอร์มสีเขียวอ่อนแบบกางเกงนั่งโอบอุ้มประคองร่างเด็กน้อยผิวขาวใสในอ้อมแขนที่กำลังดูดนมจากขวดอย่างหิวโหยจนไม่ลืมหูไม่ตา

                “ทำไมดูหิวขนาดนี้”

                “น่าจะเอามาวางไว้ตั้งแต่เมื่อคืนค่ะ กว่าลุงโรจน์จะออกมาเปิดรั้วเตรียมไปตลาดก็ตีห้าแล้ว ลุงแกเจอนอนอยู่ในลังกระดาษเจาะรูรอบๆ แถมมีผ้าขาวบางคลุมกันยุงไว้ด้วยนะคะ แล้วก็มีจดหมายอันนี้ค่ะ” ผู้บอกเล่าเอื้อมมือลงในกระเป๋าเสื้อของชุดที่สวมและยื่นซองจดหมายที่ไม่ค่อยเรียบร้อยนักให้กับคุณหญิงที่เรียกขาน

                ดวงตาสีนิลกลมโตของคุณหญิงหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อรับซองจดหมายที่มีรอยเปิดแล้วมาในมือ นางเปิดและหยิบกระดาษสีขาวขนาดเอสี่คลี่ออกอ่านก็ได้แต่ขมวดคิ้วมุ่นกว่าเดิมกับข้อความมากมายที่ถูกเขียนขึ้นอย่างเป็นระเบียบ ด้วยลายมือที่สวยงามมากทีเดียว ไม่ใช่แค่เขียนขอโทษหากยังขอฝากดูแลเด็กหญิงคนนี้ ถ้าหล่อนมีกำลังจะกลับมารับแน่นอนแต่ไม่รู้ว่าเมื่อไร ซึ่งพออ่านแล้วก็สะท้อนความรู้สึกทุกข์และการตัดสินใจที่ค่อนข้างยากลำบาก และเป็นรายแรกที่มีการทิ้งเด็กไว้หน้าสถานดูแลอภิบาลเด็กกำพร้าโดยมีจดหมายแนบไว้

                “คุณหญิงจะให้แกชื่อ ประกายดาว ตามที่แม่แกบอกไว้ไหมคะ?”

                “อือ...ให้ชื่อ ประกายดาว ตามความตั้งใจของแม่เขาแหละคุณขวัญจิต” ตอบแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจพรืดใหญ่ หันไปสบตากับเด็กหญิงตัวน้อยวัยเพียงห้าเดือนที่ยังคงดูดนมจากขวดนมใบยาวอยู่อย่างเอร็ดอร่อยหากก็เหลียวสายตามาสบกับนางจนนางต้องนิ่งงันไป “ตาสวยมาก...”

                “ใช่ค่ะ เหมือนลูกครึ่ง แต่แววตาแกเศร้าๆ นะคะ”

                “แอ๊!” อยู่ๆ เด็กน้อยก็ปล่อยจุกนมหากยังประคองไว้ในสองมือป้อมๆ แกส่งเสียงร้องทำท่าจะเข้าหาสตรีคนสวยที่มานั่งคนใหม่ จนทุกคนมองตามปฏิกิริยานั้น

                “จะให้อุ้มรึเรา?” เอ่ยเสียงกลั้วขันพร้อมเอื้อมมือออกไปรับเจ้าตัวน้อยมาโอบประคองบนตักและมองดูแกแหงนมามองตาแป๋ว จนทำได้เพียงยิ้มในหน้าอย่างเอ็นดู และมองแกยกขวดนมขึ้นดูดต่อพลางทำท่าซบมาที่อกจนทุกคนได้แต่หัวเราะชอบใจ

                “อยู่เป็นจริงเชียว” ขวัญจิตเอ่ยด้วยความเอ็นดูพลางยิ้มให้กันกับผู้โอบอุ้มเด็กน้อยไว้ตอนนี้

                “คุณหญิงส่งให้เด็กดูแลต่อเถอะค่ะ”

                ผู้มีศักดิ์เป็นคุณหญิงก้มสบตาเด็กน้อยที่กำลังโอบอุ้มให้ซบดูดนมอยู่แล้วเหลียวไปมองอีกฝ่ายพลางส่ายหน้ายิ้มๆ ความรู้สึกในอกของนางบ่งบอกว่าทิ้งเด็กคนนี้ไม่ได้ แกน่าเอ็นดูและสวยงามอย่างหาคำบรรยายยาก ไม่ใช่เพราะแกร้องหาให้อุ้มแต่เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นเองอย่างประหลาดตั้งแต่สบตากลมโตใสแจ๋วสีน้ำตาลเหลือบเทาคู่นี้

                เด็กคนนี้มีสิ่งพิเศษกว่าเด็กถูกทอดทิ้งคนอื่น...ไม่ใช่เพียงมีจดหมายฉบับนั้นจากมารดาผู้ให้กำเนิดของแก...

