email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : GEAR EP4

คำค้น : นิยายวาย เกียร์ วิศวะ Engineer NC โรมัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2562 20:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
GEAR EP4
แบบอักษร

​PART NUT 

ในระหว่างที่ผมกำลังแนะนำตัวอยู่นั้น ก็มีเสียงกรี๊ดๆๆ...ดังขึ้นจากน้องๆปี 1 ที่นั่งอยู่ ก็เข้าใจนะคนมันหล่อ หึๆๆ พอผมแนะนำตัวเสร็จ อยู่ดีๆก็มีน้องปี1 ยืนขึ้นมา ทำให้ผมและเพื่อนๆที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างหันไปมองตรงนั้นทันที คนที่ยืนขึ้นมาก็คือไอ้เด็กโรเจอร์คนที่ผมไล่ให้มันมานั่งรวมกับเพื่อนๆของมันที่ลานคณะนั่นเอง 

ดูเหมือนว่าไอ้เด็กนั่นมันกำลังทำท่าน่าลำบากใจอะไรสักอย่าง ผมสังเกตเห็นว่ามันก้มลงไปถามเด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆมัน ก่อนมันจะถอนหายใจออกมา แล้วหันหน้ามาทางผม 

“น้องปี 1 ที่ยื่นขึ้น มีอะไรหรือเปล่าครับ” เสียงไอ้ศักดาประธารรุ่นปี 2 เอ่ยถามไอ้เด็กนั่นด้วยความสงสัย 

“เอ่อ...คือ... ผมจะถาม...” 

“จะถามอะไร...ก็พูดออกมาสิ” ไอ้ศักดาถามไอ้เด็กนั่นอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ามันมัวแต่อ้ำอึ้งไม่ยอมพูดอะไรออกมาอีก 

“คือว่า...เอ่อ... พี่นัทครับ” ไอ้เด็กนั่นตอนนี้มันหันมามองที่ผมแล้วครับ ก่อนมันจะเอ่ยชื่อผมออกมา 

“ว่า...” ผมเลิกคิ้วถามมันด้วยความสงสัย 

“พี่นัท...พี่มีแฟนหรือยังครับ” มันตะโกนออกมาเสียงดัง ผมได้แต่ยืนนึ่งอึ้งเมื่อได้ยินสิ่งที่มันถามผมออกมา หน้ามันแดงจัดด้วยความเขินอาย 

“ฮิ้ว...ไอ้นัทโดนน้องโรเจอร์จีบแน่ๆเลยว่ะ” นั่นไงเสียงเพื่อนผมโห่แซวขึ้นมาทันที 

“เสียใจจังเลย ทำไมน้องโรเจอร์ถึงกล้าหักอกพี่เป้ได้ล่ะครับ ฮิ้ว...” เสียงไอ้เป้ครับ ตอนนี้ทุกสายตากำลังจ้องมองไปที่ไอ้เด็กนั่น 

“เฮ้ย! พวกมึงเงียบ”ผมบอกให้เพื่อนผมเงียบ ก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปหามันใกล้ๆ 

“...” 

“เมื่อกี้มึงถามกูว่าอะไรนะ” ผมถามมันอีกครั้ง เมื่อตอนนี้ผมเดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้ามันเรียบร้อยแล้ว น้องๆปี 1 ที่นั่งอยู่ข้างๆมัน ทุกคนแหวกทางออกเป็นวงกว้าง เหลือผมกับมันที่ยืนอยู่ตรงกลางวงเพียงสองคน 

“...” 

“กูถาม ไม่ได้ยินหรือไงว๊ะ” มันไม่ยอมตอบผม ผมเลยตะโกนใส่มันครับ 

“โว๊ะ! จะตะโกนทำไมเล่าไอ้พี่บ้า” มันสะดุ้งตกใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาว่าผม 

“ก็กูถาม แล้วทำไมมึงไม่ตอบกู” ดูๆแล้ว มันก็น่ารักดีนะครับ 

“พี่ก็ได้ยินสิ่งที่ผมถามแล้วไง จะถามอีกทำไมกันเล่า” พอมันเงยหน้าขึ้นมาว่าผมเสร็จ มันก็ก้มหน้าลงเหมือนเดิม 

“หึ! กูได้ยินไม่ค่อยชัด เมื่อกี้มึงถามกูว่าอะไรนะ” 

“อือ...ผมถามว่าพี่มีแฟนหรือยังไอ้พี่นัทบ้า เป็นไงล่ะทีนี้ได้ยินชัดหรือยัง” มันตะโกนใส่หูผมเต็มๆเลยครับ 

“นี่...ถ้าแก้วหูกูแตก มึงจะรับผิดชอบมั้ยไอ้เตี้ย” 

“ชิ” มันสะบัดหน้าหนีจากผมเลยครับ 

“มึงจะอยากรู้ไปทำไม” ผมถามมันด้วยความอยากรู้ 

“บ้า...ผมไม่ได้อยากรู้เรื่องของพี่สักหน่อย เพื่อนผมมันอยากรู้ ผมก็เลยถามให้มันเฉยๆ” มันตอบผม แต่ไม่ยอมมองหน้าผมเลย 

“หรอ...” 

“อืม” 

“กูไม่เชื่อมึงหรอก กูจะบอกให้ก็ได้ ว่ากูอ่ะ...” 

“...” 

