email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : GEAR EP5

คำค้น : นิยายวาย เกียร์ วิศวะ Engineer NC โรมัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2562 20:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
GEAR EP5
แบบอักษร

PART โรเจอร์ 

หลังจากที่ไอ้พี่นัทมันเดินเอาขวดน้ำเปล่ามาให้ผมแบบไม่เต็มใจแล้ว ไอ้พี่นัทบ้ามันก็เดินกลับไปหาเพื่อนตัวเองที่ม้านั่งเหมือนเดิม ผมล่ะงงกับพี่มันมากเลยตอนนี้ 

“อร๊าย...พี่นัทเอาน้ำเปล่ามาให้แกถึงที่เลยหรอโรเจอร์ กรี๊ด...ฉันอิจฉาแกจังเลย” เสียงยัยนัทตี้เพื่อนผมครับ 

“พี่เขาไม่ได้เต็มใจจะเอามาให้ฉันสักหน่อย แกเอาไปกินสิ ฉันให้” ผมยื่นขวดน้ำที่ไอ้พี่นัทบ้ามันเอามาให้ผมเมื่อสักครู่ให้กับนัทตี้ 

“ไม่เอาหรอกย่ะ ของแกไม่ใช่ของฉัน ฉันกลัวว่าถ้าฉันกินเข้าไปแล้วจะเป็นเบาหวานตายซะก่อน” 

“จะบ้าหรือไง นี่มันน้ำเปล่านะนัทตี้ ไม่ใช่น้ำหวานสักหน่อย” 

“ปอนด์กินมั้ย โรเจอร์เอาให้” ผมยื่นขวดน้ำเปล่าให้ปอนด์ที่นั่งอยู่ข้างๆผมแทน 

“ให้ปอนด์หรอ ทำไมโรเจอร์ไม่เก็บไว้กินเองล่ะ พี่เขาอุตส่าห์เดินเอามาให้” ปอนด์พูดกับผม 

“ไม่เอาอ่ะ ถ้าอย่างงั้นเรากินด้วยนะ” ผมบอกปอนด์ 

“จริงอ่ะ ให้ปอนด์กินด้วยจริงๆหรอ” 

“อืม” ผมยิ้มให้ปอนด์ด้วยความเต็มใจ 

“ขอบคุณครับ” ปอนด์ยิ้มให้ผมจนตาหยี๋ ปอนด์หล่อมากเลยนะเนี่ย 

“นี่ๆ ช่วยสนใจฉันหน่อยสิย๊ะ ฉันนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคน” เสียงนัทตี้ขัดขึ้นมาซะงั้น 

“จ่ะๆ แม่คนสวย รีบกินข้าวเถอะ” 

พวกผมกินข้าวเสร็จแล้ว รุ่นพี่ปี2 ก็ปล่อยให้น้องปี1 ไปเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวให้เสร็จ แล้วให้กลับมารวมตัวกันที่ลานคณะ หรือที่เรียกว่าลานเกียร์ในเวลา 07:00 นาทีเช่นเดิม ผ่านไปครึ่งชั่วโมงรุ่นพี่ปี2 ก็พาพวกเราเดินไปที่หอประชุมใหญ่ของมหาลัย และเมื่อถึงเวลาที่กำหนดพิธีปฐมนิเทศของมหาลัยจึงเริ่มขึ้น 

เมื่อพิธีปฐมนิเทศนิสิตใหม่ของมหาลัยเสร็จสิ้นภายในเวลา 16:30 นาที รุ่นพี่ปี2 ก็พาพวกผมเดินกลับมาที่คณะเช่นเดิม พอกลับมาถึงคณะรุ่นพี่ปี2 ก็นัดแนะอะไรนิดหน่อยในกิจกรรมของวันถัดไป แล้วก็ปล่อยให้พวกผมกลับไปพักผ่อนกัน 

“นัทตี้ เราแยกกันตรงนี้นะ พรุ่งนี้เจอกันใหม่”ผมบอกนัทตี้ เมื่อผมเดินมาส่งเธอที่ลานจอดรถข้างคณะ ตอนแรกเธอจะไปส่งผมที่หอพัก แต่ผมบอกเธอว่าไม่เป็นไร วันนี้พวกเราเหนื่อยมามากแล้วผมเลยไม่อยากรบกวนเธอ 

“จ่ะ แล้วเจอกันนะโรเจอร์ ฉันไปก่อนนะปอนด์ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ” 

“อืม” 

“โรเจอร์ กลับหอกับปอนด์มั้ย เดี๋ยวปอนด์ไปส่งเอง”ปอนด์หันมาถาม หลังจากที่นัทตี้ขับรถกลับไปที่หอแล้ว 

“ไม่เป็นไรหรอกปอนด์ ปอนด์รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ เราไม่อยากรบกวนนายน่ะ” 

“ไม่รบกวนหรอกปอนด์เต็มใจ ไปกันเถอะ รถปอนด์จอดอยู่ตรงนั้น” ปอนด์ชี้ไปทางรถCRV คันสีขาวที่จอดอยู่ข้างคณะ 

“อืม ขอบใจนะปอนด์” ผมเดินตามหลังปอนด์ไปที่รถ 

หมับ...! 

“อ๊ะ...” ผมตกใจ อยู่ๆก็มีมือมาคว้าที่มือของผมเอาไว้ซะก่อน ทำให้ผมและปอนด์หันมามองทางเดียวกันทันที 

“พี่นัท” เสียงปอนด์อุทานออกมาเมื่อเห็นพี่นัทเดินมาจับที่มือของผมเอาไว้ 

“จะไปไหน” พี่นัทหันไปมองปอนด์นิดนึงก่อนจะหันมาถามผม 

“ผมจะกลับหอ พี่มาจับมือผมไว้ทำไมเนี่ย ปล่อยมือผมออกเดี๋ยวนี้นะ” พี่นัทจับที่มือของผมเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย 

“เดี๋ยวกูไปส่ง” ไอ้พี่นัทมันพูด 

“ไม่เป็นไรครับ ผมจะกลับกับเพื่อน” ผมรีบปฏิเสธไอ้พี่นัทไปทันที 

"ก็กูบอกว่าจะไปส่งไง ทำไมมึงดื้อจังเลยว๊ะ" ไอ้พี่นัทมันว่าผม 

"ผมไม่ได้ดื้อสักหน่อย พี่นั่นแหละทำไมชอบบังคับคนอื่น พ่อผมก็ไม่ใช่ แฟนก็ไม่ใช่ มาบังคับคนอื่นอยู่ได้ เหอะ!" ผมพูดออกมาซะยาวเลย 

"..." 

"เอาไงดีล่ะโรเจอร์ จะกลับหอพร้อมกับปอนด์เลยมั้ย" เมื่อเห็นว่าผมมัวแต่เถียงกันกับไอ้พี่นัทอยู่ ปอนด์ที่ยืนรออยู่ที่รถนานแล้วจึงเอ่ยถามผมอีกครั้ง 

"กลับ..." 

"ไม่เป็นไรครับน้องปอนด์ เดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งแฟนพี่ที่หอเอง หึๆๆ" 

"คะ...ครับพี่" ปอนด์หันหลังกลับไป ก่อนจะเปิดประตูรถออกแล้วขึ้นไปนั่งบนรถ จากนัั้นปอนด์ก็ขับรถออกไปทันที ปล่อยให้ผมยืนอยู่กับไอ้พี่นัทกันแค่สองคน 

"ไอ้พี่นัท! พี่พูดอะไรออกมาน่ะห๊ะ! ผมไปเป็นแฟนพี่ตั้งแต่ตอนไหนกัน" ผมพูดออกมาด้วยความโมโห 

"เออน่า! ตอนนี้อาจจะยังไม่เป็น เดี๋ยวอีกหน่อยก็เป็นเชื่อสิ" 

"ฝันไปเถอะ ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย" 

"กูก็ไม่ได้ชอบผู้ชายเหมือนกันนั่นแหละ แต่กูจะจีบมึง" 

"ห๊ะ! เมื่อกี้พี่พูดอะไรนะ ผมได้ยินไม่ค่อยชัด" 

"กูบอกว่ากูจะจีบมึง...ได้ยินชัดมั้ย" 

"โว้ะ! ไอ้พี่นัท! พี่จะตะโกนเสียงดังทำไมเนี่ยห๊ะ! ดูสิคนอื่นเขาหันมามองทางนี้กันหมดแล้ว" หลังจากที่ไอ้พี่นัทร้องตะโกนขึ้นมาเสียงดัง ทุกคนที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมาต่างพากันหันมามองทางนี้หมดเลย 

"หึๆๆ! ก็กูกลัวว่ามึงจะไม่ได้ยินไง เป็นไงล่ะทีนี้ ได้ยินชัดมั้ย" ไอ้พี่นัทมันถามผม ทำหน้าทำตากวนตีนหน้าเตะมาก... 

"ไอ้พี่นัทบ้า!" แล้วทำไมใจมึงต้องเต้นแรงขนาดนี้ด้วยไอ้โรเจอร์ 

"นั่นมึงจะเดินไปไหนของมึง รถกูจอดอยู่ทางนี้" ไอ้พี่นัทถามเมื่อเห็นผมเดินออกมาจากตรงที่เรากำลังยืนอยู่ 

"ผมจะเดินไปขึ้นรถสองแถวกลับหอ ไม่ต้องรบกวนพี่ให้เสียเวลาหรอก พี่กลับไปเถอะผมกลับหอคนเดียวได้ 

"โรเจอร์! พี่บอกให้ไปขึ้นรถ" เมื่อกี้ไอ้พี่นัทมันเรียกชื่อผมว่าโรเจอร์ และเรียกแทนตัวเองว่าพี่ด้วย นี่ผมกำลังหูฝาดไปหรือเปล่า 

"ก็ผมบอกว่าผมจะ..." 

"จะอะไร จะไปขึ้นรถกับพี่ดีๆ หรือจะต้องให้พี่อุ้มไป" ไอ้พี่นัทบ้ามันพูดขู่ผมอีกแล้ว คิดว่าผมจะกลัวหรือไง ชิ! ฝันไปเถอะ ที่เห็นผมรีบวิ่งมาที่รถพี่มัน ก็เพราะผมไม่อยากเสียค่ารถโดยสารเท่านั้นแหละ เสียดายเงิน! ค่ารถโดยสารตั้ง 8 บาทแน่ะ 

"หึๆๆ" 

"รีบมาเปิดประตูเร็วเข้าสิ พี่จะยืนหัวเราะอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ยห๊ะ" 

"เออๆ จะรีบไปเปิดให้เดี๋ยวนี้แหละ หึๆๆ!" 

"..." ไอ้พี่นัทมันเดินมาเปิดประตูรถให้ ผมก็รีบขึ้นมานั่งบนรถทันที หลังจากนั้นพี่มันก็พาผมขับรถออกมาจากลานจอดรถข้างคณะ 

"นี่มันไม่ใช่ทางกลับหอผมนิ! ไอ้พี่นัท! พี่จะพาผมไปไหน" 

"หึๆๆ" 

 

ขอบคุณสำหรับการติดตาม 

{นิยายเรื่องนี้ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย ห้ามดัดแปลง หรือทำซ้ำโดยเด็ดขาด} 

ความคิดเห็น