.

EP:6 มาเฟียชอบดุ

ชื่อตอน : EP:6 มาเฟียชอบดุ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.8k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2563 21:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP:6 มาเฟียชอบดุ
แบบอักษร

"แผลหายดีรึยัง" เรเดียนเอ่ยถามคนตัวเล็กที่ลุกนั่งตาปรืออยู่บนเตียง ผมดำสีเงาวาวชี้ฟูเนื่องจากพึ่งตื่นนอน 

"อื้อ...ยังเจ็บๆอยู่ครับ~" เมลนอลตอบเสียงอ่อยๆ เมลนอลนั่งคอพับคอแพบพร้อมจะหลับเต็มทีแต่ฝืนลืมตาขึ้นมาเพระวันนี้ต้องตื่นเช้าไปเรียน 

"หึหึ!ง่วงก็นอนไม่ต้องไปเรียน" เรเดียนหัวเราะกับท่าทางงัวเงียของเมลนอล จะนอนก็ไม่นอน 

"งื้ออออ~ไม่เอาอ่ะ เมลจะไปเรียน" เมลนอลยู่จมูกอย่างน่ารัก เมลนอลปรือตามองเรเดียนเล็กๆแล้วสะบัดไปมา 

"เมลนอนไม่ต้องไปเรียน นี้คือคำสั่ง นอนลงไปแล้วห่มผ้าซะ!" เรเดียนสั่งเสียงเข้ม ปากเล็กเริ่มเบะคว่ำลง 

"ทำไมต้องดุ~ นิสัยไม่ดีเลย" เมลนอลล้มตัวลงนอนพร้อมกับบ่นให้เรเดียน ด้วยอาการเป็นไข้เล็กน้อยของเมลนอลทำให้จิตใจอ่อนไหวง่าย อ้อนเก่งเป็นพิเศษเลยทำให้เมลนอลบ่นอุบอิบให้เรเดียน 

"เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ" เรเดียนเลิกคิ้วถามคนตัวเล็กที่นอนหน้าบึ้งตึงอยู่ 

"ชอบดุ นิสัยไม่ดี" เมลนอลตอบอีกครั้งแล้วพลิกตัวหันไปสบตากับเรเดียน 

"......" เรเดียนจ้องมองตาแป๋วยามที่สบตากับตนเอง มันเหมือนกับมีแรงดึงดูดบางอย่างในตาคู่นั้น 

"ทำไมต้องดุเมลด้วย~" เสียงเล็กเอ่ยถามอย่างงัวเงีย 

"ก็นายไม่ทำตามคำสั่งฉันไง เลยต้องดุ" เรเดียนก้าวขาเข้าไปใกล้ๆเมลนอล 

"ไม่คุยด้วยแล้วคนนิสัยไม่ดี" เมลนอลรีบนอนคลุมโปงทันที 

คนนิสัยไม่ดี...ไม่ดีต่อหัวใจรึเปล่า(?) 

"อะไร เถียงไม่ได้แล้วก็หนีนอนแบบนี้หรอเมลนอล" เรเดียนถามยิ้มๆ ปากหนาคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว 

"......" ไร้เสียงตอบจากร่างบางมีเพียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของร่างบาง เรเดียนเอื้อมมือลูบหัวเล็กเบาๆ 

"อย่าน่ารักไปกว่านี้ได้มั้ย" เรเดียนพูดกระซิบข้างๆหูของเมลนอล 

จุ๊บ! 

ปากหนาจุ๊บจรดลงบนแก้มขาวอมชมพูของเมลนอล ความนุ่มเด้งของแก้มทำให้เรเดียนกดปากแช่ค้างไว้สักพักก่อนจะผละออกมามองใบหน้าสวยหวานในยามหลับ 

เรเดียนเดินเข้าไปอาบน้ำยังไม่วายหันไปมองร่างบางที่หลับอยู่ 

"วันนี้เมลนอลได้ไปเรียน ฝากป้าช่วยทำข้าวต้มไปให้ด้วยนะครับ" เรเดียนเดินลงมาข้างล่างแล้วเอ่ยพูดกับป้าแก้ว 