“ไหนบอกว่าไม่อยากรู้ไง” มันเงยหน้าขึ้นมามองผม ทันทีที่ได้ยินสิ่งที่กำลังจะพูดออกไป 

“ชิ” 

“พี่ยังโสดนะครับน้องโรเจอร์ สนใจมาเป็นแฟนพี่มั้ยครับ” 

“อ๊ะ...ไอ้พี่นัทบ้า” ผมก้มหน้าลงไปกระชิบข้างๆหูมัน มันสะดุ้งหดคอหนีผมทันที ก่อนจะใช้มือของมันผลักหน้าผมออกอย่างแรงด้วยความตกใจ มือมันนุ่มดีแฮะ...หึ! 

“เฮ้ย! พวกมึงอ่ะ จะจีบกันอีกนานมั้ย” เสียงไอ้ศักดาประธารรุ่นปี 2 ตะโกนมาทางที่พวกผมยืนอยู่ 

“พี่ไปก่อนนะ แล้วเจอกันนะครับ...น้องโรเจอร์” 

“อื๋ย! อย่าพูดอะไรอย่างนี้อีกนะ ไอ้พี่นัทบ้า ฟังแล้วขนลุกว่ะ จะไปไหนก็ไปเลยนะ” 

“หึๆๆ” ผมเดินออกมาจากไอ้เด็กนั่นแล้วครับ มันก็ดูน่ารักดี พอเห็นอย่างนี้แล้วผมก็ชักจะอยากแกล้งมันซะแล้วสิ 

 

​PART โรเจอร์ 

เวลาผ่านไปจนรุ่นพี่แนะนำตัวเสร็จจนครบทุกคนแล้ว จนขนาดนี้เวลา 06:00 นาที รุ่นพี่ปี 2 ก็นำข้าวกล่องมาแจกน้องๆปี1 

“เป็นเพราะเธอนั่นแหละนัทตี้ เห็นมั้ยล่ะเป็นยังไงทีนี้” ผมหันไปคุยกับนัทตี้ที่นั้งอยู่ข้างๆผม 

“ฉันขอโทษ ฉันก็แค่อยากรู้ว่าพี่เขาโสดหรือเปล่า โอ๋ๆ...อย่างอนเค้านะ นะนะ” 

“เออๆ เรารีบไปหาที่นั่งกินข้าวกันเถอะ” 

“อืม” 

ตอนนี้ทุกคนได้ข้าวกล่องมาจากรุ่นพี่จนครบแล้ว รุ่นพี่ปี 2 ปล่อยให้พวกเราพักกินข้าวตามอัธยาศัย ผมนั่งอยู่กับนัทตี้สองคน เพราะผมยังไม่รู้จักใครเลย 

“นี่ ผมขอนั่งด้วยคนได้มั้ยครับ” ผมกำลังนั่งกินข้าวอยู่กับนัทตี้ อยู่ดีๆก็มีผู้ชายคนนึงเดินมาขอนั่งกับพวกผม ดูท่าแล้วเขาน่าจะยังไม่มีเพื่อนนั่งกินข้าวด้วยเหมือนกัน 

“อืม นั่งลงสิ” ผมบอกให้เขานั่งลงกับพวกผม 

“ขอบใจนะ ผมชื่อปอนด์ นายชื่ออะไร” เขาถามผม 

“เราชื่อโรเจอร์ ส่วนผู้หญิงคนนี้ชื่อนัทตี้” 

“สวัสดีจ่ะปอนด์ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” นัทตี้ยิ้มไม่ยอมหุบเลย ตั้งแต่เห็นปอนด์เดินมาขอนั่งกับพวกผม ปอนด์เป็นผู้ชายที่หล่อมากเหมือนกัน หล่อแบบตี๋ๆน่ะ ตาชั้นเดียว เวลายิ้มทีไรแทบมองไม่เห็นตาเลยล่ะ 

“จะยิ้มอะไรขนาดนั้นนัทตี้ เก็บอาการบ้างก็ได้นะ หึๆๆ” 

“ก็มีผู้ชายหล่อๆตี๋ๆ กับผู้ชายหล่อๆน่ารักๆทั้งสองคนมานั่งกินข้าวเช้ากับฉันทั้งที ฉันก็ต้องยิ้มดีใจเป็นธรรมดานั่นแหละ มันเป็นความสุขเล็กๆน้อยๆของฉัน” นัทตี้ทำท่าเพ้อฝัน ที่จริงแล้วนัทตี้เธอเป็นคนสวยนะ ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าเธอดูติ๊งต๊องไปหน่อยก็เท่านั้นเอง 

“หึๆๆ” 

“อ๊ะ...” 

“....” ในระหว่างนั้นก็มีขวดน้ำเปล่ายื่นมาตรงหน้าผมที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่กับเพื่อน 

“กรี๊ดๆๆ...พี่นัท อร้าย...ชะนีฟิน” เสียงนัทตี้กรีดร้องเบาๆ ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของขวดน้ำที่ยื่นมาให้ผม 

“พี่นัท!” 

“อืม รับไปสิ” 

“พี่เอามาให้ผมหรอ...” ผมชี้นิ้วมาที่ตัวเองด้วยความสงสัย 

“อืม” 

“ขอบคุณครับพี่” 

“ไม่ต้องขอบคุณกูหรอก พอดีกูเห็นว่าน้ำเปล่ามันเหลือเยอะ กูก็เลยเอามาให้” พี่นัทพูด 

“หึ! งั้นพี่ก็เอาขวดน้ำเปล่าของพี่คืนไปเถอะ ผมเดินไปกินที่ถังน้ำกับเพื่อนเองก็ได้ ไม่จำเป็น” 

“กินๆไปเถอะน่า อย่าเรื่องมาก” 

“ชิ” 

 

ขอบคุณสำหรับการติดตาม 

{นิยายเรื่องนี้ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย ห้ามดัดแปลง หรือทำซ้ำโดยเด็ดขาด} 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว