มาแล้วกับอีกเรื่องของ Sunday จะตั้งใจเขียนให้ดูที่สุดเลย ^^ ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านนะ จุ้บๆ >3< ไปสนุกกับเรย์และโซลกันได้เล้ยยยยยยย!!!!!

ตอนที่ 2 : เจอกัน!!!

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 : เจอกัน!!!

คำค้น : โซล เรย์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2560 08:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 : เจอกัน!!!
แบบอักษร

​​

                “เมื่อวานก็คิ้วชนกัน วันนี้หน้ามุ่ยมาเชียวนะมึง” คิมทักเรย์เมื่อเห็นเรย์เดินเข้ามาในห้องทำงาน

                “ก็ไอ้โซลอะดิ โทรมาปลุกกูก่อน 6 โมงอะ” คิดแล้วยิ่งหงุดหงิด

                “โซล ไหนวะ” เชี้ย!!! ลืมไปเลย ผมกะจะปิดเรื่องนี้ให้เป็นความลับ

                “อ่อ เพื่อนกูสมัยก่อนนะ โทรมาแม่งคุยแต่เรื่องไร้สาระ ทำงานเหอะๆ”

                “เออๆ” คิมตอบไปแบบงง เพราะปกติเรย์จะต้องบ่นยาวกว่านี้แต่วันนี้มาแปลก

                อีกซักพัก ซันกับกานก็เข้ามาทำงาน วันนี้เรย์ทำงานไปด้วยความหงุดหงิดเพราะเรื่องตื่นนอนเมื่อเช้า เขากะจะลางานในช่วงบ่ายเพราะเขาอยากไปสืบเรื่องของโซลด้วย ตอนนี้เลยต้องเร่งทำงานจะได้ไม่มีงานค้าง

                “ไอ้เรย์ วันนี้มึงดูตั้งใจทำงานแปลกๆนะ” ซันถามขึ้นเพราะปกติเรย์จะค่อยทำงานไปไม่รีบพูดง่ายๆคือขี้เกียจนั้นแหละ แต่เขาจะไปปั่นงานก็ช่วงใกล้เลิกงานโน้นเลย

                “เออๆ วันนี้กูจะลาตอนบ่ายไปเจอญาติ เลยรีบปั่นนี้ไง”

                “ญาติมึงใครวะ” กานสงสัย เพราะเดินมางานมาส่งที่โต๊ะซันซึ่งใกล้กับโต๊ะเรย์เลยได้ยินทั้งคู่คุยกัน

                “ป้ากูเขามากับลูกเขา ไม่คุ้นที่เลยจะให้กูพาไปที่พัก”

                “อ่อ / อ่อ” ซันกับกานตอบพร้อมกัน

                จากนั้นทั้ง 3 คนก็กลับไปทำงานของตัวเองต่อจนถึงตอนเที่ยง พนักงานในห้องก็ทยอยกันไปทานอาหารในศูนย์อาหารของบริษัท

                “ปะ เรย์แดกข้าว” คิมมาชวนเรย์ที่โต๊ะ

                “ไปเลยมึง กูลาตอนบ่ายว่ะ”

                “อ้าวหรอ เออๆเคเค บอกไอ้ซันยังล่ะ”

                “บอกแล้วๆ กูไปล่ะนะ”

                ยังไม่ทันที่คิมจะตอบเรย์ก็เก็บของแล้วรีบออกจากห้องทำงานเพราะนัดกันตอนเที่ยง ตอนนี้ก็เที่ยงแล้วเขาพึ่งจะออกจากที่ทำงานกว่าจะไปถึงที่ร้านอีกก็ประมาณ 15 นาที

                มาถึงที่ร้านเรย์มองเข้าไปก็ไม่เจอคนที่พอจะใช่โซลเลย

                “สงสัยยังมาไม่ถึงละมั้ง”

                “มานานแล้วคับ”

                “เชรี้ย!!!” ตกใจหมด อยู่ดีๆมันก็มาพูดอยู่ข้างหลัง กูไม่ถีบก็บุญแค่ไหนแล้วสัส เดี๋ยวกูเอาของที่มึงให้ฟาดหน้าเลยดีมั้ย

                “รถติดหรอคับ ถึงมาสาย”

                “อืม ต้องขอโทษด้วยนะ”

                “ไม่เป็นไรคับ เชิญที่โต๊ะคับ” แล้วโซลมันก็พาผมไปนั่งที่โต๊ะที่มันจองไว้

                “อะ เอาไปของของคุณ” ผมยื่นถุงกระดาษ 2 ถุงคืนให้โซล

                “ไม่รับคับ ก็บอกไปแล้วว่าให้แล้วไม่รับคืน”

                “งั้นเอาวางไว้นี่แหละ ไปล่ะนะ” ผมเอาถุงกระดาษวางที่โต๊ะแล้วก็กำลังจะลุก แต่ไอ้โซลมันก็ดึงมือผมไว้

                “เดี๋ยวก่อนสิเรย์ คุยกันก่อนได้มั้ย” ตึกตึก เชรี้ย!!! ทำไมใจเต้นวะ แค่มันจับมือเองนะเว้ย

                “ปะ ปล่อยมือก่อน” นี่กูเขินมันหรอวะ

                “คับๆ ผมขอโทษๆ” โซลปล่อยมือผม แล้วเราก็นั่งกันอย่างเดิม

                “มีอะไรล่ะ พูดมาดิ” ทำไมกูต้องเขินมันด้วยวะ มึงใจเย็นเลยนะเรย์!!!