"อ่อได้ค่ะ....แล้วหนูเมลเป็นอะไรมากมั้ยคะ" ป้าแก้วเอ่ยถามถึงคนตัวเล็กด้วยความเป็นห่วง ป้าแก้วเอ็นดูเมลนอลเหมือนลูกหลานคนหนึ่งเหมือนกัน 

"มีไข้นิดหน่อยครับ" เรเดียนพูดอย่างสุภาพกับป้าแก้ว ป้าแก้วยิ้มรับอย่างโล่งใจที่เมลนอลไม่ได้เป็นอะไรมาก 

"ค่ะ เดี๋ยวป้าไปทำข้าวต้มให้นะคะ คุณเรเดียนก็อย่าลืมทานข้าวด้วยนะคะ" ป้าแก้วเอ่ยเตือนเรเดียน 

"ครับ" เรเดียนตอบรับอย่างสุภาพก่อนจะออกไปทำงาน 

ก๊อกๆๆ 

มือเหยี่วย่นยกมือเคาะประตูหนา 

แกร๊ก! 

ป้าแก้วเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของเรเดียนก็เจอร่างบางที่นอนอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ 

"หนูเมลลูก ตื่นมากินข้าวต้มร้อนๆก่อนนะ" หญิงสูงวัยวางข้าวต้มไว้ข้างๆแล้วเขย่าปลุกคนตัวเล็กเบาๆ 

"อื้อออออ~" เมลนอลพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้าง เปลือกตาสวยค่อยๆลืมขึ้นจนเปิดกว้างมองคนตรงหน้า เมลนอลยันตัวเองลุกขึ้นนั่งบนเตียง 

"ทานข้าวแล้วจะได้ทานยานะคะ" ป้าแก้วยกถ้วยข้าวต้มมาวางไว้ตรงหน้าเมลนอล เมลนอลทำจมูกฟุดฟิดดมข้าวต้มตรงหน้าของตัวเอง 

"ขอบคุณครับป้าแก้ว" เมลนอลยกมือไหว้ขอบคุณป้าแก้วอย่างนอบน้อม 

"ค่ะ ทานเยอะๆนะคะ ถ้าอยากทานอีกบอกป้าได้เลยค่ะ" ป้าแก้วลูบหัวเมลนอลอย่างเอ็นดู 

"ครับ"  เมลนอลนั่งกินข้าวต้มไปเรื่อยๆโดยมีป้าแก้วคอยถามนู่นนั้นตลอดไม่ให้เมลนอลเหงา 

"ป้าแก้วครับ" เมลนอลเอ่ยเรียกคนสูงวัย 

"คะ?" ป้าแก้วเลิกคิ้วขึ้นถาม 

"ทำไมคุณเรนต้องชอบดุเมลด้วยล่ะครับ?" เมลนอลถามพร้อมเคี่ยวข้าวแก้มตุย 

"ก็เมลไปดื้อกับคุณเรเดียนรึเปล่าล่ะคะ" ป้าแก้วถามเมลนอลกลับบ้าง 

"เมลไม่ได้ดื้อนะครับ คุณเรนชอบบังคับเมล" เมลนอลยู่ปากนิดๆ 

"เมลลองอ้อนคุณเรเดียนสิลูก ถ้าอ้อนมากๆคุณเรเดียนอาจจะไม่ดุก็ได้นะ" 

"หรอครับ..." เมลนอลตอบรับเสียงแผ่ว ใบหน้าสวยครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา 

อ้อนหรอ(?) 

"ที่จริงคุณเรเดียนก็ไม่ใช่คนใจร้ายอะไรหรอกนะคะ บางครั้งออกจะใจดีซะด้วยซ้ำไป" 

"อ่า...เมลจะลองดูแล้วกันนะครับ" เฮ้ออออ เมลนอลถอนหายใจน้อยๆ ไม่อยากโดนดุก็ต้องลองอ้อน! 

