ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทลงโทษของนังตัวแสบ (Loading 60%)

ชื่อตอน : บทลงโทษของนังตัวแสบ (Loading 60%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.8k

ความคิดเห็น : 152

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2560 01:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทลงโทษของนังตัวแสบ (Loading 60%)
แบบอักษร

บทลงโทษของนังตัวแสบ (Loading 60%)


คฤหาสน์เกษมราชเดชา


“หนูฟ้าสงสัยจะเที่ยวเพลิน ไม่เห็นติดต่อกลับมาบ้างเลย” บัญชา เกษมราชเดชา ผู้เป็นลุงเอ่ยขึ้นขณะรับประทานอาหารเช้าก่อนจะบินไปเจรจาการค้าที่สิงค์โปร์ ตั่งแต่วันก่อนที่ท้องฟ้าแอบไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนก็ดูเหมือนหลานรักจะหายไปเข้ากลีบเมฆไปเลย ไม่ติดต่อกลับมา โทรไปก็ไม่ติด สงสัยจะไม่มีสัญญาณ ปล่อยให้ผู้เป็นลุงคิดถึงคนตัวเล็ก


“ให้หนูฟ้าไปเที่ยวบ้างเถอะค่ะ ตั่งแต่เป็นเด็กหนูฟ้าก็ไม่เคยได้ไปเที่ยวทะเลรับอากาศบริสุทธิ์เลยสักครั้ง อยู่แต่ในเมืองเจอแต่มลพิษ” คุณหญิงอรุณฉายเอ่ยขึ้น ก็จริงอย่างที่คุณหญิงพูด ให้ท้องฟ้าไปเปิดหูเปิดตาดูโลกบ้าง บัญชาเลี้ยงดูท้องฟ้าเหมือนไข่ในหินมากเกินไปจนท้องฟ้าไม่รู้เลยว่าโลกข้างนอกมันมันเป็นยังไง เพราะนอกจากโรงเรียน บ้าน สรรพสินค้า ร้านอาหารหรู ผู้เป็นลุงก็ไม่เคยปล่อยคุณหนูตัวเล็กไปไหนเลย


“นั่นนะสินะ ยัยฟ้าเพิ่งจะเคยเห็นทะเลเป็นครั่งแรก สงสัยจะชอบ” ผู้เป็นลุงยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อคิดว่าหลานรักของตนไปทะเลครั้งแรกในชีวิตคงจะหลงชอบหาดทรายขาวและน้ำทะเลสีฟ้าใส


“ฉันฝากเธอดูแลที่นี่ด้วยนะ ฉันไปไม่กี่วันหรอก” บัญชาร้องบอกผู้มีศักดิ์เป็นภรรยาที่มาส่งเขาขึ้นรถหน้าคฤหาสน์


“ไม่ต้องเป็นห่วงคะ เดี๋ยวทางนี้ฉายจะดูแลเอง รีบเคลียร์งานรีบกลับมานะคะ” คุณหญิงตบปากรับคำอย่างว่าง่าย


“ฉันไปก่อนละ” บัญชาเอ่ยลาก่อนที่รถหรูจะแล่นออกไปจากคฤหาสน์ อรุณฉายแสยะยิ้มร้าย มันชั่งเหมาะเจาะอะไรขนาดนี้ คุณหนูท้องฟ้าที่เธอส่งไปแดนประหารประจวบเหมาะกับลุงแก่ๆของมันที่ไปทำงานต่างประเทศ แถมแผนการที่เธอบอกว่าท้องฟ้าไปเที่ยวทะเลก็ดูตาแก่นั่นจะเออออคลอตามอย่างว่าง่ายดาย...