                “ดิฉันขอทำเรื่องรับเด็กคนนี้ไปเลี้ยงดูเองค่ะ คุณขวัญจิต”

                ทุกคนดูตกใจกับคำขอของนาง หากนางก็พยักหน้ารับยืนยันอีกครั้งอย่างจริงจัง พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าสวยคมอย่างสตรีลูกครึ่งไทยผสมละตินอเมริกา ผิวสีน้ำผึ้งอ่อนนวลเนียนแต่งแต้มสีสันอ่อนบางจนคนมองก็ไม่อยากวางตาไปง่ายๆ

                “เอ่อ...ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจัดการให้”


                เด็กน้อยหลับใหลสนิทไปแล้วหลังได้ดูดนมขวดใหญ่ ผู้อุ้มตบหลังตบไหล่ให้ส่งเสียงเรอเรียบร้อยก่อนแกจะหลับสนิทเพียงนี้ หลับอยู่ในอ้อมแขนของนางอย่างแสนสบายไม่ร้องไห้โยเยเลยแม้สักนิด ใบหน้าจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู ผิวพรรณขาวเนียนสะอาด ดวงตาที่บ่งบอกว่าน่าจะมีเชื้อสายอื่นผสมกับไทยแท้ทำให้แกน่ารักและบอบบางในที

                ขวัญจิตเลื่อนแฟ้มเอกสารแบบบางที่หนีบรองกระดาษปึกหนึ่งสำหรับสัญญาการรับเลี้ยงดูเด็กกำพร้าของมูลนิธิแห่งนี้ให้กับคุณหญิง และมองดูมือเรียวจับปากกาตวัดลายเซ็นในทุกช่องที่ต้องลงนาม โดยไม่ได้อ่านสิ่งใดให้ละเอียด ด้วยก็เพราะเป็นประธานก่อตั้งมูลนิธินี้ขึ้นเองกับมือ

                โต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กบริเวณใกล้ๆ กับเบาะสำหรับเลี้ยงเด็กนอน ถูกใช้เป็นโต๊ะเซ็นสัญญารับเลี้ยงดูเด็กกำพร้าแทนการออกไปพูดคุยกันในห้องของผู้จัดการอย่างคุณขวัญจิต โดยที่หล่อนเองก็ได้แต่ยิ้มในหน้ากับสตรีคนสวยที่งามทั้งตัวและใจ

                คุณหญิงกรองแก้ว ราชภักดีโยธิน กำลังจะได้เป็นคุณแม่บุญธรรมของ เด็กหญิงประกายดาว...

                “เดินเรื่องให้ด้วย ให้แกใช้นามสกุลเก่าของดิฉันนะคะ” เอ่ยบอกก็กระชับอ้อมแขนให้ถนัดอีกครั้งระหว่างมืออีกข้างก็เก็บปากกาลงกระเป๋าสะพาย “เด็กหญิงประกายดาว รักษพัฒน์”

                “ได้ค่ะ คุณหญิง”

                เมื่อเอกสารเรียบร้อยครบถ้วนทุกสิ่ง คุณหญิงก็โอบอุ้มร่างเด็กน้อยวัยห้าเดือนอย่างถนอม โดยมีพี่เลี้ยงคนหนึ่งช่วยพยุงและนางก็หันไปยิ้มรับอย่างขอบใจ มีขวัญจิตส่งกระเป๋าและเอกสารให้กับคนสนิทของนางและเดินติดตามมาส่งที่รถยนต์ส่วนตัวที่คนขับรถยืนรออยู่มองดูด้วยความแปลกใจ

                “ฉันได้ลูกสาวคนใหม่จ้ะ ยศ”

                ยศยิ้มในหน้าเงียบๆ เปิดประตูรถด้านหลังให้กับนายสาวและเหลือบมองคุณหนูคนใหม่ของแก ก่อนจะปิดประตูและเดินอ้อมไปยังด้านคนขับ ซึ่งผู้ดูแลใกล้ชิดของคุณหญิงกรองแก้วก็ขึ้นนั่งที่เบาะข้างคนขับเรียบร้อยแล้ว ไม่นานเขาก็พารถเคลื่อนออกจากมูลนิธิช่วยเหลือเด็กกำพร้ามุ่งสู่ วังราชภักดิ์


..................


**มาค่ะ เปิดเรื่องใหม่ ด้วยบทนำ...**แล้วจะรีบมาอัพให้อ่านกันนะคะ

ผู้อ่านกด Fav ติดตามกันได้เลยค่ะ หวังว่าจะสนุก และ พูดคุยกันได้นะคะ

ตามไปกดไลค์เพจ FB ได้นะคะ เพจ ติกาหลัง ค่าาาา ^__^


ชื่อเล่น นิหน่า เรียก นิ ดีกว่าเรียก หน่า !!!

ปัจจุบันล่องลอยตามอารมณ์ อายุ 30 กว่าๆ

 

#

 

อ่านมากกว่าเขียน

แต่ก็จะไม่หยุดเขียน

เพราะบางครั้งการเขียน ก็ทำให้เรารู้ว่า กำลังคิดสิ่งใดอยู่...

 

มีเพจแล้วนะคะ ^___^

ติกาหลัง

https://www.facebook.com/Tikalung/

#

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น