มาแล้วกับอีกเรื่องของ Sunday จะตั้งใจเขียนให้ดูที่สุดเลย ^^ ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านนะ จุ้บๆ >3< ไปสนุกกับเรย์และโซลกันได้เล้ยยยยยยย!!!!!

ตอนที่ 1 : สโตกเกอร์ผมบลอนด์

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 : สโตกเกอร์ผมบลอนด์

คำค้น : โซล เรย์ นิยายy

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2560 11:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 : สโตกเกอร์ผมบลอนด์
แบบอักษร

 “ฮัลโหลคับ เรย์คับ”

                “รู้คับว่าชื่อเรย์” ???

                “เออคับ แล้วมีอะไรรึป่าวคับ”

                “มีแฟนยังคับ” เหี้ยไรเนี้ย?

                “เออ แค่นี้นะคับ ทำงานอยู่” กดวางแม่งเลย ใครก็ไม่รู้โทรมา อยู่ดีๆมาถามกูว่ามีแฟนยัง แล้วรู้ด้วยว่ากูชื่อเรย์ มึงไปเอาเบอร์กูมาจากไหนวะ?


                เขาคนนี้ที่กำลังสงสัยว่าใครโทรมาและได้เบอร์ของตัวเองมายังไงชื่อว่า เรย์ ชายโสดและซิงวัย 25 ปี ทำงานด้านการประเมินอยู่ในบริษัท X บริษัทได้แบ่งตึกและแผนกออกเป็นสีๆ ตึกที่เรย์ทำงานอยู่คือตึกสีน้ำเงิน เรย์มีเพื่อนสนิทที่ทำงานอีก 3 คน คือ ซัน คิม กาน


                “คิ้วจะชนกันอยู่แล้วมึงอะ” ขณะที่คิมเดินผ่านจะไปนั่งโต๊ะก็เห็นเรย์ที่นั่งคิ้วขมวดกันจึงถามขึ้น

                “ใครก็ไม่รู้ โทรมาหากู กูเลยสงสัยว่ามันได้เบอร์กูไปยัง”

                “อยากรู้มึงก็ถามคนที่โทรมาดิ”

                “มันกวนตีนกู กูเลยกดวางไปแล้ว”

                “เอ้า ยังไงของมึงเนี้ย”

                “เออช่างแม่งเหอะ ทำงานดีกว่า”

                “มึงนี้บ้าเห้ย” ยังไงผมก็ยังสงสัยอยู่ดี ผมไม่เคยให้เบอร์ใครเรื่อยเปื่อยนะ ไม่เคยไปเขียนเบอร์ตัวเองแจกตามที่ไหนด้วยเมาขนาดไหนก็ไม่เคยทำอะ มันได้เบอร์ผมไปได้ยังไงวะ ยิ่งคิดยิ่งเครียด


                ตกเย็น เรย์กับเพื่อนๆอีก 3 คน ก็มาว่ายน้ำที่ฟิตเนทขาประจำแถวๆที่ทำงาน ผู้ชายคนเมื่อเช้าที่โทรมายังคงกวนใจเรย์อยู่จนถึงตอนนี้


                โปก “โอ๊ย!!! ขอบสระห่านี่มาอยู่ตรงนี้ทำไมว่ะ ซึ๊ดดดเจ็บอะ”

                “ขอบสระมันก็อยู่ของมันดีๆอยู่แล้ว มึงนั้นแหละว่ายไปชนเอง 555555” ซันพูดขึ้นเพราะเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าเรย์ต้องว่ายชนแน่ๆ ว่ายไม่ลืมหูลืมตาซะขนาดนั้นจะไม่ให้ชนได้ยังไงล่ะ

                “มึงไหวปะเนี้ย” กานที่กำลังเปลี่ยนชุดว่ายน้ำเสร็จก็เดินเข้ามาถาม

                “มึงใจลอยคิดถึงสายเมื่อเช้าหรอวะ” คิมลองถามเรื่องนี้ดูเพราะคิดว่ามันคงเป็นเรื่องที่ยังไงกวนใจเรย์อยู่

                “ก็เออดิ กูคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่ะ ว่าไอ้คนเมื่อเช้ามันเอาเบอร์กูมาจากไหน” เรย์ยังคงคิ้วชนกันพร้อมกับใช้มือนวดที่หน้าผากตัวเองไปด้วยเพื่อคลายเจ็บ

                “มึงก็โทรกลับไปหามันดิ แล้วถามมันเลย” คิมเสนอ

                “เรื่องอะไรกูต้องโทรไปหามันอะ เปลืองตัง!” ถึงกูจะอยากรู้ว่ามึงเป็นใครแต่กูไม่ยอมเสียเงินโทรไปหามึงเด็ดขาดไอ้คนแปลกหน้า

                “เออนั้นเตอะ งั้นก็เรื่องของมึเถอะคับ” กานพูด

                “ไอ้ซันมึงเงียบๆนะวันนี้” หรือว่าไอ้ซันมันจะเป็นคนให้เบอร์ผมไป ปกติมันไม่เงียบขนาดนี้นะ

                “พอดีกูขำภาพที่มึงว่ายน้ำชนขอบสระอยู่น่ะเลยไม่มีเวลาพูด 5555”

                “สัส” คืนนี้จะนอนหลับมั้ยล่ะผมเนี้ย มึงเป็นใครวะ!


                ว่ายน้ำกันจนเหนื่อยหอบทั้ง 4 คนก็แยกย้ายกลับที่พักของตัวเองเพื่อพักผ่อน เรย์จอดรถไว้ใต้คอนโดแล้วกำลังจะขึ้นไปห้องพักของตัวเองก็ได้ยินเจ้าของหอเรียกเอาไว้


                “เรย์ๆๆ มานี่ก่อนๆ มีคนฝากของมาให้”

                “หืม? ฝากของ ของไรอะพี่”

                “เนี้ย 2 ถุงนี้แหละ” ใครเอามาให้วะ

                “แล้วเขาได้ฝากข้อความหรืออะไรอีกมั้ยอะคับ”

                “ไม่มีแล้วนะ” หน้าสงสัยวะ ผมจะเอาไอ้ถุงกระดาษ 2 ถุงนี่ขึ้นห้องดีมั้ยล่ะ อยากรู้อะว่าอะไรอยู่ข้างใน แล้วใครส่งมา หรือไอ้เมื่อเช้า ผมรีบหันมองออกไปข้างนอกว่ามีใครแอบมองอยู่รึป่าว

                “มีอะไรรึป่าวเรย์”

                “อ่อ ไม่มีอะไรคับ สงสัยเป็นเพื่อนที่ไปต่างประเทศแล้วซื้อของฝากมาให้อะคับ”

                “อ่อหรอ แต่เพื่อนเรานี่หล่อมากเลยนะ ผมสีบรอนด์เชียว”

                “หล่อ ??? ผมบรอนด์ ??? พี่แมวเปิดกล้องวงจรปิดให้เรย์ดูได้ปะ ตรงเคาน์เตอร์นี้อะ”

                “มันเสียพี่ยังไม่ได้เปลี่ยนเลย ทำไมอะ จำหน้าเพื่อนตัวเองไม่ได้หรอ?” อุ้ยลืมขึ้นห้องเลยแล้วกันเรา

                “ป่าวคับ แหะๆ งั้นเรย์ไปก่อนนะ” ผมรีบเดินไปที่ลิฟต์แล้วกดชั้นที่ตัวเองอยู่อย่างเร็วที่สุด ไม่งั้นพี่แมวมาถามเรื่องเมื่อกี้ต่อแน่ๆเลย ผมสีบรอนด์??? ใครวะ ลิฟต์มาถึงชั้นของผมผมก็รีบเร่งเข้าห้องตรงไปที่โต๊ะทำงานแล้วก็เปิดดูของที่อยู่ข้างในกล่องแรกก่อน มันคือ!!! เสื้อโค้ทกันหนาวสีดำ ประเด็นคือผมชอบมันอะ เสื้อนะไม่ใช่คนส่งมาให้ มันดูเรียบไม่ได้หรูหราอะไรมากนักสีดำล้วนไม่มีลายความยาวก็พอดีกับความสูงของผม ใครซื้อมาวะเนี้ย อีกถุงนึงล่ะผมไม่รอช้ารีบเปิดอีกถุงดู มันคือ!!! ช็อกโกแลต 3 ยี่ห้อดังขนาดปานกลางอย่างละกล่อง ผมชอบกินช็อกโกแลตเพราะมันทำให้ผมคลายเครียดได้ ตอนนี้ผมไม่รู้จะดีใจหรอตกใจหรือกลัวดี มันก็ดีหรอกนะที่มีคนซื้อของมาให้อะแต่แบบนี้มันก็แอบน่ากลัวอยู่นะ อยู่ดีๆมีใครก็ไม่รู้เอาของมาให้เราในที่พักของเราเลยอะ สโตกเกอร์ชัดๆ

                แปะ “เสียงอะไรตกพื้นวะ” ผมก้มลงหยิบกระดาษใบเล็กขึ้นมาดู ในนั้นมีเบอร์โทรศัพท์กับชื่อคนที่ชื่อว่า

                “โซล ???” โซล ประเทศเกาหลีอะนะ 555 แต่เบอร์มันคุ้นๆนะ ผมหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าเพื่อกดดูสายที่โทรเข้าก็ไปเจอกับเบอร์ไอ้เมื่อเช้านั้นแหละ เห้ยเบอร์เดียวกันนิ! เอาไงดี โทรไปเลยล่ะกัน

ตรู๊ดดดดดดดด แคร่ก “ฮัลโหลคับ” รับเร็วจัง

“เออนี่ เบอร์คุณโซลใช่รึป่าวคับ”

“ได้ของแล้วหรอ” มึงแน่ๆคับไอ้โซล

“ได้แล้วคับ แล้วช่วยมารับของคืนไปด้วย ผมไม่เอา” ถึงจะเสียดายแต่ไอ้นี่มันเป็นใครก็ไม่รู้ไม่เอาของแหละดีแล้ว

“ไม่รับคืน ให้แล้วให้เลย ของชอบทั้งนั้นไม่ใช่หรอ” รู้ได้ไงวะ?