                “ผมขอจีบเรย์ได้มั้ย” O.O

                “……………” แดกจุดสิคับงานนี้ จะจีบกูหรอ กูมีอะไรดีที่มึงอยากได้วะ  ขนาดตัวกูกูยังไม่พอใจในตัวเองเลยเนี้ย

                “ได้มั้ยเรย์”

                “เดี๋ยวๆแปปนึง ขอไปเข้าห้องน้ำแปปนะ” ผมรีบลุกเดินตรงไปที่ห้องน้ำ แต่!!!

                “น้องๆ นั้นห้องเก็บของ ห้องน้ำอยู่ด้านขวาคับ!!!” พนักงานในร้านรีบตะโกนบอกผมก่อนที่ผมจะเดินเข้าห้องเก็บของ ห้องน้ำมึงนั้นแหละเดินหนีกูกูเดินมาถูกแล้วเว้ย แล้วจะเตือนกูดังเพื่อ? ปานนี้ไอ้โซลมันไม่ขำกูจนชักตายอยู่ที่โต๊ะแล้วหรอว่ะ ทำไมกูเปิ่นแบบนี้วะ ผมรีบเดินไปที่ห้องน้ำด้านในสุดแล้วนั่งบนชักโครกเพื่อเรียบเรียงเหตุการณ์ มึงใจเย็นๆนะเรย์ คือไอ้โซลมันจะจีบมึง มันส่งเสื้อโค้ทกับช็อกโกแลตให้มึง แต่เดี๋ยวนะผมต้องถามมันดิว่ามันเอาเบอร์ผมมาจากไหน แล้วรู้เรื่องของที่ผมชอบได้ยังไง เออใช่ๆ มึงต้องกลับไปถามมัน โอเค ออกห้องน้ำไปหาไอ้โซล!!! ผมเดินตรงกลับมาที่โต๊ะ

                “ห้องเก็บของสะอาดมั้ยครับเรย์”

                “มึงแซวกู???” เอ๊ะไอ้นี่วอนเว้ย

                “ขอโทษคับ”

                “อย่างแรกเลย เอาเบอร์ผมมาได้ยังไง แล้วรู้ได้ไงว่าต้องส่งอะไรมาให้ผม”

                “เออคืออออ เรื่องเบอร์ผมบอกไม่ได้จิงๆคับ ส่วนเรื่องของก็คนที่ให้เบอร์มานั้นแหละเป็นคนบอก”

                “ตกลงมึงจะไม่ยอมบอกอะไรกูเลยช่ะ”

                “ใจเย็นดิเรย์”

                “บอกแล้วว่าไม่สนิทอย่าเรียกชื่อ”

                “งั้นก็อย่าขึ้น กูมึง ผมไม่ชอบ!” อยู่ดีๆผมก็เกิดเกรงใจขึ้นมา สายตาของโซลดูจิงจังมากว่าไม่ชอบให้ผมพูดกูมึง

                “อืม” เห้ยเดี๋ยว แล้วกูจะยอมมันทำไมว่ะเนี้ย

                “ตกลงโซลขอจีบนะ”

                “ไม่รับประกันนะว่าจะสำเร็จหรือ ไม่ สำ เร็จ” ผมเน้นตรงคำว่าไม่สำเร็จให้คนฟังได้เข้าใจว่ามันควรจะเป็นแบบไหนมากกว่ากันจะได้ไม่ต้องมาหวังกับผมเยอะ เพราะผมอยู่คนเดียวมานานเลยคิดว่าการอยู่เดียวแบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว อย่ามาหวังกับผมเลย ผมใจแข็งนะจะบอกให้

                “คับ งั้นผมขออะไรอย่างนึงได้มั้ย”

                “อะไร”

                “ช่วยเม็มชื่อผมแล้วรับแอดไลน์หน่อยนะ”

                “ถ้าผมไม่ทำอะ”

                “ถ้าเรย์ไม่ทำ ผมก็จะส่งของไปให้เรย์ที่ทำงานให้คนทั้งตึกได้รู้ไปเลย ดีมั้ย”

                “ไอ้” ผมชี้หน้าจะด่า แต่

                “ไม่เอาคำหยาบผมบอกแล้วนะ” ทำไมกูแพ้สายตาจิงจังของมึงตลอดเลยวะ

                “เออ ก็ได้” ผมหยิบมือถือขึ้นมาแล้วเม็มชื่อว่า โซล ไปในเบอร์ของมัน พอเม็มเสร็จก็รับแอดไลน์มัน

                “ขอบคุณคับ”

                “เออ จะถามอีกอย่างรู้ได้ไงว่าผมอยู่คอนโดนั้นอะ อย่าบอกนะว่าเอาจากคนที่ให้เบอร์อะ”

                “ใช่คับ”

                “อย่าทำแบบนั้นอีกนะ ผมไม่ชอบ มันดูเหมือนสโตกเกอร์เลยรู้มั้ย”

                “ได้คับ งั้นเวลาจะเอาของไปให้ ผมจะโทรบอกก่อนแล้วนะ ดีมั้ยคับ”

                “อืม”

                “เรย์จะสั่งอาหารอะไรมั้ยคับ กินข้าวเที่ยงมารึยัง”

                “กินมาแล้ว งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วกลับล่ะนะ”

                “ให้โซลไปส่งที่รถนะ”

                “ไม่ต้องอะ อยากเดินกลับคนเดียว”

                “อืม เคคับ ช่วยไลน์มาบอกผมด้วยนะว่าถึงห้องแล้ว”

                “อืม ไปนะ”

                “บายคับ” ผมหยิบถุงกระดาษกลับมาเหมือนเดิม ผมไม่ได้หันไปมองหรอกนะว่าโซลมันจะมองผมยังไงตอนผมเดินออกมา จะทำให้คนเขาตัดใจจากเรามันทำยังไงอะช่วยบอกผมทีดิ

ความคิดเห็น