"ค่ะ ทานยานะคะ" ป้าแก้วเก็บถ้วยข้าวต้มไปแล้วยื่นแก้วยาอันเล็กมาให้เมลนอลพร้อมกับน้ำ 

"ครับ" เมลนอลเทยาใส่มือแล้วเอายาใส่ปากตามด้วยน้ำ เมลนอลหน้าเบ้เพราะความขมของยา 

"นอนพักนะคะ จะได้หายเร็วๆ" ป้าแก้วลูบหัวเมลนอลก่อนจะเดินออกจาห้องไป 

"อ้อนหรอ ต้องอ้อนยังถึงจะไม่โดนดุล่ะ" เมลนอลนั่งบ่นอยู่คนเดียว คิ้วสวยขมวดเป็นปม 

"งื้ออออออ~ คิดไม่ออก ไปอาบน้ำดีกว่า" เมลนอลก้าวลงจากเตียงไปอาบน้ำ 

"ป้าแก้วคร้าบบบบบบ" เสียงใสตะโกนเรียกหญิงสูงวัยเบาๆ 

"อ้าว!เมลลงมาทำไมลูก ไม่นอนพักล่ะ" ป้าแก้วถามงงๆ 

"เมลไม่อยากนอนแล้วครับ นอนมากๆเมลจะอ้วนแล้วก็อืด" เมลนอลพูดอ้อนๆพร้อมกับกอดป้าแก้วเอาไว้ 

"ฮ่าๆๆๆ ไม่อ้วนหรอกค่ะ ดูสิออกจะผอมเกินไปด้วยซ้ำ ทานข้าวเยอะๆนะคะ ผอมแบบนี้จะป่วยง่าย" ป้าแก้วเตือนเสียงดุ 

"ครับ ป้าแก้วครับ เมลอยากออกไปเดินดูรอบๆ" เมลนอลเริ่มอ้อนป้าแก้วอีกครั้ง 

"ป้าตัดสินใจไม่ได้หรอกค่ะ มีในข้อตกลงไม่ใช่หรอคะว่าห้ามออกไปไหนโดยไม่ได้รับอนุญาติ" ป้าแก้ว 

"อื้ออออ จริงด้วยครับ แต่เมลอยากเดินไปดูรอบๆมากๆเลย" เมลนอลพูดอย่างเสียดาย 

"โทรไปขออนุญาติคุณเรเดียนสิคะ" 

"เมลจะไม่โทรไปรบกวนเวลาทำงานของคุณเรเดียนหรอครับ" 

"ไม่หรอกค่ะ" 

"ครับ งั้นเดี๋ยวเมลมานะครับ" เมลนอลยิ้มร่าให้กับป้าแก้ว เมลนอลรีบเดินขึ้นมาข้างบน เมลนอลเดินวนเวียนอยู่ในห้องพร้อมกับมองไปที่โทรศัพท์ที่วางอยู่ ปากสวยเม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิด 

"ถ้าโทรไปคุณเรนจะว่ามั้ยนะ" เมลนอลพูดอยู่คนเดียวเบาๆ 

"อื้อออออ~ ลองดูก็ได้" เมลนอลยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มาแล้วต่อสายหาอีกคนอย่างกล้าๆกลัวๆ 

(มีอะไร!) เรเดียนพูดเสียงเรียบๆ เมลนอลถึงกับหน้ายู่ทันที 

"คะ...คือ เมลจะโทรมาขออนุญาติครับ" เมลนอลสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเอ่ยคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก 

(ขออะไร) 

"เมล...เมลขอเดินดูรอบๆบ้านได้มั้ยครับ..." เมลนอลพูดเสียงแผ่วกลัวว่าเรเดียนจะดุ 

(........) 

"คือ...คือ เมลจะเดินดูแค่นิดเดียวครับไม่นานหรอก ให้เมลเดินดูนะครับ" เมลนอลไม่ได้ยินปลายสายตอบกลับมาก็ลนลาน 

(อ้อนฉันก่อนสิ แล้วจะอนุญาติ หึ!) เรเดียนหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงใสเอ่ยอย่างกระเง้ากระง้อดทำให้คนฟังระบายยิ้มอ่อนๆอย่างไม่รู้ตัว มือหนาที่มีปากกาอยู่ก็วางลงแล้วตั้งใจฟังสิ่งที่คนตัวเล็กจะพูด 

"อื้อออออ~" เมลนอลยู่ปากน้อยๆ 

(ไม่อ้อนก็ไม่เป็นไรนะ) เรเดียนพูดแกล้ง 

"ก็ได้ครับ~" เมลนอลยอมรับข้อตกลงสุดแสนเจ้าเล่ห์ของเรเดียนอย่างจำใจ 

"มาเฟีย~" เมลนอลพูดเสียงอ้อนๆ 

(อึก...) เรเดียนลอบกลืนน้ำลายลงคอนิดๆยามคิดถึงใบหน้าสวยหวานพอเวลาอ้อน มันน่าจะฟัดซะให้เข็ด 

"เค้าขอไปเดินดูรอบๆบ้านได้มั้ย เค้าจะไม่ดื้อ ไม่ซน เชื่อฟังคำสั่งของมาเฟียทุกอย่างเลย~" เมลนอลงัดลูกอ้อนออกมาสุดๆ เรเดียนฟังก็ยิ้มออกมานิดๆ 

อย่าให้ได้อยู่ใกล้  จะจับมาจูบให้ปากบวมเลย! 

(หึ! ไปสิฉันอนุญาต) 

"เย้! มาเฟียจะใจดีจังเลยยยยย น่ารักมากๆ"  (ห้ามดื้อ!ห้ามซน! เข้าใจมั้ย?) เรเดียนพูดย้ำอีกครั้ง 

"เข้าใจครับ" 

(ห้ามเดินไปทางปีกขวาของบ้านนะ) 

"ทำไมครับ" 

(ไหนบอกจะไม่ดื้อไม่ซนไง) 

"ครับ เมลจะไม่ไปทางปีกขวาของบ้าน" 

(ดีมาก แค่นี้แหละฉันต้องทำงานต่อ) 

"สู้ๆครับ ตั้งใจทำงานนะครับ" 

(อืม) 

ติ้ด! 

เมลนอลตัดสายจากเรเดียนไปก็ยิ้มมีความสุข 

"ไปเดินดูดีกว่า" เมลนอลพูดร่าเริงแล้วรีบเดินลงไปหาป้าแก้วข้างล่าง 

"ป้าแก้วครับ เมลโทรไปขอคุณเรนมาแล้ว" เมลนอลพูดเสียงใส 

"เป็นไงบ้างลูก" ป้าแก้วพูดรับยิ้มๆ 

"คุณเรนอนุญาติครับ^^" เมลนอลพูดพร้อมฉีกยิ้มกว้าง 

"ค่ะ เดี๋ยวป้าให้ตาลกับหมิวพาเดินดูนะคะ" ป้าแก้วเดินไปตามหมิวกับตาลให้เมลนอล 

"เมลอยากเดินไปดูตรงไหนก่อนล่ะเดี๋ยวพวกพี่พวกไป" ตาลพูดขึ้น 

"คุณเรนบอกว่าไม่ให้ไปทางปีกขวาของบ้านครับ" เมลนอลพูดบอก 

"โอเคค่ะ งั้นไปดูที่พักของทุกคนในนี้กันดีกว่าค่ะ" หมิวเดินนำเมลนอลไปตามทางพื้นลายหินอ่อนสลับกับพื้นหญ้า ตลอดทางที่เดินไปที่พักหมิวกับตาลก็คอยชี้นู่นนั้นให้ดู 

"ตรงนี้เป็นที่พักของคุณทาวเลอร์ค่ะ" ตาลชี้ไปที่ห้องขนากลางที่ตั้งอยู่จุดศูนย์กลางของห้องพักแต่ละหลัง 

"แล้วของพี่ตาลกับพี่หมิวล่ะครับ" เมลนอลหันไปถาม 

"ฝั่งนี้จะเป็นที่พักของผู้ชายค่ะ ส่วนของผู้หญิงจะอยู่ถัดไปค่ะ ไม่ใกล้ไม่ไกลกันมาก" ตาลพาเมลนอลเดินไปดูทางฝั่งที่พักของผู้หญิง 

"ห้องหลังกลางเป็นของป้าแก้วค่ะ หลังถัดๆไปเป็นของแม่บ้านที่นี้ค่ะ" หมิวพาเมลนอลเดินดูรอบๆจนครบ 

"พี่หมิวพี่ตาลครับ" เมลนอลเอ่ยเรียก ตอนนี้ทั้งสามกำลังนั่นอยู่ข้างๆคฤหาสน์หลังใหญ่ 

"คะ" หมิวกับตาลตอบพร้อมกัน 

"ทำไมคุณเรนถึงห้ามให้ไปเดินดูทางปีกขวาล่ะครับ" เมลนอลอดถามไม่ได้ ฝั่งทางปีกขวามันมีความลับอะไร ทำไมถึงห้ามเข้าไป 

"พวกพี่ก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ แต่พวกพี่ก็ไม่คิดจะลองเข้าไปดูหรอก เพราะตอนนั้นเคยไม่คนแอบเข้าไปพอคุณเรเดียนจับได้ก็โดนเล่นงานจนหนักแล้วก็ไล่ออกเลย" พอฟังจบเมลนอลก็ยิ่งไม่เข้าใจไปใหญ่ 

จะหวงอะไรนักหนา(?) 

คงจะสำคัญมากเลยสินะ.... 

"อ่อ...ครับ" เมลนอลพยักหน้ารับอย่างเข้าใจถึงแม้อยากจะรู้ต่อก็ตาม 

ตอนเย็น 

ร่างบางกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำอาหารเย็นอย่างตั้งใจ ในเมื่อเรเดียนใจดีแล้วก็ต้องทำดีตอบแทน 

"คุณเรเดียนมาแล้วค่ะ" สาวใช้นางหนึ่งเรียกบอกเมลนอล 

"ครับ" เมลนอลพยักหน้ารับแล้วถอดผ้ากันเปื้อนออก 

ชายร่างสูงลงจากรถด้วยความอ่อนเพลียจากการทำงาน มือหนาปลดกระดุกสูทออก ร่างบางรีบวิ่งมาหาร่างสูงโดยเร็ว 

"มาครับเดี๋ยวเมลเอาไปเก็บให้" เมลนอลยิ้มแฉ่งแล้วยื่นมือเล็กไปตรงหน้าเพื่อรับสูทที่เรเดียนถอดออก 

"อืม" เรเดียนยื่นสูทไปให้เมลนอลก่อนจะเดินเข้าไป 

"วันนี้มาแปลก" เรเดียนหันกลับไปถามเมลนอล สองขาเล็กหยุดเดินแล้วเงยหน้ามองร่างสูงตาปริบๆ 

"ก็วันนี้เมลเป็นเด็กดีไม่ดื้อ ไม่ซนตามที่คุณบอกไง" เมลนอลตอบอย่างใสซื่อ 

"หึหึ!แล้วเป็นยังไงบ้าง" เรเดียรเดินเข้าไปในห้องทานอาหารพร้อมกับพับแขนเสื้อขึ้น 

อ่า...คงหมายถึงที่เดินดูรอบๆสินะ 

"ก็สนุกดีครับ" เมลนอลเดินเอาสูทไปผาดไว้หลังเก้าอี้ให้เรเดียน 

"แล้วแผลหายดีรึยัง" เรเดียนถามถึงแผลที่โดนน้ำแกงลวกใส่ 

"เริ่มหายดีแล้วครับ" เมลนอลตักข้าวใส่ในจานให้เรเดียนพร้อมกับมีแม่บ้านคนอื่นๆยกอาหารมาให้ 

"วันพรุ่งนี้ฉันว่าง ฉันจะพาไปหาน้องของนายเอามั้ย" 

"จริงหรอครับ?! เมลจะได้ไปหาน้องจริงๆหรอครับ" เมลนอลถามเสียงตกใจปนดีใจ ตาสวยเป็นประกายทันที 

"อืม" เรเดียนตอบรับในลำคอเบาๆ 

"อื้อออออ~ คุณเรนใจดีที่สุดเลยยยยยยยย" เมลนอลพูดเสียงสดใส ท่าทางดีใจของเมลนอลตกอยู่ในสายตาของเรเดียนตลอด 

รอยยิ้มแบบนี้อยากให้อยู่ด้วยกันไปนานๆ 

เสียงหวานๆแบบนี้อยากให้อยู่ด้วยกันไปนานๆ 

....อยากให้เมลนอลอยู่กับเค้าไปนานๆ.... 

________________________________________________ 

2017-12-09 ---  

ความคิดเห็น