“แต่คุณทำแบบนี้มันไม่ต่างจากสโตกเกอร์เลยนะคับ ผมไม่ชอบ มีอะไรมาคุยกันแบบซึ่งๆหน้าเลยดีกว่า”

“อย่าเห็นหน้าเค้าอะดี้ ถึงชวนไปเจอแบบนี้อะ” อะไรของมันวะกวนตีนหรอ???

“งั้นก็ช่างมันเถอะ ส่วนของที่ให้มาผมจะเอาไปบริจาคก็แล้วกัน”

“เห้ยๆๆๆๆ ไม่ได้นะ ก็บอกแล้วไงว่าให้อะ อุตส่าห์ไปเลือกเองเลยนะเว้ย”

“ก็ไม่อยากได้อะคับ”

“งั้นเอางี้ พรุ่งนี้มาเจอกันแล้วเรย์ก็เอาของมาคืนผม”

“ไม่สนิทอย่ามาเรียกชื่อ”

“ขอโทษคับคุณเรย์ งั้นพรุ่งนี้เจอกันร้าน สมายด์ นะคับ ตอนเที่ยงละกัน”

“โอเค แค่นี้นะคับ”

                ผมกดวางสาย แต่ก็ยังงงอยู่ดีว่าไอ้โซลเนี้ยมันเป็นใคร โทรมาถามว่ามีแฟนยัง ซื้อของมาให้ หรือมันจะจีบเราวะ ไม่เอานะเว้ยกูอยากไปเปิดซิงคนอื่นไม่ใช่ให้คนอื่นมาเปิดซิงกูนะ เดี๋ยวนะ! แล้วทำไมกูต้องยอมให้มันเป็นรุกแล้วกูเป็นรับวะ เชรี้ย ยิ่งคิดยิ่งทุเรศตัวเอง ไปอาบน้ำนอนดีกว่ากู


                เรย์อาบน้ำเสร็จก็กำลังจะเตรียมตัวนอนก็แอบมองของที่โซลเอามาให้ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน แอบเสียดายนิดๆแต่ก็ต้องเอาคืนเขาไปเพราะถ้าเก็บไว้กลัวจะแปลว่าให้ใจกับเขา เรย์เดินมาเก็บของของโซลใส่ถุงอย่างเดิมแล้วเข้านอน


                กริ๊งงงงงง  กริ๊งงงงงง ไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุกแต่เป็นเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือเรย์ เวลาเช้า 6 โมงคือเวลาที่เรย์จะตื่นนอนเพื่อเตรียมตัวไปทำงาน แต่ตอนนี้มันประมาณตี 5.55 ซึ่งเป็นเวลาที่เขายังไม่สมควรจะตื่น เรย์เป็นคนที่จิงจังกับเวลาตื่นนอนมากๆเขาไม่ชอบให้ใครมาปลุกถ้ายังไม่ถึงเวลาที่เจ้าตัวกำหนดไว้ เรย์จะหงุดหงิดมากๆถ้าใครมาปลุกเขาก่อนเวลาเช่นตอนนี้

                “ใครว่ะ!!! จิ๊”

                “โหล*!!! โทรมาทำห่าอะไรตอนนี้คนจะหลับจะนอน บ้านไม่มีนาฬิกาหรอ เอาที่อยู่มาดิเดี๋ยวกูซื้อส่งไปให้ สัส!!!”* ไม่สนหน้าอินหน้าพรมอะไรทั้งนั้นแหละ ถึงมันจะอีกแค่ 2 นาที จะ 6 โมง ก็ถือว่ารบกวนเวลานอนของผมหมดแหละ

“ขอโทษที่โทรมากวนเวลานอนนะคับ ก็กะจะโทรมาปลุกอะ” ใครวะ ผมเอามือถือมาดูเพื่อจะได้รู้ว่าใครโทรมา เบอร์ไม่ได้เมมชื่อ แต่ผมจำตัวเลขได้

“บ้านมีนาฬิกา ไม่ต้องสาระแนโทรมาปลุก”

“โซลขอโทษคับ” เสียงหงอยเชียวนะมึง

“ไม่ต้องเรียกแทนตัวได้ปะ ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น แค่ ผมคุณ ก็พอแล้ว โทรมาแค่นี้ใช่มั้ย สวัสดีคับ” ผมไม่รอให้ปลายสายได้พูดอะไรต่อก็กดวางซะก่อน มึงนี่ทำให้กูหงุดหงิดแต่เช้าเลยนะ เอา 5 นาทีของกูคืนมา ไอ้สโตกเกอร์ผมบลอนด์



*มาแล้วๆ กับพาทของโซลกับเรย์

ความคิดเห็น