“คุณจัดการนังท้องฟ้ามันหรือยัง” เสียงเข้มออกจากริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสีแดงเลือดนกร้องเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทขึ้นผ่านโทรศัพท์มือถือ


“เรียบร้อยครับคุณหญิง”


“ดี! ลุงมันคงดีใจแน่ๆที่ได้หลานเขยเป็นไอ้พวกกุ๊ยห้าเสือนั่น หึหึ” หล่อนอยากจะให้ถึงวันนั้นเร็วๆ หากบัญชารู้ว่าหลานรักของตัวเองได้สามีเป็นกุ๊ยนั่น คงได้เส้นเลือดในสมองแตกเป็นแน่...


“พวกห้าเสือมันแค้นตระกูลนี้มาก คุณหนูท้องฟ้าคงโดนหนักอยู่ไม่น้อย”




คงจะเป็นจริงตามที่ลูกน้องรายงานคุณหญิงไป คุณหนูท้องฟ้าคงโดนหนักอยู่ไม่น้อย เพราะตอนนี้ท้องฟ้าผู้แสนอ่อนต่อโลกกำลังนิทราในอ้อมอกของอสูรร้ายอย่างพายุ หลังจากกิจกามอันแสนหฤโหดได้จบลง


พายุมองดูคนตัวเล็กในอ้อมกอดพลางยิ้มออกมาอย่างพอใจเมื่อมองเห็นความงดงามตรงหน้า ใบหน้าหวานๆของท้องฟ้ากำลังซุกอยู่บนหน้าอกแกร่งของอสูรหนุ่ม ริมฝีปากบางยังแดงระเรื่อยั่วยวนให้ลิ้มลอง แพรขนตายาวงอนเรียงเส้นสวย เรือนกายขาวเปลือยเปล่าที่พาดพิงอยู่บนตัวของโจรหนุ่ม ผิวเนียนนุ่มส่งกลิ่นหอมราวกับขนมเค้กแสนหวาน ทั่งหอม ทั่งนุ่ม ทั่งยั่วยวน...


ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นท้องฟ้ากำลังร่ายมนตร์มหาเสน่ห์ใส่โจรหนุ่มอย่างไม่รู้ตัว...


“งื้ออออออออออ” ท้องฟ้าครางฮือในลำคอเบาๆพร้อมกับขยับร่างเล็กของตนเข้าหาไออุ่นจากร่างกำยำ ร่างเล็กหลับสนิทจากอาการเหนื่อยล้าและพิษไข้ที่ยังไม่ดีขึ้นนัก


“ยังจะยั่วกูอีก” พายุเริ่มกระเส่าเมื่อท้องฟ้านั้นบดเบียดร่างกายมานอนแอบอิงแนบกันจนแทบจะเป็นร่างเดียวกัน อะไรที่ควรสงบมันกลับตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง เอ็นยักษ์ของเขามันเริ่มแข็งตัวขึ้น ยิ่งมีคนร่างเล็กนอนเปลือยกายโอบกอดเขาอยู่อย่างนี้ การหักห้ามใจยิ่งดูจะเป็นไปได้ยาก เขามันเป็นพวกเครื่องติดง่ายซะด้วยสิ...


“จ้วบบบ อื้ออออออออ” คนตัวเล็กครางกระเส่าอีกครั้งก่อนริมฝีปากบางจะประทับจูบลงบนยอดหัวนมสีเข้มของพายุอย่างไม่รู้ตัว ทำเอาพายุขนลุกซู่ไปทั่งตัว ทั่งที่พยายามจะหักห้ามอารมณ์ดิบของตัวเองแล้วแท้ๆ เขาไม่ได้เลวถึงขนาดต้องลักหลับคนนอนไม่ได้สติแต่ท้องฟ้ากลับยิ่งทำให้ความอดทนอดกลั้นของพายุแทบขาดสะบั้นลง


“อ่าส์ นังตัวแสบ” ยินดีด้วย ความอดทนของอสูรกายร้ายได้หมดลงแล้ว


“มึงทำให้กูอยากเองนะ จะมาโทษกูไม่ได้” พายุจับร่างของคนตัวเล็กให้นอนลงราบลงกับเตียง เรือนกายขาวอวบอิ่มตรงหน้ายิ่งปลุกอารมณ์ดิบของอสูรร้ายให้ทวีความอยากต้องการมากขึ้น ท่อนลึงค์ยักษ์ดีดตั่งตระหง่านเมื่อมองดูเรือนร่างอวบ ทั่งใบหน้าหวานขณะหลับยังดูออดอ้อนน่าจับเอ็นยัดเข้าปากสะให้เข็ด


“จ้วบบบบๆ” เมื่อความอดหมดลง ริมฝีปากปากหนาก็จู่โจมบริเวณยอดหัวนมสีแดงระเรื่อนั่นทันที ปากหนาครอบครองยอดปทุมถันอย่างอ่อนโยนก่อนจะค่อยดูดซับความหอมหวานของปลายยอดสีแดงระเรื่อง


“อ้าสสสสสส์” ท้องฟ้าร้องครางเสียวกระเส่า แม้ขณะหลับร่างเล็กกลับตอบสนองสัมผัสของโจรหนุ่มได้อย่างดี อกเล็กแอ่นขึ้นสู้ปากอันหิวกระหายที่ทั่งดูดทั่งกัดหน้าอกขาวจนขึ้นรอยแดงเต็มแผ่นอก


“งื้ออออออออออ”


“คุณลุง”


“นอนเอากับกูยังจะเรียกหาลุง” พายุหัวเสียเมื่อคนร่างเล็กดันเรียกร้องหาคุณลุงขึ้นหา อารมณ์กระสันที่พุ่งพล่านของเขาแปรเปลี่ยนเป็นอารมณ์เกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที ท้องฟ้าได้ปลุกปีศาจร้ายในตัวพายุขึ้นมาอีกครั้ง


เพี๊ยะ!


มือแกร่งหยาบกระด้างตวัดตบใบหน้าหวานของตนตัวเล็กด้วยความไม่พอใจ กล้าดียังไงเรียงร้องหาผู้เป็นลุง คนที่พายุเกลียดหน้ามากที่สุดในชีวิตขณะที่กำลังจะเข้าได้เข้าเข็มกัน มันน่าฆ่าให้ตายนัก!


“โอ๊ยยยยยยยยยย” ท้องฟ้ารู้สึกตัวจากแรงอย่างไม่เบามือของพายุ มือเล็กยกขึ้นกุมแก้มที่ตอนนี้ขึ้นเป็นรอยมือแดงตามแรงตบ

พายุเมื่อเห็นว่าท้องฟ้าฟื้นแล้วก็ลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะกระชากโซ่เหล็กที่ล่ามข้อเท้าของท้องฟ้าไว้ให้ร่างของคนตัวเล็กหล่นลงจากเตียงอย่างทุลักทุเล


พลั่ก!

“โอ๊ยยยยยยยยยย คุณทำอะไรผมเจ็บนะ” ท้องฟ้าร้องถามทันทีหลังจากล้มกองลงกับพื้น ไม่รู้ว่าคนตัวยักษ์ไปโมโหอะไรมา ใบหน้าหล่อเหลานั่นถึงได้ตีหน้ายักษ์ทะมึนขึงขังใส่ตนทั่งที่ท้องฟ้านอนหลับอยู่เฉยๆ


“มึงเรียกหาใคร” ท้องฟ้าไม่เข้าใจคำถามที่พายุถาม คนร่างเล็กเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาแล้วก็ไม่ได้ ท้องฟ้าจึงแต่นั่งเงียบ


“ตอบกูมา” พายุไม่ชอบเวลาที่ตัวเล็กนั่งเงียบและตีหน้าซื่อราวกับเด็กไม่รู้ประสา เขากระชากโซ่นั้นอีกครั้ง แรงโมโหยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเมื่อคนตัวเล็กไม่มีคำตอบให้กับเขา


“โอ๊ยยยยยยย ผมเจ็บนะ” ท้องฟ้าเจ็บเหลือเกินเหมือนข้อเท้าจะขาดออกจากกัน


“กูถามว่ามึงเรียกหาใคร” พายุถามซ้ำอีกรอบ


“ผะ...ผมไม่รู้” ท้องฟ้าตอบอย่างกล้าๆกลัวๆ คุณหนูตัวเล็กไม่รู้จริงๆว่าเผลอเรียกชื่อใครตอนหลับถึงทำให้โจรหนุ่มไม่พอใจขนาดนี้


“กูจะบอกมึงให้นะ ว่าเมื่อกี้ตอนมึงหลับ มึงเรียกหาไอ้แก่ลุงของมึงไง” เสียงเข้มเอ่ยอย่างโมโห ประโยคที่พูดไปยิ่งทำให้เขาหัวเสีย เกือบแล้วแท้ อีกนิดเดียวแท้ๆเขาก็จะได้ครอบครองร่างขาวอวบอิ่มนั่น


“คิดถึงลุงแก่ๆใกล้ตายของมึงมากหรือไงห่ะ”


“ใช่ ผมคิดถึงคุณลุง” เสียงตอบกลับดังลั่นจากริมฝีปากบาง ท้องฟ้าคิดถึงคุณลุงจริงๆ ยิ่งต้องมาปะทะอารมณ์กับคนตัวยักษ์อย่างงี้ เขายิ่งคิดถึงบ้าน คิดถึงคุณลุง


“ลุงมึงนี่คงจะภูมิใจน่าดู มีหลานร่านควยแบบมึง” พายุตอบกลับพลางมองท้องฟ้าด้วยสายตาเหยียดหยาม ประโยคนั่นจากคนร่างสูงทำเอาท้องฟ้าถึงกับหน้าชา นัยน์ตาใสมองจ้องไปที่หน้าหล่อเข้มของพายุ ก่อนที่น้ำตาใสๆจะเอ่อล้นออกมาก


“คุณมันหยาบคาย สกปรกที่สุด” ท้องฟ้าไม่รู้จะหาคำไหนมาเปรียบเปรยความชั่วช้าเลวทรามของโจรหนุ่ม กับสิ่งที่ท้องฟ้าเจอ  หยาบคาย จิตใจสกปรกคงจะน้อยไปสำหรับชายโฉดพวกนี้


“เอ่อ! สปรกแบบกูนี่แหละที่เอามึงทำเมีย มีผัวสปรกๆถึงใจมึงดีมั๊ยละ” พายุรู้ว่าท้องฟ้าคงจะโกรธและเกลียดเขามากแน่ๆ แต่แล้วไง เขาไม่ได้ไม่สนใจ ต่อให้ท้องฟ้าจะเจ็บปวด หรือ เครียดแค้นเขามากแค่ไหน พายุก็ไม่มีทางสนใจนังตัวแสบนี่อยู่ดี...


“ฮืออออออออออออออ อืออออออออ” มือเล็กยกขึ้นปกปากตัวเองไว้ ท้องฟ้าไม่อยากร้องไห้ให้กับการกระทำอันแสนป่าเถื่อนและถ้อยคำดูถูกดูแคลนพวกนี้อีกแล้ว ไม่อยากร้องไห้แสดงความอ่อนให้เขาเห็นเพราะยิ่งร้องไห้มากเท่าไหร่คนตัวสูงคงรู้สึกพอใจมากเท่านั้น

“ต้องให้กูบอกมั๊ย ว่ากูฝากรอยไว้ตรงไหนบนตัวมึงบ้าง” พายุนึกสะใจที่เห็นคนร่างเล็กนั้นร้องไห้โฮออกมา ยิ่งเห็นน้ำใสๆไหลอาบแก้มขาวๆนั่นเขากลับสะใจพิลึก ราวกับมันสมควรแล้วที่คนตรงหน้าจะกรีดร้องและร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง


“คุณมันทุเรศ หยาบคาย ต่ำที่สุด” ท้องฟ้าปาดน้ำตาออกและมองหน้าพายุที่กำลังแสยะยิ้ม ให้ตายเถอะ คำว่าเกลียด มันคืออย่างงี้นี่เอง ตั่งแต่เกิดมาท้องฟ้าไม่เคยเกลียดใครมาก่อน พายุดูจะเป็นคนแรก แม้จะด่าจะว่าคนตรงหน้าด้วยถ้อยคำเจ็บแสบแค่ไหน คนร่างหนากลับดูไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิด ชิ! นายนี่มันหน้าด้านจริงๆ

“ถ้ากูต่ำ งั้นมึงก็กะหรี่ข้างถนนดีๆนี่เอง” พายุสวนกลับอย่างทันควัน ประโยคนั่นทำเอาท้องฟ้าชะงักก่อนที่ร้องไห้ออกมาอีกครั่ง


“ผมไม่ใช่กะหรี่ ฮึกกๆๆ” ท้องฟ้าร้องไห้อีกครั่งอย่างห้ามไม่ได้แม้จะพยายามข่มใจไม่ให้ร้องไห้แต่คำพูดนั้นเหมือนบดขยี้เศษเสี้ยวหัวใจของท้องฟ้าที่แตกละเอียดให้เจ็บปวดรวดร้าวกว่าเดิม ทำไมยังจะต้องมาซอกย้ำซ้ำเติมกันอีก


“หึ! งั้นหมาตัวไหนมันนอนอ้าขาให้พวกกูเอาเมื่อคืน ไม่ใช่มึงหรือไง” ท้องฟ้าอายแทบแทรกแผ่นดินเมื่อหนีความจริงไม่พ้น ทุกอย่างเป็นเรื่องจริงไม่ใช่ความฝันและความจริงนั้นมันชั่งแสนโหดร้ายเหลือเกินสำหรับเด็กตัวเล็กๆอย่างท้องฟ้า


“ละ...เลว นายมันคนเลว” เสียงหวานก่นด่าทั่งน้ำตา แค่นี้ท้องฟ้าก็สะอิดสะเอียนพอแล้วทำไมยังต้องมาตอกย้ำให้คนตัวเล็กรู้สึกสมเพชตัวเองที่ต้องยกอยู่ในสภาพแบบนี้อีก อยากหนีอยากไปจากตรงหนี้ ไม่อยากทนทรมานต่อไปอีกแล้ว  เมื่อไหร่ท้องฟ้าจะได้ออกไปจากขุมนรกนี่สักที


“เป็นไง! เสียวสะใจมึงมั๊ย มีผัวทีเดียวห้าคน” อีกครั้งที่ประโยคทำร้ายจิตใจและความรู้สึกคุณหนูผู้อ่อนโยนหลุดออกมาจากปากของอสูรกายหนุ่มหล่อ เขาพลั่งปากออกไปโดยไม่สนว่าคนตัวเล็กตรงหน้าจะรู้สึกยังไง เพราะต่อให้ท้องฟ้าล้มตายตรงหน้า เขาก็ไม่สน


“ฮืออออออออออออ” เสียงร้องไห้ของท้องฟ้ายังคงต่อเนื่อง น้ำตาไม่เคยเหือดแห้งหายไปจากนัยน์ตาหวานนั่นเลย ซ้ำร้ายกลับล้นเอ่อออกมาราวกับสายน้ำไหล...


“หึ” พายุแสยะยิ้มร้าย ยิ่งเห็นคนตัวเล็กร้องไห้ทุรนทุรายเขายิ่งสะใจ 


“ได้โปรดปล่อยผมไปเถอนะ ผมขอร้อง” ท้องฟ้าขอร้องเพราะหมดหนทางแล้วจะต่อกรแล้ว ขืนรับฝีปากกันไปกันมาก็มีแต่คนร่างเล็กที่เจ็บปวดจากคำพูดดูหมิ่นเหยียดหยาม


“ได้ กูจะมึงไป” คนร่างเล็กยิ้มออกมาอย่างมีความหวังในที่สุดท้องฟ้าก็จะได้ไปจากที่นี่ซักที พายุแอบยิ้มอย่างมีเลศนัยน์ เด็กนี่ช่างหัวอ่อนซะจริงๆ คิดเหรอว่าเขาจะยอมปล่อยให้ไปง่ายๆ


“กราบตีนกูก่อนสิ แล้วกูจะปล่อยมึง” แต่ประโยคที่ตามมาก็ทำเอาท้องฟ้าหน้าชาอีกครั้ง ต้องกราบเท้าคุณใจร้ายนั่นเพียงเพื่อจะได้อิสรภาพกลับคืนมา


“เอาดิ กราบตีนกูงามๆ” พายุเร่งเร้า ท้องฟ้าผู้คิดว่าโจรหนุ่มจะรักษาสัญญาจึงทำตามคำสั่งอย่างไม่คิดลังเล มือเล็กพนมขึ้นก่อนจะกราบลงแทบเท้าของพายุ พายุยิ้มออกมาอย่างนึกสะใจ หลานรักของคนที่เขาเกลียดที่สุดกำลังก้มหัวกราบเท้าเขา มันชั่งเป็นภาพที่น่าถ่ายเก็บไว้แล้วส่งไปให้ลุงมันดูจริงๆ


“หึหึหึ มึงนี่มันหลอกง่ายจริงๆ คิดเหรอว่ากูจะโง่ปล่อยมึงไปจริงๆ” ท้องฟ้าคงไม่รู้จักคำว่า สัจจะไม่มีในหมู่โจร เพราะต่อให้คนร่างเล็กจะทำตามหรือไม่ทำตามคำสั่งนั่น ยังไงพายุก็ไม่มีทางปล่อยท้องฟ้าไปไหนทั่งสิ้น ท้องฟ้าเสียรู้ให้ชายโหดผู้ไม่รักษาคำพูด


“กูจะบอกอะไรมึงให้นะ ต่อให้มึงจะขอร้องอ้อนวอนกูยังไง กูก็ไม่มีวันปล่อยมึง ต่อให้มึงตาย มึงก็ต้องตายที่นี่” คนร่างหนากล่าวต่อโดยไม่สนเลยว่าคุณหนูท้องฟ้าแทบจะกลั้นใจตายตรงหน้าอยู่แล้ว ยิ่งเห็นคนตัวเล็กเจ็บปวดเจียนตายมากทั่วไหร่ นั่นแหละคือสิ่งที่เขาต้องการ เจ็บเหมือนที่เขาเคยเจ็บเพราะน้ำมือชายชั่วๆ

ท้องฟ้ารับไม่ไหวแล้ว หัวสมองมืดไปหมดทุกด้าน หูดับไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว อยากหายไปจากตรงหน้า ตายซะดีกว่าต้องมาเจอกับคนป่าเถื่อนเลวทรามต่ำช้าพวกนี้


“ตายคาค*ยกูนี่”

Loading 60 % 

อีก 40 % เป็น NC ค่ะ

มาช้าไปนิด อย่าว่ากันนะ 

อนุญาติให้ด่าพระเอกได้ตามสบาย ถ้าคิดว่าด่าอะไรไปแล้วฮีจะรู้สึกรู้สา ฮีหนังเหนียวมากค่ะ

โถ่ลูกฟ้าของแม่ แม่ไม่รู้จะช่วยดูยังไงจริงๆ อดทนไว้นะลูก กระซิกๆๆ ขอทิชชู่หน่อยคะ

เคยแต่ได้ยิน ตายคาอก เพิ่งจะเคยได้ยิน ตายคาค*ย ก็วันนี่แหละคะ


ปล.เรื่องนี้เป็นนิยายใสใส พระเอกน่ารักสุภาพบุรุษมากกกกกกกก




ความคิดเห็น